Interpretacja 0111-KDIB2-1.4010.251.2026.2.DD

Interpretacja indywidualna -stanowisko prawidłowe

 

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych w części objętej pytaniami oznaczonymi we wnioski Nr 1, 3-6 jest prawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 

4 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 28 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie skutków podatkowych zawarcia umowy factoringu.

 

Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - 9 czerwca 2026 r.

 

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest podatnikiem podatku CIT podlegającym w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, tj. podlega w Polsce obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób prawnych, bez względu na miejsce ich osiągania oraz jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Spółka zajmuje się hurtową sprzedażą materiałów budowlanych. Z tytułu sprzedaży swoich towarów Spółka wystawia Odbiorcom faktury VAT z odroczonym terminem płatności. W celu zapewnienia płynności finansowej Wnioskodawca zawarł następujące umowy:

1. Umowa faktoringu nr (…) zawarta z A S.A. (dalej: „Umowa z A”).

Przedmiotem ww. Umowy jest świadczenie na rzecz Spółki usługi faktoringu bez przejęcia ryzyka wypłacalności Odbiorcy (z regresem) przez A S.A. (dalej: „Faktor A”), w ramach której Faktor A nabywa, ewidencjonuje, inkasuje i rozlicza wierzytelności przysługujące Spółce od Odbiorców towarów Spółki oraz udostępnia Wnioskodawcy, poprzez dedykowany do tego system, informacje o wzajemnych rozliczeniach pomiędzy Stronami Umowy z A. Każda wierzytelność, którą Spółka przekazuje Faktorowi A jest potwierdzona uprzednio wystawioną fakturą przez Wnioskodawcę. Przychody wynikające z faktur sprzedaży są rozliczane przez Spółkę w przychodach podatkowych dla celów CIT. Nabycie przez Faktora A wierzytelności Spółki następuje z chwilą powstania wierzytelności. Nabycie przez Faktora A wierzytelności nie powoduje przejęcia przez Faktora A zobowiązań Spółki i kosztów wynikających z umów handlowych zawieranych z Odbiorcami towarów Spółki. W szczególności, Faktor A nie przejmuje odpowiedzialności Spółki w stosunku do Odbiorcy towarów Spółki z tytułu rękojmi i gwarancji. Wraz z nabywaną wierzytelnością przechodzą na Faktora A wszelkie związane z nią prawa, w szczególności prawo do odsetek za czas opóźnienia Odbiorcy w wykonaniu obowiązku zapłaty oraz prawne zabezpieczenia spłaty wierzytelności. W celu zawiadomienia Odbiorcy o przelewie wierzytelności na Faktora A, Spółka dostarcza Faktorowi A zgodę Odbiorcy na przelew wierzytelności w formie i o treści wskazanych przez Faktora A lub zawiadamia Odbiorcę o przelewie wierzytelności w formie i o treści wskazanych przez Faktora A.

Z tytułu nabycia wierzytelności Faktor A płaci Wnioskodawcy cenę nabycia wierzytelności stanowiącą nominalną kwotę wierzytelności brutto, w terminie 2 dni roboczych od dnia otrzymania przez Faktora A zapłaty wierzytelności na rachunek cesji Faktora A wskazany w umowie.

Na poczet ceny nabycia wierzytelności Faktor A wypłaca Spółce zaliczkę, w kwocie wynikającej z poziomu zaliczki wskazanej w Umowie z A, tj. 95% wartości brutto wierzytelności. Faktor A wypłaca zaliczkę na wniosek Spółki poprzez dedykowany do tego system nie później, niż następnego dnia. Pozostałe 5% wartości brutto wierzytelności Faktor A wypłaca Spółce po otrzymaniu zapłaty przez Odbiorcę. Faktor A może przenieść na Spółkę wierzytelność, wraz z wszelkimi prawami z nią związanymi (zwrotny przelew wierzytelności), co zwalnia Faktora A z obowiązku zapłaty ceny nabycia wierzytelności na warunkach wskazanych w Umowie z A.

Za czynności wynikające z ww. Umowy Faktorowi A przysługuje wynagrodzenie wynikające z ww. Umowy, tj. odsetki, prowizja przygotowawcza, prowizja za podwyższenie limitu finansowania, prowizja faktoringowa (dalej: „wynagrodzenie”). Wynagrodzenie Faktora A może być skompensowane z należnościami przysługującymi Spółce.

2. Umowa faktoringu z regresem nr (…) zwartą z B S.A. (dalej: „Umowa z B z regresem”).

Przedmiotem ww. Umowy jest świadczenie na rzecz Spółki usługi faktoringu z regresem (bez przejęcia ryzyka niewypłacalności Odbiorcy) przez B S.A. (dalej: „Faktor B”), w ramach której Faktor B nabywa, finansuje oraz prowadzi rozliczenia pomiędzy Faktorem B, Spółką i Odbiorcami Spółki a także monituje Odbiorców.

Każda wierzytelność, którą Spółka przekazuje Faktorowi B jest potwierdzona uprzednio wystawioną fakturą sprzedaży Wnioskodawcy (rozliczoną w przychodach podatkowych dla celów CIT). Z chwilą zawarcia ww. Umowy, Wnioskodawca przelał wszystkie istniejące wierzytelności oraz wszystkie przyszłe wierzytelności powstałe po dniu wejścia w życie ww. Umowy przysługujące mu od Odbiorców, wskazanych w Umowie z B z regresem (tzw. cesja globalna), a Faktor B je nabył i nabywa.

Nabycie przez Faktora B wierzytelności Spółki następuje z chwilą powstania wierzytelności. Nabycie przez faktora B wierzytelności nie powoduje przejęcia przez niego zobowiązań Spółki i kosztów wynikających z umów handlowych zawieranych z Odbiorcami towarów Spółki. W szczególności Faktor B nie przejmuje odpowiedzialności Spółki w stosunku do Odbiorcy towarów Spółki z tytułu rękojmi i gwarancji. Wraz z nabywaną wierzytelnością przechodzą na Faktora B wszelkie związane z nią prawa, w szczególności prawo do odsetek za czas opóźnienia Odbiorcy w wykonaniu obowiązku zapłaty oraz prawne zabezpieczenia spłaty wierzytelności. Spółka ma obowiązek zawiadomić Odbiorców o cesji wierzytelności w sposób wskazany w Umowie z B z regresem. Faktor B nabywa wierzytelności, spełniające warunki wskazane w ww. Umowie za cenę nabycia. Ceną nabycia wierzytelności jest cena brutto wynikająca z faktury sprzedaży Wnioskodawcy lub wartość potwierdzona przez Odbiorcę zgodnie z warunkami Umowy z B z regresem. Na poczet ceny nabycia wierzytelności Faktor B wypłaca Spółce zaliczkę, w kwocie wynikającej z poziomu zaliczki wskazanej w Umowie z B z regresem, tj. 90% wartości brutto wierzytelności (tzw. poziom finansowania). Faktor B wypłaca zaliczkę po wprowadzeniu przez Spółkę zestawienia faktur do Portalu (dedykowany system). Pozostałą wartość wierzytelności w wysokości 10% Faktor B wypłaca Spółce po zapłacie wierzytelności przez Odbiorcę Spółki. W przypadku braku zaliczki, Faktor B wypłaca Spółce kwotę otrzymaną od Odbiorców Spółki. Spółka odpowiada wobec Faktora B m.in. z powodu niewypłacalności Odbiorcy (art. 516 zd. 2 Kodeksu Cywilnego). Faktor B może dokonać cesji zwrotnej wierzytelności. Może w związku z tym odmówić zwrotnego przelewu wierzytelności lub dokonać cesji zwrotnej wierzytelności dla której wypłacił uprzednio Spółce zaliczkę, po otrzymaniu zwrotu tej zaliczki od Odbiorcy Spółki.

Za czynności wynikające z ww. Umowy Faktorowi B przysługuje wynagrodzenie wynikające z ww. Umowy, tj. odsetki, prowizja przygotowawcza, prowizja za podwyższenie limitu finansowania, prowizja faktoringowa (dalej: „wynagrodzenie”). Wynagrodzenie Faktora B może być skompensowane z należnościami przysługującymi Spółce.

3. Umowa faktoringu z przejęciem ryzyka niewypłacalności kontrahenta nr (…) zwarta z B S.A. (dalej: „Umowa z B”).

Przedmiotem ww. Umowy jest świadczenie na rzecz Spółki usługi faktoringu z przejęciem ryzyka niewypłacalności Odbiorcy przez B S.A. (dalej: „Faktor B”), w ramach której Faktor B nabywa, finansuje oraz prowadzi rozliczenia pomiędzy Faktorem B, Spółką i Odbiorcami Spółki a także monituje Odbiorców Spółki.

Każda wierzytelność, którą Spółka przekazuje Faktorowi B jest potwierdzona uprzednio wystawioną fakturą sprzedaży Wnioskodawcy. Z chwilą zawarcia ww. Umowy, Wnioskodawca przelał wszystkie istniejące wierzytelności oraz wszystkie przyszłe wierzytelności powstałe po dniu wejścia w życie ww. Umowy przysługujące mu od Odbiorców, wskazanych w Umowie z B (tzw. cesja globalna), a Faktor B je nabył i nabywa.

Nabycie przez Faktora B wierzytelności Spółki następuje z chwilą powstania wierzytelności. Nabycie przez Faktora B wierzytelności nie powoduje przejęcia przez niego zobowiązań Spółki i kosztów wynikających z umów handlowych zawieranych z Odbiorcami towarów Spółki. W szczególności Faktor B nie przejmuje odpowiedzialności Spółki w stosunku do Odbiorcy towarów Spółki z tytułu rękojmi i gwarancji. Wraz z nabywaną wierzytelnością przechodzą na Faktora B wszelkie związane z nią prawa, w szczególności prawo do odsetek za czas opóźnienia Odbiorcy w wykonaniu obowiązku zapłaty oraz prawne zabezpieczenia spłaty wierzytelności. Spółka ma obowiązek zawiadomić Odbiorców o cesji Wierzytelności w sposób wskazany w Umowie z B. Faktor B nabywa Wierzytelności, spełniające warunki wskazane w ww. Umowne za cenę nabycia. Ceną nabycia Wierzytelności jest cena brutto wynikająca z faktury sprzedaży Wnioskodawcy lub wartość potwierdzona przez Odbiorcę zgodnie z warunkami Umowy z B. Na poczet ceny nabycia wierzytelności Faktor B wypłaca Spółce zaliczkę, w kwocie wynikającej z poziomu zaliczki wskazanej w Umowie z B, tj. 90% wartości brutto wierzytelności (tzw. poziom finansowania). Faktor B wypłaca zaliczkę po wprowadzeniu przez Spółkę zestawienia faktur do Portalu (dedykowany system). Pozostałą wartość wierzytelności w wysokości 10% Faktor B wypłaca Spółce po zapłacie wierzytelności przez Odbiorcę Spółki. W przypadku braku zaliczki, Faktor B wypłaca Spółce kwotę otrzymaną do Odbiorców Spółki. Faktor B przejmuje ryzyko niewypłacalności Odbiorcy na zasadach wskazanych w Umowie B.

Za czynności wynikające z ww. Umowy, Faktorowi B przysługuje wynagrodzenie wynikające z ww. Umowy, tj. odsetki, prowizja przygotowawcza, prowizja za podwyższenie limitu finansowania, prowizja faktoringowa (dalej: „wynagrodzenie”). Wynagrodzenie Faktora B może być skompensowane z należnościami przysługującymi Spółce.

4. Umowa Programu Szybkich Płatności nr (…) zawarta pomiędzy C Spółka z o.o., Spółką i A S.A. (dalej: „Umowa Szybkich Płatności”).

Przedmiotem Umowy Szybkich Płatności jest świadczenie przez Faktora A usług faktoringu na rzecz Spółki, będącej dostawcą C Spółka z o.o. (dalej: „C”). Usługa obejmuje finansowanie Spółki poprzez nabywanie jej wierzytelności, inkasowanie należności od C oraz obsługę tych wierzytelności. Faktor A nabywa wierzytelności przysługujące Spółce z tytułu sprzedaży na rzecz C, a C wyraża zgodę na cesję tych wierzytelności na rzecz Faktora A oraz zobowiązuje się dokonywać zapłaty na rzecz Faktora A ceny z tytułu sprzedaży towarów lub świadczenia usług przez Spółkę.

