Interpretacja 0111-KDIB2-1.4010.19.2026.1.AJ

Interpretacja indywidualna - stanowisko nieprawidłowe

 

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 

21 stycznia 2026 r., za pośrednictwem eDoręczeń wpłynął Państwa wniosek z 20 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy Opłaty za udzielenie Gwarancji ponoszone przez Spółkę mogą zostać rozpoznane jako koszty uzyskania przychodów Spółki jednorazowo w dacie poniesienia, tj. ujęcia opłat w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanej faktury.

 

Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego

X S.A. (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) posiada siedzibę oraz miejsce prowadzenia działalności w Polsce, a także jest polskim rezydentem podatkowym w rozumieniu Ustawy o CIT.

Spółka prowadzi działalność w zakresie (…)

Spółka korzysta/będzie korzystać w swojej działalności z różnych form finansowania, w tym z finansowania zewnętrznego w postaci kredytów i faktoringu. W związku z tym, że Spółka zawarła/ będzie zawierać umowy kredytowe oraz umowy faktoringu, Spółka ponosi będzie ponosić koszty opłat za udzielenie przez (...) S.A. (dalej: „...”) na jej rzecz gwarancji stanowiących zabezpieczenie zawartych przez nią umów.

W dalszej części wniosku gwarancje (udzielone w przeszłości, jak i przyszłości) stanowiące zabezpieczenie umów kredytowych określane są łącznie jako Gwarancje dot. kredytów. Natomiast gwarancje (udzielone w przeszłości, jak i uzyskane w przyszłości) zabezpieczające umowę faktoringu nazywane będą Gwarancjami dot. faktoringu.

Umowy regulujące udzielenie Gwarancji dot. kredytów oraz Gwarancji dot. faktoringu

Spółka zawarła umowę regulującą zasady udzielania jej Gwarancji dot. kredytów oraz Gwarancji dot. faktoringu.

 

Na podstawie Umowy generalnej (…) o udzielanie gwarantowanych przez Skarb Państwa płatniczych gwarancji ubezpieczeniowych z dnia (…) r. (dalej: „Umowa generalna”) zawartej z (...) i Aneksu nr (...) do tej umowy z dnia (…) r., (...) zobowiązała się do udzielenia Spółce:

  - gwarancji spłaty krótkoterminowego kredytu finansującego działalność bieżącą Spółki lub jej działalność eksportową (tego rodzaju gwarancje udzielane są na rzecz jednostek finansujących działalność bieżącą lub działalność eksportową Spółki. Gwarancje zabezpieczają terminową spłatę kredytu udzielonego w formie m.in.: kredytu obrotowego, kredytu w ramach linii wielocelowej, kredytu celowego, limitu w ramach umowy faktoringu klasycznego z regresem w przypadku, gdyby Spółka nie spłaciła w wymaganym terminie części lub całości kredytu wraz z odsetkami, prowizjami i innymi należnościami wynikającymi ze wspomnianych umów);

  - gwarancji spłaty zobowiązań związanych z dostawami do produkcji, w tym do produkcji przeznaczonej na eksport (tego rodzaju gwarancje udzielane są na rzecz kontrahentów Spółki. Gwarancje zabezpieczają terminową spłatę zobowiązań Spółki w przypadku, gdyby Spółka nie spłaciła w wymaganym terminie części lub całości zobowiązań wynikających z umowy zawartej z beneficjentem gwarancji);

  - gwarancji spłaty zobowiązań na finansowanie łańcucha dostaw, w tym w związku z produkcją przeznaczoną na eksport (tego rodzaju gwarancje udzielane są na rzecz jednostek finansujących. Gwarancje zabezpieczają terminową spłatę zobowiązań Spółki wynikających m.in. z umów faktoringu odwrotnego, w przypadku, gdyby Spółka nie spłaciła w wymaganym terminie części lub całości zobowiązań wynikających z tego rodzaju umów).

Celem wspomnianych Gwarancji jest umożliwienie Spółce kontynuowania i rozwoju prowadzonej działalności eksportowej poprzez zapewnienie finansowania przez beneficjentów.

 

Zgodnie ze wspomnianym aneksem do Umowy Generalnej (Aneks Nr (...) z (…) do Umowy generalnej (…) o udzielanie gwarantowanych przez Skarb Państwa płatniczych gwarancji ubezpieczeniowych z (…).), wprowadzającym jednolity tekst Umowy generalnej:

  - ww. Gwarancje są udzielane na czas określony;

  - całkowita wartość wynagrodzenia za ww. Gwarancje jest zależna od okresu, na jaki te Gwarancje zostały udzielone;

  - wynagrodzenie za udzielenie Gwarancji jest ustalane jako % w skali roku od kwoty ww. Gwarancji, zatem jest pochodną gwarantowanej sumy oraz okresu na jaki udzielono te Gwarancje;

  - w przypadku przedłużenia terminu ważności ww. Gwarancji, Spółka zapłaci wynagrodzenie za kolejny okres obowiązywania tych Gwarancji wyliczane na zasadach określonych wyżej;

