Interpretacja 0111-KDIB2-1.4010.290.2026.1.AS

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 maja 2026 r. za pośrednictwem usługi e-Doręczenia wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie skutków podatkowych płatności dokonywanych przez Oddział na rzecz Centrali w związku z alokacją kosztów z tytułu należności licencyjnych.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

A (dalej „Centrala” lub „Spółka”) jest spółką prawa niemieckiego, zarejestrowaną w niemieckim rejestrze handlowym B prowadzonym przez sąd rejonowy w (…) pod numerem (…). Spółka posiada siedzibę w (…) w Niemczech. Spółka prowadzi swoją działalność w Polsce poprzez B (dalej: „Oddział” lub „Wnioskodawca”). Głównym przedmiotem działalności Spółki jest świadczenie usług transportowych (…), logistycznych oraz magazynowych.

Oddział stanowi zakład podatkowy Spółki w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2026 r. poz. 554 z późn. zm., dalej: „ustawa CIT”) oraz art. 5 Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku (Dz. U. 2005 poz. 1290, dalej: „UPO Polska-Niemcy”). W związku z powyższym, dochody osiągane na terytorium Polski poprzez Oddział, opodatkowane są w Polsce.

Spółka działa w ramach międzynarodowej grupy kapitałowej C (dalej: „Grupa”). Centrala zawarła umowę licencyjną z jedną ze spółek z Grupy - D (dalej: „D”) z siedzibą w Japonii. Na podstawie tej umowy, Spółka płaci i będzie płacić na rzecz D należności licencyjne z tytułu prawa do użytkowania znaku towarowego, tj. płatności wymienione w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT.

Część kosztów z tytułu należności licencyjnych jest alokowana przez Spółkę do Oddziału. Takie rozliczenia będą się również odbywać w przyszłości. Rozliczenie kosztów pomiędzy Centralą a Oddziałem może się odbywać z rzeczywistym transferem środków pieniężnych między rachunkami Centrali i Oddziału bądź bez takiego transferu, np. w formie kompensaty z wierzytelnościami Centrali wobec Oddziału.

Pytanie

Czy w okolicznościach przedstawionych w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, płatności dokonywane przez Oddział na rzecz Centrali w związku z alokacją kosztów z tytułu należności licencyjnych podlegają opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób prawnych (podatek u źródła ) w Polsce na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o CIT i w związku z tym, czy na Oddziale ciążą obowiązki związane z obliczeniem, pobraniem i wpłaceniem podatku u źródła zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT?

Państwa stanowisko w sprawie

Państwa zdaniem, w okolicznościach przedstawionych w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, płatności dokonywane przez Oddział na rzecz Centrali, w związku z alokacją kosztów z tytułu należności licencyjnych nie podlegają opodatkowaniu podatkowi u źródła w Polsce na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o CIT i w związku z tym, na Oddziale nie ciążą obowiązki związane z obliczeniem, pobraniem i wpłaceniem zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm, dalej: „ustawa o CIT”), podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W myśl art. 3 ust. 3 ustawy o CIT, za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się m.in. dochody (przychody) z tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia.

Ponadto, stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów: z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how) - ustala się w wysokości 20% przychodów.

Przepis art. 26 ust. 1 [winno być: art. 26 ust. 1 zdanie pierwsze] ustawy o CIT stanowi, że osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e.

Z przywołanych przepisów wynika, że obowiązek poboru podatku u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 w związku z art. 26 ustawy o CIT powstaje po spełnieniu dwóch zasadniczych warunków:

1. wypłacane należności muszą dotyczyć świadczeń wymienionych w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT,

2. odbiorcą tych należności musi być podmiot nieposiadający polskiej rezydencji podatkowej. Brzmienie wskazanych regulacji prowadzi zatem do wniosku, że obowiązki płatnika podatku u źródła mogą powstać wyłącznie w relacjach pomiędzy dwoma odrębnymi podmiotami, z których jeden realizuje świadczenie, a drugi dokonuje zapłaty wynagrodzenia.

W ocenie Wnioskodawcy, z uwagi jednak na szczególny status prawnopodatkowy Oddziału, przepisy te nie będą miały zastosowania do rozliczeń dokonywanych pomiędzy Oddziałem a Centralą. Obie jednostki stanowią bowiem elementy tego samego podmiotu.

