Interpretacja 0111-KDIB2-1.4010.298.2026.1.MN

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 maja 2026 r. za pośrednictwem platformy e-Doręczenia wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy przychód podatkowy z tytułu świadczeń zdrowotnych wykonanych w ramach umowy z NFZ w 2025 roku, w części dotyczącej świadczeń ponadlimitowych, za które wynagrodzenie na Państwa rzecz ustalono na podstawie zawartego w 2026 roku aneksu do umowy, bądź ugody z NFZ powstaje w dacie zapłaty wynagrodzenia przez NFZ (metodą kasową).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego

(…) z siedzibą (…) (dalej: „Wnioskodawca”) jest polską spółką osobową, będącą polskim rezydentem podatkowym podlegającym w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Wnioskodawca jest podmiotem leczniczym prowadzącym sieć placówek medycznych. W ramach prowadzonej działalności realizuje świadczenia zdrowotne w obszarze: ambulatoryjnej opieki specjalistycznej, podstawowej opieki zdrowotnej (POZ) oraz leczenia szpitalnego, w zakresie położnictwa, ginekologii, laryngologii, ortopedii, okulistyki.

Świadczenia te wykonywane są zarówno na rzecz pacjentów komercyjnych, jak i w ramach umów zawartych z Narodowym Funduszem Zdrowia (dalej: „NFZ”).

Umowy zawarte z NFZ określają w szczególności: rodzaj, zakres i ilość świadczeń, jak również kwotę zobowiązania NFZ z tytułu realizacji tych świadczeń.

Część świadczeń realizowanych w ramach umów z NFZ ma charakter świadczeń limitowanych (co w praktyce oznacza, że wykonanie świadczeń ponad limit wskazany w umowie, może lecz nie musi być zapłacony w pełnej kwocie), a część ma charakter tzw. świadczeń nielimitowanych, zgodnie z Zarządzeniami Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej dla poszczególnych zakresów świadczeń oraz zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

W praktyce występują sytuacje, w których za świadczenia zdrowotne wykonywane w danym roku podatkowym przewyższające limit w umowie - w 2025 r., faktura dokumentująca sprzedaż świadczeń przewyższających limit za 2025 r. wystawiana jest w roku następnym (np. w kwietniu-maju 2026 r.), gdyż jest to możliwe dopiero po zawarciu aneksu do umowy, bądź ugody z NFZ i ustaleniu ostatecznej wysokości wynagrodzenia.

Termin zawarcia aneksu/ugody z NFZ, uzależniony jest tylko i wyłącznie od płatnika jakim jest Narodowy Fundusz Zdrowia. Wynagrodzenie za świadczenia przewyższające limit, na podstawie zawartego aneksu do umowy, czy ugody z NFZ wpłyną w roku 2026.

Wnioskodawca nie ma możliwości wcześniejszego ustalenia wysokości należnego wynagrodzenia ani wystawienia faktury przed zawarciem stosownych porozumień z NFZ.

Po zawarciu aneksu do umowy, czy ugody Wnioskodawca wystawia fakturę z datą odnoszącą się do okresu wykonania świadczeń - grudzień roku poprzedniego.

Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym przychód podatkowy z tytułu świadczeń zdrowotnych wykonanych w ramach umowy z NFZ w 2025 r., w części dotyczącej świadczeń ponadlimitowych, za które wynagrodzenie na rzecz Wnioskodawcy ustalono na podstawie zawartego w 2026 r. aneksu do umowy, bądź ugody z NFZ powstaje w dacie zapłaty wynagrodzenia przez NFZ (metodą kasową)?

Państwa stanowisko w sprawie

Państwa zdaniem, faktyczny przychód podatkowy z tytułu świadczeń zdrowotnych wykonanych w ramach umowy z NFZ w 2025 r., w części dotyczącej świadczeń ponadlimitowych, za które wynagrodzenie na Państwa rzecz ustalono na podstawie zawartego w 2026 r. aneksu do umowy, bądź ugody z NFZ powstaje w dacie zapłaty wynagrodzenia przez NFZ (metodą kasową).

Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”) określa podstawowe reguły ustalania momentu powstania przychodu dla celów podatkowych.

Po pierwsze, zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, do przychodów związanych z działalnością gospodarczą zalicza się również przychody należne, nawet jeżeli nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane.

Po drugie, stosownie do art. 12 ust. 3a ustawy o CIT, co do zasady momentem powstania przychodu jest dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego, wykonania usługi albo częściowego wykonania usługi, nie później jednak niż dzień wystawienia faktury lub uregulowania należności.

Jednocześnie, jeżeli strony uzgodniły rozliczanie usług w okresach rozliczeniowych, zgodnie z art. 12 ust. 3c ustawy o CIT za datę powstania przychodu przyjmuje się ostatni dzień danego okresu rozliczeniowego wskazanego w umowie albo na fakturze, przy czym okres taki nie może być dłuższy niż rok.

Natomiast art. 12 ust. 3e ustawy o CIT przewiduje, że jeżeli do danego przychodu nie znajdują zastosowania zasady określone w art. 12 ust. 3a, 3c, 3d oraz 3f, momentem powstania przychodu jest dzień otrzymania zapłaty.

Odnosząc powyższe regulacje do przedstawionego stanu faktycznego, należy wskazać, że zawarte z NFZ umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych zapewniają wynagrodzenie wyłącznie za świadczenia mieszczące się w określonych limitach. W odniesieniu do świadczeń wykonanych ponad te limity, w dacie ich realizacji nie powstaje przychód należny, gdyż zapłata za takie świadczenia uzależniona jest od zawarcia dodatkowego aneksu do umowy, czy ugody z NFZ, który dopiero kreuje podstawę do ich rozliczenia i wystawienia faktury.

Oznacza to, że do czasu spełnienia warunków wynikających z aneksu do umowy, czy ugody z NFZ po stronie Wnioskodawcy nie powstaje wierzytelność w rozumieniu prawno-podatkowym.

W konsekwencji wykonanie świadczeń ponadlimitowych samo w sobie nie skutkuje powstaniem przychodu należnego. Na moment realizacji tych świadczeń brak jest bowiem pewności uzyskania wynagrodzenia, a tym samym brak realnego przysporzenia majątkowego po stronie świadczeniodawcy.

Dopiero zawarcie aneksów do umów, bądź ugód z NFZ, udostępnienie przez NFZ podstaw do wystawienia faktur oraz dokonanie fakturowania powodują powstanie wierzytelności z tytułu wykonanych świadczeń ponadlimitowych.

W związku z tym, skoro w opisanych okolicznościach nie znajdują zastosowania zasady rozpoznawania przychodu według daty wykonania usługi, wystawienia faktury czy zakończenia okresu rozliczeniowego, moment powstania przychodu podatkowego po stronie Wnioskodawcy należy wiązać wyłącznie z datą faktycznego otrzymania zapłaty za świadczenia ponadlimitowe.

Podobne stanowisko jest prezentowane przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w wydawanych interpretacjach indywidualnych. Przykładowo w interpretacji indywidualnej z 20 sierpnia 2024 r. znak: 0111-KDIB2-1.4010.317.2024.1.AS Organ potwierdził, tezę Wnioskodawcy:

Należy zauważyć, że zawierane przez Państwa umowy współpracy z NFZ gwarantują zapłatę wynagrodzenia za wykonanie świadczeń nie przekraczających wartości wymienionych w umowach, a zatem mieszczących się w określonych limitach. Świadczenia wykonane przez Państwa ponad kwotę wynikającą z umów z NFZ, w terminie wykonania tych usług, nie spełniają zatem przesłanek do uznania ich za przychody należne.