  - wynagrodzenie za ww. Gwarancje jest płatne jednorazowo i w całości przed wydaniem tych Gwarancji;

  - zapłata wynagrodzenia jest warunkiem wydania ww. Gwarancji;

  - za niewykorzystany okres ważności ww. Gwarancji nie przysługuje zwrot wynagrodzenia;

  - w przypadku wypłat ww. Gwarancji przez (...) na rzecz beneficjenta, (...), oprócz zwrotu wypłaconego świadczenia, przysługuje zwrot poniesionych przez (...) kosztów związanych z realizacją ww. Gwarancji wraz z odsetkami w wysokości ustawowej liczonymi od dnia następnego po dniu wypłaty świadczenia i / lub poniesienia kosztów. Przy czym opłaty należne w przypadku realizacji ww. Gwarancji są niezależne od opłat za udzielenie tych Gwarancji.

Na moment składania niniejszego wniosku Umowa Generalna wygasła. W niedalekiej przyszłości Spółka planuje zawrzeć z tym samym gwarantem kolejną umowę na analogicznych warunkach.

Gwarancje dot. kredytów

W związku z udzielonymi na jej rzecz Gwarancjami dot. kredytów, Spółka otrzymała faktury dotyczące opłat związanych z ich udzieleniem.

Przykładowo, Spółka otrzymała od(...) fakturę Faktura nr (…) z (...) 2024 r. na kwotę (…) EUR (dalej: „Faktura za Gwarancję dot. kredytu”), z tytułu wynagrodzenia za udzieloną Gwarancję stanowiącą zabezpieczenie kredytu (…), zgodnie z Umową kredytu otwartego w rachunku bieżącym nr (…)

Zgodnie z dokumentem Gwarancja (…) z (…) r. otrzymanym od (...), Gwarancja dot. kredytu wchodzi w życie z dniem jej wystawienia i obejmuje należności wynikające z wykorzystania kredytu w okresie od (…) 2024 r. do (…) 2025 r. Gwarancja jest ważna do (…) 2025 r.

Oprócz ww. Faktury za Gwarancję dot. kredytu, Spółka otrzymała także inne faktury w związku z udzieleniem na jej rzecz gwarancji stanowiących zabezpieczenie innych kredytów zaciąganych przez Spółkę, przy czym wszystkie gwarancje zostały udzielone Spółce w oparciu o tę samą Umowę generalną i na tych samych zasadach.

Spółka nie wyklucza, że również w przyszłości będzie otrzymywać kolejne faktury w związku z koniecznością posiadania zabezpieczeń w formie gwarancji na potrzeby zawieranych przez nią umów kredytowych.

Gwarancje dot. faktoringu

W związku z udzielonymi na jej rzecz Gwarancjami dot. faktoringu, Spółka otrzymała faktury dotyczące opłat za udzielenie tych Gwarancji.

Przykładowo, Spółka otrzymała od (...) fakturę Faktura nr (…) z (…) (dalej: „Faktura za Gwarancję dot. faktoringu”) na kwotę (…) z tytułu wynagrodzenia za udzieloną gwarancję stanowiącą zabezpieczenie otrzymanego przez Spółkę finansowania w postaci faktoringu, co jest wymagane zgodnie z Umową Faktoringu nr (…) (dalej: „Umowa faktoringu”) z dnia (…) r. (wraz z późniejszymi zmianami) zawartą z (...) S.A.

 

Zgodnie ze Szczegółowymi Warunkami Umowy Faktoringu stanowiącymi integralną część Umowy Faktoringu:

- udzielona Gwarancja stanowi zabezpieczenie Umowy faktoringu,

-     przekazanie (...) S.A. oryginału Gwarancji wystawionej przez (...) jest warunkiem przekazania wypłaty pierwszej zaliczki w ramach Umowy Faktoringu.

Zgodnie ze wspomnianą Fakturą za Gwarancję dot. faktoringu, opłata odnosi się do Gwarancji dot. faktoringu (…), a okresem obowiązywania Gwarancji dot. faktoringu jest (…) 2025 r. do (…) 2027 r.

Ponadto, oprócz ww. Faktury za Gwarancję dot. faktoringu, Spółka otrzymała także inne faktury za udzielone Spółce gwarancje stanowiące zabezpieczenie Umowy faktoringu, przy czym wszystkie gwarancje zostały udzielone Spółce na tych samych zasadach.

Analogicznie do Gwarancji dot. kredytów, Spółka nie wyklucza, że również w przyszłości będzie otrzymywać kolejne faktury w związku z koniecznością posiadania zabezpieczeń w formie gwarancji na potrzeby zawieranych przez nią umów o faktoring.

Omówione wyżej opłaty odnoszące się do Gwarancji dot. kredytu i dot. faktoringu określane są dalej łącznie jako „Opłaty za udzielenie Gwarancji”.