Zasady wykonywania działalności gospodarczej na terytorium Polski przez przedsiębiorców zagranicznych zostały określone w ustawie z 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 89 ze zm., dalej: „ustawa o przedsiębiorcach zagranicznych”). Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o przedsiębiorcach zagranicznych przedsiębiorcy zagraniczni pochodzący z państw członkowskich mogą prowadzić działalność w Polsce za pośrednictwem oddziałów mających siedzibę na terytorium kraju. Jednocześnie art. 3 pkt 4 tej ustawy wskazuje, że oddział stanowi wyodrębnioną organizacyjnie część działalności gospodarczej przedsiębiorcy, prowadzoną poza jego siedzibą albo głównym miejscem wykonywania działalności. W konsekwencji, w świetle regulacji ustawy o przedsiębiorcach zagranicznych, oddział nie funkcjonuje jako podmiot odrębny od jednostki macierzystej, lecz pozostaje integralną częścią przedsiębiorcy zagranicznego. Spółka zagraniczna oraz działający w Polsce oddział są zatem traktowane jako jeden podmiot. Oddział nie prowadzi działalności we własnym imieniu ani na własny rachunek, a jego aktywność stanowi wyłącznie fragment działalności gospodarczej przedsiębiorcy zagranicznego. Posługuje się on również tą samą firmą co centrala, a wszelkie czynności prawne wywołujące skutki prawne wymagają odpowiedniego umocowania wynikającego z woli organów przedsiębiorcy zagranicznego.

Dodatkowo, Oddział nie posiada również odrębności na gruncie prawa podatkowego. Wniosek ten wynika z art. 3 ust. 2 oraz ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT. Przepisy te przewidują, że podatnik niemający siedziby ani zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podlega w Polsce obowiązkowi podatkowemu wyłącznie w zakresie dochodów osiąganych na terytorium kraju. Za takie dochody uznaje się w szczególności przychody z działalności prowadzonej w Polsce, w tym za pośrednictwem zagranicznego zakładu położonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie art. 4a pkt 11 ustawy o CIT wskazuje, że za zagraniczny zakład może zostać uznany m.in. oddział.

W konsekwencji powyższych regulacji należy uznać, że podatnikiem podatku CIT, mimo prowadzenia działalności w Polsce za pośrednictwem oddziału, pozostaje przedsiębiorca zagraniczny, tj. Centrala. To właśnie na nim spoczywa ograniczony obowiązek podatkowy w Polsce.

Przedstawiona argumentacja znajduje również potwierdzenie w konstrukcji zagranicznego zakładu funkcjonującej na gruncie międzynarodowego prawa podatkowego. Należy przy tym zauważyć, że postanowienia umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, w tym UPO, co do zasady opierają się na Modelowej Konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku (dalej: „Modelowa Konwencja OECD”), stanowiącej podstawowy wzorzec regulacji międzynarodowego prawa podatkowego w zakresie opodatkowania działalności transgranicznej. W konsekwencji wykładnia postanowień UPO, w tym interpretacja pojęcia „zakładu”, powinny uwzględniać dorobek Modelowej Konwencji OECD oraz komentarza do niej (dalej: „Komentarz”).

Zgodnie z art. 5 ust. 1 UPO Polska-Niemcy, „zakład” oznacza stałą placówkę, za pośrednictwem której przedsiębiorstwo prowadzi całkowicie lub częściowo swoją działalność. Natomiast art. 5 ust. 2 pkt 2 UPO Polska-Niemcy wskazuje, że pojęcie zakładu obejmuje również filię, tj. oddział.

Z kolei zgodnie z art. 7 ust. 2 UPO Polska-Niemcy, opodatkowaniu w Polsce podlegają takie zyski, jakie zakład mógłby osiągnąć, gdyby stanowił odrębne i niezależne przedsiębiorstwo prowadzące analogiczną działalność w porównywalnych warunkach oraz pozostające całkowicie niezależne od przedsiębiorstwa, którego jest częścią. Regulacja ta wprowadza więc na potrzeby przypisania dochodu do zakładu swoistą fikcję prawną jego odrębności od centrali. Nie zmienia to jednak faktu, że zagraniczny zakład nie posiada statusu samodzielnego podatnika na gruncie UPO Polska-Niemcy.

Powyższe stanowisko znajduje również jednoznaczne potwierdzenie w Komentarzu do art. 7 Modelowej Konwencji OECD, w którym wyraźnie wskazano, że fikcja traktowania zakładu jako „odrębnego i niezależnego przedsiębiorstwa”, o której mowa w art. 7 ust. 2 Modelowej Konwencji OECD, ma charakter ograniczony i służy wyłącznie ustaleniu wysokości zysków przypisywanych zakładowi. Nie może być ona jednak interpretowana w sposób prowadzący do uznania zakładu za odrębnego podatnika na gruncie innych postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub prawa krajowego, ani nie rozciąga się ona na stworzenie hipotetycznego dochodu przedsiębiorstwa, który umawiające się państwo może opodatkować jako taki na podstawie swojego prawa wewnętrznego.

Komentarz podkreśla bowiem, że fikcja odrębności zakładu nie zmienia charakteru dochodu osiąganego przez przedsiębiorstwo, lecz ma jedynie techniczne znaczenie dla określenia, jaka część zysku przedsiębiorcy zagranicznego powinna zostać przypisana działalności wykonywanej przez zakład w danym państwie. W konsekwencji relacje pomiędzy centralą a zakładem, mimo że dla celów alokacji zysku mogą być analizowane tak, jak gdyby były realizowane pomiędzy niezależnymi podmiotami, nie prowadzą do powstania rzeczywistych płatności pomiędzy dwoma odrębnymi podatnikami.

Powyższe prowadzi do wniosku, że przewidziana w art. 7 ust. 2 Modelowej Konwencji OECD fikcja odrębności zakładu ma wyłącznie charakter kalkulacyjny i nie może być rozszerzana na inne obszary prawa podatkowego, w tym na regulacje dotyczące podatku u źródła. Skoro bowiem oddział i centrala stanowią elementy tego samego przedsiębiorstwa, to rozliczenia dokonywane pomiędzy nimi mają charakter wewnętrzny i nie mogą być traktowane jako płatności realizowane pomiędzy dwoma odrębnymi podmiotami.

Niezależnie od powyższego, pomocniczo należy również wskazać, że transfery środków pieniężnych pomiędzy Oddziałem a Centralą nie mogą być traktowane jako wykonanie zobowiązania w rozumieniu prawa cywilnego. Zgodnie z art. 353 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795) Kodeks cywilny, zobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika określonego świadczenia, natomiast dłużnik jest zobowiązany do jego spełnienia. Tego rodzaju stosunek prawny nie występuje jednak w przypadku rozliczeń pomiędzy Centralą a Oddziałem, ponieważ jednostki te nie stanowią odrębnych podmiotów prawa. Nie jest bowiem możliwe, aby ten sam podmiot pozostawał jednocześnie względem siebie wierzycielem i dłużnikiem.

Mając na uwadze przedstawione powyżej regulacje dotyczące zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych (podatku u źródła) oraz przepisy określające status prawny i podatkowy Oddziału, należy uznać, że art. 21 ust. 1 oraz art. 26 ust. 1 ustawy o CIT nie znajdują zastosowania do płatności dokonywanych przez Oddział na rzecz Centrali. Oddział nie funkcjonuje bowiem jako odrębny przedsiębiorca ani samodzielny podatnik podatku CIT, lecz stanowi jedynie wyodrębnioną organizacyjnie część struktury Centrali.

W rezultacie przepływy z tytułu alokacji kosztów należności licencyjnych pomiędzy Oddziałem a Centralą powinny być postrzegane jako rozliczenia wewnętrzne realizowane w ramach jednego podmiotu. Tego rodzaju transfery nie skutkują powstaniem po stronie Centrali przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o CIT. Rozliczenia pomiędzy Oddziałem a Centralą pozostają zatem neutralne z perspektywy regulacji dotyczących podatku u źródła. Powyższe pozostaje aktualne niezależnie od formy rozliczenia Należności, tj. zarówno w przypadku rzeczywistego transferu środków pieniężnych pomiędzy rachunkami Centrali i Oddziału, jak i w sytuacji, gdy rozliczenie następuje bez faktycznego przepływu środków, przykładowo poprzez kompensatę z wierzytelnościami Centrali wobec Oddziału. W konsekwencji płatności te nie mogą prowadzić do powstania po stronie Oddziału obowiązków płatnika podatku u źródła, o których mowa w art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.

Prezentowane przez Wnioskodawcę stanowisko, zgodnie z którym rozliczenia pomiędzy polskim oddziałem przedsiębiorcy zagranicznego a jego zagraniczną centralą nie podlegają opodatkowaniu podatkiem u źródła na podstawie art. 21 ustawy o CIT i nie prowadzą do powstania obowiązków płatnika podatku u źródła na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, znajduje potwierdzenie w utrwalonej praktyce interpretacyjnej organów podatkowych. Analogiczne wnioski były wielokrotnie prezentowane w interpretacjach indywidualnych wydawanych przez organy podatkowe, w tym przykładowo w:

-    interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 20 października 2022 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.573.2022.1.PC, w której organ podatkowy uznał w całości za prawidłowe stanowisko podatnika, zgodnie z którym: „W konsekwencji, transfery Należności pomiędzy Oddziałem a Centralą należy traktować jako przepływy w ramach jednego podmiotu, tj. transfery o charakterze wewnętrznym, które nie mogą prowadzić do powstania po stronie Centrali przychodu podlegającego WHT określonego w art. 21 ust. 1 ustawy CIT. Rozliczenia pomiędzy Oddziałem a Centralą są neutralne podatkowo z perspektywy podatku u źródła. Tym samym, takie płatności nie mogą stanowić wypłat generujących po stronie Oddziału powstanie obowiązków płatnika podatku u źródła z art. 26 ustawy o CIT”;