W szczególności, zrealizowanie przez Państwa świadczeń ponad limitowych nie wiąże się z obowiązkiem wypłaty należności na Państwa rzecz przez NFZ, ponieważ zapłata za ich wykonanie nie jest gwarantowana w umowach. Dopiero po sporządzeniu odrębnej umowy o wynagrodzenie, wystawiacie Państwo fakturę na rzecz NFZ za wykonanie świadczeń ponad limit wynikający z pierwotnej umowy i na podstawie ww. umowy o wynagrodzenie zapłata jest Państwu należna.

Powyższe oznacza, że nadwykonania nie generują wierzytelności w sensie prawno-podatkowym analogicznej do tej wykonanej w ramach limitu. W konsekwencji, w przypadku zrealizowanych nadwykonań, o których mowa we wniosku, nie można mówić o przychodzie należnym na dzień ich wykonania. Świadczenie takie nie może przysporzyć Państwu realnej korzyści majątkowej w tym momencie (wykonania świadczenia), gdyż nie jest ono objęte żadną gwarancją uzyskania za nie zapłaty, tj. świadczenia tego nie obejmuje umowa zawarta przez Państwa z NFZ, ani nie jest to świadczenie wynikające z obowiązku ustawowego.

Skoro, zatem w sytuacji wskazanej we wniosku nie można zastosować regulacji dotyczących powstania przychodów w dacie wykonania usługi, to przychód może powstać wyłącznie w dacie otrzymania zapłaty, a zatem na mocy art. 12 ust. 3e ustawy o CIT.

W konsekwencji, wynagrodzenie z tytułu nadwykonań otrzymane przez Państwa od NFZ wynikające z podpisanych umów o wynagrodzenie stanowi przychód podlegający opodatkowaniu w momencie otrzymania zapłaty, tj. według zasady kasowej.

Podobnie w innych interpretacjach:

1. 9 kwietnia 2024 r., sygnatura 0114-KDIP2-2.4010.81.2024.2.KW,

2. 11 września 2024 r., ID informacji 604598, sygnatura 0112-KDIL2-2.4011.412.2024.4.AG,

3. 3 czerwca 2024 r., ID informacji 588138, sygnatura 0112-KDIL2-2.4011.303.2024.1.IM,

4. 26 kwietnia 2024 r., ID informacji 584890, sygnatura 0112-KDIL2-2.4011.190.2024.1.IM,

5. 22 kwietnia 2024 r., ID informacji 584130, sygnatura 0111-KDIB1-1.4010.91.2024.3.BS,

6. 14 lutego 2024 r., ID informacji 578788, sygnatura 0114-KDIP3-2.4011.1111.2023.1.MJ.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”), nie zawiera legalnej definicji przychodu podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1 przykładowych przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

Na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o CIT przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, mająca definitywny charakter, powiększająca jego aktywa, którą może on rozporządzać jak własną.

Przychód powstaje zatem z momentem jego faktycznego uzyskania przez podatnika. Tym samym, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów decyduje definitywny jego charakter w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika. Otrzymane świadczenie może być uznane za przychód, jeżeli ma ono charakter definitywny, ostateczny oraz pewny w tym znaczeniu, że podatnik uzyskuje swobodę dysponowania określonym świadczeniem lub środkami pieniężnymi.

Ustawa przewiduje przy tym wyjątki od powyższej reguły. Dotyczą one m.in. przychodów z działalności gospodarczej i z działów specjalnych produkcji rolnej (art. 12 ust. 3 ustawy o CIT).

Stosownie do art. 12 ust. 3 ustawy o CIT:

Przychody należne to wszelkiego rodzaju przychody, co do których przysługuje podatnikowi uprawnienie do ich dochodzenia, czyli takie, które wynikają z konkretnego stosunku prawnego. „Należność” wynika z treści stosunku prawnego, a odnosi się zarówno do możliwości dochodzenia konkretnego świadczenia oraz do powinności jego spełnienia. Oznacza to, że powstanie przychodów należnych związane jest z powstaniem wierzytelności. Ponieważ wierzytelność to termin wywodzący się z prawa cywilnego, to przychodami należnymi są przychody wymagalne w rozumieniu prawa cywilnego, tj. możliwe do prawnie skutecznego ich dochodzenia.