Sposób ujęcia Opłat za udzielenie Gwarancji w księgach rachunkowych

Z perspektywy księgowej, Spółka ujęła/zamierza ujmować w księgach rachunkowych ww. Opłaty za udzielenie Gwarancji dla celów rachunkowych na podstawie otrzymanych faktur jako rozliczenia międzyokresowe czynne oraz odpisuje/zamierza odpisywać wartości tych faktur w ciężar kosztów proporcjonalnie do okresu obowiązywania tych Gwarancji, przypisując odpowiednią wartość kosztów do odpowiednich lat rachunkowych.

W świetle opisanych okoliczności, Spółka chciałby potwierdzić podatkowy sposób ujmowania przez nią Opłat za udzielenie Gwarancji tj. sposób ich ujmowania na gruncie przepisów o podatku CIT.

Pytanie

Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego Opłaty za udzielenie Gwarancji ponoszone przez Spółkę mogą zostać rozpoznane jako koszty uzyskania przychodów Spółki jednorazowo w dacie poniesienia, tj. ujęcia opłat w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanej faktury?

Państwa stanowisko w sprawie

Państwa Zdaniem, w świetle przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego Opłaty za udzielenie Gwarancji ponoszone przez Spółkę mogą zostać rozpoznane jako koszty uzyskania przychodów Spółki jednorazowo w dacie poniesienia, tj. ujęcia opłat w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanej faktury.

Uzasadnienie stanowiska

Na podstawie art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.

 

Zgodnie z powyższym uważają Państwo, że poniesione dotychczas i w przyszłości Opłaty za udzielenie Gwarancji, o których mowa w opisie stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego mogą stanowić koszty uzyskania przychodów, ponieważ spełniają następujące warunki:

1. zostały/zostaną poniesione przez Wnioskodawcę,

2. są/będą definitywne (rzeczywiste),

3. pozostają/będą pozostawały w związku z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą,

4. zostały/zostaną poniesione w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia ich źródła, lub mogą mieć inny wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

5. zostały/zostaną właściwie udokumentowane,

6. nie zostały wymienione w katalogu wydatków niestanowiących kosztów podatkowych (art. 16 ust. 1 Ustawy o CIT).

Przepisy Ustawy o CIT dokonują podziału kosztów na koszty bezpośrednio związane z przychodami i koszty pośrednie (inne niż bezpośrednio związane z przychodami). Mając na uwadze zróżnicowany charakter ww. kategorii kosztów ustawodawca zróżnicował zasady ich rozpoznawania dla celów podatkowych.

Koszty pośrednie to takie koszty, których nie można powiązać bezpośrednio z uzyskaniem konkretnego przychodu, ich poniesienie służy bowiem całokształtowi działalności gospodarczej.

Wskazują Państwo, że koszty przedmiotowych Gwarancji ponosi/będzie ponosić Spółka w celu pozyskania odpowiedniego finansowania swojej działalności i zapewnienia odpowiedniej płynności finansowej, co jest niezbędne z perspektywy nieprzerwanego i niezakłóconego prowadzenia działalności. Państwa zdaniem, poniesienie tych opłat umożliwia zawieranie i realizowanie kontraktów (umów), a więc wpływa w sposób pośredni na uzyskiwanie przychodów.

Państwa zdaniem, Opłat za udzielenie Gwarancji nie można natomiast powiązać bezpośrednio z konkretnymi przychodami osiąganymi przez Spółkę, w związku z czym należy je zakwalifikować jako koszty pośrednie.

Jeśli koszt uzyskania przychodów można uznać za koszt pośredni, wówczas - zgodnie z art. 15 ust. 4d Ustawy o CIT - koszt rozlicza się jako koszt podatkowy w momencie poniesienia, tj. kiedy został ujęty w księgach rachunkowych (zaksięgowany) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku) lub innego dowodu (zgodnie z art. 15 ust. 4e Ustawy o CIT).

Natomiast, jeżeli koszty dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, to stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą (zgodnie z art. 15 ust. 4d zdanie drugie Ustawy o CIT).

Państwa zdaniem, zapisy umowne oraz okoliczności faktyczne związane z Opłatami za udzielenie Gwarancji wskazują, że opłaty te mają charakter jednorazowy, samoistny, definitywny i warunkują uzyskanie gwarancji, nie są jednak przypisane do okresu trwania umowy, w związku z czym nie dotyczą/nie będą dotyczyć okresu przekraczającego rok podatkowy. W konsekwencji, dla celów podatkowych należy je w ocenie Wnioskodawcy ujmować jednorazowo.

Państwa zdanie jest oparte na opisanych niżej okolicznościach:

- Wynagrodzenie jest płatne jednorazowo i w całości przed wydaniem Gwarancji

Z Umowy generalnej wynika, że wynagrodzenie za udzielenie Gwarancji jest ponoszone jednorazowo i w całości przed wydaniem Gwarancji. Oznacza to, że wynagrodzenie za wydanie Gwarancji ponoszone jest z góry przed zawarciem umowy gwarancyjnej i otrzymaniem Gwarancji, oraz nie występują inne przepływy pieniężne (ani w trakcie, ani z dołu) związane z faktem udzielenia gwarancji.

