Interpretacja 0111-KDIB2-1.4010.256.2026.1.BJ

Interpretacja indywidualna
- stanowisko prawidłowe

 

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 

11 maja 2026 r. za pośrednictwem e-Doręczenia (PURDE) wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy koszty finansowania dłużnego wyłączone w danym roku podatkowym z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15c ust. 1 ustawy o CIT mogą podlegać zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15c ust. 18 ustawy o CIT w następnych, kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych, w wybranej przez podatnika kolejności, np. rozpoczynając od kosztów poniesionych najwcześniej (co oznacza, że możliwa jest sytuacja, w której w danym roku w kosztach uzyskania przychodów zostaną ujęte wyłącznie koszty finansowania dłużnego z lat poprzednich, z pominięciem kosztów bieżących).

 

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

(X) (dalej jako: Wnioskodawca, Spółka) jest spółką mającą siedzibę na terenie Polski, prowadzącą działalność gospodarczą. Wnioskodawca jest podmiotem wchodzącym w skład międzynarodowej grupy (X1) zajmującej się (…).

Spółka ponosi koszty finansowania dłużnego w rozumieniu art. 15c ust. 12 ustawy o CIT. W ub. latach nadwyżka kosztów finansowania dłużnego Spółki w rozumieniu art. 15c ust. 3 ustawy o CIT przekraczała limit określony w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT. W związku z powyższym, odpowiednia część kosztów finansowania dłużnego była przez Spółkę wyłączona z kosztów uzyskania przychodów danego roku. Spółka nie wyklucza, że takie nadwyżki mogą również wystąpić w kolejnych latach.

Pytanie

Czy koszty finansowania dłużnego wyłączone w danym roku podatkowym z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15c ust. 1 ustawy o CIT mogą podlegać zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15c ust. 18 ustawy o CIT w następnych, kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych, w wybranej przez podatnika kolejności, np. rozpoczynając od kosztów poniesionych najwcześniej (co oznacza, że możliwa jest sytuacja, w której w danym roku w kosztach uzyskania przychodów zostaną ujęte wyłącznie koszty finansowania dłużnego z lat poprzednich, z pominięciem kosztów bieżących)?

Państwa stanowisko w sprawie

Państwa zdaniem, koszty finansowania dłużnego, które zostały w danym roku podatkowym wyłączone z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, mogą być na podstawie art. 15c ust. 18 ustawy o CIT ujmowane w kosztach uzyskania przychodów w następnych, kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych w wybranej przez podatnika kolejności, np. rozpoczynając od kosztów poniesionych najwcześniej, tj. zgodnie z regułą FIFO (first in, first out). Ze względu na powyższe możliwa jest sytuacja, w której w danym roku w kosztach uzyskania przychodów zostaną ujęte wyłącznie koszty finansowania dłużnego z lat poprzednich (z pominięciem kosztów bieżących) - w zależności od wielkości: (i) kosztów finansowania dłużnego wykraczających ponad limity ustalone dla lat poprzednich oraz (ii) limitu obowiązującego dla danego roku.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 15c ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1 ustawy, są obowiązani wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego w części, w jakiej nadwyżka kosztów finansowania dłużnego przekracza wyższą ze wskazanych kwot - 3 000 000 zł albo 30% tzw. podatkowego EBIDTA, tj. kwoty odpowiadającej nadwyżce sumy przychodów ze wszystkich źródeł przychodów pomniejszonej o przychody o charakterze odsetkowym nad sumą kosztów uzyskania przychodów pomniejszonych o wartość zaliczonych w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16a-16m, oraz kosztów finansowania dłużnego nieuwzględnionych w wartości początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej.

W świetle art. 15c ust. 3 ustawy o CIT, jako nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego rozumie się kwotę, o jaką poniesione przez podatnika koszty finansowania dłużnego, podlegające zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w roku podatkowym, przewyższają uzyskane przez podatnika w tym roku podatkowym podlegające opodatkowaniu przychody o charakterze odsetkowym.

Art. 15c ust. 18 ustawy o CIT stanowi natomiast, że koszty finansowania dłużnego wyłączone w roku podatkowym z kosztów uzyskania przychodów zgodnie z ust. 1 będą podlegać zaliczeniu do takich kosztów w następnych pięciu latach podatkowych, zgodnie z zasadami określonymi w ust. 1-17 tego artykułu oraz w ramach obowiązujących w danym roku limitów wynikających z analizowanych przepisów.

Należy zauważyć, że przepisy ustawy o CIT nie wskazują, w jakiej kolejności należy ujmować w kosztach uzyskania przychodów nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego z lat poprzednich, która została w tamtych latach wyłączona z kosztów uzyskania przychodów. Przepisy wskazują jedynie, że może to nastąpić wyłącznie w ramach przysługującego w danym roku limitu.

Zdaniem Wnioskodawcy oznacza to, że tego rodzaju techniczne aspekty zostały pozostawione uznaniu podatnika.

W opinii Spółki, przy odliczaniu wydatków na podstawie art. 15c ust. 18 ustawy o CIT możliwe jest zastosowanie m.in. jednej z metod rachunkowych stosowanych np. przy wycenie rozchodu materiałów produkcyjnych. Jedną z takich metod jest tzw. metoda FIFO (first in, first out, czyli pierwsze weszło, pierwsze wyszło). Stosowanie metody FIFO oznaczałoby, że w danym roku w kosztach uzyskania przychodów najpierw należałoby ujmować te koszty finansowania dłużnego, które zostały poniesione najwcześniej (a nie były ujęte w kosztach dla celów podatkowych w roku ich poniesienia ze względu na przedmiotowe ograniczenia).

