Spółka X Sp. z o.o., opodatkowana podatkiem dochodowym od osób prawnych w formie uproszczonej, zakupiła towar w grudniu 2023 roku, ale zapłaciła tylko część ceny. W 2024 roku, po upływie 90 dni od terminu płatności, zastosowała przepisy o złych długach, zwiększając podstawę opodatkowania o niezapłaconą kwotę netto. W 2025 roku doszło do ugody, a kontrahent…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
28 stycznia 2026 r. za pośrednictwem e-Urzędu Skarbowego wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, w jaki sposób Spółka (dłużnik) ma „odwrócić” skutki zastosowania przepisów o złych długach po wystawieniu przez wierzyciela faktury korygującej „in minus” i jak prawidłowo rozliczyć kwotę korekty wynikającą z otrzymanej faktury korygującej „in minus” dla celów CIT po zastosowaniu przepisów o złych długach.
Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
X Sp. z o.o. z siedzibą w (…) (opodatkowana tzw. klasycznym CIT - forma uproszczona) zareklamowała zakupiony w grudniu 2023 r. towar ze względu na jego jakość. Spółka dokonała zapłaty za ten towar tylko w części, a w odniesieniu do niezapłaconej kwoty, w 2024 r., tj. w roku podatkowym, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty, zastosowała przepisy o złych długach na gruncie CIT (tj. Spółka w CIT-8 poz. 89 odpowiednio zwiększyła podstawę opodatkowania). Korekty podstawy opodatkowania dokonano w kwocie netto niezapłaconego zobowiązania, tj. bez podlegającej odliczeniu kwoty VAT zawartej w tym zobowiązaniu (kwota VAT podlegająca odliczeniu nie stanowi bowiem kosztu podatkowego).
W drugiej połowie 2025 r. doszło do ugody miedzy stronami; kontrahent (wierzyciel) wystawił na X (dłużnika) fakturę korygującą „in minus”, przy czym kwota korekty netto była wyższa od kwoty, o którą w 2024 r. zwiększono podstawę opodatkowania dla celów CIT w ramach ulgi za złe długi.
Pytanie
W jaki sposób Spółka (dłużnik) ma „odwrócić” skutki zastosowania przepisów o złych długach po wystawieniu przez wierzyciela faktury korygującej „in minus” i jak prawidłowo rozliczyć kwotę korekty wynikającą z otrzymanej faktury korygującej „in minus” dla celów CIT po zastosowaniu przepisów o złych długach?
Państwa stanowisko w sprawie
Zdaniem wnioskodawcy otrzymanie faktury korygującej „in minus” po zastosowaniu przepisów o złych długach, daje podatnikowi prawo do skorygowania zeznania rocznego za 2024 r. w zakresie wcześniej dokonanego zwiększenia podstawy opodatkowania, natomiast skutki korekty należy ująć na bieżąco (w 2025r. tj. w okresie, otrzymania faktury korygującej).
Kwestie związane z tzw. złymi długami dla celów CIT reguluje art. 18f i art. 25 ust. 19-26 ustawy o PDOP.
Na podstawie tych przepisów – w przypadku Spółki (dłużnika) zobowiązanie zaliczane do kosztów uzyskania przychodów nie zostało uregulowane w odpowiednim terminie. Podatnik-dłużnik rozliczający się w formie uproszczonej, o wartość tego zobowiązania zwiększył podstawę opodatkowania w zeznaniu składanym za rok podatkowy 2024, tj. rok, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze i w umowie.
W sytuacji gdy po zastosowaniu przepisów o złych długach zobowiązanie zostaje uregulowane, dłużnik zmniejsza podstawę opodatkowania w okresie rozliczeniowym roku podatkowego, w którym zobowiązanie zostało uregulowane.
Odnosząc się do skutku podatkowego w aspekcie skorygowania in minus w 2025 r., przez wierzyciela nieopłaconej faktury, jeśli wynikające z niej zobowiązanie zostało już uwzględnione poprzez modyfikację podstawy opodatkowania u dłużnika, wskazać należy, że przepis art. 18f ustawy o CIT nie zawiera regulacji, która pozwalałaby w przypadku otrzymania faktury korygującej na bieżąco dłużnikowi dokonać korekty podstawy opodatkowania w kwocie, do której zastosowała przepisy o złych długach.