Państwa zdaniem, jeśli opłaty występują tylko w momencie zawarcia umowy gwarancyjnej i wydania Gwarancji, powinny być ujęte jednorazowo w kosztach w dacie ich poniesienia (ujęcia w księgach na podstawie faktury).

- Opłata jest warunkiem wydania Gwarancji

Zgodnie z Umową generalną, zapłata wynagrodzenia jest warunkiem wydania Gwarancji. Wnioskodawca wskazuje, że poniesienie Opłat jednorazowo i w całości z góry przed wydaniem Gwarancji stanowi warunek konieczny zawarcia umowy gwarancyjnej i wydania tych Gwarancji (a w konsekwencji - poprzez wprowadzenie w umowach kredytowych i o faktoring wymogu odpowiednich zabezpieczeń - warunkuje także zawarcie umów kredytowych i umowy o faktoring).

Państwa zdaniem należy zatem uznać, że Opłaty te są ściśle związane z momentem zawarcia umowy i wydania Gwarancji. Co za tym idzie, należy je przypisać do roku podatkowego, w którym umowa o udzielenie gwarancji (a w następstwie - umowa kredytowa lub o faktoring) została/będzie zawarta oraz nastąpiło/nastąpi wydanie Gwarancji. W ocenie Spółki nie są to tym samym koszty, które stanowią/będą stanowić wynagrodzenie za okres obowiązywania świadczenia gwarancyjnego.

Państwa zdaniem, skoro opłaty warunkują zawarcie umowy, to są związane ze ściśle określonym momentem, tj. zawarciem tej umowy i wydaniem Gwarancji i nie ma podstaw do uznania ich za związane z całym okresem, na jaki zostały udzielone Gwarancje. W konsekwencji, opłaty te powinny być ujęte w kosztach w dacie ich poniesienia (ujęcia w księgach na podstawie faktury).

Wnioskodawca dostrzega w tym względzie analogię między ponoszonymi przez niego Opłatami za udzielenie Gwarancji a prowizjami za udzielenie kredytów. Jak wskazuje się w utrwalonej praktyce interpretacyjnej, prowizje za udzielenie kredytów warunkują pozyskanie tego rodzaju finansowania. Takie opłaty są uznawane za jednorazowe wydatki związane z zawarciem umowy kredytowej, a w konsekwencji - z uruchomieniem kredytu. Nie można mówić o związku tych opłat z okresem, na jaki został udzielony kredyt oraz innymi opłatami, które są płacone w trakcie trwania umowy kredytowej (ratami kredytu, odsetkami). Praktyka wskazuje zatem na samoistność, jednorazowość i bezzwrotność prowizji od udzielanych kredytów. Dla przykładu:

  - w interpretacji indywidualnej z 14 października 2022 r., sygn. 0114-KDIP2- 2.4010.68.2022.2.KW, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dalej: „DKiS” potwierdził stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym:

„koszty prowizji nie mają charakteru kosztów dotyczących okresu przekraczającego rok podatkowy. Ich poniesienie warunkowało, bowiem sam fakt pozyskania finansowania i jednocześnie nie było związane z okresem, na jaki zostanie udzielone finansowanie [podkreślenie własne]. Wydatki mają (będą miały) charakter ostateczny, bezzwrotny i samoistny - co oznacza w szczególności, że w sytuacji, w której Spółka nie skorzysta z finansowania w pełnym zakresie (np. zrezygnuje z zaciągnięcia określonej transzy), nie będzie ona uprawniona do wystąpienia o zwrot odpowiedniej części poniesionych wydatków. W konsekwencji, z tytułu poniesienia przez Spółkę kosztów, PGK przysługiwać będzie prawo do jednorazowego zaliczenia wspomnianych wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów, każdorazowo w dacie poniesienia danego kosztu przez Spółkę.

- w interpretacji indywidualnej z 6 maja 2020 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.47.2020.1.PB, DKiS potwierdził natomiast, że:

„Prowizja Bankowa dotyczy nie tyle samego trwania Umowy Kredytu, lecz w ogóle prawa skorzystania z kredytu udzielonego na podstawie Umowy Kredytu. Prowizja Bankowa ma charakter samoistny, jednorazowy i definitywny i nie jest przypisana do rat okresowych uiszczanych w trakcie obowiązywania Umowy Kredytu. W związku z powyższym nie należy wiązać Prowizji Bankowej z całym okresem obowiązywania Umowy Kredytu (...) [Opłaty te] powinny zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 4d zdanie pierwsze ustawy o CIT, tj. jednorazowo w dacie poniesienia w rozumieniu art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, bez konieczności proporcjonalnego rozliczania w stosunku do czasu trwania Umowy Kredytu (Prowizja Bankowa) lub Umowy Najmu (Cash Contribution oraz Prowizja Pośrednika).”

W Państwa ocenie Opłaty za udzielenie Gwarancji mają również charakter zbliżony do wstępnych opłat leasingowych, które także warunkują zawarcie umowy leasingu oraz wydanie przedmiotu leasingu. Tego rodzaju opłaty, zgodnie z ugruntowaną praktyką, zalicza się do kosztów podatkowych jednorazowo w dacie poniesienia (szerzej w sekcjach niżej).

Stoją Państwo na stanowisku, że analogie między ponoszonymi przez niego Opłatami za udzielenie Gwarancji a prowizjami za udzielenie kredytów oraz wstępnymi opłatami leasingowymi, potwierdzają tezę o rozliczaniu wspomnianych opłat jednorazowo w dacie ich poniesienia, tj. ujęcia ich w księgach na podstawie faktury.

- Wynagrodzenie jest bezzwrotne

Zgodnie z Umową Generalną, za niewykorzystany okres ważności Gwarancji nie przysługuje zwrot wynagrodzenia. Zatem w sytuacji, w której Spółka nie skorzysta efektywnie z Gwarancji w określonym czasie, nie będzie ona uprawniona do zwrotu zapłaconego wynagrodzenia w żadnej części.

Państwa zdaniem, okoliczność ta potwierdza definitywny charakter ponoszonych opłat, a także okoliczność, że opłat tych nie należy przypisywać do okresu, w którym Gwarancja będzie obowiązywać. Nawet gdyby okres ten został bowiem skrócony, Opłata nie uległaby zmianie. W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy, skoro Opłaty zostały poniesione definitywnie, to można je wiązać tylko z momentem ich poniesienia i w tej właśnie dacie powinny zostać ujęte w kosztach podatkowych.

- Wynagrodzenie ma charakter samoistny i nie obejmuje opłaty za realizację gwarancji

Wskazują Państwa także, że Opłaty za udzielenie Gwarancji są niezależne od innych opłat, które mogą wystąpić w momencie skorzystania z ochrony gwarancyjnej.

Zgodnie z Umową generalną, w przypadku, gdyby doszło do wypłat z tytułu Gwarancji przez (...) na rzecz beneficjenta, (...) należne będzie dodatkowe wynagrodzenie. Dodatkowe opłaty będą wówczas obejmować - oprócz zwrotu wypłaconego świadczenia - także zwrot poniesionych przez (...) kosztów związanych z realizacją ww. Gwarancji wraz z odsetkami w wysokości ustawowej liczonymi od dnia następnego po dniu wypłaty świadczenia i/lub poniesienia kosztów.

Państwa zdaniem, okoliczność ta potwierdza samoistny charakter Opłat za udzielenie Gwarancji. A zatem, skoro Opłaty występują tylko w momencie zawarcia umowy gwarancyjnej i wydania Gwarancji, oraz mają swoisty charakter, odrębny od ewentualnych innych płatności realizowanych w trakcie umowy, zdaniem Spółki powinny być ujęte w kosztach jednorazowo w dacie ich poniesienia (ujęcia w księgach na podstawie faktury).

Wnioskodawca wskazuje przy tym, że omawiane Opłaty mają charakter zbliżony do wstępnych opłat leasingowych, które występują w związku z zawarciem umowy o leasing i również są niezależne od opłat okresowych za korzystanie z przedmiotu leasingu.

Utrwalona praktyka interpretacyjna (np. w interpretacjach indywidualnych DKIS z 16 lutego 2021 r., sygn. 0114-KDIP2-2.4010.350.2020.2.AG oraz z 27 lipca 2017 r., sygn. 0112-KDIL5.4010.74.2017.2.EK) i orzecznicza (przykłady wyroków niżej), potwierdza stanowisko, że wstępne opłaty leasingowe co do zasady nie są opłatami ponoszonymi na poczet świadczenia rozłożonego w czasie. Takie opłaty są uznawane za wydatki jednorazowe związane z zawarciem umowy leasingu oraz wydaniem samego przedmiotu leasingu. Praktyka wskazuje na samoistność, jednorazowość i bezzwrotność wstępnych opłat leasingowych, a także na brak ich powiązania z ratami leasingowymi płaconymi w trakcie trwania umowy, co potwierdza zasadność rozliczania wstępnych opłat leasingowych jednorazowo, w dacie poniesienia (ujęcia w księgach na podstawie faktury).

 

Takie stanowisko zostało potwierdzone m.in. w:

   - wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 października 2020 r., sygn. III SA/Wa 1691/20:

(…) wstępna opłata leasingowa jest kosztem pośrednim. Ma ona charakter samoistny i bezzwrotny względem rat leasingowych uiszczanych w okresie trwania umowy. W rezultacie należy ją wiązać nie tyle z całą umową rozumianą w wymiarze czasowym, co z momentem jej zawarcia. Inaczej mówiąc, dotyczy ona nie tyle samego trwania usługi leasingu (okresu na jaki została zawarta), lecz w ogóle prawa do skorzystania z przedmiotu leasingu, skoro od jej uiszczenia uzależnione jest zawarcie umowy i wydanie tego przedmiotu. Jeżeli zatem jest to opłata jednorazowa o samoistnym charakterze w powyższym rozumieniu, spółka może zaliczyć ją do kosztów uzyskania przychodów jednorazowo.

