Interpretacja 0111-KDIB2-1.4010.195.2026.1.BJ

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 kwietnia 2026 r. za pośrednictwem Poczty Polskiej wpłynął Państwa wniosek z 30 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy opisane płatności dokonywane na rzecz Polskiego Dostawcy, wynikające z nabycia Subskrypcji, której producentem jest Podmiot Zagraniczny, stanowią na gruncie art. 21 ust. 1 ustawy o CIT płatności na rzecz nierezydenta.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Spółka działająca pod firmą: X Sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest polskim rezydentem podatkowym, podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w Polsce od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.

Wraz z rozwojem prowadzonej działalności Wnioskodawca planuje nabywać m.in. programy, aplikacje i systemy informatyczne dla komputerów i innych urządzeń (dalej zbiorczo jako: „Oprogramowanie”). Oprogramowanie może być nabywane w przyszłości na nośnikach fizycznych, pobierane przez sieć Internet lub udostępniane w modelu Software-as-a-service (z angielskiego oznacza: „oprogramowanie jako usługa”, dalej: „SaaS”), tj. polegające na umożliwieniu dostępu do funkcjonalności Oprogramowania zainstalowanego w środowisku sprzętowo - systemowym dostawcy usługi lub jego podwykonawcy Model ten zwany jest również modelem subskrypcyjnym.

Wnioskodawca będzie wykorzystywać Oprogramowanie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

W przypadku opisanym w niniejszym wniosku, w ramach Oprogramowania Wnioskodawca będzie nabywać w przyszłości narzędzie wspierające prowadzenie projektów i organizację pracy osób korzystających z Oprogramowania, jak również umożliwiające skuteczną koordynację prowadzonych działań w Spółce (dalej: „Subskrypcja”). Producentem Subskrypcji jest podmiot niepowiązany z Wnioskodawcą, będący australijskim rezydentem podatkowym (dalej: „Dostawca zagraniczny”, „Podmiot Zagraniczny”).

Wnioskodawca będzie nabywać Subskrypcję bezpośrednio od polskiej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - Y Sp. z o.o., która jest polskim rezydentem podatkowym i podlega polskiemu podatkowi dochodowemu od osób prawnych od całości dochodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: „Polski Dostawca”). Polski Dostawca jest zarejestrowany w polskim Krajowym Rejestrze Sądowym i prowadzi swoją działalność jako spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Nie jest natomiast zakładem Dostawcy Zagranicznego - posiada odrębną osobowość prawną.

Zgodnie z informacją na stronie internetowej Polskiego Dostawcy, jest on (…) partnerem Dostawcy Zagranicznego, a w ramach prowadzonej działalności gospodarczej Polski Dostawca m.in. wdraża Subskrypcję, zarządza licencjami i ich odnowieniami oraz oferuje bieżące wsparcie w zakresie Subskrypcji, w tym rozwiązywanie problemów technicznych, zarządzanie użytkownikami, itp. Polski Dostawca pełni w tym zakresie funkcję dystrybutora (z j. angielskiego „reseller”) w świadczeniu Subskrypcji.

W opisanym zdarzeniu przyszłym, faktury dokumentujące nabycie Subskrypcji będą wystawiane w przyszłości przez Polskiego Dostawcę. Płatności będą dokonywane przez Wnioskodawcę bezpośrednio na jego polski rachunek bankowy.

W związku z powyższym Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy płatności dokonywane na rzecz Polskiego Dostawcy będą podlegać w przyszłości opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób prawnych, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm.) (dalej: „ustawa o CIT”), mając na uwadze, że płatności za Subskrypcję, której producentem jest Dostawca Zagraniczny będą dokonywane na rzecz podmiotu będącego polskim rezydentem podatkowym, a w konsekwencji, czy Wnioskodawca w odniesieniu do dokonanej płatności za Subskrypcję może pełnić funkcję płatnika.

Wnioskodawca pragnie zaznaczyć, że celem zapytania nie jest ocena płatności za Subskrypcję na gruncie art. 21 ust. 1 ustawy o CIT. Z perspektywy Wnioskodawcy, prawnopodatkowa ocena charakteru samej płatności pozostaje bez znaczenia Przedmiotem wniosku wynikającym z wątpliwości Wnioskodawcy jest kwestia czy obowiązek poboru podatku u źródła może w ogóle zaktualizować się w sytuacji, gdy płatność dokonywana jest bezpośrednio na rzecz polskiego rezydenta podatkowego.

