Interpretacja 0111-KDIB1-3.4010.805.2025.1.PC

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych, jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 grudnia 2025 r., wpłynął Państwa wniosek, o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Spółka jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Podstawową działalnością spółki jest produkcja opakowań z tworzyw sztucznych kod PKD (…), w ramach której Wnioskodawca produkuje produkty A i B.

Spółka uzyskała 3 decyzje o wsparciu (dalej „DoW”), polegające na zwiększeniu zdolności produkcyjnej istniejącego zakładu. Wszystkie przychody z nowych inwestycji podlegające zwolnieniu z opodatkowania mieszczą się w grupie PKD (…). Przy czym w ramach DoW1 produkowane są wyroby A. W ramach decyzji DoW2 i DoW3 produkowane są wyroby B.

Jednostka zakończyła już realizację inwestycji w ramach DoW1 i rozlicza wynik z działalności objętej decyzją DoW1 w ramach działalności zwolnionej. Pozostałe 2 decyzje są w trakcie realizacji – termin zakończenia realizacji inwestycji to 31 grudnia 2025 r.

Teren realizacji inwestycji wskazany w decyzji o wsparciu nr 1 (DoW1) obejmuje 2 działki w obrębie jednej lokalizacji (lokalizacja 1), pozostałe 2 decyzje obejmują 3 działki w obrębie 2 lokalizacji (lokalizacja 1 i lokalizacja 2).

Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej uzyskuje obecnie zarówno przychody zwolnione (pochodzące z nowej inwestycji), jak również inne przychody, które nie korzystają ze zwolnienia, lecz podlegają opodatkowaniu na zasadach ogólnych.

Podatnik prowadzi księgi rachunkowe w taki sposób, aby możliwe było precyzyjne rozdzielenie przychodów i kosztów uzyskania przychodów związanych z działalnością zwolnioną z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT (tj. inwestycji objętej Decyzją) oraz działalnością opodatkowaną, niepodlegającą zwolnieniu z tytułu DoW.

Zgodnie z objaśnieniami podatkowymi Ministerstwa Finansów z dnia 6 marca 2020 r. dotyczącymi sposobu ustalania dochodu zwolnionego z opodatkowania osiągniętego z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu, źródło: https://www.gov.pl/web/finanse/objasnienia-podatkowe-zdnia-6-marca-2020-r-dotyczace-sposobu-ustalania-dochodu-zwolnionego-z-opodatkowaniapodatkiem-dochodowym-osiagnietego-z-dzialalnosci-gospodarczej-okreslonej-w-decyzji-owsparciu-o-ktorej-mowa-w-ustawie-z-dnia-10-maja-2018-r-o-wspieraniu-nowych-inwestycji, (dalej: „Objaśnienia”), jeżeli nowa inwestycja związana jest ze zwiększeniem zdolności produkcyjnych istniejącego przedsiębiorstwa, przychodem stanowiącym podstawę do obliczenia zwolnionego z opodatkowania dochodu jest przychód z tej części działalności przedsiębiorstwa, która w wyniku realizacji nowej inwestycji odnotowuje zwiększony wolumen produkcji.

Warunkiem prawidłowego ustalenia kwoty zwolnienia podatkowego jest wydzielenie organizacyjne działalności prowadzonej na terenie objętym decyzją o wsparciu. Zatem, jeżeli podatnik prowadzi działalność, z której tylko część jest objęta decyzją o wsparciu, to powinien wydzielić organizacyjnie działalność objętą decyzją, od działalności, której ta decyzja nie obejmuje.

Zgodnie z Objaśnieniami, wydzielenie organizacyjne nie oznacza jednak konieczności formalnego utworzenia przez podatnika oddziału, sporządzającego samodzielnie sprawozdanie finansowe.

Niezbędne jest jednak takie zmodyfikowanie ewidencji i systemów, aby zapewnić wszystkie informacje konieczne dla właściwego udokumentowania zakresu omawianego zwolnienia z opodatkowania. W związku z tym należy zapewnić, by na podstawie prowadzonych ksiąg rachunkowych możliwe było ustalenie wysokości dochodu podlegającego zwolnieniu.

Podstawową zasadą obowiązującą w tym zakresie jest możliwie najbardziej precyzyjne wydzielenie przychodów oraz kosztów związanych z działalnością zwolnioną z opodatkowania oraz działalnością opodatkowaną CIT. W efekcie, w pierwszej kolejności osiągnięte przez podatnika przychody oraz ponoszone przez niego koszty uzyskania przychodów (bezpośrednio oraz pośrednio związane z przychodami) powinny zostać przyporządkowane bezpośrednio do danego rodzaju działalności tj. działalności zwolnionej oraz opodatkowanej.