   - w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego („NSA”) z 3 października 2017 r., sygn. II FSK 2371/15:

Ma ona [wstępna opłata leasingowa] bowiem charakter opłaty samoistnej, bezzwrotnej, nieprzypisanej do poszczególnych rat leasingowych. Jej poniesienie jest warunkiem koniecznym do realizacji umowy leasingu. Opłata ta jest wnoszona przez spółkę jako leasingobiorcę zanim leasing zostanie uruchomiony (przed rozpoczęciem uiszczania okresowych rat leasingowych). W istocie od wniesienia tej opłaty zależy, czy do uruchomienia leasingu w ogóle dojdzie. W przypadku takim jak spółka, tj. gdy w umowach leasingu nie znajduje się zapis, zgodnie z którym opłata wstępna jest opłatą na poczet usługi wykonywanej przez okres jej trwania, to należy ją uznać za koszt jednorazowy, w momencie poniesienia. (…) Fakt, iż opłata wstępna jest warunkiem zawarcia umowy leasingu, nie oznacza automatycznie, że dotyczy ona całego okresu trwania umowy. Opłata wstępna stanowi zatem koszt uzyskania przychodu potrącalny jednorazowo (…).

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że analogia między wstępnymi opłatami leasingowymi a Opłatami za udzielenie Gwarancji dodatkowo potwierdza tezę o rozliczaniu Opłat za udzielenie Gwarancji jednorazowo w dacie ich poniesienia (ujęcia ich w księgach na podstawie faktury).

- Ujęcie podatkowe a ujęcie rachunkowe

Państwa zdaniem, Spółka może stosować omawiane ujęcie dla celów podatkowych niezależne od sposobu ujęcia tych opłat dla celów rachunkowych w księgach rachunkowych (zaksięgowania) na koncie kosztowym czy też innym koncie (z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów).

W art. 15 ust. 4e Ustawy o CIT ustawodawca wprowadził bowiem zasadę, zgodnie z którą o momencie rozpoznania kosztu dla celów podatkowych decyduje wyłącznie „dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych”, a nie „dzień, na który ujęto wydatek jako koszt w księgach rachunkowych”. Ta druga okoliczność - ujęcie „jako koszt” dla celów rachunkowych - nie może mieć zatem znaczenia dla podatkowej kwalifikacji danego wydatku, w tym nie może rozstrzygać o momencie, w którym należy dany koszt rozpoznać (np. wyrok NSA z 9 czerwca 2015 r., sygn. akt II FSK 1236/13 oraz interpretacje indywidualne DKiS z: 17 czerwca 2020 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.176.2020.1. ANK oraz z 4 czerwca 2019 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.174.2019.1.AK). Co do zasady, prawo podatkowe cechuje bowiem autonomia względem prawa bilansowego, która może podlegać wyjątkom wyłącznie w sytuacjach przewidzianych wprost przepisami ustaw podatkowych.

Wnioskodawca wskazuje, że również w jego indywidualnej sprawie NSA potwierdził (w wyroku z 11 grudnia 2018 r., sygn. II FSK 3488/16), że prawo podatkowe i prawo bilansowe są względem siebie autonomiczne, dlatego też zapisy dokonywane w księgach rachunkowych, których zadaniem jest rejestrowanie zdarzeń gospodarczych i odpowiadających im operacji gospodarczych, nie mogą modyfikować unormowań zawartych w materialnym prawie podatkowym. Z tego względu faktyczna data dokonania zapisu w księgach rachunkowych nie może zmieniać kwalifikacji danego wydatku i wpływać na moment zaliczenia go jako kosztu w rozumieniu 15 ust. 4e ustawy o CIT. Nie jest ona bowiem datą ujęcia kosztu, a jedynie datą technicznego wprowadzenia informacji do systemu.

Zatem, stoją Państwo na stanowisku, że dla celów podatkowych jest on uprawniony do rozpoznawania Opłat za udzielenie Gwarancji, które uznaje za koszty pośrednie, jednorazowo w dacie, pod którą te opłaty zostały / będą ujęte w księgach rachunkowych bez względu na rodzaj konta, na jakim zostały / będą dokonane zapisy księgowe (z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów).

 

Podsumowując, z uwagi na fakt, że:

- Opłaty za udzielenie Gwarancji są płatne jednorazowo i w całości przed wydaniem tych Gwarancji,

- zapłata wynagrodzenia jest warunkiem wydania gwarancji,

- wynagrodzenie to jest bezzwrotne,

- wynagrodzenie ma charakter samoistny i nie obejmuje opłat za ewentualną realizację gwarancji,

w Państwa ocenie omawiane opłaty ponoszone w zw. z udzielanymi na rzecz Spółki Gwarancjami dot. kredytów oraz Gwarancjami dot. faktoringu są samoistne, jednorazowe, definitywne i nieprzypisane do okresu trwania umowy.

W związku z tym, Państwa zdaniem, w świetle przedstawionego stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego, Opłaty za udzielenie Gwarancji ponoszone przez Spółkę mogą zostać rozpoznane jako koszty uzyskania przychodów jednorazowo w dacie poniesienia (ujęcia opłaty w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanej faktury).

