Interpretacja 0111-KDIB2-1.4010.320.2026.1.KW

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 czerwca 2026 r. za pośrednictwem operatora pocztowego wpłynął Państwa wniosek z 29 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

(X) (dalej: Wnioskodawca) prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki akcyjnej, jest zarejestrowanym podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Spółka w myśl art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych podlega na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej opodatkowaniu podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania (nieograniczony obowiązek podatkowy). W zakresie prowadzonej działalności Spółka jest także czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.

Podstawowym przedmiotem działalności Spółki jest (…).

Na rynkach zagranicznych działalność prowadzona jest za pośrednictwem wyodrębnionych organizacyjnie oddziałów sporządzających samodzielnie sprawozdania finansowe. Wyodrębnione organizacyjnie oddziały Spółki:

• (…).

• (…).

• (…).

• (…).

Spółka planuje rozszerzenie działalności o kolejne rynki (…), w szczególności (…), (…) oraz (…).

Przedmiotem działalności Oddziałów jest w szczególności wykonywanie (…). Oddziały zajmują się również nadzorem i obsługą (…) składającej się z (…), z którymi Spółka zawarła umowy o współpracy.

Ponadto, Wnioskodawca prowadzi działalność operacyjną w (…) poprzez spółkę zależną (…). Podstawowym przedmiotem działalności powołanej Spółki jest (…). Na dzień składania niniejszego wniosku (X) posiada (…)% udziałów w tej Spółce.

Zagraniczne oddziały Spółki stanowią jednostki organizacyjnie wyodrębnione i działają jako oddziały samobilansujące. Prowadzą one własne księgi rachunkowe, sporządzają odrębne sprawozdania finansowe oraz stosują przepisy rachunkowe właściwe dla państwa swojej siedziby. W związku z powyższym Spółka nie prowadzi ksiąg rachunkowych dla zagranicznych oddziałów na podstawie przepisów polskiej ustawy o rachunkowości. Jednocześnie Spółka prowadzi księgi rachunkowe w Polsce zgodnie z ustawą o rachunkowości, w zakresie działalności krajowej, oraz sporządza sprawozdania finansowe zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Sprawozdawczości Finansowej.

W zakresie opodatkowania dochodów uzyskiwanych za pośrednictwem zagranicznych Oddziałów Spółka stosuje postanowienia właściwych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania:

• w przypadku (…) i (…) zastosowanie znajduje metoda (…),

• w przypadku (…) i (…) zastosowanie ma metoda (…).

W przypadku utworzenia Oddziałów w innych państwach (…) Spółka zamierza stosować odpowiednie postanowienia właściwych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Oddziały zagraniczne (zarówno istniejące, jak i planowane) nie stanowią odrębnych podatników podatku dochodowego od osób prawnych w Polsce. W konsekwencji Spółka uwzględnia wyniki działalności tych oddziałów w swoich rozliczeniach podatkowych, zgodnie z przepisami ustawy o CIT oraz właściwymi umowami o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Na podstawie prowadzonych ewidencji Spółka dysponuje danymi niezbędnymi do określenia przychodów, kosztów, dochodu (straty), podstawy opodatkowania oraz wysokości należnego podatku, z uwzględnieniem wyników osiąganych przez poszczególne Oddziały. Dane te stanowią również podstawę do sporządzenia skonsolidowanego sprawozdania finansowego, do czego Spółka jest zobowiązana zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Pytanie

Czy Spółka obowiązana jest przesyłać właściwemu Naczelnikowi urzędu skarbowego na podstawie art. 9 ust. 1c ustawy o CIT księgi rachunkowe prowadzone przez samobilansujący zagraniczny oddział Spółki po zakończeniu roku podatkowego za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej, na zasadach dotyczących przesyłania ksiąg podatkowych lub ich części określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej?

Państwa stanowisko w sprawie

Stoją Państwo na stanowisku, że nie są Państwo zobowiązani do przesyłania właściwemu Naczelnikowi urzędu skarbowego na podstawie art. 9 ust. 1c ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych ksiąg rachunkowych prowadzonych przez samobilansujące zagraniczne oddziały Spółki po zakończeniu roku podatkowego za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej, na zasadach dotyczących przesyłania ksiąg podatkowych lub ich części określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej. Księgi rachunkowe Oddziałów zagranicznych Spółki są prowadzone zgodnie z miejscowymi przepisami, obowiązującymi w miejscu siedziby Oddziału, w związku z tym nie są one objęte obowiązkiem przesyłania ksiąg rachunkowych, o których mowa w art. 9 ust. 1c ustawy o CIT.

