Wpłata środków z rachunku bankowego prowadzonego dla Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych na rachunek bankowy podstawowej działalności Wnioskodawcy będzie skutkować powstaniem przychodu w momencie otrzymania środków zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
Spółka z o.o. w trakcie likwidacji posiada Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych (ZFŚS), na który wcześniej dokonywała odpisów zaliczanych do kosztów podatkowych. Spółka zamierza rozwiązać fundusz i przelać zgromadzone środki na swój podstawowy…
Interpretacja indywidualna - stanowisko częściowo prawidłowe a częściowo nieprawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest częściowo prawidłowe a częściowo nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
8 kwietnia 2026 r. za pośrednictwem Poczty Polskiej wpłynął Państwa wniosek z 2 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia:
- czy wpłata środków z rachunku bankowego prowadzonego dla (…) na rachunek bankowy podstawowej działalności Wnioskodawcy będzie skutkować powstaniem przychodu,
- momentu powstania przychodu.
Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z 7 maja 2026 r.(…), wezwano do jego uzupełnienia, co też nastąpiło 2 czerwca 2026 r.
Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Wnioskodawca rozpoczął proces likwidacji, (…) r. zostanie podjęta uchwała o rozwiązaniu spółki i powołaniu likwidatora. Wnioskodawca obecnie nie zatrudnia żadnych pracowników.
Wnioskodawca w poprzednich latach, zgodnie z ustawą z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, utworzył Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych, wpłacając w myśl art. 12 ust. 1 w/w środki na odrębny rachunek bankowy.
Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 9 lit. a) i b) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Wnioskodawca zaliczył odpis i wpłatę na rachunek bankowy Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych do kosztów uzyskania przychodów.
W uzupełnieniu wniosku ujętym w piśmie z 27 maja 2026 r. wskazali Państwo, że:
Wnioskodawca od kilku lat nie podejmuje czynności stanowiących o aktywności gospodarczej. Postanowieniem z 26 maja 2026 r. (…) dokonał wpisu do rejestru przedsiębiorców otwarcia likwidacji spółki.
Przedmiotem działalności statutowej, zgodnie z informacjami zamieszczonymi w rejestrze przedsiębiorców KRS jest (…).
Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych został utworzony w (…) (…) r. Wnioskodawca - na podstawie obowiązujących wówczas przepisów - zrezygnował z tworzenia Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych i naliczenia odpisów.
W okresie od (…) r. - w każdym z tych lat - były przekazywane przez Wnioskodawcę kwoty stanowiące wyliczoną wartość odpisu. Ponadto na rachunek bankowy ZFŚS wpływają środki stanowiące oprocentowanie kwot zgromadzonych na tym rachunku (uprzednio przekazanych tytułem naliczonego odpisu) oraz na lokatach bankowych, założonych dla środków ZFŚS - w okresie od (…). do chwili obecnej.
Odpisy Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych były zaliczone do kosztów uzyskania przychodów po wpłacie kwot (stanowiących naliczone odpisy) na rachunek bankowy ZFŚS.
Doprecyzowując, kwota stanowiąca naliczony odpis na ZFŚS była kosztem podatkowym z momentem jej przekazania na rachunek bankowy ZFŚS.
Do kosztów uzyskania przychodów zostały zaliczone kwoty przekazane przez Wnioskodawcę na rachunek bankowy ZFŚS w wysokości naliczonego odpisu, tj. w wysokości odpisu podstawowego, zgodnie z ówcześnie obowiązującymi przepisami ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych.
Zaliczenie odpisów do kosztów uzyskania przychodów nastąpiło na podstawie ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, ustawy zmieniającej z dnia 21 listopada 1996 r. o zmianie ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych oraz o zmianie niektórych ustaw, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
W myśl art. 16 ust. 1 pkt 9 lit. a) i b) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (w brzmieniu wówczas obowiązującym, tj. w okresie 1996 r. do 2002 r.), podatnik mógł zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów podstawowe odpisy i wpłaty na fundusze tworzone przez podatnika, jeżeli obowiązek lub możliwość ich tworzenia w ciężar kosztów określają odrębne ustawy oraz odpisy i zwiększenia, które w rozumieniu przepisów o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych obciążają koszty działalności pracodawcy, jeżeli środki pieniężne stanowiące równowartość tych odpisów i zwiększeń zostały wpłacone na rachunek funduszu.
Wnioskodawca zaprzestał tworzenia ZFŚS, jak wspomniano powyżej od 1 stycznia 2003 r.
Pytanie
W związku z rozpoczęciem procesu likwidacyjnego, Wnioskodawca zamierza rozwiązać Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych i dokonać wpłaty środków zgromadzonych na odrębnym rachunku bankowym (dla Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych) na rachunek bankowy prowadzony dla podstawowej działalności, wobec powyższego czy wpłata środków z rachunku bankowego prowadzonego dla Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych na rachunek bankowy podstawowej działalności Wnioskodawcy będzie skutkować powstaniem przychodu? Jeżeli tak, z jakim momentem?
Państwa stanowisko w sprawie
Państwa zdaniem, w myśl art. 16 ust. 1 pkt 9 lit. b) ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych rozwiązanie Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych i wypłata środków zgromadzonych na odrębnym rachunku bankowym (rachunku prowadzonym dla Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych) na rachunek bankowy Wnioskodawcy, prowadzony dla podstawowej działalności, skutkuje zmianą przeznaczenie środków.
Środki tracą charakter odpisu, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 9 ustawy.
W związku z powyższym z dniem wypłaty środków z rachunku bankowego prowadzonego dla Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych na rachunek bankowy dla podstawowej działalności Spółki powstanie przychód po stronie Wnioskodawcy.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest częściowo prawidłowe a częściowo nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
Przepisy art. 12 ust. 1 ustawy o CIT nie określają ścisłej definicji przychodów, zawierają jedynie wykaz zdarzeń, które zostały uznane przez ustawodawcę za przychody w rozumieniu ustawy o CIT, przy czym wymienione w ww. przepisie rodzaje przychodów poprzedzone zostały wyrazem „w szczególności”, co oznacza, że katalog tam zawarty nie jest katalogiem zamkniętym. Należy zaznaczyć, że przychodem są wszelkie przysporzenia majątkowe o charakterze trwałym, bezzwrotnym, definitywnym, których rzeczywiste otrzymanie powoduje obowiązek zapłaty podatku dochodowego. Przy czym, sformułowanie „otrzymane” oznacza, że pieniądze, wartości pieniężne i inne świadczenia muszą wpłynąć na rachunek bankowy podatnika, bądź faktycznie podatnik otrzymał je w inny sposób (np. zapłata gotówką, nabycie prawa). Przychód powstaje zatem z momentem jego faktycznego uzyskania przez podatnika.
Ustawa o CIT przewiduje przy tym wyjątki od powyższej reguły. Dotyczą one m.in.:
- przychodów z działalności gospodarczej (art. 12 ust. 3 ustawy o CIT);
- przypadków, w których przysporzenia otrzymywane przez podatnika nie stanowią jego przychodów podatkowych (art. 12 ust. 4 ustawy o CIT).
I tak w myśl art. 12 ust. 3 ustawy o CIT:
Za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.
Przepis art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, wiąże więc przychody z działalnością gospodarczą, co oznacza, że przychody objęte tym przepisem muszą być następstwem prowadzonej działalności gospodarczej. Zatem, między przychodem a działalnością gospodarczą musi istnieć związek skutkujący powstaniem przychodu, tzn. wszelkie przychody, których przyczyną powstania jest prowadzenie przez podatnika działalności gospodarczej są przychodami związanymi z działalnością gospodarczą.
Podstawowa zasada określania daty powstania przychodu związanego z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej została uregulowana przez ustawodawcę w treści art. 12 ust. 3a ww. ustawy. Na mocy tego przepisu:
Za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-3g oraz 3j-3m, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:
1) wystawienia faktury albo
2) uregulowania należności.
Przytoczony przepis w odniesieniu do podmiotów uzyskujących przychody z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej ustanawia generalną zasadę określającą moment powstania przychodów dla celów podatku dochodowego od osób prawnych.
Regułą jest więc, że przychód powstaje w dacie następujących zdarzeń:
- wydania rzeczy,
- zbycia prawa majątkowego lub
- wykonania usługi albo częściowego wykonania usługi,
nie później niż w dniu wystawienia faktury albo uregulowania należności.
Przytoczony przepis w odniesieniu do podmiotów uzyskujących przychody z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej ustanawia generalną zasadę określającą moment powstania przychodów dla celów podatku dochodowego od osób prawnych.
Tak więc, regułą jest, że przychód powstaje w dacie następujących zdarzeń: wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi albo częściowego wykonania usługi, nie później niż w dniu wystawienia faktury albo uregulowania należności. Zasadą jest, że opodatkowany jest przychód należny co oznacza, że należy zadeklarować przychód dla celów podatkowych niezależnie od faktycznego otrzymania środków pieniężnych.
W myśl art. 12 ust. 3c ustawy o CIT:
Jeżeli strony ustalą, iż usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych, za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w roku.
Ponadto, jak stanowi art. 12 ust. 3e ustawy o CIT:
W przypadku otrzymania przychodu, o którym mowa w ust. 3, do którego nie stosuje się ust. 3a, 3c, 3d i 3f, za datę powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania zapłaty.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:
Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (…)
Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodu.
Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 9 ustawy o CIT:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów i wpłat na różnego rodzaju fundusze tworzone przez podatnika; kosztem uzyskania przychodów są jednak:
a) podstawowe odpisy i wpłaty na te fundusze, jeżeli obowiązek lub możliwość ich tworzenia w ciężar kosztów określają odrębne ustawy,
b) odpisy i zwiększenia, które w rozumieniu przepisów o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych obciążają koszty działalności pracodawcy, jeżeli środki pieniężne stanowiące równowartość tych odpisów i zwiększeń zostały wpłacone na rachunek Funduszu.
Zasady tworzenia przez pracodawców zakładowego funduszu świadczeń socjalnych i zasady gospodarowania środkami tego funduszu, przeznaczonego na finansowanie działalności socjalnej organizowanej na rzecz osób uprawnionych do korzystania z funduszu, na dofinansowanie zakładowych obiektów socjalnych oraz na tworzenie zakładowych żłobków, klubów dziecięcych, przedszkoli oraz innych form wychowania przedszkolnego określa ustawa z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 288, dalej: „ustawa o ZFŚS”).
Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o ZFŚS:
Odpisy i zwiększenia, o których mowa w art. 3-5 i 6a, oraz kwoty wypłaconych świadczeń urlopowych, o których mowa w art. 3, obciążają koszty działalności pracodawcy.
W świetle powyższego, w przypadku odpisów i zwiększeń, które w rozumieniu przepisów o ZFŚS obciążają koszty działalności pracodawcy, może on zaliczyć je do kosztów podatkowych działalności.
Z przytoczonego wyżej art. 16 ust. 1 pkt 9 ustawy o CIT wynika, że odpisy i zwiększenia na zakładowy fundusz świadczeń socjalnych mogą zostać uznane za koszt podatkowy w momencie ich naliczenia i faktycznego przekazania środków pieniężnych na wydzielony rachunek funduszu.
Ustawa stawia więc dwa warunki, które powinny być spełnione łącznie, aby uznać przedmiotowy odpis za koszt uzyskania przychodu:
1) przepisy ustawy o ZFŚS powinny wprost określać, że dany odpis lub zwiększenie jest kosztem dla pracodawcy,
2) środki pieniężne stanowiące równowartość tych odpisów muszą być wpłacone na wyodrębniony rachunek funduszu.
Jak wynika z opisu sprawy rozpoczęliście Państwo proces likwidacji. (…) r. zostanie podjęta uchwała o rozwiązaniu spółki i powołaniu likwidatora.
W poprzednich latach, zgodnie z ustawą z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, utworzyliście Państwo Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych, wpłacając środki na odrębny rachunek bankowy.
Zaliczyliście Państwo odpis i wpłatę na rachunek bankowy Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych do kosztów uzyskania przychodów.
Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia, czy wpłata środków z rachunku bankowego prowadzonego dla Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych na rachunek bankowy podstawowej działalności Wnioskodawcy będzie skutkować powstaniem przychodu.
Odnosząc się do Państwa wątpliwości wskazać należy, że przepis art. 12 ust. 3e ustawy o CIT, odnosi się do momentu powstania przychodów, o których mowa w ust. 3, tj. przychodów z działalności gospodarczej i z działów specjalnych produkcji rolnej, a także z pewnymi wyjątkami do przychodów z zysków kapitałowych. Zgodnie z jego brzmieniem za datę powstania przychodu uważa się zasadniczo dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi. Nie ulega wątpliwości, że otrzymanie środków z rachunku bankowego Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych nie stanowi żadnego z tych zdarzeń.
Biorąc pod uwagę przywołane powyżej uregulowania prawne oraz okoliczności przedstawione w opisie sprawy stwierdzić należy, że do przychodów otrzymanych przez Państwa w związku z likwidacją Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych i wypłatą środków z rachunku bankowego Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych na rachunek bankowy podstawowej działalności Spółki, zastosowanie będzie miał art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, zgodnie z którym przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
Tym samym przychód powstanie w momencie otrzymania środków pieniężnych przez Państwa, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
Zatem nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem, zgodnie z którym przychód powstanie z dniem wypłaty środków z rachunku bankowego prowadzonego dla Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, bowiem dzień wypłaty środków może różnić się od dnia otrzymania tych środków na rachunku bankowym prowadzonym dla Państwa podstawowej działalności.
W świetle powyższego Państwa stanowisko w zakresie ustalenia:
- czy wpłata środków z rachunku bankowego prowadzonego dla Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych na rachunek bankowy podstawowej działalności Wnioskodawcy będzie skutkować powstaniem przychodu, jest prawidłowe,
- momentu powstania przychodu, jest nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo