Interpretacja 0111-KDIB1-3.4010.83.2026.2.PC

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych, jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 lutego 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 19 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo w dniu 30 marca 2026 r., w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Opis techniczny do Remontu generalnego zapory bocznej zbiornika X.

Projektowane przedsięwzięcie obejmuje doszczelnienie korpusu nasypu statycznego i podłoża zapory bocznej w X na długości około (...) km.

Przewiduje się wykonanie uszczelnienia zapory bocznej przy użyciu przesłony przeciwfiltracyjnej wykonanej z korony zapory. Technologia ta polega na ciągłym, wgłębnym mieszaniu gruntu z zawiesiną cementowo-bentonitową, za pomocą narzędzia w postaci prowadnicy zaopatrzonej w łańcuch spięty w zamkniętą pętlę, wyposażony w zęby skrawająco-mieszające. Narzędzie to nazwane zostało mieczem. Miecz zagłębiony w grunt tnie i miesza go z zawiesiną cementowo-bentonitową, tworząc jednorodną mieszaninę gruntobetonową o współczynniku filtracji na poziomie k<1x10-7m/s.

Zapora boczna chroni przed zalaniem tereny depresyjne leżące na południowym brzegu zbiornika, o łącznej powierzchni 650 ha. Skutecznie przeprowadzony remont zapewni utrzymanie wysokiego poziomu piętrzenia, odpowiedniej jakości i ilości ujmowanej wody oraz utrzymanie znaczącej rezerwy powodziowej.

Opis techniczny do Remontu generalnego zapory czołowej zbiornika Y.

Na podstawie archiwalnych badań geologicznych oraz oceny stanu technicznego założono następujący zakres remontu zapory czołowej zbiornika Y:

1.  uszczelnienie korpusu zapory wraz z podłożem,

2.  dogęszczenie przypowierzchniowej warstwy korpusu,

3.  remont skarpy odwodnej,

4.  remont skarpy odpowietrznej,

5.  remont nawierzchni drogowej po koronie zapory wraz z wymianą barierek i remontem parapetu odbojowego,

6.  remont przypory od strony odpowietrznej,

7.  remont systemu drenaży lewostronnej zapory,

8.  remont rowów zbiorczych,

9.  uzupełnienie sieci kontrolno-pomiarowej,

10.  remont wału chroniącego przedpole zapory,

11.  montaż ogrodzenia poniżej wału chroniącego przedpole zapory w celu ochrony przed dzikami.

Opis robót podstawowych związanych z uszczelnieniem zapory:

Technologia polega na wykonaniu przesłony przeciwfiltracyjnej w sposób złożony z połączenia dwóch znanych odrębnie technologii. Pierwszą z nich jest technologia trenchmixing, druga to grodzice z tworzywa sztucznego PVC, zaopatrzone w uszczelki w zamkach spinających poszczególne grodzice. Technologia trenchmixing polega na ciągłym, wgłębnym mieszaniu gruntu z zawiesiną cementowo-bentonitową, za pomocą narzędzia w postaci prowadnicy zaopatrzonej w łańcuch spięty w zamkniętą pętlę, wyposażony w zęby skrawająco-mieszające. Narzędzie to nazwane zostało mieczem. Miecz zagłębiony w grunt tnie i miesza go z zawiesiną cementowo-bentonitową, tworząc jednorodną mieszaninę gruntobetonową o współczynniku filtracji na poziomie k<1x10^-7m/s. W powstałą w wyniku mieszania gruntu w korpusie wału lub zapory świeżą mieszankę gruntobetonową wprowadzane są kolejne grodzice z PVC zaopatrzone w zintegrowane z nimi uszczelki, umieszczone we wnętrzu zamków spinających grodzice. Zastosowanie takich grodzic, doszczelnianych cząstkami bentonitu z zawiesiny cementowo=bentonitowej, powoduje wielokrotny wzrost szczelności przesłony do wysokości k<1x10^-11m/s. Dodatkową zaletą tej metody jest możliwość skutecznego wykonania szczelnej przesłony przy zachowanym piętrzeniu w remontowanym zbiorniku wodnym. Tradycyjne przesłony wykonywane w technologii wgłębnego mieszania gruntu lub tzw. przesłony kopane wypełniane zawiesiną tężejącą, tracą szczelność w chwili wiązania składników zawiesiny pod naporem różnicy ciśnień wody po obu stronach wykonywanej przesłony, co ma miejsce przy remoncie zbiornika nawet przy mocno obniżonym piętrzeniu wody. Sukcesywne wprowadzanie pionowych grodzic w świeżą mieszankę gruntobetonową, zamyka możliwość tworzenia się przebić hydraulicznych przez przesłonę w trakcie jej wiązania. Korona zapory uszczelniona jest asfaltem bitumicznym, który po uszczelnieniu korpusu zapory zostanie wyremontowany.

Podsumowanie stanu faktycznego (winno być: „zdarzenia przyszłego”) oraz zakwalifikowania planowanych prac:

-     celem robót jest odtworzenie stanu pierwotnego uszczelnienia i właściwości przeciwprzesiękowych korpusu zapory (czyli przywrócenie pierwotnych parametrów funkcjonalnych i bezpieczeństwa), a nie stworzenie nowej, odrębnej substancji budowlanej lub zmiana przeznaczenia obiektu. Zatem cel robót odpowiada ustawowej definicji remontu;

-     roboty wykonane w/w metodami choć wykorzystują odmienne technologie i materiały, pozostają w ryzach dopuszczalności stosowania innych wyrobów budowlanych w remoncie o ile ich zastosowanie nie powoduje zmiany parametrów użytkowych i technicznych obiektu jako całości. W przypadku Wnioskodawcy nie przewiduje się takiej zmiany;

-     prace są wykonywane wewnątrz istniejącego korpusu zapory (w obrębie jej substancji), bez zmiany wymiarów zewnętrznych ani dodawania elementów nadziemnych modyfikujących parametry charakterystyczne obiektu.

Pytanie

Czy w tak przedstawionym zdarzeniu przyszłym wydatki, które mają zostać poniesione na w/w prace mogą zostać zaliczone bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów w momencie ich poniesienia?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki poniesione na opisane prace renowacyjne stanowią remont, a nie ulepszenie środka trwałego. Ich celem jest jedynie przywrócenie pierwotnych właściwości technicznych sieci, bez zwiększania jej wartości użytkowej, wydajności, czy funkcjonalności.

Wydatki te nie wpływają również na zmianę charakteru sieci, ani jej przeznaczenia. Tym samym wydatki te mogą zostać zaliczone bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.

Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

-     został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu, podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

-     jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

-     pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

-     poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

-     został właściwie udokumentowany,

-     nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

W art. 16 ust. 1 Ustawy o CIT ustawodawca określił katalog wydatków, które nawet mimo poniesienia ich przez podatnika w celu osiągnięcia przychodów, bądź zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów, w rozumieniu przepisów podatkowych nie mogą być uznane za koszt uzyskania przychodów.

W myśl art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. c Ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na: ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych - wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.

Klasyfikacja prac jako remont bądź ulepszenie

W przepisie art. 16g ust. 13 Ustawy o CIT wskazano, że środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1 i 3-11, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 10 000 zł. Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 10 000 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.

Powyżej użyte pojęcia zostały dokładniej zdefiniowane w wydawanych interpretacjach indywidualnych i tak kolejno:

-     przebudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, w wyniku których nastąpi jego dostosowanie do zmienionych potrzeb funkcjonalnych, użytkowych lub technicznych,

-     rozbudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, które powiększają ten środek trwały,

-     rekonstrukcja środka trwałego, tj. wykonanie prac, w wyniku których nastąpi odtworzenie zniszczonego środka trwałego do jego poprzedniego stanu,

-     adaptacja środka trwałego, tj. wykonanie prac mających na celu przystosowanie danego środka trwałego do spełniania odmiennych funkcji od tych, dla których został zbudowany lub użytkowany,

-     modernizacja środka trwałego, tj. unowocześnienie środka trwałego.

Odnosząc się natomiast do pojęcia remontu należy zwrócić uwagę, że przepisy podatkowe nie zawierają jego definicji. W konsekwencji, przy ustaleniu zakresu znaczeniowego remontu należy oprzeć się na definicji sformułowanej w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Zgodnie z art. 8 pkt 3, ilekroć w ustawie jest mowa o remoncie - należy przez to rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.

W orzecznictwie podjęte zostały próby scharakteryzowania remontu i ulepszenia, m.in. w:

•      interpretacji indywidualnej z dnia 25 czerwca 2025 r. nr 0111-KDIB1-2.4010.228.2025.2.EJ:

„Różnica między nakładami na remont a nakładami na ulepszenie środków trwałych polega głównie na tym, że pierwsze z nich zmierzają do podtrzymania, odtworzenia wartości użytkowej środków trwałych a drugie do podwyższenia bądź istotnej zmiany cech użytkowych tych składników majątkowych.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania oraz przedstawione zdarzenie przyszłe stwierdzić należy, iż opisane we wniosku prace związane z renowacją sieci (...), winny być kwalifikowane jako remont. Opisane we wniosku renowacje (...) w dwóch opisanych wariantach, zmierzają do napraw sieci (...) w miejscach występujących uszkodzeń oraz do przywrócenia pierwotnego stanu technicznego sieci (...), nie zmieniając przy tym charakteru i funkcji budynku. Ww. wydatki ponoszone, z jednej strony pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami, z drugiej nie spełniają kryteriów ulepszenia.”

•      Interpretacji indywidualnej z dnia 25 marca 2025 r. nr 0114-KDIP2-1.4010.93.2025.2.PK:

„Remont ma zatem na celu przywrócenie pierwotnego stanu technicznego i użytkowego środka trwałego wraz z wymianą zużytych składników technicznych, nie zmieniając przy tym jego charakteru i funkcji. Remont następuje w toku eksploatacji środka trwałego przez podatnika i jest wynikiem tej eksploatacji (zużycia). Wymiana zużytych elementów środka trwałego na nowe ma charakter odtworzeniowy, przywracający jedynie jego pierwotną wartość użytkową i niezmieniający jego charakteru. Podkreślenia wymaga fakt, że przy remoncie mogą być stosowane materiały odpowiadające aktualnym standardom technologicznym. Przy ocenie wydatków - czy są to wydatki na remont - należy bowiem brać pod uwagę zmieniającą się rzeczywistość gospodarczą i postęp techniczny, mające wpływ na sposób i środki realizowania robót tym pojęciem objętych.

W sytuacji, gdy głównym celem prac budowlanych jest odtworzenie wartości użytkowej środka trwałego, wówczas należy przyjąć, że mamy do czynienia z wydatkami na remont, które stanowią koszt uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia. Natomiast, o ile celem prac budowlanych jest modernizacja środka trwałego, wówczas następuje ulepszenie składnika majątku, a w konsekwencji, jego wartość początkową należy zwiększyć o wartość dokonanych prac.”

•      Interpretacji indywidualnej z dnia 31 maja 2024 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.184.2024.1.AN:

„Różnica pomiędzy nakładami ponoszonymi na remont a nakładami ponoszonymi na ulepszenie środków trwałych polega zatem na tym, że remont zmierza do podtrzymania, odtworzenia wartości użytkowej środka trwałego i jest rodzajem naprawy, wymiany zużytych elementów, natomiast ulepszeniem jest trwałe unowocześnienie środka trwałego, które podnosi jego wartość techniczną, jak i przystosowanie składnika majątku do wykorzystania go w innym niż pierwotnym celu lub nadanie temu składnikowi nowych cech użytkowych wyrażające się w poprawie standardu użytkowego lub technicznego albo obniżce kosztów eksploatacji.

W sytuacji, gdy głównym celem prac budowlanych dokonywanych jest odtworzenie wartości użytkowej środka trwałego, wówczas należy przyjąć, że mamy do czynienia z wydatkami na remont, które stanowią koszt uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia. Natomiast, o ile celem prac budowlanych jest modernizacja środka trwałego, wówczas następuje ulepszenie składnika majątku, a w konsekwencji, jego wartość początkową należy zwiększyć o wartość dokonanych prac.”

Remont i ulepszenie różnią się przede wszystkim celem podejmowanych działań. Celem remontu jest odtworzenie lub podtrzymanie pierwotnej wartości użytkowej środka trwałego, czyli przywrócenie jego stanu technicznego i funkcjonalnego sprzed zużycia powstałego w toku eksploatacji. Remont nie prowadzi do zmiany charakteru, funkcji ani standardu użytkowego środka trwałego i nie powoduje wzrostu jego wartości użytkowej w porównaniu do stanu z dnia przyjęcia do używania.

Celem ulepszenia jest natomiast trwałe zwiększenie wartości użytkowej środka trwałego lub istotna zmiana jego cech użytkowych. Ulepszenie polega na unowocześnieniu środka trwałego, zwiększeniu jego zdolności użytkowych, wydajności, jakości efektów jego wykorzystania albo przystosowaniu go do nowych lub zmienionych funkcji, co skutkuje wzrostem wartości użytkowej w stosunku do stanu pierwotnego.

Wydatki poniesione na remont przy spełnieniu wszystkich przesłanek do uznania ich za koszt będą, zgodnie z postanowieniami o CIT, stanowiły koszty, o których mowa w przepisie art. 15 ust. 4d Ustawy o CIT tj. koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami.

Zgodnie z ust. 4e za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Tak m.in. w interpretacji indywidualnej z dnia 2 marca 2022 r. nr 0111-KDIB1-2.4010.611.2021.2.BD:

„Mając na względzie powołane wyżej przepisy oraz przedstawiony we wniosku opis sprawy należy stwierdzić, że koszty remontu elektrofiltrów stanowią/będą stanowić koszty uzyskania przychodów, a dla celów podatkowych Spółka ma prawo ująć ww. koszty zgodnie z przepisami art. 15 ust. 4d w zw. z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, a więc jednorazowo, w dacie ich poniesienia, pomimo rozliczania tych samych kosztów dla celów bilansowych w czasie.”

Użycie materiałów wynikających z postępu technologicznego a klasyfikacja prac jako remont

Ponadto, w opisanych w zdarzeniu przyszłym pracach będą użyte materiały dostosowane do warunków wynikających z postępu technologicznego i rozwoju stosowanych rozwiązań, co nie przesądza o zaklasyfikowaniu danych prac jako ulepszenie.

Zatem, przy remoncie mogą być stosowane materiały odpowiadające aktualnym standardom technologicznym, tak m.in. w:

•      Interpretacji indywidualnej z dnia 18 lutego 2025 r. nr 0111-KDIB2-1.4010.684.2024.1.AJ:

„Remont ma zatem na celu przywrócenie pierwotnego stanu technicznego i użytkowego środka trwałego wraz z wymianą zużytych składników technicznych, nie zmieniając przy tym jego charakteru i funkcji. Remont następuje w toku eksploatacji środka trwałego przez podatnika i jest wynikiem tej eksploatacji (zużycia). Wymiana zużytych elementów środka trwałego na nowe ma charakter odtworzeniowy, przywracający jedynie jego pierwotną wartość użytkową i niezmieniający jego charakteru. Podkreślenia wymaga fakt, że przy remoncie mogą być stosowane materiały odpowiadające aktualnym standardom technologicznym. Przy ocenie wydatków - czy są to wydatki na remont - należy bowiem brać pod uwagę zmieniającą się rzeczywistość gospodarczą i postęp techniczny, mające wpływ na sposób i środki realizowania robót tym pojęciem objętych.”

•      Interpretacji indywidualnej z dnia 3 grudnia 2021 r. nr 0111-KDIB1-1.4010.490.2021.1.EJ:

„Remont kapitalny następuję w toku eksploatacji środka trwałego i co do zasady jest wynikiem jego zużycia. Remont kapitalny nie powoduje, że ulegną zmianie cechy czy funkcje środka trwałego. Podkreślenia wymaga fakt, że przy remoncie mogą być stosowane materiały odpowiadające aktualnym standardom technologicznym. Przy ocenie wydatków - czy są to wydatki na remont - należy bowiem brać pod uwagę zmieniającą się rzeczywistość gospodarczą i postęp techniczny, mające wpływ na sposób i środki realizowania robót tym pojęciem objętych.”

•      Interpretacji indywidualnej z dnia 3 marca 2025 r. sygn. 0111-KDIB1-3.4010.53.2025.1.JG;

•      Interpretacji indywidualnej z dnia 6 marca 2025 r. sygn. 0111-KDIB1-2.4010.755.2024.2.EJ;

•      Wyroku NSA z dnia 25 lutego 2021 r. sygn. akt I OSK 3527/18:

„Istnieje możliwość zastąpienia w ramach remontu linii elektroenergetycznej nowymi przewodami (także izolowanymi i o większej średnicy), nowymi słupami (wykonanymi w nowych, bezpiecznych technologiach), nowych fundamentach (wykonanymi w nowych, bezpiecznych technologiach) i nowych izolatorach, jako mieszczącymi się w kategorii remontu.

[…]

Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje na możliwość zastąpienia w ramach remontu linii elektroenergetycznej nowymi przewodami (także izolowanymi i o większej średnicy), nowymi słupami (wykonanymi w nowych, bezpiecznych technologiach), nowych fundamentach (wykonanymi w nowych, bezpiecznych technologiach) i nowych izolatorach, jako mieszczącymi się w kategorii remontu. Zebrane dowody nie wskazują na zmianę przebiegu linii bądź jej istotnych parametrów technicznych.”

Różnica między ujęciem bilansowym a ujęciem podatkowym wydatków poniesionych na remont

W przypadku zaklasyfikowania przeprowadzanych prac jako prace remontowe powinny zostać ujęte w kosztach uzyskania przychodów jednorazowo, w dacie ich poniesienia. Przez dzień poniesienia zaś należy uznać dzień, na który analizowane wydatki zostały ujęte w księgach rachunkowych Spółki, na podstawie otrzymanej przez Spółkę faktury dokumentającej przedmiotowe koszty - bez względu na to, że dla celów bilansowych są one rozliczane w czasie, a więc obciążają (w odpowiednich częściach) wynik finansowy w kilku kolejnych latach obrotowych.

Takie stanowisko wyrażone zostało w interpretacjach indywidualnych, m.in.:

•      z dnia 23 października 2023 r. nr 0111-KDIB1-2.4010.411.2023.1.MC:

„W zakresie wszelkich wydatków stanowiących na gruncie ustawy o CIT pośrednie koszty uzyskania przychodów, które w momencie poniesienia, dla celów księgowych, są ujmowane na innych kontach niż kosztowe (tj. nie są księgowane jako koszt), podatnik jest uprawniony do rozpoznania ich w kosztach podatkowych w dacie, pod którą dany wydatek zostanie ujęty w księgach rachunkowych bez względu na rodzaj konta, na jakim zostanie dokonany zapis księgowy, z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów. Należy bowiem zauważyć, że istnieje taka grupa wydatków (kosztów) poniesionych przez podatnika, które stanowią koszt poniesiony w rozumieniu art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, a rachunkowo nie będą ujęte na koncie kosztowym wcale albo będą ujęte z opóźnieniem.

Mając na względzie powołane wyżej przepisy oraz przedstawiony we wniosku opis sprawy należy stwierdzić, że wydatki na prace o charakterze remontowym i odtworzeniowym środków trwałych stanowią koszty uzyskania przychodów które dla celów podatkowych Spółka ma prawo ująć na podstawie art. 15 ust. 4d w zw. z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, a więc jednorazowo, w dacie ich poniesienia, pomimo rozliczania tych samych kosztów dla celów bilansowych w czasie.”

•      z dnia 27 grudnia 2022 r. nr 0111-KDIB1-2.4010.693.2022.1.EJ;

•      z dnia 24 marca 2022 r. nr 0111-KDIB1-2.4010.108.2022.1.EJ.

Reasumując, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że wydatki poniesione przez Spółkę na prace określone w zdarzeniu przyszłym stanowić będą koszt uzyskania przychodu - jako wydatek na remont - jednorazowo, tj. w dacie ich poniesienia, pomimo rozliczania tych samych kosztów dla celów bilansowych w czasie.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej ocenie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku pomiędzy poniesionym kosztem a powstaniem przychodu lub zabezpieczeniem źródła uzyskiwania przychodów. Kosztem uzyskania przychodów będą przy tym zarówno wydatki, których poniesienie bezpośrednio przekłada się na uzyskanie konkretnych przychodów, jak te, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia.

A zatem, warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania przychodów, jest łączne spełnienie następujących przesłanek:

-  został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika,

-  jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

-  pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

-  poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów,

-  został właściwie udokumentowany,

-  nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Dla ustalenia momentu zaliczenia wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów, podatnik powinien rozpoznać rodzaj powiązania kosztów z przychodami. W oparciu o kryterium stopnia tego powiązania koszty podatkowe można podzielić na:

-  bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód – art. 15 ust. 4, ust. 4b-4c ustawy o CIT),

-  inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie – art. 15 ust. 4d-4e ww. ustawy).

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji kosztu „bezpośredniego” oraz kosztu „pośredniego” – brak takiej definicji związany jest z nieokreślonością tych pojęć i brakiem stałych, niezmiennych kryteriów oceny wystąpienia bezpośredniego lub jedynie pośredniego związku takich kosztów z przychodami osoby prawnej w konkretnym przypadku. W efekcie te same wydatki mogą być w danych warunkach bezpośrednimi, zaś w innych jedynie pośrednimi kosztami uzyskania przychodu. Ocena tej kwestii musi być więc dokonywana w każdym przypadku na tle określonej sytuacji, przy uwzględnieniu indywidualnych cech działalności podatnika, w warunkach której wydatki te są ponoszone. Przy czym, jeżeli określone wydatki można powiązać z osiąganiem konkretnego przychodu, to bez względu na możliwość jednoczesnego wywiedzenia pośredniego związku tych wydatków z ewentualnymi innymi przychodami, zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów ocenić należy w kontekście tego przychodu, z którym wydatki te są bezpośrednio związane.

Natomiast, do kosztów pośrednich zalicza się wydatki, które nie mają bezpośredniego odzwierciedlenia w osiąganych przychodach, a więc takie, którym nie można przypisać konkretnego przychodu, jakkolwiek ich ponoszenie warunkuje ich uzyskanie, np. koszty ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów, obsługę prawną. Tego rodzaju koszty, chociaż niewątpliwie związane są z osiąganymi przychodami, nie pozostają w uchwytnym związku z konkretnymi przychodami. Tym samym, nie jest możliwe ustalenie, w którym okresie bądź roku podatkowym wystąpi przychód uzasadniający potrącenie takich kosztów.

Kwestię potrącalności kosztów innych niż bezpośrednio związanych z przychodami, reguluje art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, który stanowi, że:

Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:

W myśl art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 16g ust. 13 ustawy o CIT:

Z cytowanego powyżej art. 16g ust. 13 ustawy o CIT wynika, że ulepszenie polega na przebudowie, rozbudowie, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji środka trwałego. Wyliczenie zawarte w omawianym przepisie stanowi katalog zamknięty, co oznacza, że tylko wydatki związane chociaż z jedną z tych prac, które w konsekwencji skutkują wymienionymi efektami, mogą zostać uznane za wydatki ulepszające ten środek.

I tak, ulepszenie ma miejsce w sytuacjach, w których następuje:

-     przebudowa, tj. zmiana (poprawienie) istniejącego stanu środka trwałego na inny,

-     rozbudowa, tj. powiększenie (rozszerzenie) składników majątkowych, w szczególności budynków i budowli, linii technologicznych itp.,

-     adaptacja, tj. przystosowanie (przerobienie) składnika majątkowego do wykorzystania go w innym celu niż ten, do którego był pierwotnie przeznaczony albo nadania mu nowych cech użytkowych,

-     rekonstrukcja, tj. odtworzenie (odbudowanie) zużytych całkowicie lub częściowo składników majątkowych,

-     modernizacja, tj. unowocześnienie środka trwałego (wyposażenie obiektu bądź jego elementów składowych w takie urządzenia lub cechy, których wcześniej nie miał, a które są wytworem nowszej myśli technicznej).

W kontekście powyższego stwierdzić należy, że nie każdy wydatek poniesiony na środek trwały będzie stanowił o jego ulepszeniu. Istotny jest bowiem charakter poniesionych wydatków. Wydatki o charakterze odtworzeniowym, przywracające jedynie pierwotną wartość użytkową danego środka trwałego, których poniesienie nie spowoduje wzrostu wartości użytkowej w stosunku do tej wartości z dnia przyjęcia środka trwałego do używania, nie skutkują jego ulepszeniem. Różnica między nakładami na remont a nakładami na ulepszenie środków trwałych polega na tym, że pierwsze z nich zmierzają do podtrzymania, odtworzenia wartości użytkowej środków trwałych a drugie do podjęcia, czy rozszerzenia działalności w drodze przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, powodującej istotną zmianę cech użytkowych.

Zatem, ulepszenie środka trwałego polega zatem na dokonywaniu nakładów na tenże środek, które powodują wzrost wartości użytkowej tego środka. Wydatki o charakterze ulepszeniowym, podlegają zaliczeniu do ww. kosztów poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane od podwyższonej wartości początkowej środka trwałego. Jeżeli jednak wydatki te nie przekroczą kwoty 10 000 zł, mogą podlegać zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodu jednorazowo w dacie poniesienia.

Z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że istotne dla oceny robót jako ulepszenia jest porównanie stanu obiektu z dnia przyjęcia do używania, rodzaju robót i stanu obiektu po ich dokonaniu.

Od wydatków ulepszeniowych, należy odróżnić wydatki remontowe dotyczące środków trwałych, które podlegają zaliczeniu bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów, o ile spełniają przesłanki uznania ich za ww. koszty, wskazane w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji remontu, dlatego też zasadne jest w tym przypadku odwołanie się do definicji sformułowanej w innych aktach prawnych, a w szczególności w przepisach prawa budowlanego.

Remontem, zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 418 ze zm.) jest wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.

Remont ma zatem na celu przywrócenie pierwotnego stanu technicznego i użytkowego środka trwałego wraz z wymianą zużytych składników technicznych, nie zmieniając przy tym jego charakteru i funkcji. Remont następuje w toku eksploatacji środka trwałego przez podatnika i jest wynikiem tej eksploatacji (zużycia). Wymiana zużytych elementów środka trwałego na nowe ma charakter odtworzeniowy, przywracający jedynie jego pierwotną wartość użytkową i niezmieniający jego charakteru. Podkreślenia wymaga fakt, że przy remoncie mogą być stosowane materiały odpowiadające aktualnym standardom technologicznym. Przy ocenie wydatków – czy są to wydatki na remont – należy bowiem brać pod uwagę zmieniającą się rzeczywistość gospodarczą i postęp techniczny, mające wpływ na sposób i środki realizowania robót tym pojęciem objętych.

Należy podkreślić, że dla celów podatkowych inaczej będą traktowane wydatki kwalifikowane jako remontowe, a inaczej wydatki związane z modernizacją środka trwałego.

Mianowicie, jeżeli podatnik poniesie wydatki na remont środków trwałych, to ma prawo zaliczyć je bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów jako koszty o jakich mowa w art. 15 ust. 4d ustawy o CIT. Natomiast nakłady o charakterze modernizacyjnym należy uznać za powiększające wartość początkową środka trwałego (przy zachowaniu przesłanek z art. 16g ust. 13 ustawy o CIT) i podlegające amortyzacji.

Jak wskazano powyżej o tym, czy poniesione nakłady stanowią wydatki na remont bezpośrednio zaliczane do kosztów uzyskania przychodów, czy też uznane zostaną za nakłady na ulepszenie środka trwałego i będą zaliczane do kosztów uzyskania przychodów przez odpisy amortyzacyjne – zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami – decyduje zakres przeprowadzonych robót.

Odnosząc się do wątpliwości Wnioskodawcy dotyczących zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów w momencie ich poniesienia wskazać należy, że jak wynika z opisu sprawy:

-     celem robót jest odtworzenie stanu pierwotnego uszczelnienia i właściwości przeciwprzesiękowych korpusu zapory, a nie stworzenie nowej, odrębnej substancji budowlanej lub zmiana przeznaczenia obiektu,

-   roboty wykonane w/w metodami choć wykorzystują odmienne technologie i materiały, pozostają w ryzach dopuszczalności stosowania innych wyrobów budowlanych w remoncie,

-   prace są wykonywane wewnątrz istniejącego korpusu zapory (w obrębie jej substancji), bez zmiany wymiarów zewnętrznych ani dodawania elementów nadziemnych modyfikujących parametry charakterystyczne obiektu.

Zatem należy uznać, że opisane prace zmierzają do przywrócenia pierwotnych właściwości technicznych sieci, bez zwiększenia ich wartości użytkowej, wydajności, czy funkcjonalności. Stąd opisane prace renowacyjne stanowią remont i podlegają zaliczeniu bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia.

Reasumując, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie ustalenia, czy wydatki, które mają zostać poniesione na w/w prace mogą zostać zaliczone bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów w momencie ich poniesienia – jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Natomiast, odnosząc się do powołanego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego należy wskazać, że jest to rozstrzygnięcie wydane w konkretnej sprawie, osadzone w określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i tylko do niego się odnosi, w związku z tym, nie ma waloru wykładni powszechnie obowiązującej. Orzeczenia sądowe są dla organu nieocenionym źródłem wiedzy i materiałem poznawczym, bieżąco wykorzystywanym w toku załatwiania spraw. Z tego względu należy pamiętać, że orzeczenia mają charakter indywidualny, nie wiążą organów podatkowych i są formalnie wiążące dla organu podatkowego tylko w konkretnej sprawie. Orzeczenia nie mają mocy prawnej precedensów i charakteru wykładni powszechnie obowiązującej.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.