Interpretacja 0111-KDIB2-1.4010.183.2025.1.AG

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 11 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia:

- czy Wnioskodawca jest uprawniony, aby zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki poniesione na zakup Dokumentacji Projektowych,

- czy Spółka powinna klasyfikować te wydatki jako koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami, a jednocześnie – powinna je rozpoznać jako koszty podatkowe w dacie podjęcia uchwały Zarządu Spółki dotyczącej likwidacji Dokumentacji Projektowej, w związku z brzmieniem art. 15 ust. 4f ustawy o CIT.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego

(…) Sp. z o.o. (dalej: Wnioskodawca lub Spółka) jest polskim rezydentem podatkowym i podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie realizacji projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków.

Działalność Spółki obejmuje także:

1) zagospodarowanie i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek,

2) badanie rynku i opinii publicznej,

3) kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek,

4) pośrednictwo w obrocie nieruchomościami,

5) realizację projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków,

6) roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych,

7) pozostałe doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania.

Wnioskodawca posiada działki (…) oraz udział w działce (…) zlokalizowane (…), na których od 2015 r. planował zrealizować inwestycję poprzez wybudowanie nieruchomości.

Spółka w związku z zamiarem zrealizowania inwestycji oraz zmianami koncepcji zabudowania działek nabyła w przeszłości trzy projekty architektoniczno-budowlane:

1) projekt z 2015 r., w oparciu o który uzyskano decyzję Prezydenta Miasta (…) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę;

2) projekt z 2017 r., w oparciu o który uzyskano decyzję Prezydenta Miasta (…) stwierdzającą wygaśnięcie decyzji nr (…) oraz zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę;

3) projekt z 2019 r., w oparciu o który uzyskano decyzję Prezydenta Miasta (…) – zmiana pozwolenia na budowę,

dalej zwane łącznie Dokumentacjami Projektowymi.

Wydatki związane z pozyskaniem wyżej wymienionych Dokumentacji Projektowych nie zostały dotychczas ujęte przez Spółkę w kosztach podatkowych, lecz zostały ujęte w kosztach wytworzenia nieruchomości, tj. zostały skapitalizowane do wartości początkowej środka trwałego, który miał powstać w przyszłości.

Wnioskodawca ostatecznie postanowił zrezygnować ze zrealizowania inwestycji (wybudowania nieruchomości) w oparciu o wspomniane powyżej Dokumentacje Projektowe.

Powyższa decyzja związana jest z czynnikami niezależnymi od Spółki – w szczególności:

1) dokumentacja projektowa Spółki z 2015 r. zakładała realizację dwóch budynków o powierzchni zabudowy ok. (…), które w przeważającym zakresie miały pełnić funkcję lokali biurowych; w związku jednak z przeprowadzoną przez Spółkę analizą rynku najmu powierzchni biurowej i koniecznością dopasowania się do oczekiwań najemców, w 2017 r. dokumentacja projektowa Spółki z 2015 r. została skorygowana (m.in. zwiększono powierzchnię najmu na piętrze jednego z budynków do około (…) m²) i w efekcie, konieczne było wygaszenie pierwotnego pozwolenia na budowę;

2) w 2019 r. dokonano kolejnej zmiany dotychczasowej dokumentacji projektowej ze względu na możliwość współpracy z operatorem hotelowym, która zapewniłaby Spółce najem ok. 40% budynku, jednak m.in. ze względu na fakt, iż rozpoczęła się pandemia COVID-19, banki odmówiły finansowania projektu z funkcją hotelową; konieczna była zatem kolejna zmiana projektu z 2019 r. zakładająca likwidację funkcji hotelowej budynków i wprowadzenie funkcji biurowej;

3) przedłużające się procedury związane z zapewnieniem finansowania inwestycji (w tym wymogami instytucji finansujących dotyczącymi kształtu i funkcjonalności planowanej inwestycji);

4) przedłużające się procedury związane z wybraniem generalnego wykonawcy inwestycji w wymiarze i formie przewidzianej w Dokumentacjach projektowych;

5) sytuacja pandemiczna związana z COVID-19, która spowodowała utrudniony dostęp do wybranych materiałów budowlanych oraz znaczący, nieprzewidywalny wzrost ich kosztów, który wpłynął również na zwiększenie kosztów inwestycji w porównaniu do tych przewidzianych na etapie nabywania Dokumentacji Projektowych.