W ramach Umowy Szybkich Płatności Faktor A odpłatnie świadczy usługi na rzecz Spółki obejmujące finansowanie Spółki poprzez nabywanie wierzytelności Wnioskodawcy i inkasowanie należności od C oraz obsługę tych wierzytelności. Zbycie wierzytelności przysługujących Spółce następuje po zawarciu ww. Umowy oraz po dostarczeniu Faktorowi A przez C informacji o wierzytelnościach powstałych w wyniku sprzedaży przez Spółkę na rzecz C (wierzytelności przysługujące Spółce w dniu zawarcia umowy zostały przeniesione na Faktora A (na warunkach wskazanych w Umowie Szybkich Płatności)). C jest zobowiązany do przesyłania Faktorowi A informacji o wierzytelnościach w zakresie i formie ustalonej przez Faktora A i C. Obowiązek ten jest podstawą zapłaty Spółce ceny wierzytelności przez faktora A. Momentem nabycia wierzytelności przez Faktora A jest ich zaksięgowanie w systemie informatycznym Faktora A.

Wraz z nabywaną wierzytelnością przechodzą na Faktora A wszelkie związane z nią prawa, w szczególności prawo do odsetek za czas opóźnienia w wykonaniu obowiązku zapłaty oraz prawne zabezpieczenia spłaty wierzytelności. Nabycie przez Faktora A wierzytelności nie powoduje przejęcia przez Faktora A zobowiązań Spółki i kosztów wynikających z umów handlowych zawieranych z C. W szczególności, Faktor A nic przejmuje odpowiedzialności Spółki w stosunku do C z tytułu rękojmi i gwarancji. Cena nabycia wierzytelności to nominalna cena brutto wynikająca z faktury sprzedaży Wnioskodawcy, przedłożonej przez C. Faktor A, na zasadach wskazanych w Umowie Szybkich Płatności, ma prawo do odmówienia wypłaty ceny nabycia wierzytelności.

Za czynności wynikające z ww. Umowy, Faktorowi A przysługuje wynagrodzenie wynikające z ww. Umowy, tj. odsetki, prowizja faktoringowa (dalej: „wynagrodzenie”). Wynagrodzenie Faktora A może być skompensowane z należnościami przysługującymi Spółce.

5. Umowa Faktoringu odwróconego nr (…) zwarta z D Spółka z o.o., Spółką i A (dalej: „Umowa Faktoringu”).

Przedmiotem Umowy Faktoringu jest świadczenie przez Faktora A usług faktoringu odwróconego na rzecz Spółki, będącej dostawcą D Spółka z o.o. (dalej: „D”). Usługa obejmuje finansowanie Spółki poprzez nabywanie jej wierzytelności, inkasowanie należności od D oraz obsługę tych wierzytelności. Faktor A nabywa wierzytelności przysługujące Spółce z tytułu sprzedaży na rzecz D, a D wyraża zgodę na cesję tych wierzytelności na rzecz Faktora A oraz zobowiązuje się dokonywać zapłaty na rzecz Faktora A ceny z tytułu sprzedaży towarów lub świadczenia usług przez Spółkę.

Zbycie wierzytelności przysługujących Spółce następuje po zawarciu ww. Umowy oraz po dostarczeniu Faktorowi A przez D informacji o wierzytelnościach powstałych w wyniku sprzedaży przez Spółkę na rzecz D zgodnie z warunkami ww. Umowy. Momentem nabycia wierzytelności przez Faktora A jest ich zaksięgowanie w systemie informatycznym Faktora A. D jest zobowiązany do przesyłania Faktorowi A informacji o wierzytelnościach w zakresie i formie ustalonej przez Faktora A i D. Obowiązek ten jest podstawą zapłaty Spółce ceny wierzytelności przez Faktora A. Faktor A, na zasadach wskazanych w Umowie Faktoringu, ma prawo do odmówienia wypłaty ceny nabycia wierzytelności. Wraz z nabywaną wierzytelnością przechodzą na Faktora A wszelkie związane z nią prawa, w szczególności prawo do odsetek za czas opóźnienia D w wykonaniu obowiązku zapłaty oraz prawne zabezpieczenia spłaty wierzytelności. Nabycie przez Faktora A wierzytelności nie powoduje przejęcia przez Faktora A zobowiązań Spółki i kosztów wynikających z umów handlowych zawieranych z D. Cena nabycia wierzytelności to nominalna cena brutto wynikająca z faktury sprzedaży Wnioskodawcy, przedłożonej przez D. Faktor A, na zasadach wskazanych w Umowie Faktoringu, ma prawo do odmówienia wypłaty ceny nabycia wierzytelności.

Za czynności wynikające z ww. Umowy, Faktorowi A przysługuje wynagrodzenie wynikające z ww. Umowy, tj. odsetki, prowizja faktoringowa (dalej: „wynagrodzenie”). Wynagrodzenie Faktora A może być skompensowane z należnościami przysługującymi Spółce.

Jednocześnie, odnosząc się do rozliczania skutków podatkowych wynikających z opisanych powyżej Umów (od 1 do 5), Wnioskodawca zawraca uwagę, na kwestię metodologii ujęcia zbycia wierzytelności, w tym faktoringu, tj.:

   - „per saldo” - wierzytelności z tytułu faktoringu wykazywane są wyłącznie w kosztach uzyskania przychodu w postaci wartości kosztów faktoringu, uiszczanych na rzecz faktora (wynagrodzenie faktora). Tym samym, wartość zbywanych wierzytelności nie jest wykazywana przez podatnika ani jako przychód, ani jako koszt uzyskania przychodów;

   - „w szyku rozwartym” - powstanie wierzytelności, która jest objęta faktoringiem i jej zbycie na rzecz faktora, uznaje się za dwie odrębne transakcje, które należy uwzględnić jako: (1) przychód ze zbycia towarów/świadczenia usługi oraz (2) przychód ze zbycia wierzytelności, przy czym z uwagi na charakter wierzytelności będących przedmiotem cesji (handlowe) przychody i koszty wynikające z cesji należy uwzględnić w koszyku przychodów z innych źródeł;

   - nie ma bezpośredniego wpływu na wynik podatkowy Spółki (de facto ma ona głównie znaczenie „prezentacyjne”, tj. określa w jaki sposób przychody i koszty związane ze zbyciem wierzytelności, w tym z faktoringiem są prezentowane w rozliczeniach finansowych podmiotu).

Dla przykładu poniżej Wnioskodawca prezentuje model rozliczeń zbycia wierzytelności, w tym faktoringu w oparciu o metodologię tzw. „szyku rozwartego” w porównaniu do stosowanego przez Spółkę rozliczenia „per saldo”.

Na potrzeby niniejszego przykładu należy przyjąć, iż: (1) wierzytelność objęta faktoringiem wynosi (...) PLN brutto, (2) koszty faktoringu wynoszą 5% wartości wierzytelności brutto, tj. (...) PLN. W zakresie rozliczenia per saldo - podatnik wykazuje wyłącznie (...) PLN kosztów należnych na rzecz faktora.

Natomiast w przypadku metodologii „szyku rozwartego” podatnik powinien wykazać:

- przychody w wysokości (...) PLN (zbycie wierzytelności po cenie nominalnej),

- koszty (...) PLN (wartość nominalna wierzytelności jest kosztem uzyskania przychodów, gdyż zbycie wierzytelności własnych nie podlega opodatkowaniu VAT),

- koszty należne na rzecz faktora o wartości (...) PLN.

Zatem, zarówno w przypadku rozliczeń „per saldo” jak i metodą „szyku rozwartego” wpływ na wynik podatkowy jest taki sam (tu: (...) PLN), ale przy metodzie „szyku rozwartego” wykazywane są wyższe przychody podatkowe (i analogicznie koszty - zakładając, że wierzytelność nie jest zbywana ze stratą).

Biorąc pod uwagę powyższe, przy przeniesieniu na faktora (zbyciu) wierzytelności w kwocie 100% wartości nominalnej brutto, zarówno rozliczenie wynikowo („per saldo”), jak i w tzw. „szyku rozwartym”, efektywnie powoduje powstanie takiego samego wyniku podatkowego (dochodu).

Jednakże w przypadku metody tzw. „szyku rozwartego” przenosząc na faktora wierzytelność w wysokości brutto należy wykazać taką kwotę brutto jako przychód, a jako koszty równowartość niezapłaconej przez kontrahenta wierzytelności powiększonej o koszty związane z działaniem faktora. Przychód związany z uzyskanym finansowaniem i koszt niezapłaconej przez kontrahenta wierzytelności są równe, zatem efektywnie na wysokość dochodu wpływa jedynie koszt jaki został poniesiony w związku z działaniem faktora (tj. koszty samego faktoringu). Z kolei w przypadku metody wynikowej („per saldo”) następuje ujęcie w wyniku podatkowym jedynie kosztów związanych z obsługą faktoringu (prowizje i inne opłaty należne na rzecz faktora) bez wykazywania przychodów ze zbycia wierzytelności i korespondujących im kosztów.

Z powyższego wynika, że w obu metodach wpływ na wynik podatkowy (dochód) powinien być taki sam, tj. zasadniczo w wysokości kosztu prowizji i ewentualnych innych opłat należnych na rzecz faktora.

Mając na uwadze, iż umowa faktoringu stanowi umowę nienazwaną, a więc nie została bezpośrednio uregulowana w przepisach Kodeksu cywilnego, charakteryzującą się złożoną konstrukcją, Wnioskodawca uznał za zasadne przedstawienie kluczowych postanowień Umów, których jest stroną (Umowy od 1 do 5 opisane powyżej) w celu zobrazowania ich mechanizmów oraz wyeliminowania ewentualnych wątpliwości interpretacyjnych. Spółka powzięła bowiem wątpliwość, czy rozliczanie transakcji będących przedmiotem Umów (od 1 do 5) przedstawionych powyżej w sposób tzw. „per salda” jest prawidłowe dla celów podatku CIT.

Spółka i strony ww. Umów nie są podmiotami powiązanymi w rozumieniu przepisów o cenach transferowych (art. 11a ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT). Wnioskodawca nie prowadzi działalności w zakresie profesjonalnego obrotu wierzytelnościami.

Jednocześnie, w roku podatkowym zakończonym 31 grudnia 2025 r. Spółka spełniła warunki skutkujące powstaniem po stronie Spółki obowiązku podatkowego w tzw. minimalnym podatku dochodowym, o którym mowa w art. 24ca ustawy o CIT.

W związku z powyższym Spółka dokonała kalkulacji podstawy opodatkowania zgodnie z art. 24ca ust. 3 ustawy o CIT, którą stanowiła suma kwoty odpowiadającej 1,5% wartości przychodów ze źródła przychodów innych niż z zysków kapitałowych osiągniętych przez Spółkę w roku podatkowym (art. 24ca ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT) oraz wartości kosztów tzw. usług niematerialnych (art. 24ca ust. 3 pkt 4 ustawy o CIT) poniesionych na rzecz podmiotów określonych w art. 24ca ust. 3 pkt 4 w części przekraczającej o 3 000 000 zł kwotę obliczoną zgodnie ze wskazanym w art. 24ca ust. 3 pkt 4 ustawy o CIT wzorem. Poprzez zastosowanie korekt wynikających z art. 24ca ust. 2 ustawy o CIT udział dochodów ze źródła przychodów innych niż z zysków kapitałowych, określonych zgodnie z art. 7 ust. 1 albo art. 7a ust. 1, w przychodach innych niż z zysków kapitałowych wyniósł 2,0044%. Spółka w ww. korektach uwzględniła, zgodnie z art. 24 ca ust. 2 pkt 4 ustawy o CIT przychody oraz koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związanych z tymi przychodami z tytułu zbycia wierzytelności na rzecz instytucji finansowej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, której przedmiotem działalności jest świadczenie usług finansowych polegających na odpłatnym nabywaniu od wierzyciela wierzytelności powstałych w wyniku zawarcia umowy sprzedaży towarów lub świadczenia usług pomiędzy tym wierzycielem a dłużnikiem. W przypadku Spółki była to wartość wynagrodzenia należnego za 2025 r. Faktorowi A i Faktorowi B z tytułu Umów od 1 do 5, przedstawionych w stanie faktycznym. W korekcie tej Spółka nie uwzględniła przychodów i kosztów podatkowych wynikających ze zbycia wierzytelności.