W prowadzonej ewidencji Spółka dokonuje podziału ponoszonych kosztów na te związane z działalnością objętą Decyzją oraz związane z działalnością podlegającą opodatkowaniu. Ustalenie dochodu zwolnionego z opodatkowania i dochodu opodatkowanego jest zatem możliwe wskutek właściwego przyporządkowania kosztów.

Niemniej jednostka ponosi szereg kosztów tzw. wspólnych, których nie jest w stanie wprost przypisać do przychodów.

Na przychody Wnioskodawcy składają się przychody ze sprzedaży produktów, tj. opakowań z tworzyw sztucznych wyprodukowanych z własnych materiałów, jak i przychody ze sprzedaży usług polegających na produkcji tożsamych wyrobów z tworzywa powierzonego.

Wartość podstawowego surowca stanowi 70-80% wartości ceny sprzedaży, co powoduje znaczne rozbieżności w zakresie przychodu uzyskanego ze sprzedaży produktów w stosunku do przychodu uzyskanego ze sprzedaży usług, przy zaangażowaniu tożsamych kosztów poza materiałowych.

Ponadto jednostka wykonuje działalność w dwóch lokalizacjach. Działalność wykonywana w ramach lokalizacji 2 związana będzie docelowo wyłącznie z produkcją zwolnioną – produkty B. Będzie możliwe przypisanie kosztów energii, pracowników oraz inne związane wprost z lokalizacją 2 do przychodów zwolnionych.

W ramach lokalizacji 1 wykonywana jest natomiast działalność zarówno opodatkowana, jak i zwolniona – produkty A i B. Nie ma możliwości bezpośredniego przypisania kosztów energii, materiałów pomocniczych, kosztów pracowniczych, amortyzacji niektórych środków trwałych.

W związku z prowadzoną działalnością Wnioskodawca ponosi następujące grupy kosztów:

1)  koszty, które można wprost przypisać do danego rodzaju działalności opodatkowanej/zwolnionej

2)  koszty, których nie można wprost przypisać do danego rodzaju działalności opodatkowanej/zwolnionej, obejmujące:

-     koszty tzw. wspólne dotyczące lokalizacji 1 i 2 oraz wyrobów A i B (administracyjne, finansowe, okołoprodukcyjne),

-     koszty tzw. wspólne dotyczące lokalizacji 1 i 2 i tylko wyrobów B (części zamienne, materiały pomocnicze, usługi pomocnicze, opakowania itp.),

-     koszty tzw. wspólne, dotyczące tylko lokalizacji 1 i dotyczące wyrobów A i B (energia, koszty pracownicze, amortyzacja środków trwałych znajdujących się w lok. 1),

-     koszty tzw. wspólne, dotyczące tylko lokalizacji 1 i dotyczące tylko wyrobów B (energia, koszty pracownicze, amortyzacja środków trwałych znajdujących się w lok. 1, a dotyczących wyrobów B).

Zgodnie z art. 15 ust. 2 CIT, jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, oraz koszty związane z przychodami ze źródeł, z których dochody nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym lub są zwolnione z podatku dochodowego, a nie jest możliwe przypisanie danych kosztów do źródła przychodów – stosuje się tzw. klucz przychodowy polegający na tym, że koszty te ustala się w takim stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów.

W celu ustalenia dochodu zwolnionego z realizacji inwestycji w ramach DoW1, z uwagi na promilowy udział działalności zwolnionej w stosunku do działalności opodatkowanej Wnioskodawca stosuje ustawowy klucz podziałowy kosztów wspólnych, tj. w stosunku do kosztów, których nie da się jednoznacznie przypisać do źródła przychodów, jednostka stosuje klucz przychodowy zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o CIT.

W związku jednak ze zbliżającym się terminem zakończeniem realizacji kolejnych DoW w wyniku przeprowadzonych analiz okazało się, że dalsze stosowanie klucza ustawowego po rozpoczęciu korzystania z kolejnych decyzji będzie niemiarodajne i będzie prowadzić do istotnego zniekształcenia wyniku podatkowego na obu rodzajach działalności.

Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym Wnioskodawca w celu alokacji kosztów wspólnych do danej działalności (zwolnionej oraz opodatkowanej) może zastosować klucz alokacji inny niż klucz przychodowy wynikający z art. 15 ust. 2 ustawy o CIT, tj. klucz oparty o udział zużycia surowców podstawowych?

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy, zastosowanie klucza przychodowego, o którym mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o CIT, nie jest uzasadnione w przypadku Spółki, gdyż mogłoby nie odzwierciedlać rzeczywistego powiązania pomiędzy określonym kosztem, a danym rodzajem/źródłem przychodu, co mogłoby prowadzić do istotnego zniekształcenia wyniku podatkowego na obu rodzajach działalności.

Zgodnie z powszechnie przyjętym stanowiskiem, w przypadku kosztów uzyskania przychodów, których bezpośrednia alokacja nie jest możliwa tzw. kosztów wspólnych, podatnik jest uprawniony do stosowania racjonalnych i obiektywnych kryteriów takich jak różnego rodzaju klucze rozliczeniowe, które w sposób najbardziej miarodajny i wiarygodny, tj. zbliżony do rzeczywistości odzwierciedlają rzeczywisty udział tych kosztów w uzyskaniu poszczególnych kategorii przychodów przy uwzględnieniu charakteru działalności Wnioskodawcy. Dopiero w przypadku braku możliwości bezpośredniego lub pośredniego ustalenia kosztów uzyskania przychodów przypadających na poszczególne źródła, podatnik powinien zastosować klucz przychodowy, o którym mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o CIT.

Zdaniem Wnioskodawcy, bardziej adekwatne będzie zastosowanie klucza podziałowego opartego na ilości zużycia surowca podstawowego. Specyfika działalności Wnioskodawcy opiera się bowiem na produkcji wyrobów z tworzyw sztucznych, a punktem odniesienia do podziału kosztów winna być ilość zużytych materiałów produkcyjnych (surowca PET, RPET, HDPE).

Klucz podziałowy oparty na ilości zużycia tworzywa w sposób najbardziej miarodajny i wiarygodny tj. zbliżony do rzeczywistości, odzwierciedli związek wspólnych kosztów z działalnością zwolnioną z opodatkowania lub opodatkowaną oraz ich udział w poszczególnych źródłach przychodów.

Ponadto, w ramach działalności opodatkowanej spółka stosuje obecnie taki klucz podziałowy tj. oparty na ilości zużycia surowca, do ustalenia rachunkowego kosztu własnego wykonanych usług produkcyjnych polegających na produkcji opakowań w tworzywa powierzonego.

Jednocześnie, zdaniem Spółki w przypadku kosztów uzyskania przychodów, których bezpośrednia alokacja nie jest możliwa (tzw. kosztów wspólnych) stosowanie wyłącznie klucza przychodowego, o którym mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o CIT nie jest obligatoryjnie - zgodnie bowiem z ugruntowaną linią interpretacyjną i praktyką orzeczniczą, w razie zidentyfikowania alternatywnych metod alokacji kosztów uzyskania przychodów o charakterze wspólnym (kosztów wspólnych) do wyniku działalności zwolnionej i działalności opodatkowanej, odzwierciedlających jednocześnie w sposób bardziej adekwatny rzeczywistość gospodarczą prowadzonej działalności, podatnicy mają możliwość ich zastosowania.

Jednostka w związku z tym uważa za najbardziej miarodajne zastosowanie następujących kluczy podziałowych:

1)  dla kosztów wspólnych dla całej firmy (wspólne dotyczące zarówno wyrobów A i B oraz lok. 1 i 2), klucz oparty na stosunku ilości surowca zużytego do produkcji wyrobów zwolnionych do ilości zużytego surowca podstawowego ogółem;

2)  dla kosztów tzw. wspólnych dotyczących tylko wyrobów B oraz lok. 1 i 2 (części zamienne, materiały pomocnicze, usługi pomocnicze, opakowania itp.), klucz oparty na stosunku ilości surowca zużytego do produkcji wyrobów zwolnionych B do ilości zużytego surowca podstawowego na wszystkie wyroby B w lok. 1 i 2 ogółem;

3)  dla kosztów tzw. wspólnych, dotyczące tylko lok.1 i dotyczące wyrobów A i B (amortyzacja środków trwałych wspólnych, koszty energii, pracowników itp.), klucz oparty na stosunku ilości surowca zużytego do produkcji wyrobów zwolnionych A+B w lok. 1 do ilości zużytego surowca podstawowego w lok. 1;

4)  dla kosztów tzw. wspólnych, dotyczące tylko lok.1 i dotyczące tylko wyrobów B, klucz oparty na stosunku ilości surowca zużytego do produkcji wyrobów zwolnionych B w lok. 1 do ilości przerobionego surowca podstawowego na wyroby B w lok. 1.

Możliwość stosowania innych kluczy alokacji niż klucz przychodowy została wielokrotnie potwierdzona w następujących interpretacjach indywidualnych prawa podatkowego:

·      z dnia 29 listopada 2024 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.693.2024.1.DW, gdzie organ uznał, że stanowisko Spółki jest prawidłowe i może ona stosować alternatywne metody podziału kosztów wspólnych pomiędzy działalność zwolnioną z opodatkowania, a działalność opodatkowaną, pod warunkiem, że te metody w sposób bardziej precyzyjny odzwierciedlają rzeczywisty podział kosztów;

·      z dnia 11 kwietnia 2024 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.116.2024.1.KW, w której organ wskazał, że: „dla Kosztów Wspólnych w celu bardziej adekwatnej alokacji kosztów do danej działalności (zwolnionej oraz opodatkowanej) Spółka może zastosować klucz alokacji inny niż klucz przychodowy wynikający z art. 15 ust. 2 ustawy o CIT”;

·      z dnia 13 października 2023 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.475.2023.1.JMS, w której wskazano, że: „Jeżeli w istocie wskazane przez Wnioskodawcę zasady podziału kosztów zmierzają do przypisania w sposób możliwie najbardziej zbliżony do rzeczywistości tych kosztów do działalności strefowej i pozastrefowej, to należy je uznać za prawidłowe. (...) Reasumując, stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w opisanym w stanie faktycznym przedstawionym we Wniosku, dla Kosztów Wspólnych w celu bardziej adekwatnej alokacji kosztów do danej działalności (Strefowej oraz Pozastrefowej) Wnioskodawca może zastosować klucz alokacji inny niż klucz przychodowy wynikający z art. 15 ust. 2 ustawy o CIT, jest prawidłowe”;

·      z dnia 6 października 2022 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.703.2022.1.JG, w której organ zgodził się ze stanowiskiem podatnika, że: „regulacja art. 15 ust. 2 ustawy o CIT nie obliguje podatnika aby w każdej sytuacji do alokowania kosztów stosował klucz przychodowy. Przepis wskazuje jedynie, że w sytuacji niemożności przypisania kosztów do źródła przychodów np. za pomocą innych kluczy alokacji, podatnik powinien zastosować klucz przychodowy, o którym mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o CIT. W konsekwencji, dokonywanie przyporządkowania kosztów do przychodów zwolnionych lub opodatkowanych w oparciu o klucz przychodowy, o którym mowa w art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT powinno być stosowane jedynie w sytuacji, gdy nie istnieje inny wiarygodny sposób alokacji kosztów (nie jest możliwe przypisanie danych kosztów do źródła przychodów w oparciu o klucze podziału stosowane przez Spółkę). (...) nie jest ona zobowiązana do stosowania klucza przychodowego, o którym mowa w art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT, jeżeli przyjęte przez nią klucze alokacji kosztów odzwierciedlają możliwie najdokładniej rzeczywiste powiązanie pomiędzy określonym kosztem, a danym rodzajem przychodu”.

Wnioskodawca zwraca uwagę, że zastosowanie klucza ilościowego lub wartościowego zostało wprost uznane za dopuszczalne m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 marca 2018 r. znak II FSK 610/16, w którym wskazano, że „klucz ten powinien być jednak skonstruowany w taki sposób, aby alokowane koszty w możliwie najbardziej precyzyjny (zbliżony do rzeczywistości) sposób odpowiadały podziałowi na działalność strefową oraz pozastrefową. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jako przykład kluczy pozwalających na dostatecznie precyzyjne alokowanie kosztów można uznać, przytoczone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej: klucz obliczony na podstawie liczby godzin przepracowanych przez pracowników przy działalności zwolnionej i opodatkowanej, klucz ilości stanowisk komputerowych w ramach działalności strefowej, klucz powierzchniowy, klucz ilościowy, klucz wartościowy. (...) Końcowo należy stwierdzić, że oferowany przez podatnika klucz alokacji kosztów nie jest alternatywną metodą dla klucza przychodowego określonego w art. 15 ust. 2 i 2a PDOPrU ale dopuszczalną na gruncie tego przepisu pośrednią metodą przyporządkowania kosztów uzyskania przychodów do przychodów opodatkowanych i zwolnionych z opodatkowania”.