Zdaniem podatnika, w sytuacji gdy Spółka (dłużnik), otrzymała fakturę korygującą „in minus”, to nie może traktować, że otrzymanie faktury korygującej jest uregulowaniem zobowiązania. W związku z tym zastosowanie znajdą ogólne zasady korygowania zobowiązań podatkowych zawarte w art. 81 Ordynacji podatkowej.
Oznacza to, że jeśli podatnik zwiększył podstawę opodatkowania w roku podatkowym 2024, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze, to otrzymanie faktury korygującej w 2025 r. na nieuregulowaną w terminie kwotę, daje podatnikowi prawo do złożenia korekty zeznania CIT-8 za 2024 r. w wysokości wcześniej dokonanego zwiększenia podstawy opodatkowania.
Natomiast z tytułu otrzymania w 2025 r. przedmiotowej faktury korygującej „in minus”, tytułem uznania przez wierzyciela reklamacji za dostawy dokonane przed 2025 r., skutki korekty należy ująć na bieżąco (tj. w okresie, w którym została otrzymana faktura korygująca) na podstawie art.15 ust. 4i ustawy o PDOP, gdyż nie wynika ona z błędu rachunkowego ani oczywistej omyłki.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Od 1 stycznia 2020 r. artykułem 3 pkt 2 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia zatorów płatniczych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1649) do ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”) wprowadzono przepisy szczególne mające na celu rozpoznawanie skutków w podatku dochodowym tzw. „złych długów”, tj. art. 18f.
Zgodnie z art. 18f ust. 1 ustawy o CIT:
Podstawa opodatkowania ustalona zgodnie z art. 18 lub art. 24d ust. 3 oraz po uprzednim odliczeniu kwot określonych w art. 18d, art. 18db, art. 18ea-18eg i art. 38eb:
1) może być zmniejszona o zaliczaną do przychodów należnych wartość wierzytelności o zapłatę świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom, która nie została uregulowana lub zbyta, przy czym zmniejszenia dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie;
2) podlega zwiększeniu o zaliczaną do kosztów uzyskania przychodów wartość zobowiązania do zapłaty świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom, które nie zostało uregulowane, przy czym zwiększenia dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie.
Stosownie do art. 18f ust. 2 ustawy o CIT:
Jeżeli podatnik poniósł stratę ze źródła, z którym związana jest transakcja handlowa w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom, kwota straty:
1) może być zwiększona o zaliczaną do przychodów należnych wartość wierzytelności o zapłatę świadczenia pieniężnego, w rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom, która nie została uregulowana lub zbyta, przy czym zwiększenia dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie;
2) podlega zmniejszeniu o zaliczaną do kosztów uzyskania przychodów wartość zobowiązania do zapłaty świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom, które nie zostało uregulowane, przy czym zmniejszenia dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie.
W myśl art. 18f ust. 5 ustawy o CIT:
Zmniejszenia na podstawie ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2 dokonuje się, jeżeli do dnia złożenia zeznania podatkowego wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta.
Zgodnie z art. 18f ust. 6 ustawy o CIT:
Zwiększenia na podstawie ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 dokonuje się, jeżeli do dnia złożenia zeznania podatkowego zobowiązanie nie zostało uregulowane.
Stosownie do art. 18f ust. 7 ustawy o CIT:
W przypadku gdy po roku podatkowym, za który dokonano zmniejszenia na podstawie ust. 1 pkt 1 i ust. 3 albo zwiększenia na podstawie ust. 2 pkt 1, wierzytelność zostanie uregulowana lub zbyta, podatnik obowiązany jest do zwiększenia podstawy obliczenia podatku lub zmniejszenia straty w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym wierzytelność została uregulowana lub zbyta, odpowiednio o wartość kwot uprzednio odliczonych albo doliczonych. Jeżeli kwota straty jest mniejsza od kwoty ją zmniejszającej, różnica zwiększa podstawę opodatkowania.