W ramach bowiem prowadzonej działalności Spółka dokonywała w 2025 r. i może dokonywać w przyszłości - zbycia wierzytelności wynikających z prowadzonej sprzedaży w ramach umów zawieranych z podmiotami określonymi w art. 24ca ust. 2 pkt 4 ustawy o CIT, tj. z instytucjami finansowymi w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, których przedmiotem działalności jest świadczenie usług finansowych polegających na odpłatnym nabywaniu od wierzyciela wierzytelności powstałych w wyniku zawarcia umowy sprzedaży towarów lub świadczenia usług pomiędzy tym wierzycielem a dłużnikiem (dalej jako: „Instytucje finansowe”). W świetle Umów od 1 do 5, przedstawionych w stanie faktycznym, Faktor A i Faktor B, jako Instytucje Finansowe, nabywają od Spółki wierzytelności powstałe w wyniku zawarcia umowy sprzedaży towarów lub świadczenia usług pomiędzy Spółką a dłużnikiem. Niemniej, Spółka powzięła wątpliwość, czy postąpiła prawidłowo. W szczególności, czy korekta wynikająca z art. 24ca ust. 2 pkt 4 ustawy o CIT powinna także obejmować przychody i koszty podatkowe wynikające z Umów od 1 do 5, przedstawionych w stanie faktycznym, tj. przychodów oraz kosztów z tytułu zbycia wierzytelności.

W przypadku uznania, że Spółka postąpiła nieprawidłowo stosując ww. korektę do udziału dochodów ze źródła przychodów innych niż z zysków kapitałowych, określonych zgodnie z art. 7 ust. 1 albo art. 7a ust. 1, w przychodach innych niż z zysków kapitałowych byłby niższy niż 2%. W związku z tym Spółka powzięła wątpliwość, czy mogłaby zastosować, w jej przypadku, mechanizm pomniejszenia podstawy opodatkowania podatkiem minimalnym o uzyskane w 2025 r. przychody ze zbycia wierzytelności na rzecz Instytucji finansowych w ramach Umów od 1 do 5, przedstawionych w stanie faktycznym (art. 24ca ust. 10 pkt 3 w zw. z art. 24ca ust. 2 pkt 4 ustawy o CIT). Spółka zaznacza, że w takim przypadku podstawa opodatkowania podatkiem minimalnym, ze względu na znaczne wartości przychodów uzyskanych ze zbycia wierzytelności na rzecz Instytucji finansowych w ramach ww. Umów, mogłaby zostać ostatecznie istotnie zmniejszona lub zmniejszona do zera.

 

W analogicznej sytuacji Spółka może znajdować się również w kolejnych (przyszłych) latach podatkowych, tzn.:

   - w danym roku podatkowym zostaną spełnione przesłanki określone w art. 24ca ust. 1 ustawy o CIT, w związku z czym Spółka będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem minimalnym (art. 24ca ustawy o CIT);

   - w danym roku podatkowym Spółka ustali podstawę opodatkowania podatkiem minimalnym zgodnie z art. 24ca ust. 3 lub 3a ustawy o CIT;

   - w danym roku podatkowym Spółka uzyska przychody podatkowe ze zbycia wierzytelności na rzecz Instytucji finansowych w ramach Umów od 1 do 5, które to przychody, ze względu na ich wielkość, mogą potencjalnie zredukować podstawę opodatkowania podatkiem minimalnym do zera.

 

Pytania

 

 1. Czy w świetle przepisów ustawy o CIT sprzedaż wierzytelności własnych w wyniku zawarcia przez Spółkę Umów (od 1 do 5), przedstawionych w stanie faktycznym, skutkuje dla Spółki powstaniem przychodu podatkowego w wysokości wartości brutto wierzytelności, jeżeli wierzytelność zostanie uprzednio opodatkowana jako przychód należny, a otrzymana kwota z tytułu ceny nabycia wierzytelności nie przewyższy nominalnej wartości zbywanej wierzytelności?

(pytanie oznaczone we wniosku Nr 1)

 2. Czy wynagrodzenie, w tym odsetki, ponoszone przez Spółkę na rzecz Faktora B i Faktora A z tytułu zawartych Umów (od 1 do 5), przedstawionych w stanie faktycznym jest kosztem uzyskania przychodów, potrącanym na zasadzie kosztów pośrednich?

(pytanie oznaczone we wniosku Nr 3)

 3. Czy w przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie 1, przychód ze zbycia wierzytelności własnych przez Spółkę, stanowi przychodów z zysków kapitałowych, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 5 ustawy o CIT?

(pytanie oznaczone we wniosku Nr 4)

 4. Czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym wartość wynagrodzenia należnego za 2025 r. faktorowi A i Faktorowi B z tytułu Umów (od 1 do 5), przedstawionych w stanie faktycznym, powinna zostać uwzględniona w korektach do podatku minimalnego, zgodnie z treścią art. art. 24ca ust. 2 pkt 4 ustawy o CIT, bez konieczności uwzględnienia w tej korekcie przychodów i kosztów podatkowych z tytułu zbycia wierzytelności?

(pytanie oznaczone we wniosku Nr 5)

 5. Czy podstawę opodatkowania minimalnym podatkiem dochodowym, ustaloną przez Spółkę w 2025 r. (w przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie 5, tj. ww. pytanie Nr 4) i w przyszłych, poszczególnych latach podatkowych, należy pomniejszyć o uzyskane w danym roku podatkowym przychody podatkowe z tytułu zbycia wierzytelności na rzecz Faktora B i Faktora A w ramach Umów (od 1 do 5) przedstawionych w stanie faktycznym, w tym również w sytuacji, w której pomniejszenie to będzie skutkowało zredukowaniem podstawy opodatkowania minimalnym podatkiem dochodowym do zera?

(pytanie oznaczone we wniosku Nr 6)

 

Państwa stanowisko w sprawie

 

Państwa zdaniem:

 1. W świetle przepisów ustawy o CIT, sprzedaż wierzytelności własnych, w wyniku zawarcia przez Spółkę Umów (od 1 do 5), przedstawionych w stanie faktycznym, skutkuje dla Spółki powstaniem przychodu podatkowego w wysokości wartości brutto wierzytelności, pomimo tego, iż wierzytelność zostanie uprzednio opodatkowana jako przychód należny, a otrzymana kwota z tytułu ceny nabycia wierzytelności nie przewyższy nominalnej wartości zbywanej wierzytelności.

 2. Wynagrodzenie, w tym odsetki, ponoszone przez Spółkę na rzecz Faktora B i Faktora A z tytułu zawartych Umów (od 1 do 5), przedstawionych w stanie faktycznym, jest kosztem uzyskania przychodów, potrącanym na zasadzie kosztów pośrednich.

 3. W przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie 1, przychód ze zbycia wierzytelności własnych przez Spółkę, nie stanowi przychodów z zysków kapitałowych, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 5 ustawy o CIT.

 4. Spółka postąpiła prawidłowo uwzględniając wartość wynagrodzenia należnego za 2025 r. Faktorowi A i Faktorowi B z tytułu Umów (od 1 do 5), przedstawionych w stanie faktycznym, w korektach do podatku minimalnego, zgodnie z treścią art. 24ca ust. 2 pkt 4 ustawy o CIT, bez konieczności uwzględnienia w tej korekcie przychodów i kosztów podatkowych z tytułu zbycia wierzytelności. Wskutek zastosowanej ww. korekty udział dochodów ze źródła przychodów innych niż z zysków kapitałowych, określonych zgodnie z art. 7 ust. 1 albo art. 7a ust. 1, w przychodach innych niż z zysków kapitałowych wyniósł 2,0044%.

 5. Podstawę opodatkowania minimalnym podatkiem dochodowym, ustaloną przez Spółkę w 2025 r. (w przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie 5, tj. ww. pytanie Nr 4) i w przyszłych, poszczególnych latach podatkowych, należy pomniejszyć o uzyskane w danym roku podatkowym przychody podatkowe z tytułu zbycia wierzytelności na rzecz Faktora B i Faktora A w ramach Umów (od 1 do 5), przedstawionych w stanie faktycznym, w tym również w sytuacji, w której pomniejszenie to będzie skutkowało zredukowaniem podstawy opodatkowania minimalnym podatkiem dochodowym do zera. Jednocześnie, Spółka zaznacza, że zastosowanie tej regulacji prawnej wymaga od Spółki zmiany prezentacji skutków podatkowych wynikających z Umów (od 1 do 5), przedstawionych w stanie faktycznym ze sposobu „per saldo” na tzw. „szyk rozwarty”, tj. prezentowanie zarówno w przychodach jak i kosztach podatkowych sprzedaży wierzytelności.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 1.

Część ogólna.

Umowę faktoringu zalicza się do tzw. umów nienazwanych co oznacza, że nie jest stypizowana ustawowo i stanowi umowę pośrednictwa w obrocie gospodarczym. Faktoring uważany jest za umowę łączącą w sobie elementy różnych umów, np. cesji wierzytelności i umowy zlecenia, jednak bez całkowitego utożsamiania jej z którąkolwiek z tych umów. Przyjęto, że do umowy należy stosować przepisy kodeksu cywilnego dotyczące sprzedaży oraz przepisy dotyczące cesji wierzytelności. Jest to uzasadnione, gdyż przedmiotem umowy jest istniejąca wierzytelność pieniężna. Umowa ta w sensie prawnym zaliczana jest do umów odpłatnych, terminowych, kauzalnych, wzajemnych i konsensualnych.

W praktyce przyjęła się definicja, na podstawie której można stwierdzić, że faktoring polega na nabyciu przez faktora określonych wierzytelności przysługujących przedsiębiorcy z tytułu sprzedaży, dostawy lub usługi, w zamian za określoną kwotę odpowiadającą wierzytelności pomniejszoną o prowizję faktora. Ponadto, w ramach umowy faktor zobowiązuje się do dokonania czynności dodatkowych.

Podstawową cechą wyróżniającą usługę faktoringową wśród ogółu usług finansowych jest przelew wierzytelności. W ramach umowy faktoringu dochodzi bowiem do odpłatnego przelewu wierzytelności, tj. nabycia przez faktora nieuregulowanych przez dłużnika wierzytelności przed terminem płatności. W ten sposób faktorant pozyskuje środki pieniężne od faktora. Faktoring polega zatem na „wyręczaniu” klienta z czynności zmierzających do odzyskania długu, pozwala przedsiębiorcom poprawić płynność finansową i zabezpieczyć się przed ryzykiem niewypłacalności dłużnika.

 

W praktyce gospodarczej wykształciły się różne rodzaje faktoringu. Jednak, podstawowym kryterium jego podziału, zarówno na rynku polskim, jak również w innych krajach, jest kwestia ryzyka związanego z przejęciem wierzytelności przez faktora. To podstawowe kryterium podziału usług faktoringowych, wywiera wpływ na wysokość kosztów. W zależności od tego, kto przejmuje ryzyko niewypłacalności dłużnika, wyróżniamy następujące rodzaje faktoringu:

   - faktoring właściwy (pełny) - przeniesienie wierzytelności na faktora ma charakter definitywny, a ryzyko niewypłacalności dłużnika przejmuje w pełni faktor;

   - faktoring niewłaściwy (niepełny) - nabycie wierzytelności przez faktora nie ma charakteru definitywnego; w przypadku braku spłaty długu wierzytelność powraca do faktoranta (ryzyko niewypłacalności dłużnika ponosi faktorant);

   - faktoring mieszany - rozkładający po części ryzyko niewypłacalności dłużnika;

   - faktoring odwrócony.

 

Biorąc natomiast pod uwagę jako kryterium podziału termin zapłaty należności, wyróżnia się dwie formy faktoringu:

   - faktoring dyskontowy, w którym faktorant otrzymuje zapłatę za scedowaną wierzytelność niezwłocznie po przedstawieniu faktury do wykupu, inaczej mówiąc – zaraz po objęciu wierzytelności umową faktoringową;

   - faktoring zaliczkowy, gdzie dostawca otrzymuje zapłatę w terminie wymagalności należności lub po jej uiszczeniu przez dłużnika. W momencie zawarcia umowy faktor może wypłacać zaliczki na poczet przyszłej zapłaty.

W ocenie Wnioskodawcy, przepisy ustawy o CIT nie wskazują precyzyjnie, w jaki sposób należy rozliczyć dla celów CIT transakcję szeroko rozumianego faktoringu, w szczególności zbycia wierzytelności własnych. Niemniej, kwestia ta została poruszona w interpretacji ogólnej Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z 15 lutego 2021 r., nr DD5.8201.ll.2020 (dalej: „Interpretacja ogólna”).

W świetle Interpretacji ogólnej odpłatne zbycie przez podatnika podatku dochodowego wierzytelności wynikającej z dokonanej wcześniej na rzecz podmiotu trzeciego (dłużnika) sprzedaży towarów lub usług stanowi odrębną operację gospodarczą, wywołującą po stronie zbywcy wierzytelności skutki w podatku dochodowym w postaci wystąpienia przychodu oraz kosztów uzyskania przychodów. Operację zbycia przez podatnika wierzytelności należy zatem traktować w sposób odrębny i niezależny względem pierwotnej transakcji sprzedaży towarów lub usług, z którą wiąże się zbyta wierzytelność.