Państwa zdaniem, Spółka może stosować takie ujęcie dla celów podatkowych niezależne od sposobu ujęcia tych opłat dla celów rachunkowych w księgach rachunkowych (zaksięgowania) na koncie kosztowym czy też innym koncie (z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”),

Podatnik, zaliczając dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów, winien wykazać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz to, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub że wydatek ten jest związany z konkretnym przedsięwzięciem gospodarczym. W tym celu każdorazowo wymagana jest ocena istnienia związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodów lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

 

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

  1. został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

  2. jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

  3. pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

  4. poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów, lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

  5. został właściwie udokumentowany,

  6. nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

 

Powyższe oznacza, że właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna brać pod uwagę:

 1. przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu, racjonalność i niezbędność) oraz

 2. potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

 

Zatem, do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty, zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów.

 

Wskazać należy, że:

  1. za koszty bezpośrednie uznaje się te wydatki, których poniesienie wpływa bezpośrednio na uzyskanie przychodu z danego źródła i są one niezbędne dla osiągnięcia przychodu (są ponoszone w celu osiągnięcia przychodów),

  2. za koszty pośrednie uważa się te wydatki, które ponoszone są w celu zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, tj. wydatki na funkcjonowanie przedsiębiorstwa, związane z całokształtem działalności. Co do zasady kosztów takich nie można przypisać konkretnym przychodom, jak również ocenić szczegółowo stopnia ich wpływu na uzyskanie przychodów.

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji kosztu „bezpośredniego” oraz kosztu „pośredniego” - brak takiej definicji związany jest z nieokreślonością tych pojęć i brakiem stałych, niezmiennych kryteriów oceny wystąpienia bezpośredniego lub jedynie pośredniego związku takich kosztów z przychodami osoby prawnej w konkretnym przypadku. W efekcie te same wydatki mogą być w danych warunkach bezpośrednimi, zaś w innych jedynie pośrednimi kosztami uzyskania przychodu. Ocena tej kwestii musi być więc dokonywana w każdym przypadku na tle określonej sytuacji, przy uwzględnieniu indywidualnych cech działalności podatnika, w warunkach, których wydatki te są ponoszone. Przy czym, jeżeli określone wydatki można powiązać z osiąganiem konkretnego przychodu, to bez względu na możliwość jednoczesnego wywiedzenia pośredniego związku tych wydatków z ewentualnymi innymi przychodami, zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów ocenić należy w kontekście tego przychodu, z którym wydatki te są bezpośrednio związane.

Zgodnie z ugruntowanym poglądem, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. Klasycznym przykładem bezpośredniego związku kosztów z przychodami jest relacja, w jakiej pozostają wydatki na nabycie lub wytworzenie jednostki towaru i przychód ze zbycia tej jednostki towaru.

Natomiast do kosztów pośrednich zalicza się wydatki, które nie mają bezpośredniego odzwierciedlenia w osiąganych przychodach, a więc takie, którym nie można przypisać konkretnego przychodu, jakkolwiek ich ponoszenie warunkuje ich uzyskanie, np. koszty ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów, świadczenia na rzecz pracowników. Tego rodzaju koszty, chociaż niewątpliwie związane są z osiąganymi przychodami, nie pozostają w uchwytnym związku z konkretnymi przychodami. Tym samym nie jest możliwe ustalenie, w którym okresie bądź roku podatkowym wystąpi przychód uzasadniający potrącenie takich kosztów.

Tym samym, kosztami będą również koszty pośrednio związane z uzyskiwanymi przychodami, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.

Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Podatnik zobowiązany jest więc wykazać nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność.

Stosownie do treści art. 15 ust. 4 ustawy o CIT,

 

W myśl natomiast art. 15 ust. 4b ww. ustawy,

koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku podatkowego do dnia:

 1. sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo

 2. złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego

            - są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.

Zgodnie z art. 15 ust. 4c ustawy o CIT,

Natomiast w świetle art. 15 ust. 4d ww. ustawy,

Zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT,

 

W opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego wskazali Państwo, że korzystają oraz będą korzystać w swojej działalności z różnych form finansowania, w tym z finansowania zewnętrznego w postaci kredytów i faktoringu. W związku z powyższym ponoszą Państwo i będą ponosić koszty opłat za udzielenie przez (...) S.A. na jej rzecz gwarancji stanowiących zabezpieczenie zawartych przez nią umów. Celem wspomnianych Gwarancji jest umożliwienie Spółce kontynuowanie oraz rozwój prowadzonej działalności eksportowej poprzez zapewnienie finansowania przez beneficjentów. Z opisu sprawy wynika także, że zawarli Państwo Umowę generalną nr (…) o udzielenie gwarantowanych przez Skarb Państwa płatniczych gwarancji ubezpieczeniowych z (…). z (...) i Aneks nr (...) do tej umowy z (…). Na moment składania wniosku Umowa Generalna wygasła, ale zamierzają Państwo w przyszłości zawrzeć z tym samym gwarantem kolejną umowę na analogicznych warunkach. Przy czym wskazali Państwo we wniosku, że:

  - ww. Gwarancje są udzielane na czas określony;

  - całkowita wartość wynagrodzenia za ww. Gwarancje jest zależna od okresu, na jaki te Gwarancje zostały udzielone;

  - wynagrodzenie za udzielenie Gwarancji jest ustalane jako % w skali roku od kwoty ww. Gwarancji, zatem jest pochodną gwarantowanej sumy oraz okresu na jaki udzielono te Gwarancje;

  - w przypadku przedłużenia terminu ważności ww. Gwarancji, Spółka zapłaci wynagrodzenie za kolejny okres obowiązywania tych Gwarancji wyliczane na zasadach określonych wyżej.