W myśl art. 18f ust. 8 ustawy o CIT:
W przypadku gdy po roku podatkowym, za który dokonano zwiększenia na podstawie ust. 1 pkt 2 i ust. 4 lub zmniejszenia na podstawie ust. 2 pkt 2, zobowiązanie zostanie uregulowane, podatnik zmniejsza podstawę opodatkowania lub zwiększa stratę w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym zobowiązanie zostało uregulowane. Jeżeli wartość zmniejszenia podstawy opodatkowania jest wyższa od tej podstawy, zmniejszenia podstawy opodatkowania o nieodliczoną wartość dokonuje się w kolejnych latach podatkowych, nie dłużej jednak niż przez okres 3 lat, licząc od końca roku podatkowego, za który powstało prawo do zmniejszenia.
A zatem w świetle powyższych przepisów, ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia zatorów płatniczych wprowadzono w podatkach dochodowych z jednej strony możliwość pomniejszenia przez wierzyciela podstawy opodatkowania o kwotę wierzytelności, jeżeli wierzytelność ta nie została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie w ciągu 90 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze, a z drugiej strony – nałożenie na dłużnika obowiązku doliczenia do podstawy opodatkowania kwoty nieuregulowanego zobowiązania, jeżeli zobowiązanie nie zostało uregulowane w terminie 90 dni od dnia upływu terminu płatności określonego w fakturze (rachunku) lub umowie.
Przy czym należy zauważyć, że wierzyciel z tego mechanizmu może skorzystać, natomiast dłużnik jest do tego zobowiązany.
W uzasadnienia do ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia zatorów płatniczych wynika, że: „Na wzór rozwiązań obowiązujących na gruncie podatku VAT proponuje się wprowadzenie dodatkowych warunków uprawniających do proponowanego rozliczenia, tj. transakcja handlowa zawarta jest w ramach działalności wierzyciela oraz działalności dłużnika, z których dochody (zarówno w przypadku działalność wierzyciela, jak i działalność dłużnika) podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, brak postępowania restukturyzacyjnego lub likwidacyjnego wobec dłużnika na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego dzień złożenia zeznania podatkowego, określony czas wystawienia faktury lub zawarcia umowy dokumentującej wierzytelność (…)”.
Zatem zgodnie z powyższymi przepisami, podatnikowi będącemu wierzycielem przysługuje prawo do zmniejszenia podstawy opodatkowania (bądź zwiększenia straty) o zaliczaną do przychodów należnych wartość wierzytelności o zapłatę świadczenia pieniężnego, w rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom, przy czym zmniejszenia (bądź zwiększenia) dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie (art. 18f ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT).
Na dłużnika nałożony został z kolei obowiązek doliczenia do podstawy opodatkowania (albo zmniejszenia straty) zaliczanego do kosztów uzyskania przychodu wartości niezapłaconego zobowiązania do zapłaty świadczenia pieniężnego, które nie zostało uregulowane, przy czym zwiększenia (bądź zmniejszenia) dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie (art. 18 f ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o CIT).
Zmniejszeń i zwiększeń, o których mowa powyżej, dokonuje się, jeżeli do dnia złożenia zeznania podatkowego wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta, a w przypadku dłużnika - zobowiązanie nie zostało uregulowane (art. 18f ust. 5 i 6 ustawy o CIT).
Zbycie lub uregulowanie wierzytelności powoduje konieczność „wycofania” skutków zastosowania ulgi. Podatnik obowiązany jest do zwiększenia podstawy opodatkowania lub zmniejszenia straty w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym wierzytelność została uregulowana lub zbyta, odpowiednio o wartość kwot uprzednio odliczonych albo doliczonych (art. 18f ust. 7 ustawy o CIT). Również podatnicy, będący dłużnikami, w przypadku uregulowania zobowiązania nabędą prawo do korekty zwrotnej w rozliczeniu za okres, w którym zobowiązanie to zostanie uregulowane (art. 18f ust. 8 ustawy o CIT).