Powyższe twierdzenie jest uzasadnione w świetle przepisów Kodeksu cywilnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 z późn. zm.), (dalej: „k.c.”). Zgodnie z art. 353 § 1 k.c. zobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia, a dłużnik powinien świadczenie spełnić. W świetle tego przepisu, przez wierzytelność należy rozumieć możność żądania od dłużnika określonego zachowania (M. Fras, M. Habdas, Kodeks cywilny. Komentarz, tom III. Zobowiązania. Część ogólna, LEX, 2018).

Zgodnie z art. 509 § 1 k.c., wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Natomiast art. 510 § 1 k.c. stanowi, że umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.

W świetle powyższego należy uznać, że zbycie wierzytelności podmiotowi trzeciemu jest z perspektywy regulacji polskiego prawa cywilnego zupełnie inną transakcją niż transakcja pierwotnie zawarta pomiędzy wierzycielem a jego dłużnikiem (która to transakcja doprowadziła do wykreowania wierzytelności będącej przedmiotem późniejszej sprzedaży), w szczególności transakcja zbycia wierzytelności nie powoduje wygaśnięcia wierzytelności pierwotnej. Przelew wierzytelności, o którym mowa w art. 509 k.c. jest zatem odrębnym zdarzeniem gospodarczym, kreującym między zbywcą wierzytelności pierwotnej, a jej nabywcą, nowy stosunek zobowiązaniowy (nową wierzytelność).

Przenosząc powyższe na grunt przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego, Spółka wskazuje, że opodatkowanie zbycia wierzytelności powinno nastąpić niezależnie od rozliczenia na gruncie ustawy o CIT transakcji pierwotnych, z którymi wiążą się zbywane wierzytelności (innymi słowy skutki podatkowe wynikające z Umów (od 1 do 5) przedstawionych w stanie faktycznym, powinny być rozliczane w tzw. „szyku rozwartym” a nie „per saldem”.

Analogiczne stanowisko zostało zaprezentowane przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 29 kwietnia 2025 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.99.2025.2.AW. Organ podatkowy uznał, że: (...) Nie można tym samym zgodzić się ze stanowiskiem Wnioskodawcy, w myśl którego Wnioskodawca nie sprzedaje wierzytelności faktorowi na podstawie Umowy Faktoringu, a jedynie w wyniku cesji wierzytelności uzyskuje ich spłatę. Zdaniem Organu, cesja wierzytelności na rzecz Faktora stanowi w istocie zbycie wierzytelności własnych. Jak wskazano powyżej factoring polega na nabyciu przez faktora określonych wierzytelności przysługujących przedsiębiorcy z tytułu sprzedaży, dostawy lub usługi, w zamian za określoną kwotę odpowiadającą wierzytelności pomniejszoną o prowizję faktora.

Zbycie wierzytelności podmiotowi trzeciemu nie jest związane z transakcją zawartą między wierzycielem a jego dłużnikiem - jest odrębnym zdarzeniem gospodarczym. Zbycie wierzytelności nie prowadzi do spłaty tej wierzytelności przez dłużnika, ponieważ ten w dalszym ciągu nie uregulował swojego zobowiązania, tylko po zbyciu tej wierzytelności, jest on zobowiązany wobec innego podmiotu.

W konsekwencji, przychód uzyskany w wyniku odpłatnego zbycia tej wierzytelności Faktorowi, stanowi odrębną kategorię przychodu od przychodu z tytułu pierwotnie zawartej transakcji, w związku z którą powstała ta wierzytelność. Wierzyciel w takiej sytuacji otrzymuje wynagrodzenie od podmiotu trzeciego za zbytą wierzytelność, które nie stanowi jednak kwoty tytułem spłaty wierzytelności przez pierwotnego dłużnika. W związku z powyższym, w omawianej sprawie znajdzie zastosowanie art. 14 ust. 1 ustawy o CIT, a w konsekwencji przychód z tytułu odpłatnego zbycia wierzytelności powinien zostać rozpoznany przez Wnioskodawcę w wysokości odpowiadającej cenie zawartej w umowie stanowiącej podstawę dokonania tej czynności prawnej.

Przychód z tytułu zbycia wierzytelności.

Przepisy ustawy o CIT nie zawierają definicji przychodu, określając jedynie przykładowy katalog przysporzeń, które stanowią przychód podatkowy. Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 Ustawy o CIT, pojęcie przychodu obejmuje, w szczególności, otrzymane pieniądze lub wartości pieniężne.

Natomiast w myśl art. 14 ust. 1 ustawy o CIT przychodem z odpłatnego zbycia rzeczy, praw majątkowych lub świadczenia usług jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie. Jeżeli jednak cena bez uzasadnionych przyczyn ekonomicznych znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy, praw lub usług, organ podatkowy określa ten przychód w wysokości wartości rynkowej.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że cena należna Spółce od Faktora A i Faktora B w wyniku zbycia wierzytelności na podstawie Umów od 1 do 5 stanowi oraz stanowić będzie przychód w rozumieniu ustawy o CIT. W ocenie Spółki, nazwa Umów od 1 do 5 oraz warunki transakcji nie mają znaczenia dla powyższych wniosków, jak długo dochodzi do zbycia wierzytelności własnych Wnioskodawcy.

Analogiczne stanowisko zostało zaprezentowane przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 2 lipca 2025 r., Znak: 0111-KDIB1-2.4010.223.2025.4.AK, zgodnie z którą: (...) Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę, przy czym art. 555 k.c. stanowi, iż przepisy o sprzedaży rzeczy stosuje się odpowiednio do sprzedaży energii, praw oraz wody.

Zbycie wierzytelności podmiotowi trzeciemu nie jest związane z transakcją zawartą między wierzycielem a jego dłużnikiem - jest odrębnym zdarzeniem gospodarczym. Zbycie wierzytelności nie prowadzi do spłaty tej wierzytelności przez dłużnika, ponieważ ten w dalszym ciągu nie uregulował swojego zobowiązania, tylko po zbyciu tej wierzytelności, jest on zobowiązany wobec innego podmiotu.

W konsekwencji, przychód uzyskany w wyniku sprzedaży tej wierzytelności Faktorowi stanowi odrębną kategorią przychodu od przychodu z tytułu pierwotnie zawartej transakcji, w związku z którą powstała ta wierzytelność. Wierzyciel w takiej sytuacji otrzymuje wynagrodzenie od podmiotu trzeciego za zbytą wierzytelność, które nie stanowi jednak kwoty tytułem spłaty wierzytelności przez pierwotnego dłużnika. W związku z powyższym, w omawianej sprawie znajdzie zastosowanie art. 14 ust. 1 ustawy o CIT, a w konsekwencji przychód z tytułu sprzedaży wierzytelności powinien zostać rozpoznany w wysokości odpowiadającej cenie zawartej w umowie sprzedaży wierzytelności i powstaje on w dacie przeniesienia wierzytelności na faktora.

W uzupełnieniu wniosku wskazaliście Państwo, że zgodnie z zapisami umowy, zbycie wierzytelności, a więc ich przeniesienia na rzecz Banku, następuje z chwilą dokonania przez bank zapłaty za daną fakturę. To właśnie wtedy dochodzi do skutecznego przelewu wierzytelności (cesji) na rzecz Faktora, obejmującego zarówno kwotę główną wynikającą z faktury, jak i ewentualne należne odsetki.

Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że w momencie zbycia wierzytelności po Państwa stronie powstaje przychód podatkowy na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy o CIT.

(…)

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 2

Zdaniem Spółki, niewątpliwie wydatki związane z usługami będącymi przedmiotem Umów od 1 do 5, przedstawionych w stanie faktycznym, stanowią koszt uzyskania przychodów, zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 ustawy o CIT i należy je zaliczyć do wydatków pośrednio związanych z przychodem - nie pozostają one bowiem w bezpośrednim związku z konkretnym przychodem (art. 15 ust. 4d-4e ustawy o CIT). Takie wydatki (pośrednie) są generalnie ujmowane w kosztach podatkowych w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Datą poniesienia kosztu jest z kolei dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury, rachunku, a w razie ich braku - na podstawie innego dowodu. Jednocześnie, wskazać należy, iż na mocy art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów naliczonych, lecz niezapłaconych albo umorzonych odsetek od zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów). Zatem zgodnie z tym przepisem, odsetki są kosztem podatkowym na zasadzie „kasowej”. W ocenie Spółki, odsetki wynikające z Umów od 1 do 5, które ponosi Spółka na rzecz Faktora A i Faktora B mają odmienny charakter od odsetek od pożyczek. Nie występują tu także „odsetki od zobowiązań” wobec ww. podmiotów. Odsetki, o których mowa, są jedynie elementem kalkulacyjnym wynagrodzenia za usługę świadczoną przez Faktora A i Faktora B. Zatem zdaniem Spółki, powyższe regulacje nie znajdą zastosowania w stanie faktycznym. Podobne wnioski można wysnuć z interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 17 lutego 2016 r., Znak: IBPB-1-3/4510-712/15/AW. Interpretacja ta dotyczy daty powstania przychodu u faktora, niemniej jednak wynika z niej, że metoda „kasowa” nie znajdzie zastosowania do odsetek pobieranych przez faktora.

Reasumując, wynagrodzenie, w tym odsetki, należne Faktorowi A i Faktorowi B stanowią koszt uzyskania przychodów w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o CIT i powinny być kosztem podatkowym w dacie ujęcia w księgach rachunkowych faktury otrzymanej od Faktora A i Faktora B, zgodnie z treścią art. 15 ust. 4d-4e ustawy o CIT.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 3.

Zdaniem Wnioskodawcy, przychód z tytułu zbycia wierzytelności nie będzie stanowił przychodów z zysków kapitałowych, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 5 ustawy o CIT. Zgodnie bowiem z tym przepisem, za przychody z zysków kapitałowych uważa się:

5) przychody ze zbycia wierzytelności uprzednio nabytych przez podatnika oraz wierzytelności wynikających z przychodów zaliczanych do zysków kapitałowych.

Tym samym do przychodów objętych zakresem przedmiotowym powyższej regulacji można zaliczyć dwie poniższe kategorie przysporzeń:

- przychody ze zbycia wierzytelności uprzednio nabytych; lub

- przychody ze zbycia wierzytelności wynikających z przychodów zaliczanych do zysków kapitałowych.

Przychód ze zbycia własnej wierzytelności handlowej, tj. wierzytelności, której zbywca nie nabył od poprzedniego wierzyciela, ale „wygenerował” w związku z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą w zakresie sprzedaży towarów, nie mieści się w zakresie przywołanej powyżej definicji przychodów z zysków kapitałowych, o którym mowa w art. 7b ust. 1 pkt 5 ustawy o CIT. Analogiczne stanowisko zostało zaprezentowane m.in. w piśmie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 18 października 2018 r., Znak: 0114-KDIP2-1.4010.328.2018.3.AJ.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 4.

Jak wynika z treści art. 24ca ust. 2 pkt 4 ustawy o CIT, dla celów obliczenia straty oraz udziału dochodów w przychodach, o których mowa w ust. 1, nie uwzględnia się: przychodów oraz kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio związanych z tymi przychodami z tytułu zbycia wierzytelności na rzecz instytucji finansowej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, której przedmiotem działalności jest świadczenie usług finansowych polegających na odpłatnym nabywaniu od wierzyciela wierzytelności powstałych w wyniku zawarcia umowy sprzedaży towarów lub świadczenia usług pomiędzy tym wierzycielem a dłużnikiem.

W świetle postanowień wynikających z Umów od 1 do 5, przedstawionych w stanie faktycznym, Faktor A i Faktor B nabywają od Spółki wierzytelności powstałe w wyniku zawarcia umowy sprzedaży towarów lub świadczenia usług pomiędzy Spółką a dłużnikiem. W związku z tym Spółka ponosi koszty wynagrodzenia na rzecz Faktora A i Faktora B. Z uwagi na fakt, iż Spółka skutki zbycia sprzedaży wierzytelności na podstawie Umów od 1 do 5, rozpoznaje dla celów podatkowych tzw. „per saldem”, w ocenie Spółki, postąpiła ona prawidłowo, uwzględniając w korekcie wskazanej w art. 24ca ust. 2 pkt 4 ustawy o CIT tylko wartość wynagrodzenia wypłaconego na rzecz Faktora A i Faktora B, tj. w szczególności bez przychodów i kosztów z tytułu zbycia wierzytelności brutto w wartości nominalnej.