Należy podkreślić, że metoda FIFO jest powszechnie stosowana w przepisach podatkowych - przykładowo jest wskazana jako właściwa przy określaniu kosztów nabycia zbywanych przez osoby fizyczne papierów wartościowych. Zastosowanie metody FIFO jest również akceptowane i powszechnie stosowane przy rozliczaniu strat z lat ubiegłych.

Uwzględniając brzmienie art. 15c oraz pozostałych przepisów ustawy o CIT należy uznać, że przepisy te nie stoją na przeszkodzie stosowaniu metody FIFO w rozliczeniu kosztów finansowania dłużnego wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów w poprzednich latach. Żadne przepisy prawa podatkowego nie wykluczają też możliwości skorzystania z tej reguły dla potrzeb rozliczania w danym roku kosztów finansowania dłużnego z lat poprzednich. Wnioskodawca stoi na stanowisku, że gdyby zamiarem ustawodawcy było określenie konkretnej (sztywnej) kolejności rozliczania kosztów finansowania dłużnego, zostałoby to wprost wskazane w ustawie o CIT.

Należy więc uznać, że skoro ustawodawca nie określił szczegółowych zasad rozliczania nadwyżki kosztów finansowania dłużnego z lat poprzednich, to kwestia technicznego rozliczenia została pozostawiona decyzji podatnika. W szczególności możliwe jest więc stosowanie metody FIFO (w odniesieniu do wszystkich kosztów finansowania dłużnego, tzn. zarówno tych bieżących, jak i wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów w latach poprzednich). W praktyce oznacza to, że w danym roku można ująć w kosztach uzyskania przychodów najpierw koszty z lat poprzednich, w kolejności od poniesionych najwcześniej, a następnie - jeśli limit przysługujący Spółce w tym roku nie został jeszcze przekroczony - koszty bieżące. Może się więc zdarzyć, że w danym roku w kosztach uzyskania przychodów zostaną ujęte wyłącznie koszty finansowania dłużnego z lat poprzednich, nieuwzględnione przy kalkulacji podstawy opodatkowania za te lata ze względu na ograniczenia przewidziane w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, a kwota kosztów bieżących zostanie w całości wyłączona z kosztów podatkowych z możliwością rozliczenia jej w latach kolejnych na zasadach wynikających z art. 15c ust. 18 ustawy o CIT.

Spółka pragnie zauważyć, że za możliwością zastosowania metody FIFO przemawia nie tylko wykładania literalna, ale także celowościowa art. 15c ust. 18 ustawy o CIT. Celem art. 15c ust. 18 ustawy o CIT jest umożliwienie podatnikom rozliczenia wydatków wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów w pięciu kolejnych latach podatkowych. Ustawodawca wychodzi bowiem z założenia, że finansowanie dłużne jest nierozłącznym - i często koniecznym - elementem prowadzenia działalności gospodarczej, a podatnik powinien mieć szansę rozliczyć nieodliczone w ub. latach koszty. Przyjęcie metody FIFO pozwala w najpełniejszy sposób zrealizować wskazany cel, gdyż zapobiega sytuacji, w której podatnik straciłby możliwość rozliczenia wydatków uprzednio wyłączonych z kosztów dla celów podatkowych ze względu na upływ pięcioletniego okresu. Sytuację tę można porównać do rozliczania straty z lat ubiegłych na podstawie art. 7 ust. 5 ustawy o CIT, gdzie podatnik, który nie zastosowałby metody FIFO, mógłby utracić prawo do pomniejszenia dochodu danego roku o wartość straty ze względu na upływ przewidzianego dla takiego odliczenia pięcioletniego okresu. Należy również wskazać, że przyjęcie przeciwnego stanowiska względem art. 15c ust. 18 ustawy o CIT mogłoby w praktyce prowadzić do znacznego ograniczenia lub nawet uniemożliwienia zastosowania tego przepisu.

Spółka pragnie również wskazać, że jej stanowisko w zakresie możliwości zastosowania metody FIFO w odniesieniu do reguły z 15c ust. 18 ustawy o CIT było wielokrotnie potwierdzane przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, w szczególności w następujących interpretacjach (w kolejności od najbardziej aktualnych):

- z 15 lipca 2025 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.297.2025.1.RH,

- z 14 lipca 2025 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.268.2025.1.KW,

- z 4 grudnia 2024 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.594.2024.1.RH,

- z 4 lipca 2024 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.217.2024.2.PK,

- z 16 maja 2024 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.146.2024.1.PK,

- z 10 maja 2024 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.125.2024.1.SP,

- z 26 stycznia 2024 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.728.2023.1.SH,

- z 23 stycznia 2023 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.752.2022.1.AND,

- z 30 września 2022 r., Znak: 0111-KDIB2-1.4010.475.2022.1.ES,

- z 30 listopada 2021 r., Znak: 0111-KDWB.4010.87.2021.1.KP,

- z 27 października 2021 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.333.2021.3.AW.

 

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych należy stwierdzić, iż zostały one wydane w indywidualnych sprawach podmiotów, które o ich wydanie wystąpiły, zatem nie są one wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację.

 

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

 

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i muszą się Państwo zastosować do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

 

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.