Odnosząc się do skutków podatkowych, skorygowania in minus przez wierzyciela nieopłaconej faktury, jeśli wynikające z niej zobowiązanie zostało już uwzględnione poprzez modyfikację podstawy opodatkowania u dłużnika i wierzyciela należy zauważyć, że dla celów realizacji ulgi na złe długi istotne znaczenie ma termin zapłaty określony m. in. na fakturze. Fakturą jest również faktura korygująca.
Przepisy art. 12 ust. 3j i 3k ustawy o CIT wskazują, że:
3j. Jeżeli korekta przychodu nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie przychodów osiągniętych w okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona faktura korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny korekty.
3k. Jeżeli w okresie rozliczeniowym, o którym mowa w ust. 3j, podatnik nie osiągnął przychodów lub osiągnięte przychody są niższe od kwoty zmniejszenia, podatnik jest obowiązany zwiększyć koszty uzyskania przychodów o kwotę, o którą nie zostały zmniejszone przychody.
Podobnie w myśl art. 15 ust. 4i i 4j ustawy o CIT:
4i. Jeżeli korekta kosztu uzyskania przychodów, w tym odpisu amortyzacyjnego, nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie kosztów uzyskania przychodów poniesionych w okresie rozliczeniowym, w którym została otrzymana faktura korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny korekty.
4j. Jeżeli w okresie rozliczeniowym, o którym mowa w ust. 4i, podatnik nie poniósł kosztów uzyskania przychodów lub kwota poniesionych kosztów uzyskania przychodów jest niższa niż kwota zmniejszenia, podatnik jest obowiązany zwiększyć przychody o kwotę, o którą nie zostały zmniejszone koszty uzyskania przychodów.
Zgodnie zatem z tymi zasadami korekty przychodów i kosztów podatkowych dokonuje się na bieżąco (w okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona faktura korygująca).
Wskazane przepisy dotyczą jednak wyłącznie korekty przychodów i kosztów podatkowych i nie odnoszą się do kwot korygujących podstawę opodatkowana (poprzez jej zwiększenie lub zmniejszenie), które nie występują w tych rozliczeniach ani jako „przychód” ani jako „koszt”.
Wskazać zatem należy, iż przepis art. 18f ustawy o CIT nie zawiera analogicznej jak wyżej regulacji, która pozwalałby na bieżąco dokonywać korekty podstawy opodatkowania w zakresie ulgi na złe długi. W związku z tym zastosowanie znajdą ogólne zasady korygowania zobowiązań podatkowych zawarte w art. 81 Ordynacji podatkowej, czyli poprzez złożenie skorygowanego zeznania.
Zgodnie bowiem z art. 81 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):
§ 1. Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację.
§ 1a. Osoba, która była wspólnikiem spółki cywilnej w chwili rozwiązania spółki, może skorygować uprzednio złożoną deklarację w zakresie wskazanym w art. 75 § 3a.
§ 2. Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji.
Biorąc pod uwagę powyższe, należy zgodzić się z Państwa stanowiskiem, w myśl którego w sytuacji otrzymania przez Państwa (jako dłużnika) faktury korygującej „in minus”, zastosowanie znajdą ogólne zasady korygowania zobowiązań podatkowych zawarte w art. 81 Ordynacji podatkowej.
Zatem, jeśli zwiększyli Państwo podstawę opodatkowania w roku podatkowym 2024 (tj. w roku w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze), to w sytuacji otrzymania faktury korygującej w 2025 r. na nieuregulowaną w terminie kwotę, mają Państwo prawo do złożenia korekty zeznania CIT-8 za 2024 r. w wysokości wcześniej dokonanego zwiększenia podstawy opodatkowania.
Zgodzić także należy się z Państwa stanowiskiem, że z tytułu otrzymania w 2025 r. faktury korygującej „in minus” (tytułem uznania przez wierzyciela reklamacji za dostawy dokonane przed 2025 r.) skutki korekty należy ująć na bieżąco (tj. w okresie, w którym została otrzymana faktura korygująca) zgodnie z art.15 ust. 4i ustawy o CIT, ww. korekta nie wynika bowiem z błędu rachunkowego ani oczywistej omyłki.
Tym samym Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo