Interpretacja 0111-KDIB1-3.4010.92.2026.2.DW

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 lutego 2026 r. wpłynął Państwa wniosek, z tego samego dnia, o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 16 kwietnia 2026 r.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

L. (dalej jako: „Spółka”) jest spółką prawa polskiego (nr KRS (…), REGON (…)) mającą siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Polski, której przedmiotem działalności jest działalność (…) oraz (…). Spółka jest czynnym podatnikiem VAT w Polsce.

W ramach prowadzonej od 2015 r. działalności gospodarczej Spółka zaciąga pożyczki od innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą z różnymi okresami spłaty (miesiąc lub rok).

Obecnie Spółka weryfikuje zaciągnięte przez siebie zobowiązania, które nie zostały uregulowane w terminie. Najprawdopodobniej Spółka zaciągnęła pierwszą pożyczkę już w 2015 r.

W szczególności jednak, Spółka ustaliła, że w dniu 31 sierpnia 2016 r., jako pożyczkobiorca, zawarła umowę pożyczki ze spółką z innego państwa UE (dalej: „Pożyczkodawcą”).

Ww. miała być spłacona jednorazowo w terminie do dnia 30 września 2017 r.

Jednak Spółka, na dzień złożenia niniejszego wniosku, nie dokonała spłaty żadnych odsetek ani kapitału od ww. pożyczki.

Do dnia sporządzenia niniejszego wniosku pożyczkodawcy nie podejmowali żadnych czynności celem odzyskania przysługującej im należności.

Na podstawie art. 118 k.c. Spółka uznała zobowiązanie z tytułu pożyczki za przedawnione. Obecnie Spółka weryfikuje rozliczenia w zakresie powstania przychodu z tytułu przedawnionych zobowiązań. W związku z tym, Spółka zwraca się z niniejszym wnioskiem celem ustalenia właściwej metody (właściwego rozumienia przepisów ustawy o CIT i OrdP) w zakresie przedawnienia zobowiązań podatkowych.

Ponadto, w uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że przedawnienie zobowiązania z tytułu pożyczki zawartej w dniu 31 sierpnia 2016 r. nastąpiło 31 grudnia 2020 r.

Pytania

1. Czy przychód z tytułu przedawnienia zobowiązania z tyt. pożyczki powstał po stronie Spółki, na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a, z dniem 1 stycznia 2021 r.? (pytanie oznaczone we wniosku nr 1)

 

Państwa stanowisko w sprawie

 

W ocenie Wnioskodawcy:

1) przychód na gruncie CIT powstał z dniem 1 stycznia 2021 r.;

2) na skutek przedawnienia zobowiązania podatkowego - Spółka nie będzie obowiązana do wykazania i opodatkowania przychodu z tytułu przedawnienia zobowiązania z tyt. udzielonej pożyczki.

Uzasadnienie

1. Przychód

Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o CIT, przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art. 24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.

Zgodnie z art. 7 ust. 2 ww. ustawy, dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Sposób ujęcia przedmiotu opodatkowania w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych wskazuje na objęcie zakresem ustawy wszystkich zdarzeń, z którymi wiąże się dla podatnika konkretna korzyść o wymiarze finansowym, powodująca zwiększenie aktywów lub zmniejszenie pasywów. Nie jest przy tym istotne źródło korzyści, chodzi bowiem o każdy przypadek powodujący wzrost wartości majątku lub zmniejszenie zobowiązań ciążących na podatniku. Bez znaczenia jest również to, czy przysporzenie jest wynikiem działania innej osoby, czy też samego podatnika, jak również to, czy korzyść wiąże się z konkretnymi przepływami finansowymi. Kluczową zatem przesłanką wystąpienia przychodu jest osiągnięcie wymiernego przysporzenia o charakterze definitywnym.

Ustawa o CIT nie zawiera legalnej definicji przychodu - jednak ustawa ta zawiera katalog przychodów wymienionych w ustawie ma charakter otwarty i jedynie przykładowy.

Stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT, przychodem, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, jest w szczególności wartość, z zastrzeżeniem ust. 4 pkt 8, umorzonych lub przedawnionych zobowiązań, w tym z tytułu zaciągniętych pożyczek (kredytów), z wyjątkiem umorzonych pożyczek z Funduszu Pracy.

 

Wyjątek od tej zasady został wskazany w art. 12 ust. 4 pkt 8 ustawy o CIT, zgodnie z którym, do przychodów nie zalicza się kwot stanowiących równowartość umorzonych zobowiązań, w tym także z tytułu pożyczek (kredytów), jeżeli umorzenie zobowiązań jest związane z:

 1) bankowym postępowaniem ugodowym w rozumieniu przepisów o restrukturyzacji finansowej przedsiębiorstw i banków lub

 2) postępowaniem restrukturyzacyjnym, postępowaniem upadłościowym lub

 3) realizacją programu restrukturyzacji na podstawie odrębnych ustaw lub

 4) przymusową restrukturyzacją w rozumieniu ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji.

Brzmienie powołanych wyżej regulacji wskazuje, że do powstania przychodu podatkowego dochodzi po stronie podatnika na skutek zmniejszenia jego zobowiązań np. w wyniku umorzenia lub przedawnienia istniejącego już zobowiązania.

2. Przedawnienie zobowiązania (k.c.)

Zgodnie z art. 117 § 2 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm., dalej: „k.c.”), po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia. Jednakże zrzeczenie się zarzutu przedawnienia przed upływem terminu jest nieważne.

Stosownie do art. 117 § 2¹ k.c., po upływie terminu przedawnienia nie można domagać się zaspokojenia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi.

Powyższe oznacza, że zobowiązanie przedawnione przekształca się w tzw. zobowiązanie naturalne. Nie może ono być wyegzekwowane pod przymusem ani też zasądzone przez sąd powszechny, jeżeli dłużnik powoła się na upływ terminu przedawnienia.

Nie ulega zatem wątpliwości, że gdy występuje niemożność przymusowego wyegzekwowania zobowiązania, mimo braku jego faktycznego wykonania, dłużnik uzyskuje pewną korzyść majątkową, przejawiającą się w tym, że nie musi realnie wykonać zobowiązania. Zasadnicze znaczenie ma bowiem to, że w następstwie przedawnienia dłużnik zostaje zwolniony z obowiązku spłaty zadłużenia (ustaje obowiązek spełnienia świadczenia).

Zgodnie z art. 481 § 1 k.c., jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

3. Przychód podatkowy

Co do zasady przedawnienie zobowiązania wobec wierzyciela skutkuje powstaniem po stronie dłużnika przychodu podatkowego.

Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy o CIT, do przychodów nie zalicza się kwot naliczonych, lecz nieotrzymanych odsetek od należności, w tym również od udzielonych pożyczek (kredytów).

Kwestia uznania za przychód podatkowy przedawnionych zobowiązań odsetkowych, które to zobowiązania powstały po stronie Spółki, w związku z nieuregulowaniem zobowiązań w umówionym terminie, podlega określeniu na zasadach wskazanych w art. 12 ust. 1 ustawy o CIT. W konsekwencji, należy stwierdzić, że przedawnienie zobowiązania odsetkowego spowodowało powstanie po stronie Spółki (pożyczkobiorcy) przychodu podatkowego na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o CIT.

Art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT dotyczy wszelkiego rodzaju umorzonych lub przedawnionych zobowiązań (z określonymi wyjątkami, które nie mają miejsca w ramach stanu faktycznego objętego niniejszym wnioskiem). W kontekście art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT, jako przychód podatkowy należy kwalifikować każdą przedawnioną wierzytelność, w tym odsetkową - w sytuacji, gdy odsetki stały się wymagalne i uległy one przedawnieniu, wartość takich odsetek będzie stanowiła przychód określony w art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT.

Jeżeli więc zobowiązania z tytułu niespłaconej pożyczki oraz odsetek od tej pożyczki ulegną przedawnieniu, to dojdzie do wzbogacenia po stronie dłużnika będącego stroną tego stosunku prawnego z tego powodu, że dłużnik przestanie być zobowiązany do świadczenia, a środki pieniężne, które winien w postaci pożyczki oraz odsetek przekazać w ramach wymaganego świadczenia pozostaną w jego majątku, powiększając ten majątek w sposób definitywny.

Konkludując: wartość przedawnionych zobowiązań stanowić będzie dla Spółki przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.

4. Data powstania przychodu/data przedawnienia zobowiązania

Zgodnie z art. 118 k.c., jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata.

Na gruncie k.c. ogólny trzyletni termin przedawnienia odnosi się do roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Stosownie do art. 120 § 1 k.c., bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Jeżeli wymagalność roszczenia zależy od podjęcia określonej czynności przez uprawnionego, bieg terminu rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stałoby się wymagalne, gdyby uprawniony podjął czynność w najwcześniej możliwym terminie.

W świetle art. 120 § 2 k.c., bieg przedawnienia roszczeń o zaniechanie rozpoczyna się od dnia, w którym ten, przeciwko komu roszczenie przysługuje, nie zastosował się do treści roszczenia.

Przepisy art. 12 ustawy o CIT nie przewidują szczególnego momentu powstania przychodu w wyniku przedawnienia, zatem przychód ten powstaje w momencie przedawnienia się zobowiązania, co oznacza następny dzień po upływie terminu przedawnienia. Innymi słowy, aby uznać zobowiązanie za przedawnione, musi upłynąć termin przedawnienia. Do momentu upływu tego terminu wierzyciel może skutecznie wystąpić z żądaniem zapłaty tego zobowiązania przez Spółkę. Zatem, dopiero po upływie tego terminu, zobowiązanie jest przedawnione (momentem powstania przychodu jest dzień następny po dniu, w którym doszło do przedawnienia pożyczki) - tak np. DKIS w interpretacji z dnia 25 listopada 2025 r., nr 0114-KDIP2-2.4010.455.2025.2.PK.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554, dalej: „ustawa o CIT”),

Z kolei zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o CIT,

Sposób ujęcia przedmiotu opodatkowania w ustawie o CIT wskazuje na objęcie zakresem ustawy wszystkich zdarzeń, z którymi wiąże się dla podatnika konkretna korzyść o wymiarze finansowym, powodująca zwiększenie aktywów lub zmniejszenie pasywów. Nie jest przy tym istotne źródło korzyści, chodzi bowiem o każdy przypadek powodujący wzrost wartości majątku lub zmniejszenie zobowiązań ciążących na podatniku. Bez znaczenia jest również to, czy przysporzenie jest wynikiem działania innej osoby, czy też samego podatnika, jak również to, czy korzyść wiąże się z konkretnymi przepływami finansowymi. Kluczową zatem przesłanką wystąpienia przychodu jest osiągnięcie wymiernego przysporzenia o charakterze definitywnym.

Ustawa o CIT nie zawiera legalnej definicji przychodu. Zwrócić należy uwagę, że katalog przychodów wymienionych w ustawie ma charakter otwarty i jedynie przykładowy.

Wątpliwości Państwa Spółki w zakresie pytania nr 1 dotyczą ustalenia, czy przychód z tytułu przedawnienia zobowiązania pożyczkowego powstał po stronie Państwa Spółki, na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a, z dniem 1 stycznia 2021 r.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT,

 

Wyjątek od tej zasady został wskazany w art. 12 ust. 4 pkt 8 ustawy o CIT, zgodnie z którym,

do przychodów nie zalicza się kwot stanowiących równowartość umorzonych zobowiązań, w tym także z tytułu pożyczek (kredytów), jeżeli umorzenie zobowiązań jest związane z:

 a. bankowym postępowaniem ugodowym w rozumieniu przepisów o restrukturyzacji finansowej przedsiębiorstw i banków lub

 b. postępowaniem restrukturyzacyjnym, postępowaniem upadłościowym lub

 c. realizacją programu restrukturyzacji na podstawie odrębnych ustaw lub

 d. przymusową restrukturyzacją w rozumieniu ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji.

Brzmienie powyższego przepisu wskazuje, że do powstania przychodu podatkowego dochodzi po stronie podatnika na skutek zmniejszenia jego zobowiązań np. w wyniku umorzenia lub przedawnienia istniejącego już zobowiązania.

Przedawnienie zobowiązania jest zdarzeniem prawnym, powodującym określone skutki w zakresie możliwości dochodzenia zobowiązań.

Zgodnie z art. 117 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm., dalej: „K.c”),

Zgodnie z art. 117 § 2¹ K.c.,

Powyższe oznacza, że zobowiązanie przedawnione przekształca się w tzw. zobowiązanie naturalne. Nie może ono być wyegzekwowane pod przymusem ani też zasądzone przez sąd powszechny, jeżeli dłużnik powoła się na upływ terminu przedawnienia.

Nie ulega zatem wątpliwości, że gdy występuje niemożność przymusowego wyegzekwowania zobowiązania, mimo braku jego faktycznego wykonania, dłużnik uzyskuje pewną korzyść majątkową, przejawiającą się w tym, że nie musi realnie wykonać zobowiązania.

Zasadnicze znaczenie ma bowiem to, że w następstwie przedawnienia dłużnik zostaje zwolniony z obowiązku spłaty zadłużenia (ustaje obowiązek spełnienia świadczenia).

Co do zasady przedawnienie zobowiązania wobec wierzyciela skutkuje powstaniem po stronie dłużnika przychodu podatkowego.

Na gruncie powyższej sprawy, przedawnieniu ulegnie zarówno zobowiązanie do zwrotu kwoty pożyczki jak i odsetek od nieuregulowanej w terminie pożyczki.