Pytanie

Czy opisane płatności dokonywane na rzecz Polskiego Dostawcy, wynikające z nabycia Subskrypcji, której producentem jest Podmiot Zagraniczny, stanowią na gruncie art. 21 ust. 1 ustawy o CIT płatności na rzecz nierezydenta?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, płatności dokonywane na rzecz Polskiego Dostawcy z tytułu nabycia Subskrypcji, której producentem jest Podmiot Zagraniczny, nie będą rodzić po stronie Wnioskodawcy obowiązku poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych (tzw. podatku u źródła) na podstawie art. 21 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT. Wynika to z faktu, że wypłata tych należności dokonywana będzie bezpośrednio na rzecz podmiotu będącego polskim rezydentem podatkowym.

Uzasadnienie:

Wnioskodawca pragnie zauważyć, iż art. 3 ust. 2 ustawy o CIT wskazuje, że: „Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej”.

Ponadto, art. 21 ust. 1 pkt 1-2a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554, dalej: „ustawa o CIT”) stanowi o tym, że „podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów:

1) z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how),

2) z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą, organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

3) z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze

- ustala się w wysokości 20% przychodów”.

Wnioskodawca pragnie również zwrócić uwagę, iż zgodnie z dyspozycją przepisu art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, „osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2. 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.”

Zgodnie natomiast z art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2025 r. poz. 111, dalej: „o.p.”): „Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu”.

W świetle przytoczonych przepisów, Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy we wskazanym opisie zdarzenia przyszłego znajdą zastosowanie przepisy dotyczące zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych.

W ocenie Wnioskodawcy, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym nie powstanie w przyszłości obowiązek poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych, o którym mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, bowiem analiza przepisu art. 21 ust. 1 ustawy o CIT prowadzi do wniosku, że jego zastosowanie uzależnione jest od łącznego spełnienia dwóch podstawowych przesłanek:

1. przychód musi być uzyskany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

2. uzyskującym przychód musi być podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2 ustawy o CIT, tj. podatnik niemający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu.

Jak wynika z art. 3 ust. 2 ustawy o CIT, podatnicy niemający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu (nierezydenci podatkowi) podlegają w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. To właśnie w odniesieniu do podatników, o których mowa w tym przepisie, ustawodawca przewidział mechanizm poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych przez płatnika

W przedstawionym zdarzeniu przyszłym beneficjentem płatności dokonywanych przez Wnioskodawcę jest Polski Dostawca, który:

1. jest polską spółką z ograniczoną odpowiedzialnością,

2. posiada siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

3. jest polskim rezydentem podatkowym,

4. podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.

Oznacza to, że Polski Dostawca nie jest zatem podatnikiem, o którym mowa w art. 3 ust. 2 ustawy o CIT.

Wnioskodawca pragnie dodatkowo podnieść, że za brakiem obowiązku poboru podatku u źródła w analizowanej sytuacji przemawia również wykładnia celowościowa i systemowa przepisów ustawy o CIT. Zryczałtowany podatek dochodowy (tzw. podatek u źródła) stanowi wyjątek od ogólnej zasady samoobliczania podatku przez podatnika Instytucja ta została wprowadzona do polskiego porządku prawnego w ściśle określonym celu - aby zabezpieczyć interesy fiskalne państwa w sytuacji, gdy dochód ze źródła położonego w Polsce jest transferowany do podmiotu zagranicznego (nierezydenta), który nie podlega w Polsce ogólnej jurysdykcji podatkowej.

Skoro w przedstawionym zdarzeniu płatność trafia do polskiego rezydenta podatkowego (Polskiego Dostawcy), który podlega w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu i rozlicza podatek dochodowy (CIT) od całości swoich światowych dochodów na zasadach ogólnych, celowościowe uzasadnienie dla stosowania reżimu podatku u źródła całkowicie odpada. Pobór podatku u źródła od płatności dokonywanej między dwoma polskimi rezydentami prowadziłby do absurdalnych wniosków i stanowiłby nieuzasadnione, podwójne obciążenie tego samego dochodu w ramach jednej jurysdykcji podatkowej.

W świetle powyższego, w ocenie Wnioskodawcy, przepisy art. 21 ust. 1 w związku z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT nie znajdują zastosowania w odniesieniu do płatności dokonywanych na rzecz Polskiego Dostawcy. Przepisy te dotyczą wyłącznie płatności na rzecz podmiotów niemających siedziby lub zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podczas gdy Polski Dostawca posiada siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz jest polskim rezydentem podatkowym podlegającym w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Zdaniem Wnioskodawcy, bez znaczenia dla oceny obowiązku poboru podatku u źródła pozostaje okoliczność, że producentem Subskrypcji jest Dostawca Zagraniczny. Istotnym jest to, który podmiot faktycznie będzie otrzymywać wynagrodzenie za świadczenie usługi i będzie rzeczywistym odbiorcą należności w rozumieniu art. 4a pkt 29 ustawy o CIT.