Powyższe stanowisko należy uzupełnić o tezę z zacytowanego powyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż „nadrzędną zasadą jest precyzyjne wydzielenie bezpośrednich kosztów związanych z działalnością strefową oraz pozastrefową oraz kosztów możliwych do przypisania do działalności strefowej lub pozastrefowej na podstawie rzeczywistych czynników kosztów twórczych”.

Zastosowanie opisanego przez spółkę klucza ilościowego opartego na zużyciu surowca podstawowego opisaną powyżej „nadrzędną zasadę” realizuje.

Podsumowując powyższe, w przypadku Spółki zastosowanie innego klucza alokacji kosztów wspólnych niż wskazany w przepisach, w przejrzysty i bardziej adekwatny sposób zobrazuje sytuację gospodarczą Spółki oraz pozwoli bardziej precyzyjne przyporządkować koszty do danego rodzaju działalności. W związku z tym w ocenie Wnioskodawcy, zastosowanie przez Spółkę, na potrzeby alokacji kosztów wspólnych pomiędzy działalność zwolnioną z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 (winno być: „art. 17 ust. 1 pkt 34a”) Ustawy CIT i działalność opodatkowaną, innego sposobu podziału tych kosztów aniżeli klucz przychodowy wynikający z art. 15 ust. 2 oraz 2a Ustawy CIT, tj. w postaci kluczy opartych na ilości zużytego surowca opisanych w opisie stanu faktycznego, należy uznać za dopuszczalne i możliwe.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na podstawie ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 469, dalej: „ustawa o WNI”), został wprowadzony mechanizm wsparcia dla przedsiębiorców w postaci zwolnienia z podatku dochodowego z tytułu nowej inwestycji.

Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy o WNI:

W myśl art. 3 ust. 1 ww. ustawy:

Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „updop”):

Na podstawie art. 17 ust. 4 updop:

Natomiast, zgodnie z art. 4 ustawy o WNI:

Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o WNI:

Przedmiotem decyzji o wsparciu – w myśl art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy o WNI – jest nowa inwestycja podatnika, realizowana w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, która nie została wyłączona stosownymi regulacjami, wydanymi na podstawie ust. 3 pkt 1 tego przepisu.

Treść decyzji o wsparciu została wskazana w art. 15 ustawy o WNI i określa okres obowiązywania decyzji, przedmiot działalności gospodarczej oraz warunki, które przedsiębiorca jest obowiązany spełnić, wymienione w punktach od 1 do 6.

Podkreślenia wymaga fakt, że prowadzenie działalności gospodarczej na terenie określonym w Decyzji o wsparciu i wynikające stąd zwolnienie dochodów pochodzących z tej działalności jest wyjątkiem od zasady równości i sprawiedliwości opodatkowania, w związku z tym przepisy dotyczące zwolnień muszą być interpretowane ściśle, zgodnie z ich wykładnią językową.

Wskazane powyżej zwolnienie, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34a updop, wynikające z decyzji o wsparciu, nie ma charakteru podmiotowego. Nie obejmuje ono zatem wszystkich dochodów podmiotu gospodarczego prowadzącego działalność gospodarczą lecz jedynie te dochody, które prowadzone są na terenie określonym w Decyzji i dodatkowo wyłącznie te dochody, których zakres został określony w tej decyzji o wsparciu.

Na podstawie art. 7 ust. 1 updop:

W myśl art. 7 ust. 2 updop:

Zgodnie z art. 7 ust. 3 pkt 1 i pkt 3 updop:

Zgodnie z art. 9 ust. 1 updop,

Odrębnymi przepisami, do których odsyła przytoczony wyżej art. 9 ust. 1 updop, są przepisy ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 120 ze zm.).

W związku z powyższym, konieczne jest prowadzenie ksiąg rachunkowych w taki sposób, aby możliwe było precyzyjne rozdzielenie przychodów i kosztów uzyskania przychodów związanych z działalnością prowadzoną w ramach nowej inwestycji na terenie określonym w decyzji o wsparciu na podstawie decyzji oraz pozostałą działalnością.

Stosownie do art. 15 ust. 1 updop,

Zatem za koszty uzyskania przychodów należy uznać wszelkie wydatki – po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, tj. wymienionych w negatywnym katalogu wydatków nie uznawanych za koszty uzyskania przychodów – o ile pozostają w związku przyczynowo – skutkowym z przychodami. Mowa tu zarówno o kosztach bezpośrednio związanych z uzyskiwanym przychodem, jak i o kosztach dotyczących całokształtu działalności podatnika lub z zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów, czyli związanych z funkcjonowaniem firmy.