We wniosku wskazali Państwo również przykładowe faktury wystawione przez gwaranta, które potwierdzają, że gwarancje dotyczą okresów przekraczających rok podatkowy.

Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że gwarancja jest specyficzną, ukształtowaną głównie przez praktykę, czynnością ubezpieczeniową, znajdującą oparcie prawne przede wszystkim w zasadzie swobody układania stosunków zobowiązaniowych. Zawieranie umów gwarancji lub zlecanie ich zawierania uprawnionym pośrednikom ubezpieczeniowym w rozumieniu ustawy z dnia 15 grudnia 2017 r. o dystrybucji ubezpieczeń (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 12 ze zm.), a także wykonywanie tych umów zaliczane jest do czynności ubezpieczeniowych, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1526 ze zm.).

Zauważyć należy, że ponoszone opłaty z tytułu udzielenia gwarancji nie mają bezpośredniego odzwierciedlenia w osiąganych przychodach. Koszty przedmiotowych Gwarancji są ponoszone w celu pozyskania odpowiedniego finansowanie działalności i zapewnienia odpowiedniej płynności finansowej, co jest niezbędne z perspektywy nieprzerwanego prowadzenie działalności. Poniesienie tych opłat umożliwia Spółce zawieranie i realizowanie przez nią kontraktów (umów), a więc wpływa na uzyskanie przychodu. Zatem istnieje pośredni związek pomiędzy zapłatą opłat gwarancyjnych a uzyskaniem przychodu (zabezpieczeniem, zachowaniem źródła przychodu) i jednocześnie koszty te nie podlegają wyłączeniu z kosztów podatkowych na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

W tym miejscu wskazać należy, że opłata gwarancyjna ma charakter szczególny, gdyż jej zapłata warunkuje zawarcie umowy gwarancyjnej (wydanie gwarancji). Stanowi ona zapłatę za udzieloną przez bank lub też firmę ubezpieczeniową (w Państwa przypadku (...)) gwarancję, a więc charakter swoistego wynagrodzenia za usługę świadczoną przez gwaranta i dlatego odnosi się do pełnego okresu obowiązywania umowy.

Wobec tego, w odniesieniu do ponoszonych wydatków z tytułu zawartych umów gwarancji będzie miała zastosowanie generalna zasada wynikająca z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, w myśl, której koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Mając powyższe na uwadze, wskazać należy, że opłaty za udzielenie Gwarancji, w sytuacji gdy dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, powinni Państwo podzielić proporcjonalnie do długości okresu, którym objęta jest gwarancja dotycząca kredytów lub gwarancja dotycząca faktoringu i w tej proporcji zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów poszczególnych okresów. W sytuacji gdy umowa nie przekracza roku podatkowego, wydatek ten należy odnieść w koszty podatkowe w dacie poniesienia.

W powyższym zakresie wypowiedział się również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 marca 2014 r, sygn. akt II FSK 739/12 gdzie stwierdził, że „(…) norma prawna wyrażona w art. 15 ust. 4d zdanie drugie u.p.d.o.p. ma charakter imperatywu, od którego nie zostały przewidziane żadne wyjątki (w szczególności w art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p.). Oznacza to, że o ile w art. 15 ust. 4e ww. ustawy zdefiniowano, co należy rozumieć pod pojęciem „dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodu”, to sposób rozliczenia tego kosztu określa art. 15 ust. 4d ustawy. Przepisy te należy rozpatrywać łącznie. Zatem kosztem uzyskania przychodu będzie taki koszt przekraczający rok podatkowy, który jest ujmowany proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczy, chyba że jest możliwe jego całościowe przyporządkowanie do tego roku; w takim wypadku koszt ten jest kosztem uzyskania przychodu roku, którego dotyczy, a dniem jego poniesienia jest dzień ujęcia tego kosztu w księgach rachunkowych”.

Reasumując, Państwa stanowisko zgodnie z którym Opłaty za udzielenie Gwarancji ponoszone przez Spółkę mogą zostać rozpoznane jako koszty uzyskania przychodów Spółki jednorazowo w dacie poniesienia, tj. ujęcia opłat w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanej faktury należało uznać za nieprawidłowe.

 

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy, iż rozstrzygnięcia w nich zawarte nie są wiążące dla Organu. Interpretacje organów podatkowych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące.

Odnosząc się natomiast do przywołanego przez Państwa wyroku sądu administracyjnego stwierdzić należy, że orzeczenia sądowe nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa i są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

  - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

  - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.