Ponadto, w ocenie Wnioskodawcy należy tutaj podkreślić cywilnoprawny i gospodarczy obraz realizowanych w przyszłości transakcji. Pomiędzy Wnioskodawcą a Dostawcą Zagranicznym nie istnieje żaden bezpośredni stosunek prawny (więź obligacyjna), z którego wynikałoby zobowiązanie Wnioskodawcy do zapłaty jakiegokolwiek wynagrodzenia na rzecz podmiotu zagranicznego. Wnioskodawca jest stroną umowy wyłącznie z Polskim Dostawcą i to wobec niego reguluje swoje zobowiązania z tytułu nabycia Subskrypcji.

Przekładając powyższą zasadę na grunt analizowanej sprawy, należy wskazać, że przepisy kreujące obowiązek poboru podatku u źródła odnoszą się wyłącznie do sytuacji, w której dochodzi do transferu należności z terytorium Polski bezpośrednio na rzecz nierezydenta. Potwierdza to linia orzecznicza NSA, w tym wyrok z 15 maja 2017 r. (sygn. akt II FSK 3587/14), w którym Sąd wprost stwierdził, że w świetle powołanych przepisów ustawy o CIT: „obowiązek pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego (podatku u źródła) spoczywa na polskim podmiocie dokonującym wypłaty należności na rzecz podmiotu zagranicznego (nierezydenta)”.

Ponadto, powyższe podejście znajduje jednoznaczne potwierdzenie w utrwalonej linii interpretacyjnej organów podatkowych oraz w podstawowych zasadach wykładni prawa. Zgodnie z powszechnie akceptowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych zakazem stosowania wykładni rozszerzającej na niekorzyść podatnika (w tym nakładania obowiązków płatnika poza literalne brzmienie przepisów), obowiązki wynikające z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT mogą aktualizować się wyłącznie w przypadku dokonania wypłaty bezpośrednio na rzecz podmiotu zagranicznego z tytułu wiążącego strony stosunku prawnego.

Biorąc zatem pod uwagę, że wypłata wynagrodzenia w przedstawionym zdarzeniu przyszłym następuje na rzecz podmiotu polskiego (Polskiego Dostawcy) z tytułu wiążącego strony stosunku prawnego, całkowicie bezpodstawne i sprzeczne z literalnym brzmieniem art. 21 ust. 1 i art. 26 ust. 1 ustawy o CIT byłoby nakładanie na Wnioskodawcę obowiązków płatnika zagranicznego tytułu płatności dokonywanej na rzecz polskiego rezydenta. Wnioskodawca nie będzie pozostawał w jakiejkolwiek bezpośredniej relacji prawnej z nierezydentem oraz będzie regulował jedynie własny dług wobec polskiego kontrahenta (polskiego rezydenta podatkowego), a zapłata ta będzie stanowić definitywne zaspokojenie wierzyciela Ewentualne dalsze rozliczenia Polskiego Dostawcy z jego zagranicznymi dostawcami będą stanowić odrębną, niezależną transakcję, która z punktu widzenia Wnioskodawcy jest bez znaczenia.

Dlatego też, skoro zgodnie z opisem zdarzenia przyszłego, płatności będą dokonywane bezpośrednio na rzecz Polskiego Dostawcy, który jest polskim rezydentem podatkowym oraz rzeczywistym odbiorcą należności, a otrzymane środki nie będą przekazywane dalej na rzecz Dostawcy Zagranicznego, to okoliczność ta nie może prowadzić do powstania obowiązku poboru podatku u źródła od płatności dokonywanych na rzecz polskiego rezydenta podatkowego.

Ponadto, racjonalność ustawodawcy nakazuje przyjąć, że skomplikowane i rygorystyczne mechanizmy weryfikacyjne przewidziane w ustawie o CIT dla podatku u źródła - w tym obowiązek dochowania należytej staranności (art. 26 ust. 1 ustawy o CIT) czy mechanizm obowiązkowego poboru podatku (pay and refund z art. 26 ust. 2e ustawy o CIT) - zostały skonstruowane wyłącznie z myślą o płatnościach transgranicznych, gdzie istnieje realne ryzyko ucieczki dochodów poza polską jurysdykcję podatkową.