Poprzez zastosowanie korekty wynikającej z art. 24ca ust. 2 pkt 4 ustawy o CIT udział dochodów ze źródła przychodów innych niż z zysków kapitałowych, określonych zgodnie z art. 7 ust. 1 albo art. 7a ust. 1, w przychodach innych niż z zysków kapitałowych wyniósł 2,0044%.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 5.

 

Stosownie do art. 24ca ust. 1 ustawy o CIT, podatek od spółek będących podatnikami w rozumieniu art. 3 ust. 1 oraz podatkowych grup kapitałowych, które w roku podatkowym:

 1) poniosły stratę ze źródła przychodów innych niż z zysków kapitałowych albo

 2) osiągnęły udział dochodów ze źródła przychodów innych niż z zysków kapitałowych, określonych zgodnie z art. 7 ust. 1 albo art. 7a ust. 1, w przychodach innych niż z zysków kapitałowych w wysokości nie większej niż 2% - wynosi 10% podstawy opodatkowania (minimalny podatek dochodowy).

 

W myśl art. 24ca ust. 3 podstawę opodatkowania stanowi suma:

 1) kwoty odpowiadającej 1,5% wartości przychodów ze źródła przychodów innych niż z zysków kapitałowych osiągniętych przez podatnika w roku podatkowym oraz

 2) poniesionych na rzecz podmiotów powiązanych w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4, z wyjątkiem gdy powiązania wynikają wyłącznie z powiązania ze Skarbem Państwa lub jednostkami samorządu terytorialnego lub ich związkami, kosztów finansowania dłużnego w rozumieniu art. 15c ust. 12 w takiej części, w jakiej koszty te przewyższają kwotę obliczoną według następującego wzoru: ((P - Po) - (K - Am - Kfd)) x 30% w którym poszczególne symbole oznaczają:

P - zsumowaną wartość przychodów ze wszystkich źródeł przychodów, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym,

Po - przychody o charakterze odsetkowym w rozumieniu art. 15c ust. 13,

K - sumę kosztów uzyskania przychodów bez pomniejszeń wynikających z art. 15c ust. 1,

Am - odpisy amortyzacyjne, o których mowa w art. 16a-16m, zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów,

Kfd - zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego nie uwzględnione w wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, przed dokonaniem pomniejszeń wynikających z art. 15c ust. 1, oraz

4) kosztów:

a) usług doradczych, badania rynku, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, ubezpieczeń, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze,

b) wszelkiego rodzaju opłat i należności za korzystanie lub prawo do korzystania z praw lub wartości, o których mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4-7,

c) przeniesienia ryzyka niewypłacalności dłużnika z tytułu pożyczek, innych niż udzielonych przez banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe, w tym w ramach zobowiązań wynikających z pochodnych instrumentów finansowych oraz świadczeń o podobnym charakterze

   - poniesionych bezpośrednio lub pośrednio na rzecz podmiotów powiązanych w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 lub podmiotów mających miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium lub w kraju wymienionym w przepisach wydanych na podstawie art. 11j ust. 2, w części, w jakiej koszty te łącznie w roku podatkowym przekraczają o 3 000 000 zł kwotę obliczoną według następującego wzoru:

[(P - Po) - (K - Am - O)] x 5%

w którym poszczególne symbole oznaczają:

P - zsumowaną wartość przychodów ze wszystkich źródeł przychodów, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym,

Po - przychody o charakterze odsetkowym w rozumieniu art. 15c ust. 13,

K - sumę kosztów uzyskania przychodów bez pomniejszeń wynikających z art. 15c ust. 1,

Am - odpisy amortyzacyjne, o których mowa w art. 16a-16m, zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów,

O - zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów odsetki, bez pomniejszeń wynikających z art. 15c ust. 1.

Ponadto stosownie do art. 24ca ust. 3a ustawy o CIT, podatnik może wybrać uproszczony sposób ustalania podstawy opodatkowania stanowiącej kwotę odpowiadającą 3% wartości osiągniętych przez podatnika w roku podatkowym przychodów ze źródła przychodów innych niż z zysków kapitałowych, przy czym o wyborze takiego sposobu ustalania podstawy opodatkowania podatnik informuje w zeznaniu, o którym mowa w art. 27 ust. 1, składanym za rok podatkowy, za który dokonał takiego wyboru.

Z kolei stosownie do art. 24ca ust. 10 pkt 3 ustawy o CIT, podstawa opodatkowania podlega pomniejszeniu o przychody, o których mowa w ust. 2.

W myśl art. 24ca ust. 2 pkt 4 ustawy o CIT, dla celów obliczenia straty oraz udziału dochodów w przychodach, o których mowa w ust. 1, nie uwzględnia się przychodów oraz kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio związanych z tymi przychodami z tytułu zbycia wierzytelności na rzecz instytucji finansowej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, której przedmiotem działalności jest świadczenie usług finansowych polegających na odpłatnym nabywaniu od wierzyciela wierzytelności powstałych w wyniku zawarcia umowy sprzedaży towarów lub świadczenia usług pomiędzy tym wierzycielem a dłużnikiem.

Zdaniem Spółki, z przywołanych powyżej przepisów wynika w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że podstawę opodatkowania minimalnego podatku dochodowego obniża się o przychody podatkowe uzyskane z tytułu zbycia wierzytelności na rzecz Instytucji finansowych w ramach umów dotyczących sprzedaży wierzytelności , w tym również w sytuacji, w której takie obniżenie skutkuje zredukowaniem podstawy opodatkowania podatkiem minimalnym do zera. Na powyższe twierdzenie Spółka poniżej przedstawia szereg argumentów.

Po pierwsze, do takich wniosków prowadzą rezultaty wykładni językowej, stanowiącej podstawowe narzędzie w procesie interpretacji prawa podatkowego. Wykładnia językowa jest rozumiana jako proces ustalania treści norm prawnych na podstawie możliwego sensu słów, za pomocą których sformułowano dany przepis (por. uchwalę NSA z 4 czerwca 2001 r., sygn. akt FPK 5/01).

W art. 24ca ust. 10 ustawy o CIT, ustawodawca posługuje się wyrażeniem „podlega pomniejszeniu”, wskazując następnie katalog wartości, o które pomniejsza się podstawę opodatkowania. Wskazane wyrażenie ma charakter imperatywny, tzn. podatnik jest zobowiązany do obniżenia podstawy opodatkowania podatkiem minimalnymi o wskazane przez ustawodawcę wartości. Poprzez zawarte w art. 24ca ust. 10 pkt 3 ustawy o CIT odwołanie ustawodawcy do przychodów określonych w art. 24ca ust. 2 ustawy o CIT, w tym również do przychodów określonych w art. 24ca ust. 2 pkt 4 ustawy o CIT, ustawodawca nakazuje wprost pomniejszać podstawę opodatkowania podatkiem minimalnym o przychody z tytułu zbycia wierzytelności na rzecz Instytucji finansowych.

Ponadto należy zwrócić uwagę, że w art. 24ca ust. 10 pkt 3 ustawy o CIT ustawodawca posługuje się pojęciem „przychody”. Tym samym odwołanie ustawodawcy do katalogu określonego w art. 24ca ust. 2 ustawy o CIT, w zakresie dotyczącym obniżenia podstawy opodatkowania podatkiem minimalnym, następuje wyłącznie w części, w jakiej ten katalog dotyczy przychodów. W kontekście zatem art. 24ca ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 24ca ust. 10 pkt 3 ustawy o CIT bez znaczenia pozostają koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami z tytułu zbycia wierzytelności na rzecz Instytucji finansowych. Gdyby bowiem celem ustawodawcy było uprzednie obniżenie przychodów o poniesione bezpośrednio w związku z tym przychodem koszty, to art. 24ca ust. 10 ustawy o CIT posługiwałby się pojęciem „dochodu”.

Wniosek powyższy potwierdza także wykładnia historyczna przepisu art. 24ca ust. 10 pkt 2 ustawy o CIT. W pierwotnej wersji, treść tego przepisu przewidywała pomniejszenie podstawy opodatkowania podatkiem minimalnym CIT o „wartość dochodów”, które są uwzględniane w kalkulacji obliczaniu dochodu zwolnionego z podatku na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 lub 34a, u podatnika, który w roku podatkowym korzysta ze zwolnień podatkowych, o których mowa w tych przepisach. Z dniem 1 stycznia 2023 r. nastąpiła zmiana treści tego przepisu wprowadzona ustawą z dnia 7 października 2022 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 2180 z późn. zm.). Od tego dnia treść art. 24ca ust. 10 pkt 2 ustawy o CIT jednoznacznie wskazuje, że podstawa opodatkowania podatkiem minimalnym CIT polega pomniejszeniu o „przychody”, które są uwzględniane przy obliczaniu dochodu zwolnionego z podatku na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 lub 34a, u podatnika, który w roku podatkowym korzysta ze zwolnień podatkowych określonych w tych przepisach. Nie może zatem ulegać wątpliwości, że skoro pojęcia dochodu oraz przychodu mają inne znaczenie (oraz funkcję) na gruncie ustawy o CIT, to opisana wyżej zmiana ma charakter normatywny. Innymi słowy, Ustawodawca postanowił zmienić zakres pomniejszenia podstawy opodatkowania z dotychczasowego pomniejszenia o „wartość dochodu” na obowiązujące do chwili obecnej pomniejszenie podstawy opodatkowania o „przychody”. Podejście to potwierdza także powołana w dalszej części niniejszego wniosku interpretacja indywidualna wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 25 lutego 2024 r., Znak: 0111-KDIB1-3.4010.51.2024.1.PC.

Biorąc zaś pod uwagę, że tą samą nowelizacją ustawy o CIT (czyli ustawą z 7 października 2022 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2022 poz. 2180 z późn. zm.)) w treści art. 24ca ust. 10 tej ustawy dodano punkt 3, którego treść stanowi podstawę stanowiska Spółki w niniejszym wniosku, a którego treść również przewiduje pomniejszenie podstawy opodatkowania o „przychody, o których mowa w ust. 2”, to zaprezentowany wyżej przez Spółkę rezultat wykładni językowej należy uznać za prawidłowy.

Celem wzmocnienia stanowiska Spółki pomocniczo można również wskazać na rezultaty wykładni celowościowej, sprowadzającej się do celu, jaki przyświecał ustawodawcy wprowadzającemu konkretną regulację. Jak wskazał NSA w wyroku z 13 stycznia 2006 r., sygn. akt I FSK 1109/05: Interpretując przepisy prawa należy brać pod uwagę także cel regulacji prawnej (ratio legis). Wykładnia celowościowa w toku procesu interpretacji norm prawnych posiada charakter subsydiarny, co wielokrotnie stwierdzał SN (por. chociażby wyrok tego Sądu z 7 maja 1992 r., sygn. akt II UZP 1/92, OSNC 1992/10/173). Zauważyć w tym miejscu należy, że nie można akceptować takiego znaczenia przepisu, które byłoby pozbawione jakiegokolwiek rationis legis (por. S. Grzybowski, System prawa cywilnego. Część ogólna, Ossolineum 1985, s. 172).

Artykuł 24ca ustawy o CIT, regulujący instytucję podatku minimalnego, został wprowadzony ustawą z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105 z późn. zm.). Celem projektodawców regulacji podatku minimalnego było zmniejszenie luki występującej w podatku CIT generowanej przez duże, międzynarodowe przedsiębiorstwa polegającej na transferowaniu zysków w oparciu o płatności związane z: korzystaniem z praw własności intelektualnych, odsetkami od pożyczek, usługami zarządczymi. Wspomniane płatności były dokonywane najczęściej na rzecz przedsiębiorstw powiązanych w krajach o niższym opodatkowaniu, w związku z czym krajowy podatnik powiązany z takim przedsiębiorstwem wykazywał stratę lub niski dochód (por. uzasadnienie do projektu ustawy wprowadzającej podatek minimalny).