Zgodnie z art. 481 § 1 K.c.,

 

Jak wynika natomiast z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1790),

w transakcjach handlowych - z wyłączeniem transakcji, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny - wierzycielowi, bez wezwania, przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych, chyba że strony uzgodniły wyższe odsetki, za okres od dnia wymagalności świadczenia pieniężnego do dnia zapłaty, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki:

1) wierzyciel spełnił swoje świadczenie;

2) wierzyciel nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie.

W przepisach ustawy o CIT przewidziano szczególny tryb opodatkowania odsetek od należności i zobowiązań.

Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy o CIT,

Natomiast, stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów,

Kwestia uznania za przychód podatkowy przedawnionych zobowiązań podatkowych, które to zobowiązania powstały po stronie Państwa Spółki w związku z zawarciem umowy pożyczki ze spółką z innego państwa UE, w związku z nieuregulowaniem zobowiązań w umówionym terminie, podlega określeniu na zasadach wskazanych w art. 12 ust. 1 ustawy o CIT.

Odnosząc powyższe do analizowanej sprawy należy stwierdzić, że przedawnienie zobowiązania podatkowego spowoduje powstanie po stronie Państwa Spółki (pożyczkobiorcy) przychodu podatkowego na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o CIT.

Na tle powyższych stwierdzeń należy wskazać, że art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT, dotyczy wszelkiego rodzaju umorzonych lub przedawnionych zobowiązań (za wyjątkiem pożyczek z Funduszu Pracy oraz wymienionych w art. 12 ust. 4 pkt 8 ustawy o CIT zobowiązań związanych z określonego rodzaju postępowaniami). W kontekście art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT, jako przychód podatkowy należy kwalifikować każdą przedawnioną wierzytelność, w tym odsetkową. W sytuacji gdy odsetki stały się wymagalne, a kontrahent je umorzył bądź uległy one przedawnieniu, wartość takich odsetek będzie stanowiła przychód określony w art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT. Wystarczy zatem istnienie zobowiązania pieniężnego po stronie podatnika i jego przedawnienia. Jeżeli więc zobowiązania z tytułu niespłaconej pożyczki oraz odsetek od tej pożyczki ulegną przedawnieniu, to dojdzie do wzbogacenia po stronie pożyczkobiorcy będącego stroną tego stosunku prawnego z tego powodu, że pożyczkobiorca przestanie być zobowiązany do świadczenia, a środki pieniężne, które winien w postaci pożyczki oraz odsetek przekazać w ramach wymaganego świadczenia pozostaną w jego majątku, powiększając ten majątek w sposób definitywny.

Przychód z tytułu przedawnionych zobowiązań Spółki z zaciągniętej pożyczki (zobowiązania do zwrotu kwoty pożyczki oraz uiszczenia odsetek z tytułu udzielenia pożyczki), stanowi przychód, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 118 K.c. w brzmieniu od 1 stycznia 1990 r. (Dz. U. z 1990 r. nr 55, poz. 321),

Terminy przedawnienia nie mogą być skracane ani przedłużane przez czynność prawną (art. 119 K.c.).

Ogólny trzyletni termin przedawnienia odnosi się do roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Jak stanowi art. 120 K.c.,

Odnosząc się do zadanego pytania wskazuję, że przywołane przepisy, w szczególności art. 12 ust. 1 ustawy o CIT nie przewidują szczególnego momentu powstania przychodu w wyniku przedawnienia, zatem przychód ten powstaje w momencie przedawnienia się zobowiązania, co oznacza następny dzień po upływie terminu przedawnienia. Innymi słowy, aby uznać zobowiązanie za przedawnione, musi upłynąć termin przedawnienia. Do momentu upływu tego terminu wierzyciel może skutecznie wystąpić z żądaniem zapłaty tego zobowiązania przez Spółkę. Zatem, dopiero po upływie tego terminu, zobowiązanie jest przedawnione.

Zatem, jeżeli termin przedawnienia przypada na 31 grudnia 2020 r., to dopiero po upływie tego dnia zobowiązanie można uznać za przedawnione.

Tym samym, momentem powstania przychodu stał się dzień następny, tj. 1 stycznia 2021 r.

Wobec powyższego, należy zgodzić się z Państwa stanowiskiem, według którego przychód z tytułu przedawnienia zobowiązania pożyczkowego powstał po stronie Państwa Spółki na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a z dniem 1 stycznia 2021 r.

Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

W zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2 zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w części dotyczącej zdarzenia przyszłego - stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/ zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

 

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.