 

Zgodnie z art. 12 ust. 3a ustawy o CIT:

Za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-3g oraz 3j-3m, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:

1) wystawienia faktury albo

2) uregulowania należności.

Powyższy przepis nakazuje ujmować do celów podatkowych przychody, które jeszcze nie zostały otrzymane przez podatnika, ale są mu należne, tj. stanowią przedmiot wymagalnych świadczeń. Świadczenie należne podatnikowi musi być przy tym skonkretyzowane i wynikać z treści zobowiązania, którego jest on stroną. O jego wymagalności można natomiast mówić od momentu, gdy podatnik jako wierzyciel ma prawo do dochodzenia spełnienia tego świadczenia, a dłużnik obowiązek jego realizacji. Regulacja opisana w art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, dotyczy wyłącznie przychodów związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika i z działami specjalnymi produkcji rolnej.

Jednocześnie, w art. 12 ust. 3c-3g ustawy o CIT ustawodawca przewidział wyjątki od powyższej zasady ogólnej.

Na podstawie art. 12 ust. 3c ustawy o CIT:

Przepis ten ma zastosowanie w przypadku usług o charakterze ciągłym, gdy strony uzgodnią, że regulowanie ich wzajemnych należności i zobowiązań będzie obejmować kolejne wyodrębnione umownie okresy świadczenia tych usług w czasie trwania umowy. Zatem, w odniesieniu do usług rozliczanych okresowo (w okresach rozliczeniowych), co powinno wynikać z ustaleń między stronami, za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze.

W myśl art. 12 ust. 3e ustawy o CIT:

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że świadczenia, lecznicze wykonywane przez Państwa w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, są wykonywane zarówno na rzecz pacjentów komercyjnych, jak i w ramach umów zawartych z Narodowym Funduszem Zdrowia (dalej: „NFZ”).

Część świadczeń realizowanych przez Państwa w ramach umów z NFZ ma charakter świadczeń limitowanych (co w praktyce oznacza, że wykonanie świadczeń ponad limit wskazany w umowie, może lecz nie mus być zapłacony w pełnej kwocie), a cześć ma charakter tzw. świadczeń nielimitowanych zgodnie z Zarządzeniami Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej dla poszczególnych zakresów świadczeń oraz zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

W praktyce występują sytuacje, w których za świadczenia zdrowotne wykonywane w danym roku podatkowym przewyższające limit w umowie - w 2025, wystawiają Państwo fakturę dokumentującą sprzedaż świadczeń przewyższających limit za 2025 r. w roku następnym (np. w kwietniu-maju 2026 r.), gdyż jest to możliwe dopiero po zawarciu aneksu do umowy, bądź ugody z NFZ i ustaleniu ostatecznej wysokości wynagrodzenia. Termin zawarcia aneksu/ugody z NFZ, uzależniony jest tylko i wyłącznie od płatnika jakim jest Narodowy Fundusz Zdrowia. Wynagrodzenie za świadczenia przewyższające limit, na podstawie zawartego aneksu do umowy, czy ugody z NFZ wpłyną w roku 2026.

Nie macie Państwo możliwości wcześniejszego ustalenia wysokości należnego wynagrodzenia, ani wystawienia faktury przed zawarciem stosownych porozumień z NFZ.

Fakturę wystawiacie Państwo, po zawarciu aneksu do umowy z NFZ, z datą odnoszącą się do okresu wykonania świadczeń.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy przychód podatkowy z tytułu świadczeń zdrowotnych wykonanych w ramach umowy z NFZ w 2025 r., w części dotyczącej świadczeń ponadlimitowych, za które wynagrodzenie na rzecz Państwa ustalono na podstawie zawartego w 2026 r. aneksu do umowy, bądź ugody z NFZ, powstaje w dacie zapłaty wynagrodzenia przez NFZ (metodą kasową).

Zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 156, dalej: „UDL”):

Artykuł ten dotyczy tzw. świadczeń ratujących życie, które podmiot leczniczy jest bezwarunkowo zobowiązany wykonać. W przypadku tego rodzaju świadczeń, NFZ nie może odmówić wynagrodzenia za udzielenie takiego świadczenia.

Świadczenia, które nie mieszczą się w dyspozycji art. 15 UDL, uznaje się za tzw. świadczenia nieratujące życia. Wykonanie tego rodzaju świadczeń nie wiąże się bezpośrednio z obowiązkiem wypłaty należności przez NFZ na rzecz podmiotu leczniczego, jeżeli zostało wykonane ponad określony limit, ponieważ jego wykonanie nie mieści się w ramach zawartej z NFZ umowy ani też podmiot leczniczy nie ma ustawowego obowiązku ich wykonania.

Powyższe wynika z art. 132 ust. 6 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1461 ze zm.), zgodnie z którym:

Należy zauważyć, że zawierane przez Państwa umowy współpracy z NFZ gwarantują zapłatę wynagrodzenia za wykonanie świadczeń nie przekraczających wartości wymienionych w umowach, a zatem mieszczących się w określonych limitach. Świadczenia wykonane przez Państwa ponad kwotę wynikającą z umów z NFZ, w terminie wykonania tych usług, nie spełniają zatem przesłanek do uznania ich za przychody należne.

W szczególności, zrealizowanie przez Państwa świadczeń ponad limitowych nie wiąże się z obowiązkiem wypłaty należności na Państwa rzecz przez NFZ, ponieważ zapłata za ich wykonanie nie jest gwarantowana w umowach. Dopiero po sporządzeniu aneksu do umowy lub zawarciu ugody, wystawiacie Państwo fakturę na rzecz NFZ za wykonanie świadczeń ponad limit wynikający z pierwotnej umowy i na podstawie ww. aneksu lub ugody zapłata jest Państwu należna.

Powyższe oznacza, że nadwykonania nie generują wierzytelności w sensie prawno-podatkowym analogicznej do tej wykonanej w ramach limitu. W konsekwencji, w przypadku zrealizowanych nadwykonań, o których mowa we wniosku, nie można mówić o przychodzie należnym na dzień ich wykonania. Świadczenie takie nie może przysporzyć Państwu realnej korzyści majątkowej w tym momencie (wykonania świadczenia), gdyż nie jest ono objęte żadną gwarancją uzyskania za nie zapłaty, tj. świadczenia tego nie obejmuje umowa zawarta przez Państwa z NFZ, ani nie jest to świadczenie wynikające z obowiązku ustawowego.

Skoro, zatem w sytuacji wskazanej we wniosku nie można zastosować regulacji dotyczących powstania przychodów w dacie wykonania usługi, to przychód może powstać wyłącznie w dacie otrzymania zapłaty, a zatem na mocy art. 12 ust. 3e ustawy o CIT.

W konsekwencji, wynagrodzenie z tytułu nadwykonań otrzymane przez Państwa od NFZ, wynikające z podpisanych aneksów do umów lub zawartej ugody, stanowi przychód podlegający opodatkowaniu w momencie otrzymania zapłaty, tj. według zasady kasowej.

Reasumując, przychód z tytułu zrealizowanych przez Państwa nadwykonań powstaje w dacie otrzymania od NFZ zapłaty za nadwykonania, zatem jesteście Państwo zobowiązani do wykazania przychodu uzyskanego z tego tytułu w miesiącu uzyskania świadczenia z NFZ z zastrzeżeniem, że dotyczy to nadwykonań świadczeń nie mieszczących się w dyspozycji art. 15 UDL, czyli świadczeń nie ratujących zdrowia i życia.

W związku z tym, uwzględniając powyższe zastrzeżenie, Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

 

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

 

   - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

 

   - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

 

   - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.