Niniejsze stanowisko Wnioskodawcy wynika z następujących rozważań:

Zgodnie z art. 9 ust. 1c ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, podatnicy prowadzący księgi rachunkowe są obowiązani do ich przekazywania właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego po zakończeniu roku podatkowego w postaci elektronicznej, odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej.

Przepis ten odnosi się do ksiąg rachunkowych, które podatnik prowadzi w celu realizacji obowiązków wynikających z przepisów podatkowych obowiązujących na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie Spółki obowiązek ten obejmuje wyłącznie księgi rachunkowe prowadzone zgodnie z polskimi przepisami, w szczególności ustawą o rachunkowości, a tym samym księgi stanowiące podstawę ustalenia dochodu do opodatkowania w Polsce.

Zagraniczne oddziały Spółki stanowią wyodrębnione organizacyjnie jednostki przedsiębiorstwa, jednak nie posiadają odrębnej osobowości prawnej. Jednocześnie działają one jako jednostki samobilansujące i prowadzą własne księgi rachunkowe zgodnie z przepisami właściwymi dla państwa ich siedziby. Prowadzenie przez oddziały samodzielnych ksiąg rachunkowych wynika z obowiązków nałożonych przez prawo lokalne i służy realizacji obowiązków sprawozdawczych oraz podatkowych w państwie położenia oddziału.

W konsekwencji księgi rachunkowe oddziałów zagranicznych:

• nie są prowadzone na podstawie polskiej ustawy o rachunkowości,

• nie stanowią elementu systemu ksiąg rachunkowych prowadzonego w Polsce,

• nie są bezpośrednio objęte obowiązkami wynikającymi z art. 9 ustawy o CIT.

Obowiązek wynikający z art. 9 ust. 1c ustawy o CIT należy interpretować ściśle, jako dotyczący ksiąg rachunkowych prowadzonych przez podatnika w ramach jego krajowego systemu rachunkowości.

Tymczasem księgi rachunkowe zagranicznych oddziałów:

• są prowadzone we własnych systemach finansowo-księgowych Oddziałów,

• oparte są na przepisach rachunkowych obowiązujących w innych państwach,

• mogą nie odpowiadać strukturze logicznej wymaganej dla ksiąg przekazywanych na podstawie art. 193a Ordynacji podatkowej (JPK_KR).

Należy podkreślić, że przepisy nie nakładają na podatnika obowiązku dostosowania zagranicznych ksiąg rachunkowych do polskich struktur JPK, ani ich konwersji do formatu przewidzianego przez polskie przepisy podatkowe. Wprowadzenie takiego obowiązku musiałoby wynikać wprost z przepisów prawa, czego w analizowanym przypadku brak.

W tym miejscu warto wskazać, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o rachunkowości (dalej: uor), polskie przepisy bilansowe stosuje się do jednostek mających siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu na terytorium RP.

W przypadku posiadania oddziałów zagranicznych, art. 51 uor reguluje zasady sporządzania łącznego sprawozdania finansowego (włączania przeliczonych danych z bilansu oraz rachunku zysków i strat oddziałów z zastosowaniem odpowiednich wyłączeń konsolidacyjnych). Przepisy te odnoszą się zatem do sprawozdawczości łącznej na poziomie jednostki macierzystej, a nie do bieżącego prowadzenia ksiąg przez samą placówkę. W konsekwencji uor nie nakłada obowiązku prowadzenia ksiąg rachunkowych dla oddziałów znajdujących się poza terytorium RP, które samodzielnie prowadzą ewidencję na potrzeby lokalnych przepisów.

Przechodząc na grunt prawa podatkowego, kluczowy dla oceny obowiązków JPK jest art. 9 ust. 1 ustawy o CIT. Nakłada on na podatników obowiązek prowadzenia ewidencji rachunkowej zapewniającej prawidłowe określenie wysokości dochodu (straty) i podatku, odsyłając w tym zakresie do „odrębnych przepisów”. Ponieważ ustawa o CIT nie zawiera autonomicznych regulacji bilansowych, właściwą w tym zakresie pozostaje uor. Skoro zaś uor nie obliguje zagranicznych oddziałów do prowadzenia ksiąg rachunkowych według polskich zasad, brak jest podstaw prawnych do wywodzenia takiego obowiązku na gruncie przepisów podatkowych.

Pomimo że zagraniczne oddziały prowadzą odrębne księgi rachunkowe, Spółka jako podatnik CIT:

• uwzględnia wyniki działalności tych oddziałów w swoich rozliczeniach podatkowych,

• stosuje właściwe metody unikania podwójnego opodatkowania,

• dysponuje danymi niezbędnymi do określenia podstawy opodatkowania.

Dane pochodzące z ksiąg rachunkowych oddziałów są zatem wykorzystywane przez Spółkę w sposób pośredni - poprzez ich agregację i ujęcie w rozliczeniach podatkowych prowadzonych w Polsce. Tym samym to nie księgi oddziałów jako takie stanowią podstawę rozliczenia podatku w Polsce, lecz dane z nich wynikające, przetworzone zgodnie z wymogami ustawy o CIT i właściwych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Celem wprowadzenia obowiązku przekazywania ksiąg rachunkowych w formie elektronicznej (JPK_KR_PD) jest umożliwienie organom podatkowym dostępu do danych stanowiących podstawę rozliczeń podatkowych podatnika w Polsce. Cel ten jest realizowany poprzez przekazanie ksiąg rachunkowych prowadzonych zgodnie z polskimi regulacjami, obejmujących działalność krajową oraz dane uwzględnione w rozliczeniu podatkowym.

Rozszerzanie tego obowiązku na księgi prowadzone za granicą:

• byłoby nieproporcjonalne,

• nie wynika z przepisu,

• prowadziłoby do powstania obowiązku o charakterze technicznie i prawnie trudnym do wykonania.

W świetle powyższego należy uznać, że:

• obowiązek wynikający z art. 9 ust. 1c ustawy o CIT dotyczy wyłącznie ksiąg rachunkowych prowadzonych zgodnie z polskimi przepisami,

• księgi rachunkowe zagranicznych oddziałów Spółki, prowadzone zgodnie z przepisami państw ich siedziby, nie podlegają temu obowiązkowi,

• brak jest podstaw prawnych do nakładania na Spółkę obowiązku ich przekazywania w strukturze JPK.

W konsekwencji stanowisko Spółki, zgodnie z którym nie jest ona zobowiązana do przekazywania ksiąg rachunkowych prowadzonych przez zagraniczne oddziały samobilansujące w trybie art. 9 ust. 1c ustawy o CIT, należy uznać za prawidłowe.

Powyższe potwierdzają wydane w tożsamych sprawach interpretacje podatkowe tj.:

- zmieniona interpretacja indywidualna Znak: 0111-KDIB2-1.4010.585.2025.1.AJ;

- interpretacja indywidualna Znak: 0111-KDIB1-2.4010.34.2026.2.EKB.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy Spółka obowiązana jest przesyłać właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego na podstawie art. 9 ust. 1c ustawy o CIT księgi rachunkowe prowadzone przez samobilansujący zagraniczny oddział Spółki po zakończeniu roku podatkowego za pomocą środków komunikacji elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej, na zasadach dotyczących przesyłania ksiąg podatkowych lub ich części określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej.

Odnosząc się do powyższego zagadnienia w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Podatnicy, jeżeli mają siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.

W myśl art. 4a pkt 11 ustawy o CIT:

Ilekroć w ustawie jest mowa o zagranicznym zakładzie - oznacza to:

a) stałą placówkę, poprzez którą podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium jednego państwa wykonuje całkowicie lub częściowo działalność na terytorium innego państwa, a w szczególności oddział, przedstawicielstwo, biuro, fabrykę, warsztat albo miejsce wydobywania bogactw naturalnych,

b) plac budowy, budowę, montaż lub instalację, prowadzone na terytorium jednego państwa przez podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium innego państwa,

c) osobę, która w imieniu i na rzecz podmiotu mającego siedzibę lub zarząd na terytorium jednego państwa działa na terytorium innego państwa, jeżeli osoba ta ma pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów i pełnomocnictwo to faktycznie wykonuje

- chyba że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, stanowi inaczej.

Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o CIT:

Podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m.

Na mocy art. 9 ust. 1c ustawy o CIT:

Podatnicy prowadzący księgi rachunkowe są obowiązani prowadzić te księgi przy użyciu programów komputerowych oraz przesyłać właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego te księgi po zakończeniu roku podatkowego, w terminie do dnia upływu terminu złożenia zeznania, o którym mowa w art. 27 ust. 1, albo deklaracji, o której mowa w art. 28r ust. 1, za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej, na zasadach dotyczących przesyłania ksiąg podatkowych lub ich części określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z art. 193a § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm., dalej: „Ordynacja podatkowa”):

Struktura logiczna postaci elektronicznej ksiąg podatkowych oraz dowodów księgowych, z uwzględnieniem możliwości wytworzenia jej z programów informatycznych używanych powszechnie przez przedsiębiorców oraz automatycznej analizy danych, jest dostępna w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

W myśl z art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej:

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób przesyłania za pomocą środków komunikacji elektronicznej ksiąg podatkowych, części tych ksiąg oraz dowodów księgowych w postaci elektronicznej oraz wymagania techniczne dla informatycznych nośników danych, na których księgi, części tych ksiąg oraz dowody księgowe mogą być zapisane i przekazywane, uwzględniając potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa, wiarygodności i niezaprzeczalności danych zawartych w księgach oraz potrzebę ich ochrony przed nieuprawnionym dostępem.