Z kolei wprowadzenie art. 24ca ust. 10 pkt 3 oraz art. 24ca ust. 2 pkt 4 ustawy o CIT w oparciu o ustawę z dnia 7 października 2022 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 2180 z późn. zm.) stanowi wyraz szczególnego podejścia ustawodawcy do instytucji faktoringu, jako instytucji nie służącej transferowaniu zysków, lecz instytucji będącej legalnym instrumentem finansowymi, służącym do zarządzania płynnością finansową danego podmiotu. Wyraz tego dał ustawodawca poprzez wyłączenie z przychodów oraz kosztów uzyskania przychodów, dla celów obliczenia straty oraz udziału dochodów w przychodach, wartości należności handlowych zbywanych na rzecz podmiotów z branży faktoringowej (art. 24ca ust. 2 pkt 4 ustawy o CIT) oraz wyłączenia z podstawy opodatkowania przychodów uzyskiwanych z tytułu zbycia wierzytelności na rzecz podmiotów ze wspomnianej branży faktoringowej (art. 24ca ust. 10 pkt 3 w zw. z art. 24ca ust. 2 pkt 4 ustawy o CIT). Są to zatem dwie komplementarne regulacje generujące pozytywne skutki dla faktorantów (zbywających) i faktorów (podmiotów, na rzecz których dochodzi do cesji wierzytelności). Na chęć wprowadzenia przez ustawodawcę tych dwóch komplementarnych regulacji w przedstawionej powyżej postaci wskazuje uzasadnienie do projektu ustawy nowelizującej, w której projektodawcy wskazali, że: Proponowana w ust. 2 pkt 4 zmiana zmierza w kierunku osiągnięcia sytuacji pożądanej zarówno z perspektywy faktorantów (zbywających) jak i faktorów (na rzecz których dokonywana jest cesja). W tym celu wyłączenie ze wskaźnika rentowności rozszerzone zostanie o przychody i koszty z tytułu zbycia wierzytelności na rzecz zarówno instytucji finansowych w rozumieniu art. 15c ust. 16 (już obecnie zwolnionych podmiotowo z minimalnego podatku dochodowego na mocy ust. 14 pkt 2), jak i instytucji finansowych w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 7 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (dalej: "Prawo bankowe") w przypadku których przedmiotem działalności jest świadczenie usług finansowych polegających na odpłatnym nabywaniu wierzytelności powstałych w wyniku umowy sprzedaży towarów lub świadczenia usług pomiędzy wierzycielem a dłużnikiem. Symetrycznie z powyższym przepisem przychody, o których mowa w ust. 2 pkt 4 podlegać będą wyłączeniu z podstawy opodatkowania minimalnym podatkiem dochodowym (ust. 10).

Ponadto, w ocenie Spółki, konieczność obniżenia podstawy opodatkowania o przychody podatkowe uzyskane z tytułu zbycia wierzytelności na rzecz Instytucji finansowych w ramach Umów od 1 do 5, przedstawionych w stanie faktycznym, wynika również pośrednio z interpretacji indywidualnych wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, które to interpretacje dotyczyły obniżenia podstawy opodatkowania podatkiem minimalnym o wartości wskazane w katalogu zamieszczonym w art. 24ca ust. 10 ustawy o CIT.

W interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 25 kwietnia 2024 r., Znak: 0111-KDIB1-3.4010.51.2024.1.PC Organ podatkowy podkreślił, że: W świetle powyższego, na tle przepisu art. 24ca ust. 10 pkt 2 ustawy o CIT, w przypadku kiedy wnioskodawca poniesie stratę na działalności zwolnionej na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT, uznać należy, że korzysta ze zwolnienia podatkowego określonego w ww. przepisie. W takich okolicznościach mimo poniesienia straty na działalności zwolnionej na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT, wnioskodawcy przysługuje prawo do skorzystania z pomniejszenia określonego w przepisie art. 24ca ust. 10 pkt 2 ustawy o CIT, tj. prawo do pomniejszenia podstawy opodatkowania podatkiem minimalnym o przychody, które są uwzględniane przy obliczaniu dochodu zwolnionego z podatku na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy CIT (w przypadku Wnioskodawcy, o przychody, które są uwzględniane przy obliczeniu straty z działalności zwolnionej).

Z kolei w interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej 21 lutego 2025 r., Znak: 0114-KDIP2-1.4010.32.2025.1.AZ Organ podatkowy zaznaczył, że: Mając powyższe przepisy na uwadze, stwierdzić należy, że w przypadku zaistnienia przesłanek do obliczenia podstawy opodatkowania podatkiem minimalnym podatnikowi będzie przysługiwało prawo do obniżenia tej podstawy o kwotę ulgi B+R dotyczącej roku bieżącego oraz stosownie do art. 18d ust. 8 ustawy CIT, o nieodliczone jeszcze kwoty ulgi B+R z sześciu wcześniejszych lat podatkowych, łącznie do kwoty nieprzekraczającej podstawy opodatkowania podatkiem minimalnym. Kwota podstawy opodatkowania podatkiem minimalnym w danym roku podatkowym wyznacza górną granicę odliczenia przysługującego podatnikowi z tytułu ulgi B+R z roku bieżącego oraz nieodliczonej ulgi B+R z wcześniejszych lat podatkowych. Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy w przypadku zaistnienia obowiązku podatkowego w podatku minimalnym, o którym mowa w art. 24ca Ustawy CIT, Spółce będzie przysługiwało prawo do odliczenia od podstawy opodatkowania podatkiem minimalnym kwoty ulgi B+R z bieżącego roku podatkowego oraz ewentualnie kwot nieodliczonej ulgi B+R z poprzednich lat podatkowych, łącznie do kwoty nieprzekraczającej podstawy opodatkowania podatkiem minimalnym, na podstawie art. 24ca ust. 10 pkt 1 Ustawy CIT, należało uznać za prawidłowe. Interpretacja ta potwierdza zatem stanowisko Spółki, co do granicy obniżenia podstawy opodatkowania podatkiem minimalnym CIT.

Ponadto, w interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 17 grudnia 2024 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.669.2024.2.SG, Organ podatkowy podkreślił, że: Odnosząc cytowane przepisy na grunt przedmiotowej sprawy, wskazać należy, że skoro jak wskazali Państwo we wniosku, cena wskazanych we wniosku Produktów leczniczych jest ustalana na podstawie metodologii określonej w przepisach tzw. ustawy refundacyjnej, to dla celów obliczenia podstawy opodatkowania minimalnym podatkiem nie będą Państwo uwzględniać przychodów oraz kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio lub pośrednio związanych z tymi przychodami odpowiednio osiągniętych lub poniesionych w związku ze sprzedażą Produktów leczniczych, których cena lub sposób ustalania ceny wynika z przepisów ustawy. W związku z powyższym, w odniesieniu do uzyskiwanych przez Państwo przychodów i ponoszonych przez Państwo kosztów ich uzyskania w ramach działalności polegającej na sprzedaży produktów leczniczych, o których mowa we wniosku, ma zastosowania wyłączenie zawarte w art. 24ca ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy CIT. Z kolei dokonując kalkulacji podstawy opodatkowania według metody standardowej zgodnie z art. 24ca ust. 3 ustawy o CIT lub metody uproszczonej art. 24ca ust. 3a ustawy o CIT są Państwo uprawnieni, na podstawie dyspozycji art. 24ca ust. 10 pkt 3 ustawy o CIT, do jej pomniejszenia o przychody, o których mowa w ust. 2 ustawy o CIT, tj. przychody osiągnięte w związku z transakcją mającą za przedmiot sprzedaż produktów refundowanych, wobec spełnienia warunków określonych w art. 24ca ust. 2 pkt 2 lit. a) i b) ustawy o CIT.

Mając zatem na uwadze rezultaty wykładni językowej i celowościowej oraz stanowisko Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wyrażone w interpretacjach indywidualnych wydanych w oparciu o art. 24ca ust. 10 ustawy o CIT, zdaniem Wnioskodawcy, podstawę opodatkowania minimalnym podatkiem dochodowym, ustaloną przez Spółkę za rok podatkowy 2025, należało pomniejszyć o przychody podatkowe uzyskane w tym roku podatkowym z tytułu zbycia wierzytelności na rzecz Instytucji finansowych w ramach Umów od 1 do 5, przedstawionych w stanie faktycznym, w tym również w sytuacji, w której pomniejszenie to skutkowałoby zredukowaniem podstawy opodatkowania minimalnym podatkiem dochodowym do zera, a także podstawę opodatkowania minimalnym podatkiem dochodowymi, ustaloną przez Spółkę w przyszłych, poszczególnych latach podatkowych, należy pomniejszyć o uzyskane w danym roku podatkowym przychody podatkowe z tytułu zbycia wierzytelności na rzecz Instytucji finansowych w ramach Umów od 1 do 5, przedstawionych w stanie faktycznym, w tym również w sytuacji, w której pomniejszenie to będzie skutkowało zredukowaniem podstawy opodatkowania minimalnym podatkiem dochodowym do zera. Jednocześnie, Spółka zaznacza, że w sytuacji gdy Organ podatkowy uzna za prawidłowe stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1, zastosowanie tej regulacji prawnej wymaga od Spółki zmiany prezentacji skutków podatkowych wynikających z Umów od 1 do 5, przedstawionych w stanie faktycznym ze sposobu „per saldo” na tzw. „szyk rozwarty”, tj. prezentowanie zarówno w przychodach jak i kosztach podatkowych sprzedaży wierzytelności.

Z uwagi na zakres niniejszej interpretacji przywołano powyżej tę część Państwa stanowiska, która odnosi się jedynie do zagadnień objętych pytaniami oznaczonymi we wniosku Nr 1, 3-6.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w części objętej pytaniami oznaczonymi we wniosku Nr 1, 3-6 jest prawidłowe.

W zakresie pytania Nr 1 odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

W zakresie pytań oznaczonych w interpretacji Nr 2-5 stwierdzam co następuje:

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie wskazać należy, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa pytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Ad 2.

Państwa wątpliwości dotyczą m.in. ustalenia, czy wynagrodzenie, w tym odsetki, ponoszone przez Spółkę na rzecz Faktora B i Faktora A z tytułu zawartych Umów (od 1 do 5), jest kosztem uzyskania przychodów, potrącanym na zasadzie kosztów pośrednich.

Zasady kwalifikowania wydatków jako kosztów uzyskania przychodów określają przepisy art. 15 i 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”).

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. ustawy,

Aby zatem dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodu musi spełniać łącznie następujące przesłanki, tj.:

   - musi być poniesiony przez podatnika, czyli w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

   - musi być definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

   - winien pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

   - musi być poniesiony w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

   - musi być właściwie udokumentowany,

   - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Przesłankę celowości kosztu uważa się za spełnioną, gdy istnieje związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem danego kosztu a powstaniem lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Nie ma przy tym znaczenia, czy dany wydatek przyniósł oczekiwany skutek w postaci osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenie ich źródła. Istotne jest, czy w momencie jego ponoszenia podatnik mógł - obiektywnie oceniając - oczekiwać takiego efektu.

Wskazać należy, że konstrukcja kosztów uzyskania przychodów, określona w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, oparta jest na klauzuli generalnej, która stanowi, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Warunkiem uznania wydatków za koszt uzyskania przychodów jest występowanie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy wydatkiem a przychodem. Obowiązkiem podatnika jako odnoszącego korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie związku pomiędzy poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodu, zgodnie z dyspozycją powołanego ust. 1 art. 15 ustawy podatkowej, a także właściwe udokumentowanie tego wydatku.

W myśl art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy o CIT,

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, iż w celu zapewnienia płynności finansowej zawarli Państwo szereg Umów, których przedmiotem jest świadczenie na Państwa rzecz usług faktoringu (Umowy od 1 do 5). Za czynności wynikające z ww. Umów, Faktorowi A oraz Faktorowi B, przysługuje wynagrodzenie określone w ww. Umowach, tj. odsetki, prowizja przygotowawcza, prowizja za podwyższenie limitu finansowania, prowizja faktoringowa (umowy od 1 do 3) oraz odsetki, prowizja faktoringowa (umowy od 4 do 5) (dalej łącznie: „Wynagrodzenia”).

Odnosząc się do Państwa wątpliwości, wskazać należy, iż odsetki, prowizja przygotowawcza, prowizja za podwyższenie limitu finansowania oraz prowizja faktoringowa dotyczą zbywanej wierzytelności, tym samym spełniają warunki wskazane w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Istnieje bowiem związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy poniesieniem danego kosztu a powstaniem przychodu podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskania.

Przy czym w odniesieniu do możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odsetek, wskazać należy na art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy o CIT, zgodnie z którym, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów naliczonych, lecz niezapłaconych albo umorzonych odsetek od zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów). Zatem a contario, tego przepisu kosztem mogą być tylko zapłacone odsetki od zobowiązań.

Tym samym Koszty faktoringu stanowią koszty uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Przy czym w przypadku odsetek stanowić będą one koszty uzyskania przychodów jeżeli zostaną zapłacone.

Odnosząc się natomiast do określenia momentu zaliczenia ww. Wynagrodzenia do kosztów uzyskania przychodów wskazać należy, że kierując się kryterium stopnia powiązania istniejącego pomiędzy kosztem a celem, jakiemu ma służyć, ustawodawca wyróżnia koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami i koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami (tzw. koszty pośrednie), różnicując moment ich potrącalności (art. 15 ust. 4, 4b-4e ustawy o CIT).

Do kategorii kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio związanych z przychodami należą takie wydatki, których poniesienie ma bezpośrednio na celu uzyskanie konkretnych przychodów. W ich przypadku możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód.

Innymi słowy - posługując się językowym znaczeniem - przez koszty bezpośrednio związane z przychodami należy rozumieć te koszty, których poniesienie wpłynęło bezpośrednio na uzyskanie określonego przychodu.

Z kolei pośrednie koszty uzyskania przychodów to takie wydatki, których nie da się przypisać wprost do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia. Nie pozostają one w uchwytnym związku z konkretnymi przysporzeniami podatnika - brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód. Koszty te jednak są związane z działalnością prowadzoną przez podatnika i przyczyniają się w sposób ogólny do osiągania przez niego przychodów. Nie można jednak ustalić, uzyskaniu jakiego konkretnego przychodu dany wydatek służy.

Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT,

Zatem z art. 15 ust. 4 i 4b-c ustawy o CIT, wynika, że koszty bezpośrednie potrącalne są, co do zasady w momencie uzyskania przychodu, z którymi ich poniesienie związane, tzw. pomniejszają one podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym dopiero w momencie, w który zostanie uznany przychód, w celu uzyskania którego zostały poniesione, chyba że zostaną one poniesione po dniu, w którym mija termin złożenia zeznania podatkowego za rok podatkowy, w którym osiągnięto przychód. W takim przypadku, stanowią koszty uzyskania przychodu w roku następnym.

Natomiast koszty pośrednie to takie koszty, których nie można powiązać bezpośrednio z uzyskaniem konkretnego przychodu, lecz ich poniesienie służy całokształtowi prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej.

Stosownie do art. 15 ust. 4d ustawy o CIT,

Zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT,

Biorąc pod uwagę treść przytoczonych powyżej przepisów, wskazać należy, że Wynagrodzenie, w tym odsetki, ponoszone przez Państwa na rzecz Faktora B i Faktora A z tytułu zawartych Umów (od 1 do 5) winno być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów o charakterze pośrednim.

Wobec tego, w odniesieniu do ponoszonych wydatków z tytułu Wynagrodzenia na rzecz Faktora, zastosowanie znajduje generalna zasada wynikająca z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, w myśl, której koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Tym samym, Państwa stanowisko, zgodnie z którym Wynagrodzenie, w tym odsetki, ponoszone przez Spółkę na rzecz Faktora B i Faktora A z tytułu zawartych Umów (od 1 do 5), jest kosztem uzyskania przychodów, potrącanym na zasadzie kosztów pośrednich, należy uznać za prawidłowe.

Ad 3.

Państwa wątpliwości dotyczą również ustalenia, czy przychód ze zbycia przez Państwa wierzytelności własnych, stanowi przychodów z zysków kapitałowych, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 5 ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o CIT,

Stosownie do treści art. 7 ust. 2 ustawy o CIT,

W ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych przychody podatników zostały rozdzielone na źródła:

- z zysków kapitałowych oraz

- z innych źródeł.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości wskazać należy, że wydzielając na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych odrębne źródło przychodów - z zysków kapitałowych - ustawodawca zamieścił w ustawie katalog, w którym określił listę przychodów zaliczanych do tego źródła. Katalog ten został zawarty w art. 7b ustawy o CIT. Należy zatem mieć na uwadze, że kwalifikacja danego przychodu do źródła przychodów z zysków kapitałowych powinna następować w oparciu o zamknięty katalog przychodów wymieniony w tym przepisie.

Odniesienie do przychodów otrzymanych z tytułu wierzytelności zawiera art. 7b ust. 1 pkt 5 ustawy o CIT, zgodnie z którym

Analiza treści powyższego przepisu prowadzi do wniosków, że do przychodów z zysków kapitałowych zalicza się:

   - przychody ze zbycia wierzytelności nabytych, a następnie odsprzedanych - czyli wierzytelności innych niż należności własne (pierwotne) podatnika, które równocześnie nie wynikają z przychodów o charakterze zysków kapitałowych - chodzi tu głównie o przychody uzyskane we wtórnym obrocie wierzytelnościami,

   - przychody ze zbycia wierzytelności własnych (pierwotnych), które wynikają z przychodów zaliczanych do zysków kapitałowych, np. zbycie należności z tytułu sprzedaży udziałów (akcji, papierów wartościowych, zbycia ogółu praw i obowiązków w spółce osobowej itp.).

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny wskazać należy, że przychód ze zbycia własnej wierzytelności handlowej, tj. wierzytelności, której zbywca nie nabył od poprzedniego wierzyciela, ale „wygenerował” w związku z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą w zakresie sprzedaży towarów, nie mieści się w zakresie przywołanej powyżej definicji przychodów z zysków kapitałowych, o którym mowa w art. 7b ust. 1 pkt 5 ustawy o CIT.

Tym samym, Państwa stanowisko, zgodnie z którym przychód ze zbycia wierzytelności własnych przez Spółkę, nie stanowi przychodów z zysków kapitałowych, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 5 ustawy o CIT, jest prawidłowe.

Ad 4-5.

Państwa wątpliwości odnoszą się również do ustalenia:

   - czy wartość wynagrodzenia należnego za 2025 r. Faktorowi A i Faktorowi B z tytułu Umów (od 1 do 5), powinna zostać uwzględniona w korektach do podatku minimalnego, zgodnie z treścią art. art. 24ca ust. 2 pkt 4 ustawy o CIT, bez konieczności uwzględnienia w tej korekcie przychodów i kosztów podatkowych z tytułu zbycia wierzytelności,

   - czy podstawę opodatkowania minimalnym podatkiem dochodowym, ustaloną przez Spółkę w 2025 r. i w przyszłych, poszczególnych latach podatkowych, należy pomniejszyć o uzyskane w danym roku podatkowym przychody podatkowe z tytułu zbycia wierzytelności na rzecz Faktora B i Faktora A w ramach Umów (od 1 do 5), w tym również w sytuacji, w której pomniejszenie to będzie skutkowało zredukowaniem podstawy opodatkowania minimalnym podatkiem dochodowym do zera.

Państwa zdaniem, postąpili Państwo prawidłowo uwzględniając wartość wynagrodzenia należnego za 2025 r. Faktorowi A i Faktorowi B z tytułu Umów (od 1 do 5), w korektach do podatku minimalnego.

Odnosząc się do powyższego zauważyć należy, że od 1 stycznia 2022 r. art. 2 pkt 48 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 2105) wprowadzono do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przepisy dotyczące minimalnego podatku dochodowego od osób prawnych tj. art. 24ca.

Z uzasadnienia do Rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Druk nr 1532, str. 73-74) wynika, że ponieważ celem wprowadzanego rozwiązania jest ograniczenie stosowania przez podatników mechanizmów optymalizacji mogących skutkować zmniejszaniem zobowiązań podatkowych poprzez zaniżanie dochodu podatkowego, niektóre kategorie podmiotów zostały wyłączone spod jurysdykcji tego opodatkowania.

Wprowadzone przepisy uległy zmianie od 1 stycznia 2023 r. W ramach nowelizacji zmodyfikowany został sposób wyliczenia straty i poziomu rentowności. Rozszerzono również katalog podmiotów wyłączonych z minimalnego opodatkowania.

 

I tak, zgodnie z art. 24ca ust. 1 ustawy o CIT,

podatek od spółek będących podatnikami w rozumieniu art. 3 ust. 1 oraz podatkowych grup kapitałowych, które w roku podatkowym:

 1) poniosły stratę ze źródła przychodów innych niż z zysków kapitałowych albo

 2) osiągnęły udział dochodów ze źródła przychodów innych niż z zysków kapitałowych, określonych zgodnie z art. 7 ust. 1 albo art. 7a ust. 1 , w przychodach innych niż z zysków kapitałowych w wysokości nie większej niż 2%

       - wynosi 10% podstawy opodatkowania (minimalny podatek dochodowy).

Jak wynika z powyższego przepisu, minimalny podatek dochodowy w wysokości 10% podstawy opodatkowania dotyczy przede wszystkim spółek oraz podatkowych grup kapitałowych z siedzibą lub miejscem zarządu na terytorium Polski. Obejmuje on nie tylko podatników, którzy w danym roku podatkowym ponieśli stratę określoną w art. 24ca ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, ale również tych, których udział dochodów z działalności operacyjnej (tj. przychodów innych niż z zysków kapitałowych) w całych przychodach nie przekroczył 2%. Udział ten określany jest mianem wskaźnika dochodowości lub wskaźnika rentowności.

W art. 24ca ust. 2 ustawy o CIT, ustawodawca przewidział zamknięty katalog przychodów/kosztów, których nie należy uwzględniać dla celów obliczenia powyższego wskaźnika dochodowości.

 

Wskaźnik dochodowości obliczany jest na podstawie art. 24ca ust. 2 ustawy o CIT, zgodnie z którym,

dla celów obliczenia straty oraz udziału dochodów w przychodach, o których mowa w ust. 1, nie uwzględnia się:

 1) zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów, w tym poprzez odpisy amortyzacyjne, kosztów wynikających z nabycia, wytworzenia lub ulepszenia środków trwałych lub wykorzystywania środków trwałych na podstawie umowy określonej w art. 17a pkt 1, jeżeli zgodnie z przepisami rozdziału 4a odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający;

 2) przychodów oraz kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio lub pośrednio związanych z tymi przychodami odpowiednio osiągniętych albo poniesionych w związku z transakcją, jeżeli:

 a) cena lub sposób określenia ceny przedmiotu transakcji wynika z przepisów ustaw lub wydanych na ich podstawie aktów normatywnych oraz

 b) podatnik w roku podatkowym poniósł stratę ze źródła przychodów innych niż z zysków kapitałowych z transakcji, o której mowa w lit. a, albo osiągnął udział dochodów ze źródła przychodów innych niż z zysków kapitałowych w przychodach innych niż z zysków kapitałowych wynikający z takiej transakcji w wysokości nie większej niż 2%, przy czym obliczenia straty i udziału dochodów w przychodach dokonuje się odrębnie dla transakcji tego samego rodzaju;

 3) zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów opłat ustalonych w umowie określonej w art. 17a pkt 1;

 4) przychodów oraz kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio związanych z tymi przychodami z tytułu zbycia wierzytelności na rzecz instytucji finansowej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, której przedmiotem działalności jest świadczenie usług finansowych polegających na odpłatnym nabywaniu od wierzyciela wierzytelności powstałych w wyniku zawarcia umowy sprzedaży towarów lub świadczenia usług pomiędzy tym wierzycielem a dłużnikiem;

 5) wzrostu kosztów uzyskania przychodów z tytułu zakupu energii elektrycznej, cieplnej lub gazu przewodowego, stanowiącego dodatnią różnicę między kosztami uzyskania przychodów poniesionymi z tego tytułu w roku podatkowym, za który należny jest minimalny podatek dochodowy, a kosztami uzyskania przychodów poniesionymi z tego tytułu w roku podatkowym bezpośrednio poprzedzającym ten rok;

 6) zapłaconych przez podmiot do tego obowiązany kwot:

 a) podatku akcyzowego,

 b) podatku od sprzedaży detalicznej,

 c) podatku od gier,

 d) opłaty paliwowej,

 e) opłaty emisyjnej;

 7) zaliczonej odpowiednio do przychodów lub kosztów uzyskania przychodów kwoty podatku akcyzowego zawartego w cenie wyrobów akcyzowych kupowanych i sprzedanych przez podatnika dokonującego obrotu tymi wyrobami;

 8) 20% kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 4g-4h.