-    interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 11 marca 2022 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.660.2021.3.AK, w której organ podatkowy uznał w całości za prawidłowe stanowisko podatnika, zgodnie z którym: „zdaniem Wnioskodawcy, w odniesieniu do transferów pieniężnych pomiędzy zagranicznym zakładem w Polsce, a spółką macierzystą (Y) wynikających z wewnątrzzakładowej alokacji oraz transferu zysku, nie znajdą zastosowania regulacje zawarte w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 w związku z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, a tym samym Y nie będzie zobowiązana do pobrania i zapłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od przedmiotowych płatności dokonywanych wewnątrz jednego podmiotu pod względem prawnym”;

-    interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 1 października 2020 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.324.2020.2.MS, w której organ podatkowy uznał, że: „Wzajemne rozliczenia pomiędzy spółką macierzystą a zakładem dokonywane są w ramach jednego podmiotu. Rozliczenia te są zatem neutralne podatkowo, bowiem nie generują zysku, ustalają jedynie sposób jego podziału pomiędzy spółką macierzystą i zakładem. Biorąc pod uwagę powyższe należy zgodzić się z Wnioskodawcą, że w odniesieniu do transferów pieniężnych pomiędzy polskim zakładem a centralą, wynikających z wewnątrzzakładowej alokacji oraz transferu zysku, nie znajdą zastosowania regulacje zawarte w art. 22 ust. 1 [winno być: art. 21 ust. 1 – przyp. Organu] i art. 22 ust. 1 w związku z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, a tym samym zakład nie będzie zobowiązany do pobrania i zapłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od płatności dokonywanych wewnątrz jednego podmiotu”;

-    interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 27 września 2019 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.307.2019.2.BM, w której organ stanął na następującym stanowisku: „należy zgodzić się z Wnioskodawcą, że płatności realizowane przez polski Oddział na rzecz Centrali i Oddziałów z tytułu alokowanych kosztów oraz transferu zysku nie stanowią wypłat należności zgodnie z art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p. (z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 u.p.d.o.p.) i tym samym Wnioskodawca nie ma obowiązku pobierania zryczałtowanego podatku dochodowego od dokonywanych płatności”;

-    interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 15 kwietnia 2019 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.60.2019.2.DP, w której organ stwierdził, że: „wzajemne rozliczenia pomiędzy Wnioskodawcą, a Spółką macierzystą w Hiszpanii będą miały charakter rozliczeń wewnętrznych, które nie wywołują żadnych skutków na gruncie ustawy o p.d.o.p., pomimo że ich skutki powinny znaleźć odzwierciedlenie w ewidencji rachunkowej Oddziału. Innymi słowy, w wyniku wzajemnych rozliczeń dokonywanych pomiędzy Wnioskodawcą a Spółką macierzystą nie może dojść ani do powstania przychodu, ani do zwiększenia kosztów ich uzyskania. Rozliczenia te są tym samym neutralne podatkowo, bowiem nie generują zysku, a ustalają jedynie sposób jego podziału pomiędzy Oddziałem a Spółką macierzystą”;

-    interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 11 stycznia 2019 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.519.2018.1.AJ, w której organ wyraził następujący pogląd: „Biorąc pod uwagę powyższe należy zgodzić się z Wnioskodawcą, iż przesunięcia majątku pomiędzy Centralą szwedzką a jej Oddziałem w Polsce nie prowadzą do powstania przychodu na gruncie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych w Polsce. Ze względu na okoliczność, że Oddział jest jedynie wyodrębnioną jednostką organizacyjną A i nie posiada odrębnej od Centrali osobowości prawnej, stąd świadczenie przez Centralę na rzecz Oddziału oraz przez Oddział na rzecz Centrali usług jest transakcją w ramach jednego podmiotu, a rozliczenia z tego tytułu nie prowadzą do powstania przychodu podlegającemu opodatkowaniu zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy CIT. W konsekwencji stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym wzajemne rozliczenia pomiędzy Oddziałem a Centralą nie mieszczą się w katalogu przychodów z art. 21 ust. 1 ustawy CIT, a co za tym idzie, Oddział nie jest zobowiązany do poboru oraz zapłaty zryczałtowanego podatku dochodowego z tytułu wewnętrznych rozrachunków z A - należy uznać za prawidłowe”.

Podsumowując, płatności dokonywane przez Oddział na rzecz Centrali, w związku z alokacją kosztów z tytułu należności licencyjnych nie podlegają opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób prawnych (podatkiem u źródła) w Polsce na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o CIT i w związku z tym, na Oddziale nie ciążą obowiązki związane z obliczeniem, pobraniem i wpłaceniem podatku u źródła zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

• stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia oraz

• zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Zaznaczyć należy, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, Organ informuje, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku (zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nie objęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnej sprawie i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i muszą się Państwo zastosować do interpretacji.

-   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-  w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-  w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym:

Interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.