Z art. 9 ust. 1d ustawy o CIT, wynika, że:

Z obowiązku, o którym mowa w ust. 1c, są zwolnieni podatnicy:

1) zwolnieni od podatku na podstawie art. 6 ust. 1, z wyjątkiem fundacji rodzinnych;

2) których mowa w art. 27a;

3) prowadzący uproszczoną ewidencję przychodów i kosztów.

Ponadto na podstawie art. 9 ust. 4 ustawy o CIT:

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia uproszczonej ewidencji składników majątku zakładu, przychodów i kosztów oraz warunki, jakim powinna odpowiadać ta ewidencja w celu prawidłowego określenia zobowiązania podatkowego, dla podatników niemających siedziby lub zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, którzy dla wykonywania działalności nie tworzą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddziału lub przedstawicielstwa, mając na uwadze zakres prowadzonej działalności.

Art. 9 ust. 5 ustawy o CIT stanowi, że:

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia:

1) zakres dodatkowych danych, o które należy uzupełnić prowadzone księgi podlegające przekazaniu na podstawie ust. 1c i 1e, oraz sposób ich wykazywania w tych księgach,

2) grupy podatników innych niż określeni w ust. 1d lub spółek niebędących osobami prawnymi zwolnionych z obowiązku prowadzenia ksiąg przy użyciu programów komputerowych lub ich przesyłania w całości albo części na podstawie ust. 1c

- uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowości rozliczeń podatników oraz kontroli obowiązków podatników przez organ podatkowy, identyfikowania obszarów, w których występują nadużycia w podatku lub narażonych na te nadużycia, oraz możliwości techniczno-organizacyjne prowadzenia przez podatników ksiąg.

Należy wskazać, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 522 ze zm. – dalej: „ur”):

Przepisy ustawy o rachunkowości, zwanej dalej „ustawą”, stosuje się, z zastrzeżeniem ust. 3, do mających siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej spółek handlowych (osobowych i kapitałowych, w tym również w organizacji) oraz spółek cywilnych, z zastrzeżeniem pkt 2, a także innych osób prawnych, z wyjątkiem Skarbu Państwa i Narodowego Banku Polskiego.

Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 ur:

Ilekroć w ustawie jest mowa o jednostce - rozumie się przez to podmioty i osoby określone w art. 2 ust. 1.

W myśl art. 4 ust. 1 ur:

Jednostki obowiązane są stosować przyjęte zasady (politykę) rachunkowości, rzetelnie i jasno przedstawiając sytuację majątkową i finansową oraz wynik finansowy.

Z kolei zgodnie z art. 11 ust. 1 ur:

Księgi rachunkowe są prowadzone przez jednostkę.

Art. 51 ur stanowi, że:

1. Jednostka, w skład której wchodzą jednostki organizacyjne sporządzające samodzielne sprawozdania finansowe, sporządza łączne sprawozdanie finansowe, będące sumą sprawozdania finansowego jednostki i wszystkich jej oddziałów (zakładów), wyłączając odpowiednio:

1) aktywa i fundusze wydzielone;

2) wzajemne należności i zobowiązania oraz inne rozrachunki o podobnym charakterze;

3) przychody i koszty z tytułu operacji dokonywanych między jednostką a jej oddziałami (zakładami) lub między jej oddziałami (zakładami);

4) wynik finansowy operacji gospodarczych dokonywanych wewnątrz jednostki, zawarty w aktywach jednostki lub jej oddziałów (zakładów).

Można nie dokonywać wyłączeń, o których mowa w pkt 2-4, jeżeli nie wpływa to ujemnie na spełnienie obowiązków określonych w art. 4 ust. 1.