Decyzja o zrezygnowaniu z realizowania inwestycji nie jest natomiast związana z decyzją o zmianie profilu prowadzonej przez Spółkę działalności czy celowej zmianie przeznaczenia inwestycji.

W związku z powyższym, Wnioskodawca planuje w 2025 r. podjąć decyzję (w formie uchwały Zarządu Spółki) o likwidacji Dokumentacji Projektowych, tj. podjęta zostanie decyzja/uchwała o trwałym oraz definitywnym odstąpieniu od wykorzystania przez Spółkę nakładów w postaci Dokumentacji Projektowych do jakichkolwiek celów.

Po podjęciu takiej uchwały przez Zarząd Spółki – Dokumentacje Projektowe zostaną opatrzone adnotacją „zlikwidowano” i złożone w archiwum Spółki wyłącznie w celach dowodowych, bez możliwości ich dalszego wykorzystywania.

Należy również wskazać, iż Spółka nie realizowała również w przeszłości żadnych prac budowlanych w oparciu o Dokumentacje Projektowe.

Obecnie Spółka realizuje inwestycję w zakresie budowy centrum biznesowego (dalej: Inwestycja) wspólnie z grupą (…) oraz we współpracy z Miastem (…). Realizacja Inwestycji odbywa się na wskazanych powyżej działkach (…) zlokalizowanych (…), w oparciu o nową dokumentację projektową nabytą przez Spółkę w 2020 r.

W konsekwencji, Wnioskodawca powziął wątpliwości w zakresie skutków podatkowych na gruncie ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: ustawa o CIT) w zakresie możliwości zaliczenia wydatków na zakup Dokumentacji Projektowych do kosztów uzyskania przychodów oraz momentu uznania za koszty uzyskania przychodów wydatków/nakładów związanych z nabyciem Dokumentacji Projektowych, które zgodnie z decyzją w formie uchwały Zarządu Spółki zostaną w 2025 r. zlikwidowane.

Pytania

1) Czy Wnioskodawca jest uprawniony, aby zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki poniesione na zakup Dokumentacji Projektowych?

2) Czy Spółka powinna klasyfikować te wydatki jako koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami, a jednocześnie – powinna je rozpoznać jako koszty podatkowe w dacie podjęcia uchwały Zarządu Spółki dotyczącej likwidacji Dokumentacji Projektowej, w związku z brzmieniem art. 15 ust. 4f ustawy o CIT?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Państwa, prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym:

1) Wnioskodawca jest uprawniony zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki poniesione na zakup Dokumentacji Projektowych oraz

2) Spółka powinna klasyfikować te wydatki jako koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami, a jednocześnie – powinna je rozpoznać jako koszty podatkowe w dacie podjęcia uchwały Zarządu Spółki dotyczącej likwidacji Dokumentacji Projektowej, w związku z brzmieniem art. 15 ust. 4f ustawy o CIT.

Szczegółowe uzasadnienie stanowiska

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy (winno być: z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm.) CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.

Z kolei, art. 16 ust. 1 ustawy o CIT zawiera katalog wydatków, które nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów.

W związku z ogólnym charakterem definicji kosztów uzyskania przychodów zawartej w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, w praktyce organów podatkowych wykształciła się linia interpretacyjna, zgodnie z którą podatnik jest uprawniony do rozpoznania danego wydatku jako kosztu uzyskania przychodów, jeśli spełnione zostały łącznie następujące warunki:

- został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika,

- jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

- pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

- poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

- został właściwie udokumentowany,

- nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo – skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów, a także spełniają pozostałe wymienione powyżej warunki.

Jednakże, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej ocenie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa o CIT wyraźnie wskazuje jego przynależność do kosztów uzyskania przychodów albo wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.

Ponadto, należy zauważyć, że przepisy ustawy o CIT dokonują podziału kosztów na koszty bezpośrednio związane z przychodami i koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami (koszty pośrednie).

Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem organów podatkowych, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów, tj. możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód.

Natomiast kosztami uzyskania przychodów innymi niż bezpośrednio związane z przychodami są wydatki, których nie można w powyższy sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).

Mając na uwadze zróżnicowany charakter powyżej wymienionych kosztów, ustawodawca zróżnicował zasady ich potrącalności.

Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c tej regulacji.

Natomiast, stosownie do art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Ponadto, ustawodawca zróżnicował sposób powstawania kosztów podatkowych w odniesieniu do budowy środków trwałych (inwestycji).

W myśl art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a – 16m ustawy o CIT, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.