Wyjątkowo w odniesieniu do kosztów, co do których podatnik nie jest w stanie dokonać takiego podziału, bowiem są to koszty wspólne, zgodnie z art. 15 ust. 2 i 2a updop, można zastosować zasadę proporcjonalnego ich rozliczenia.

W myśl art. 15 ust. 2 updop,

W myśl art. 15 ust. 2a updop,

Z powyższego wynika, że w sytuacji braku możliwości przypisania danych kosztów do poszczególnych źródeł przychodów, aby ustalić jaka część kosztów powinna obniżać dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym, podatnik powinien zastosować proporcję przychodów z tych źródeł do ogólnej sumy osiągniętych w danym roku przychodów.

Warunkiem zastosowania tego przepisu jest, by podatnik ponosił wydatki zaliczone do kosztów uzyskania przychodów związane z dochodami ze źródeł, które w części podlegają opodatkowaniu oraz w części nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych lub są z niego zwolnione.

Wprowadzony przez ustawodawcę tzw. klucz przychodowy ma charakter uniwersalny i obligatoryjny w sytuacji, gdy nie jest możliwe ustalenie kosztów uzyskania przypadających na poszczególne źródła.

W tym miejscu należy również podkreślić, że ustawodawca nie określił innego sposobu przyporządkowania kosztów w sytuacji uzyskiwania dochodów z działalności opodatkowanej i nieopodatkowanej. Brak możliwości takiego przyporządkowania obliguje podatnika do zastosowania metody przypisania wysokości kosztów określonej w ww. przepisie. Wprowadzony przez ustawodawcę tzw. klucz przychodowy ma charakter uniwersalny i obligatoryjny w sytuacji, gdy nie jest możliwe ustalenie kosztów uzyskania przypadających na poszczególne źródła.

O zaliczeniu określonych wydatków do kosztów związanych z uzyskaniem przychodów ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu oraz innych źródeł decyduje podatnik. Podatnik również ustala zasady ewidencjonowania, podziału oraz rozliczenia kosztów, pozwalające na prawidłowe ustalenie kosztów uzyskania przychodów odnoszących się do dochodów podlegających opodatkowaniu oraz zwolnionych od podatku.

We wniosku wskazali Państwo m.in. że w celu ustalenia dochodu zwolnionego z realizacji inwestycji w ramach DoW1, z uwagi na promilowy udział działalności zwolnionej w stosunku do działalności opodatkowanej Wnioskodawca stosuje ustawowy klucz podziałowy kosztów wspólnych, tj. w stosunku do kosztów, których nie da się jednoznacznie przypisać do źródła przychodów, jednostka stosuje klucz przychodowy zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o CIT.

W związku jednak ze zbliżającym się terminem zakończeniem realizacji kolejnych DoW w wyniku przeprowadzonych analiz okazało się, że dalsze stosowanie klucza ustawowego po rozpoczęciu korzystania z kolejnych decyzji będzie niemiarodajne i będzie prowadzić do istotnego zniekształcenia wyniku podatkowego na obu rodzajach działalności.

Zdaniem Wnioskodawcy, bardziej adekwatne będzie zastosowanie klucza podziałowego opartego na ilości zużycia surowca podstawowego. Specyfika działalności Wnioskodawcy opiera się bowiem na produkcji wyrobów z tworzyw sztucznych, a punktem odniesienia do podziału kosztów winna być ilość zużytych materiałów produkcyjnych (surowca PET, RPET, HDPE).

Klucz podziałowy oparty na ilości zużycia tworzywa w sposób najbardziej miarodajny i wiarygodny tj. zbliżony do rzeczywistości, odzwierciedli związek wspólnych kosztów z działalnością zwolnioną z opodatkowania lub opodatkowaną oraz ich udział w poszczególnych źródłach przychodów.

Odnosząc się do powyższego, jeżeli w istocie wskazane przez Spółkę zasady podziału kosztów zmierzają do przypisania w sposób możliwie najbardziej zbliżony do rzeczywistości tych kosztów do działalności zwolnionej i opodatkowanej, to należy je uznać za prawidłowe. Niemniej jednak każdy opis stanu faktycznego winien być rozpatrywany przez Spółkę indywidualnie.

Reasumując, Państwa stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.