2. Do sprawozdania finansowego jednostki, w której skład wchodzą oddziały (zakłady) znajdujące się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i tam sporządzające sprawozdania finansowe, włącza się odpowiednie dane wynikające z bilansów tych oddziałów (zakładów), wyrażone w walutach obcych, przeliczone na walutę polską po obowiązującym na dzień bilansowy średnim kursie ogłoszonym dla danej waluty przez Narodowy Bank Polski, natomiast z rachunku zysków i strat - po kursie stanowiącym średnią arytmetyczną średnich kursów na dzień kończący każdy miesiąc roku obrotowego, a w uzasadnionych przypadkach - po kursie będącym średnią arytmetyczną średnich kursów na dzień kończący poprzedni rok obrotowy i dzień kończący bieżący rok obrotowy, ogłoszonych dla danej waluty przez Narodowy Bank Polski. Powstałe na skutek tych przeliczeń różnice wykazuje się w łącznym sprawozdaniu finansowym jednostki, w pozycji „Różnice kursowe z przeliczenia”, jako składnik kapitału (funduszu) z aktualizacji wyceny.

W myśl przywołanych przepisów ustawy o rachunkowości do prowadzenia ksiąg rachunkowych zobowiązane są jednostki mające siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Z kolei, gdy jednostka posiada oddziały znajdujące się poza terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, które tam sporządzają sprawozdania finansowe, wówczas do sprawozdania finansowego jednostki macierzystej, włącza się odpowiednie dane wynikające z bilansów oraz rachunków zysków i strat tych oddziałów (zakładów).

Gdy jednostka macierzysta posiada oddziały poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej regulacje ustawy o rachunkowości odnoszą się wyłącznie do sporządzanych przez takie oddziały samodzielnych sprawozdań finansowych i do zasad sporządzania łącznego sprawozdania finansowego przez jednostkę macierzystą oraz włączania do sprawozdania łącznego odpowiednich danych wynikających z bilansów tych oddziałów, natomiast same nie sankcjonują zasad prowadzenia przez takie podmioty ksiąg rachunkowych.

W związku z powyższym należy przyjąć, że ustawa o rachunkowości nie zawiera regulacji, które nakładają obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych dla oddziałów (zakładów) znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które prowadzą w sposób samodzielny ewidencję (sprawozdania finansowe czy księgi rachunkowe) na potrzeby lokalnych przepisów o rachunkowości.

Przechodząc na grunt prawa podatkowego należy zauważyć, że kluczowym aspektem usankcjonowania obowiązków JPK w odniesieniu do ksiąg rachunkowych prowadzonych przez samobilansujące się zagraniczne oddziały podatników CIT, jest dokonanie prawidłowej wykładni art. 9 ust. 1 ustawy o CIT. Regulacja ta nakłada bowiem na podatników CIT obowiązek prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy. Należy w tym miejscu zauważyć, że ustawa o CIT nie reguluje w sposób autonomiczny zasad prowadzenia rachunkowości dla celów podatkowych. Art. 9 ust. 1 w tym zakresie zawiera odesłanie do odrębnych przepisów. Z perspektywy polskiego systemu prawnego zasady ogólne prowadzenia rachunkowości (w tym ksiąg rachunkowych) określone zostały właśnie w ustawie o rachunkowości.

Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Organu, obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych i ich przesyłania właściwemu Naczelnikowi urzędu skarbowego po zakończeniu roku podatkowego na podstawie art. 9 ust. 1c ustawy o CIT, nie powinien obejmować zapisów (ksiąg) dotyczących tzw. samobilansujących się oddziałów zagranicznych podatnika (tj. ksiąg prowadzonych samodzielnie przez takie oddziały stosownie do przyjętej u danego podatnika polityki rachunkowości).

W konsekwencji księgi rachunkowe prowadzone dla potrzeb samobilansujących zagranicznych oddziałów nie podlegają przekazaniu na podstawie art. 9 ust. 1c ustawy o CIT w strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej.

Na koniec, przypomnieć należy, że nieobjęcie ksiąg rachunkowych samobilansujących się oddziałów zagranicznych obowiązkami w zakresie JPK na gruncie ustawy o CIT nie zwalnia Spółki (macierzystej) z obowiązku wykazywania danych dotyczących tych oddziałów w prowadzonej przez nią ewidencji rachunkowej (np. pozabilansowej), jeżeli rzutują one na krajowe obowiązki podatkowe takiej jednostki, będącej de facto jednym bytem prawnym. Zwrócić należy bowiem uwagę, iż podatnicy mają, na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o CIT, obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych w taki sposób, aby istniała możliwość określenia m.in. wysokości dochodu/straty, podstawy opodatkowania oraz wysokości należnego podatku za rok podatkowy. Obowiązek ten – dla celów podatkowych – istnieje niezależnie od możliwości jakie wynikają z ustawy o rachunkowości w odniesieniu do samobilansujących się zagranicznych oddziałów.

Zatem Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych wskazać należy, iż rozstrzygnięcia w nich zawarte nie są wiążące dla Organu. Interpretacje organów podatkowych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-  Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-  Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-  Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-    w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-     w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.