Powyższe oznacza, iż zasadniczo wydatki ponoszone w związku z inwestycją są kosztem uzyskania przychodu – powiększają one wartość inwestycji, wpływając na przyszłą wartość początkową środka trwałego, który powstanie po zakończeniu inwestycji. Wydatki poniesione na zakończone inwestycje staną się – co do zasady – kosztami uzyskania przychodów rozliczanymi poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej środka trwałego.

Zgodnie bowiem z art. 16g ust. 1 pkt 2) ustawy o CIT, za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2–14 tej regulacji, uważa się w razie wytworzenia we własnym zakresie koszt wytworzenia.

Natomiast stosownie do ust. 4 tego przepisu, za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się: kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania.

Z uwagi na powyższe, do wartości początkowej wytworzonego środka trwałego zalicza się ogół kosztów poniesionych w związku z jego wytworzeniem od momentu rozpoczęcia inwestycji, aż do momentu przekazania środka trwałego do używania. Decydujące znaczenie dla zaliczenia określonego wydatku do wydatków stanowiących koszt wytworzenia środka trwałego jest możliwość powiązania danego wydatku z konkretnym przedsięwzięciem inwestycyjnym, czyli wytwarzanym środkiem trwałym. Wszelkie wydatki pozostające w związku z wytworzeniem środka trwałego mają wpływ na jego koszt wytworzenia, a tym samym stanowią koszty inwestycji.

Jednakże, w toku prowadzonej inwestycji może również dojść do jej zaniechania, co ma miejsce wówczas, gdy podatnik nie podejmuje kolejnych czynności związanych z prowadzonym procesem inwestycyjnym, pomimo że nie został on zakończony. Innymi słowy jest to brak działania, zaprzestanie dokonywania następnych czynności, a w konsekwencji rezygnacja z podjętych wcześniej zamierzeń i odstąpienie od inwestycji. Przy czym, zaniechanie inwestycji dotyczy także rezygnacji z inwestycji na etapie wstępnych czynności związanych z planowaną budową, jak również na etapie już rozpoczętej budowy i poczynionych konkretnych nakładów materialnych.

Stosownie do art. 15 ust. 4f ustawy o CIT, koszty zaniechanych inwestycji są potrącalne w dacie zbycia inwestycji lub ich likwidacji.

Zatem, wydatki poniesione na niedokończoną inwestycję mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w dwóch sytuacjach, tj.:

- zbycia (sprzedaży) niedokończonej inwestycji lub

- zlikwidowania zaniechanej inwestycji.

Zgodnie z art. 4a pkt 1) ustawy o CIT, ilekroć w ustawie jest mowa o inwestycjach – oznacza to środki trwałe w budowie w rozumieniu ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2023 r. poz. 120 ze zm., dalej: ustawa o rachunkowości).

Natomiast, w myśl art. 3 ust. 1 pkt 16 ustawy o rachunkowości, przez środki trwałe w budowie rozumie się zaliczane do aktywów trwałych środki trwałe w okresie ich budowy, montażu lub ulepszenia już istniejącego środka trwałego.

W związku z powyższym, inwestycje to aktywa trwałe w okresie realizacji inwestycji, które nie są jeszcze środkami trwałymi w rozumieniu art. 16a ust. 1 ustawy o CIT.

Ustawa o CIT wraz z ustawą o rachunkowości nie zawierają definicji określeń „zaniechana inwestycja” oraz „likwidacja inwestycji”, dlatego w celu zdefiniowania tych pojęć, należy odnieść się do ukształtowanej w tym zakresie doktryny, linii interpretacyjnej organów podatkowych oraz linii orzeczniczej sądów administracyjnych.

Jak wskazuje się w doktrynie: „zaniechanie inwestycji jest niewątpliwie wynikiem trwałego zaprzestania prowadzenia zadania inwestycyjnego w związku z brakiem kolejnych czynności inwestycyjnych wynikających z podejmowanych przez podatnika decyzji, skutkujących powstrzymaniem się od działania w celu kontynuacji inwestycji” (P. Małecki, M. Mazurkiewicz [w:] P. Małecki, M. Mazurkiewicz, CIT. Komentarz. Podatki i rachunkowość, wyd. XV, Warszawa 2024, art. 15).