 

Zgodnie z art. 24ca ust. 3 ustawy CIT:

podstawę opodatkowania stanowi suma:

 1) kwoty odpowiadającej 1,5% wartości przychodów ze źródła przychodów innych niż z zysków kapitałowych osiągniętych przez podatnika w roku podatkowym oraz

 2) poniesionych na rzecz podmiotów powiązanych w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4, z wyjątkiem gdy powiązania wynikają wyłącznie z powiązania ze Skarbem Państwa lub jednostkami samorządu terytorialnego lub ich związkami, kosztów finansowania dłużnego w rozumieniu art. 15c ust. 12 w takiej części, w jakiej koszty te przewyższają kwotę obliczoną według następującego wzoru:

[(P - Po) - (K - Am - Kfd)] × 30%

w którym poszczególne symbole oznaczają:

P - zsumowaną wartość przychodów ze wszystkich źródeł przychodów, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym,

Po - przychody o charakterze odsetkowym w rozumieniu art. 15c ust. 13,

K - sumę kosztów uzyskania przychodów bez pomniejszeń wynikających z art. 15c ust. 1,

Am - odpisy amortyzacyjne, o których mowa w art. 16a-16m, zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów,

Kfd - zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego nieuwzględnione w wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, przed dokonaniem pomniejszeń wynikających z art. 15c ust. 1,

oraz

 3) (uchylony)

 4) kosztów:

 a) usług doradczych, badania rynku, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, ubezpieczeń, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze,

 b) wszelkiego rodzaju opłat i należności za korzystanie lub prawo do korzystania z praw lub wartości, o których mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4-7,

 c) przeniesienia ryzyka niewypłacalności dłużnika z tytułu pożyczek, innych niż udzielonych przez banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe, w tym w ramach zobowiązań wynikających z pochodnych instrumentów finansowych oraz świadczeń o podobnym charakterze

   - poniesionych bezpośrednio lub pośrednio na rzecz podmiotów powiązanych w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 lub podmiotów mających miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium lub w kraju wymienionym w przepisach wydanych na podstawie art. 11j ust. 2, w części, w jakiej koszty te łącznie w roku podatkowym przekraczają o 3 000 000 zł kwotę obliczoną według następującego wzoru:

[(P - Po) - (K - Am - O)] × 5%

w którym poszczególne symbole oznaczają:

P - zsumowaną wartość przychodów ze wszystkich źródeł przychodów, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym,

Po - przychody o charakterze odsetkowym w rozumieniu art. 15c ust. 13,

K - sumę kosztów uzyskania przychodów bez pomniejszeń wynikających z art. 15c ust. 1,

Am - odpisy amortyzacyjne, o których mowa w art. 16a-16m, zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów,

O - zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów odsetki, bez pomniejszeń wynikających z art. 15c ust. 1.

Z kolei zgodnie z art. 24ca ust. 3a ustawy o CIT,

 

Natomiast art. 24ca ust. 10 ustawy o CIT stanowi, że

podstawa opodatkowania podlega pomniejszeniu o:

 1) wartość odliczeń zmniejszających w roku podatkowym podstawę opodatkowania, o której mowa w art. 18, z wyłączeniem pomniejszeń, o których mowa w art. 18f, przy czym art. 27 ust. 4a stosuje się odpowiednio;

 2) przychody, które są uwzględniane przy obliczaniu dochodu zwolnionego z podatku na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 lub 34a, u podatnika, który w roku podatkowym korzysta ze zwolnień podatkowych określonych w tych przepisach;

 3) przychody, o których mowa w ust. 2.

W myśl art. 24ca ust. 11 ustawy o CIT,

Stosownie do art. 18 ustawy o CIT,

W zawartym we wniosku opisie stanu faktycznego wskazali Państwo, że w ramach prowadzonej działalności dokonali Państwo w 2025 r. i mogą dokonywać w przyszłości - zbycia wierzytelności wynikających z prowadzonej sprzedaży w ramach umów zawieranych z podmiotami określonymi w art. 24ca ust. 2 pkt 4 ustawy o CIT, tj. z instytucjami finansowymi w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo bankowe, których przedmiotem działalności jest świadczenie usług finansowych polegających na odpłatnym nabywaniu od wierzyciela wierzytelności powstałych w wyniku zawarcia umowy sprzedaży towarów lub świadczenia usług pomiędzy tym wierzycielem a dłużnikiem (dalej jako: „Instytucje finansowe”). W świetle Umów od 1 do 5, Faktor A i Faktor B, jako Instytucje finansowe, nabywają od Państwa wierzytelności powstałe w wyniku zawarcia umowy sprzedaży towarów lub świadczenia usług pomiędzy Państwem a dłużnikiem.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38 ze zm.),

 

Stosownie natomiast do art. 4 ust. 1 pkt 26 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.Urz.UE.L Nr 176, str. 1), na użytek niniejszego rozporządzenia stosuje się następującą definicję:

»instytucja finansowa« oznacza przedsiębiorstwo, które spełnia obydwa następujące warunki:

 a) nie jest instytucją, spółką holdingową działającą wyłącznie w sektorze przemysłowym, jednostką specjalnego przeznaczenia do celów sekurytyzacji, ubezpieczeniową spółką holdingową zdefiniowaną w art. 212 ust. 1 lit. f) dyrektywy 2009/138/WE ani ubezpieczeniową spółką holdingową prowadzącą działalność mieszaną zdefiniowaną w art. 212 ust. 1 lit. g) tej dyrektywy, z wyjątkiem przypadku, gdy ubezpieczeniowa spółka holdingowa prowadząca działalność mieszaną posiada instytucję zależną;

 b) spełnia ono co najmniej jeden z następujących warunków:

      (i) główną działalnością przedsiębiorstwa jest nabywanie lub posiadanie pakietów akcji lub wykonywanie co najmniej jednego spośród rodzajów działalności wymienionych w pkt 2-12 i pkt 15, 16 i 17 załącznika I do dyrektywy 2013/36/UE, lub wykonywanie co najmniej jednej z usług lub jednego spośród rodzajów działalności wymienionych w sekcji A lub B załącznika I do dyrektywy 2014/65/UE w odniesieniu do instrumentów finansowych wymienionych w sekcji C załącznika I do dyrektywy 2014/65/UE;

      (ii) przedsiębiorstwo jest firmą inwestycyjną, finansową spółką holdingową o działalności mieszanej, inwestycyjną spółką holdingową, dostawcą usług płatniczych, które należą do kategorii określonych w art. 1 ust. 1 lit. a)-d) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366, spółką zarządzania aktywami lub przedsiębiorstwem usług pomocniczych.

Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, że w art. 24ca ust. 2 ustawy o CIT, ustawodawca wymienił przychody/koszty, których nie należy uwzględniać dla celów obliczenia wskaźnika dochodowości. Ustawa o CIT w ww. przepisie jednoznacznie wskazuje, że dla celów obliczenia straty oraz udziału dochodów w przychodach, nie uwzględnia się przychodów oraz kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio związanych z tymi przychodami z tytułu zbycia wierzytelności na rzecz instytucji finansowej (…).

Zatem wszelkie uzyskane przychody oraz poniesione koszty uzyskania przychodu związane bezpośrednio z przychodami z tytułu zbycia wierzytelności na rzecz instytucji finansowej, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo bankowe, podlegają wyłączeniu, na mocy art. 24ca ust. 2 pkt 4 ustawy o CIT, z kalkulacji do obliczenia straty oraz udziału dochodów w przychodach, o których mowa w ar. 24ca ust. 1 ustawy o CIT.

Powyższe nie znajduje jednak zastosowania w przedstawionym przez Państwa zdarzeniu. Jak wywiedziono bowiem powyżej, w odniesieniu do sformułowanego przez Państwa pytania Nr 2, Wynagrodzenie ponoszone przez Państwa na rzecz Faktora B i Faktora A z tytułu zawartych Umów (od 1 do 5), jest kosztem uzyskania przychodów, potrącalnym na zasadzie kosztów pośrednich.

Ponoszone przez Państwa Wynagrodzenie na rzecz Faktora B i Faktora A z tytułu zawartych Umów (od 1 do 5), nie stanowi zatem kosztu ustania przychodu, o którym mowa w art. 24ca ust. 2 pkt 4 ustawy o CIT. Nie podlega tym samym wyłączeniu z kalkulacji przy obliczaniu wskaźnika dochodowości w podatku minimalnym, o którym mowa w art. 24ca ust. 1 ustawy o CIT.

Mając na uwadze powyższe, zgodzić należy się z Państwa stanowiskiem, zgodnie z którym postąpili Państwo prawidłowo uwzględniając wartość wynagrodzenia należnego za 2025 r. Faktorowi A i Faktorowi B z tytułu Umów (od 1 do 5), przedstawionych w stanie faktycznym, w korektach do podatku minimalnego, zgodnie z treścią art. 24ca ust. 2 pkt 4 ustawy o CIT, bez konieczności uwzględnienia w tej korekcie przychodów i kosztów podatkowych z tytułu zbycia wierzytelności.

Zatem Państwa stanowisko w powyższym zakresie należało uznać za prawidłowe.

Jednocześnie zgodzić należy się z Państwem, że podstawę opodatkowania minimalnym podatkiem dochodowym, ustaloną przez Państwa w 2025 r. i w przyszłych, poszczególnych latach podatkowych, należy pomniejszyć o uzyskane w danym roku podatkowym przychody podatkowe z tytułu zbycia wierzytelności na rzecz Faktora B i Faktora A w ramach Umów (od 1 do 5), w tym również w sytuacji, w której pomniejszenie to będzie skutkowało zredukowaniem podstawy opodatkowania minimalnym podatkiem dochodowym do zera.

Jak wynika z uzasadnienia do Rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Druk sejmowy nr 2544): Proponowane zwolnienie jest dopełnieniem regulacji dot. branży faktoringowej przewidzianych w art. 24ca ust. 2 pkt 4 (wyłączenie wartości należności handlowych zbywanych na rzecz podmiotów z branży faktoringowej (objętych umowami faktoringu)) i ust. 10 (wyłączenie z podstawy opodatkowania przychodów z tego tytułu).

Zgodnie z propozycją, zwolnieniem podmiotowym objęte zostaną instytucje finansowe w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 7 Prawa bankowego (pod pojęciem „instytucji finansowej” należy rozumieć instytucję finansową, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 26 rozporządzenia nr 575/2013 ), których podstawowym przedmiotem działalności jest świadczenie usług finansowych polegających na odpłatnym nabywaniu od wierzyciela wierzytelności powstałych w wyniku zawarcia umowy sprzedaży towarów lub świadczenia usług pomiędzy tym wierzycielem a dłużnikiem.

Minimalny podatek dochodowy jest podatkiem rocznym, obliczanym po zakończeniu danego roku obrotowego. Podatnicy obowiązani do zapłaty minimalnego podatku dochodowego są obowiązani w rocznym zeznaniu podatkowym wykazać podstawę opodatkowania wraz z pomniejszeniami o ewentualne odliczenia i kwotę minimalnego podatku dochodowego.

Odnosząc cytowane przepisy na grunt przedmiotowej sprawy, wskazać należy, że skoro jak wskazali Państwo w opisie sprawy w ramach prowadzonej działalności dokonali Państwo w roku podatkowym 2025 i mogą dokonywać w przyszłości, zbycia wierzytelności wynikających z prowadzonej sprzedaży w ramach umów zawieranych z podmiotami określonymi w art. 24ca ust. 2 pkt 4 ustawy o CIT, to podstawę opodatkowania podatkiem minimalnym powinni Państwo pomniejszyć o przychody z tytułu zbycia wierzytelności na rzecz instytucji finansowej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, której przedmiotem działalności jest świadczenie usług finansowych polegających na odpłatnym nabywaniu od wierzyciela wierzytelności powstałych w wyniku zawarcia umowy sprzedaży towarów lub świadczenia usług pomiędzy tym wierzycielem a dłużnikiem. Tym samym, na podstawie cyt. art. 24ca ust. 10 pkt 3 ustawy o CIT, przysługuje/będzie przysługiwało Państwu prawo do obniżenia podstawy opodatkowania o przychody uzyskane z tytułu zbycia wierzytelności na rzecz Instytucji finansowych, tj. na rzecz Faktora B i Faktora A w ramach Umów (od 1 do 5), w tym również w sytuacji, w której pomniejszenie to skutkuje/będzie skutkowało zredukowaniem podstawy opodatkowania minimalnym podatkiem dochodowym do zera.

Zatem, Państwa stanowisko w powyższym zakresie należało uznać za prawidłowe.

 

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Zaznaczyć należy, że przedmiotem niniejszej interpretacji jest ocena Państwa stanowiska jedynie w zakresie objętym pytaniami oznaczonymi we wniosku Nr 1, 3-6. W pozostałym zakresie wniosku, tj. w zakresie pytania oznaczonego we wniosku Nr 2, wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie.

Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych wskazać należy, iż rozstrzygnięcie w nich zawarte nie są wiążące dla Organu. Interpretacje organów podatkowych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące.

Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa wyroków należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa i są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.