W sytuacji, gdy płatność będzie dokonywana na rzecz polskiego rezydenta podatkowego (Polskiego Dostawcy), który wykaże ten przychód w swoich księgach i opodatkowuje go na ogólnych zasadach w Polsce, stosowanie reżimu WHT mijałoby się z celem tej regulacji. Mechanizmy te nie mają racji bytu w przypadku transakcji o charakterze ściśle krajowym, w których obie strony podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Należy również zwrócić uwagę na aspekt stricte praktyczny, który obnaża brak logiki w ewentualnym nakładaniu na Wnioskodawcę obowiązków płatnika w analizowanym schemacie Potencjalny wymóg dochowania należytej staranności nałożony na płatnika (art. 26 ust. 1 ustawy o CIT) zakłada możliwość zweryfikowania przez niego swojego kontrahenta. Tymczasem Wnioskodawca nie posiada żadnych instrumentów prawnych ani faktycznych możliwości, aby weryfikować rozliczenia pomiędzy Polskim Dostawcą a Dostawcą Zagranicznym. Wnioskodawca nie ma wglądu w umowy handlowe łączące te podmioty, nie zna ich ustaleń cenowych (marży Polskiego Dostawcy) ani harmonogramu płatności, ponieważ chroni je tajemnica przedsiębiorstwa. Oczekiwanie od Wnioskodawcy, że przy zapłacie na rzecz polskiego rezydenta będzie weryfikował status i rozliczenia podmiotu zagranicznego, z którym nie łączy go żadna więź prawna, nakładałoby na niego obowiązki niemożliwe do zrealizowania (tzw. impossibilium nulla obligatio est).

W konsekwencji, Wnioskodawca nie będzie obowiązany do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych od płatności dokonywanych na rzecz Polskiego Dostawcy z tytułu nabycia Subskrypcji. Transakcja nabycia Subskrypcji będzie miała z perspektywy Wnioskodawcy charakter czysto krajowy Skoro wynagrodzenie trafia do polskiego rezydenta podatkowego, który jest jego ostatecznym beneficjentem, Wnioskodawca nie znajduje podstaw do rozpatrywania tych płatności w kontekście przepisów o podatku u źródła.

Powyższe znajduje potwierdzenie w indywidualnych interpretacjach przepisów prawa podatkowego wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „DKIS”), w szczególności wskazać należy następujące rozstrzygnięcia:

1. interpretacja DKIS z 16 kwietnia 2019 r., Znak: 0114-KDIP2-1.4010.58.2019.2.AJ, w której organ podatkowy uznał stanowisko podatnika za prawidłowe, stwierdzając, że „skoro wypłata następuje na rzecz spółki, której dochody podlegają opodatkowaniu na podstawie art 3 ust. 1 u.p.d.o.p., to brak jest podstawy prawnej do pobrania podatku u źródła w związku z wypłatą wynagrodzenia na rzecz tej spółki za przedmiotowe usługi.”

2. Interpretacja DKIS z 11 lutego 2022 r., Znak: 0111-KDIB1-3.4010.566.2021.2.BM, w której organ podatkowy, odstępując od uzasadnienia prawnego, uznał stanowiska podatnika za prawidłowe, zgodnie z którym „od wypłaconego wynagrodzenia z tytułu udostępnienia Znaku Towarowego Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do wykonywania obowiązków płatnika związanych z obliczeniem i pobraniem zryczałtowanego CIT w zakresie udziału w zysku Usługodawcy przypadającego Komandytariuszom będących polskimi rezydentami podatkowymi.”

3. Interpretacja DKIS z 12 września 2025 r., Znak: 0114-KDIP2-1.4010.367.2025.2.MW, w której organ podatkowy uznał stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe w zakresie pytania, czy wynagrodzenie z tytułu nabycia licencji użytkownika końcowego do oprogramowania nie podlega opodatkowaniu podatkiem u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, a w związku z tym wnioskodawca nie będzie zobowiązany do poboru podatku u źródła na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT. Wnioskodawca wskazał w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, że zdarzają się sytuacje, w których nabywa oprogramowanie od podmiotu krajowego posiadającego na terytorium Polski siedzibę lub zarząd, który występuje jedynie w roli pośrednika. Wówczas producentem oprogramowania jest podmiot zagraniczny, tj. nieposiadający w Polsce siedziby lub zarządu, natomiast podmiotem, który dokonuje odsprzedaży oprogramowania na rzecz wnioskodawcy jest podmiot krajowy, tj. posiadający siedzibę lub zarząd w Polsce.

Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, płatności dokonywane na rzecz Polskiego Dostawcy nie będą podlegać w przyszłości opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób prawnych, o którym mowa w art. 21 ust. 1 w związku z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, a Wnioskodawca nie będzie pełnił funkcji płatnika.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Jednocześnie zauważyć należy, że niniejsza interpretacja indywidualna wydana została na gruncie zdarzenia przyszłego dot. określonego we wniosku Polskiego Dostawcy.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.