Pojęcie „likwidacja” – zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego PWN (www.sjp.pwn.pl) – oznacza „zniesienie, usunięcie lub rozwiązanie czegoś”. Z kolei słowo „zlikwidować” – zgodnie z Wielkim słownikiem języka polskiego (www.wsjp.pl) – oznacza „spowodować, że coś przestało istnieć”.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z 13 grudnia 2017 r. (sygn. II FSK 3046/15):

- „w ramach likwidacji zaniechanych inwestycji wystarczające do uznania kosztów sporządzenia (nabycia) dokumentacji inwestycyjnej jako kosztów uzyskania przychodów jest podjęcie decyzji o trwałym i definitywnym odstąpieniu od dalszego prowadzenia zadania inwestycyjnego”,

- „w odniesieniu zatem do nakładów o takim charakterze, których efekty mają formę intelektualną i niematerialną (...) „definitywność” likwidacji nie musi być rozumiana tak samo w stosunku do nakładów o charakterze materialnym. Rozumienie takie nie jest racjonalne, gdyż ich fizyczna likwidacja, oznacza ich zniszczenie, co w konsekwencji pozbawiłoby podatnika możliwości udowodnienia rzeczywistego poniesienia kosztu w celu osiągnięcia przychodów. Koszt zaniechanej inwestycji winien być bowiem udokumentowany w sposób bezsporny i kompletny, a przede wszystkim zgodny z przepisami prawa, tak jak każdy inny koszt podatkowy, na co wskazuje przepis art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.”,

- „warunkiem uznania tych wydatków za koszty podatkowe jest także, aby efekt nakładów poniesionych na zaniechaną inwestycję nie był wykorzystywany w przyszłości”,

- „wszelkiego rodzaju wydatki rzeczowe ponoszone przez podatnika w okresie realizacji inwestycji, mogą stanowić koszt uzyskania przychodu na podstawie art. 15 ust. 4f u.p.d.o.p. w dacie ich sprzedaży lub innej formy wyzbycia się albo fizycznej likwidacji tych elementów inwestycji, które można ze względów technicznych poddać takiej likwidacji (np. rozbiórka, złomowanie, zniszczenie) oraz w dacie księgowo – dokumentacyjnej likwidacji elementów, które ze względów technicznych nie mogą zostać poddane fizycznej likwidacji, ale które pozostaną niezdatne do użytkowania”.

Biorąc pod uwagę powyższe, faktyczne (fizyczne) zniszczenie – zlikwidowanie zaniechanej inwestycji – należy, co do zasady, traktować dosłownie tylko w odniesieniu do efektów prac, które mają charakter materialny, tj. możliwe jest dokonanie rozbiórki, złomowania albo zniszczenia danego obiektu. Jednakże, w odniesieniu do nakładów w formie niematerialnej (intelektualnej), tj. dokumentacji, analiz, ekspertyz i opinii itp., ich fizyczna likwidacja byłaby nieracjonalna ze względów dowodowych.

Mając na uwadze powyższą analizę, należy w pierwszej kolejności wskazać, iż klasyfikacja wydatku jako kosztu uzyskania przychodu powinna być realizowana w oparciu o przesłanki wynikające z ugruntowanej praktyki organów podatkowych dotyczącej art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Zdaniem Spółki, wszystkie przesłanki będą w analizowanej sprawie spełnione, tj.:

- wydatek na Dokumentacje Projektowe został poniesiony przez Spółkę będącą podatnikiem,

- wydatek ten jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została Spółce w jakikolwiek sposób zwrócona,

- wydatek pozostawał w związku z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą i był poniesiony w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów – był bowiem w momencie ponoszenia związany z planowanymi inwestycjami,

- został właściwie udokumentowany,

- nie znajduje się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Jednocześnie, decyzja o zaniechaniu realizacji inwestycji nie będzie wpływała negatywnie na uznanie poniesionych na Dokumentacje Projektowe wydatków za koszty podatkowe – jak bowiem wynika ze stanowiska organów podatkowych prezentowanego w interpretacjach indywidualnych: „gdy okoliczności danej sprawy sprowadzają się do zmiany zewnętrznej sytuacji czyniącej inwestycję niewykonalną, nie oznacza to, że wydatki poniesione na inwestycję nie zostały poniesione. Wprawdzie w przedstawionej sytuacji to Państwo podjęli decyzję o zaniechaniu Inwestycji, jednak spowodowane to zostało opisanymi we wniosku zmieniającymi się czynnikami zewnętrznymi (...) Dla oceny związku wydatku z poniesieniem kosztu uzyskania przychodu należy brać pod uwagę przede wszystkim cel wydatku w dacie jego poniesienia. W przedmiotowej sprawie cel ten był taki sam w dacie poniesienia przedmiotowych wydatków oraz w dacie zaniechania inwestycji. W opisie sprawy wskazali Państwo, że Spółka utworzona została celem prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na realizacji inwestycji budowlanej określanej jako: budowa nowoczesnego biurowca służącego potrzebom (...). Po zakończeniu inwestycji zamiarem Spółki było osiąganie przychodów ze świadczenia usług najmu w wybudowanym zespole budynków biurowych oraz zarządzanie funkcjonowaniem biurowca. Rezygnacja przez Państwa z inwestycji nie spowodowała, że uległ zmianie cel wydatków poniesionych w związku z tą inwestycją, w okresie, w którym Państwo rozpoczęli jej realizację. Jak wynika z wniosku, podjęta przez Państwa decyzja nie jest wynikiem decyzji o zmianie profilu prowadzonej działalności, czy celowej zmiany przeznaczenia inwestycji. W świetle powyższego, w tak przedstawionym opisie sprawy, będą mieli Państwo prawo zakwalifikowania wydatków poniesionych na Inwestycje, które jak Państwo wskazują maja postać niematerialną (dokumenty, dane elektroniczne etc.) jako koszty uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych” (tak wskazał Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z 18 września 2023 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.436.2023.1.MR1).

Z drugiej jednak strony podjęcie decyzji o zaniechaniu realizacji inwestycji będzie miało wpływ na sposób i moment rozpoznania wydatków inwestycyjnych jako kosztów podatkowych. Jak bowiem wskazano powyżej – art. 15 ust. 4f ustawy o CIT stanowi, iż koszty zaniechanych inwestycji są potrącalne w dacie zbycia inwestycji lub ich likwidacji.

Tym samym, w tym miejscu należy wskazać, iż – zdaniem Spółki – wystarczające do uznania wydatków na Dokumentacje Projektowe za koszty zaniechanych inwestycji jest podjęcie decyzji o trwałym i definitywnym odstąpieniu od dalszego prowadzenia zadania inwestycyjnego, a także niewykorzystania efektów nakładów poniesionych na zaniechaną inwestycję w przyszłości oraz odpowiednie udokumentowanie tego faktu.

Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, w związku z prowadzoną obecnie przez Wnioskodawcę Inwestycją w oparciu o nową dokumentację projektową z 2020 r., Zarząd Spółki planuje podjąć decyzję w formie uchwały o likwidacji zakupionych we wcześniejszych latach Dokumentacji Projektowych. Uchwała ta ma zostać podjęta w 2025 r.

W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, uchwała Zarządu Spółki będzie stanowić wystarczającą podstawę, aby stwierdzić, iż trwale oraz definitywnie odstąpiono od dalszego wykorzystania zakupionych Dokumentacji Projektowych.

Jednocześnie, z uwagi na aspekt dowodowy – Dokumentacje Projektowe nie zostaną fizycznie zlikwidowane, a jedynie oznaczone adnotacją „zlikwidowano” i przekazane do archiwum Spółki.

Reasumując – zdaniem Spółki – Wnioskodawca jest uprawniony do zaliczenia do kosztów podatkowych wydatków na zakup Dokumentacji Projektowych jako koszty uzyskania przychodu inne niż bezpośrednio związane z przychodami, przy czym z uwagi na treść art. 15 ust. 4f ustawy o CIT, koszty te powinny być rozpoznane w dacie podjęcia uchwały Zarządu Spółki dotyczącej likwidacji inwestycji (Dokumentacji Projektowych), tj. w 2025 r. w przypadku podjęcia takiej uchwały przez Zarząd Spółki w 2025 r.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, m.in. z:

- 18 września 2023 r. (sygn. 0114-KDIP2-1.4010.436.2023.1.MR1),

- 20 marca 2023 r. (sygn. 0114-KDIP2-1.4010.171.2022.1.JF),

- 10 stycznia 2023 r. (sygn. 0111-KDIB1-1.4010.649.2022.3.SH) oraz

- 13 grudnia 2022 r. (sygn. 0114-KDIP2-1.4010.95.2022.1.JF).

Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca zwraca się o potwierdzenie prawidłowości przedstawionego stanowiska.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Należy zauważyć, że powołany i cytowany w Państwa stanowisku przepis art. 4a pkt 1 ustawy o CIT ma następujące brzmienie:

Jednak pozostaje to bez wpływu na rozstrzygnięcie.

Interpretacja dotyczy:

- stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz

- zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.