Interpretacja 0111-KDIB2-1.4010.429.2026.2.MN

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 lipca 2026 r. za pośrednictwem Poczty Polskiej wpłynął Państwa wniosek z 17 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczący m.in. podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie ustalenia, czy Spółka może zaliczać 100% wydatków eksploatacyjnych związanych z samochodami osobowymi do kosztów uzyskania przychodów (bez stosowania ograniczenia 75% z art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o CIT), czy też - wobec utrzymania realnego prywatnego użytku samochodów przez pracowników oraz brzmienia art. 16 ust. 5f-5h ustawy o CIT - nadal konieczne będzie stosowanie limitu 75% kosztów.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego

Wnioskodawcą jest (…) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością numer KRS (…). Udziałowcem w 100% jest (…) reprezentowany przez (…).

Spółka jest czynnym podatnikiem VAT oraz podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Spółka prowadzi działalność rolniczą mieszaną. Podstawowym kierunkiem jest (…). Spółka prowadzi także (…). Działalność usługowa stanowi niewielki udział w przychodach (…). Podstawowe PKD to (…).

Samochody osobowe i sposób ich używania - stan faktyczny.

Spółka posiada (…) samochodów osobowych stanowiących własność Spółki. Samochody te są używane przez pracowników zarówno do celów służbowych, jak i do celów prywatnych.

Zakres służbowego użycia obejmuje m.in.:

·      dojazdy do (…);

·      przejazdy związane z nadzorem nad (…);

·      inne przejazdy służbowe niezbędne dla działalności (…) Spółki.

Zakres prywatnego użycia obejmuje w szczególności:

·      dojazdy dom-praca-dom;

·      inne przejazdy prywatne (wyjazdy rodzinne, sprawy osobiste).

Samochody są co do zasady garażowane w miejscu zamieszkania pracowników.

Umowy przekazania samochodu służbowego do celów służbowych i prywatnych.

Każdy pracownik korzystający z samochodu ma zawartą ze Spółką „Umowę o przekazanie samochodu służbowego do celów prywatnych”.

Z umów wynika m.in., że:

·  samochód jest powierzany pracownikowi do korzystania zarówno dla celów służbowych, jak i dla celów prywatnych;

·  pracownik dokonuje zakupu paliwa i materiałów eksploatacyjnych, ponosi ich koszt, a następnie rozlicza je ze Spółką na podstawie faktur VAT wystawianych na Spółkę;

·  w umowie określono zasady eksploatacji, obowiązki w zakresie zgłaszania usterek, zakaz prowadzenia pojazdu pod wpływem alkoholu itd.

Odpłatne prywatne użytkowanie - ryczałt 400 zł netto + VAT.

Kluczowe są postanowienia § 5 umowy:

·  z tytułu korzystania z samochodu do celów prywatnych ustalono zryczałtowaną miesięczną opłatę, należną niezależnie od liczby przejazdów prywatnych i długości tras, także w miesiącach, w których faktycznie nie było prywatnych przejazdów;

·  opłata wynosi 400 zł netto miesięcznie (dla danego samochodu);

·  Spółka wystawia na pracownika fakturę VAT ze stawką 23%, wartość brutto wynosi 492 zł;

·  przy użytkowaniu pojazdu przez część miesiąca opłata ustalana jest proporcjonalnie: 1/30 kwoty miesięcznej za każdy dzień posiadania pojazdu;

·  opłata nie obejmuje kosztów paliwa (te rozliczane są osobno).

Spółka traktuje tę opłatę jako cenę usługi odpłatnego udostępnienia samochodu (świadczenie usług np. najem/użyczenie odpłatne w rozumieniu art. 8 ustawy o VAT), ujmuje ją w księgach jako przychód z pozostałych usług opodatkowany VAT 23%.

Spółka nie stosuje ryczałtu z art. 12 ust. 2a-2c ustawy o PIT; przyjmuje, że pełna odpłatność (400 zł netto + VAT) pokrywa wartość świadczenia i pracownik nie uzyskuje przychodu z nieodpłatnego ani częściowo odpłatnego świadczenia.

Obecne rozliczenie podatkowe (VAT i CIT) - stan faktyczny.

W zakresie VAT Spółka, jako czynny podatnik, stosuje 50% odliczenie VAT od wszystkich wydatków związanych z samochodami osobowymi (paliwo, serwis, eksploatacja) zgodnie z art. 86a ust. 1-2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: ustawa o VAT).

Spółka nie prowadzi ewidencji przebiegu pojazdu w rozumieniu art. 86a ust. 4-7 ustawy o VAT i nie składała informacji VAT-26 dotyczących tych samochodów.

W zakresie podatku dochodowego od osób prawnych (CIT), Spółka stosuje ograniczenie 75% kosztów uzyskania przychodów dla wydatków eksploatacyjnych samochodów osobowych, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 51 oraz art. 16 ust. 5f-5h ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: ustawa o CIT). W szczególności - przy braku ewidencji przebiegu pojazdu uznaje się, że samochód jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą podatnika.

Zdarzenie przyszłe - planowany model rozliczeń.

Spółka planuje następujące działania:

1.  Wprowadzenie kart przejazdów/ewidencji przebiegu pojazdu dla wszystkich (…) samochodów osobowych, zgodnie z wymogami art. 86a ust. 4-7 ustawy o VAT.

2.  Wykazywanie w ewidencji 100% przejazdów jako służbowych, tj. wszystkie przejazdy (w tym obecne dojazdy dom-praca oraz inne przejazdy prywatne) miałyby być formalnie kwalifikowane jako przejazdy „służbowe” w ewidencji.

3.  Jednocześnie Spółka zamierza utrzymać odpłatny prywatny użytek samochodów (ryczałt 400 zł netto + 23% VAT, faktury sprzedaży), a więc dopuszczalne byłoby nadal prywatne korzystanie z samochodu przez pracowników.

W związku z powyższym Spółka rozważa, czy możliwe byłoby:

·  przejście z 50% na 100% odliczenia VAT od wydatków związanych z samochodami osobowymi, na podstawie art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a oraz art. 86a ust. 4 pkt 1 ustawy o VAT (po spełnieniu warunków formalnych: regulamin, ewidencja przebiegu, VAT-26), mimo utrzymania prywatnego użytku;

·  przejście z 75% na 100% kosztów uzyskania przychodów dla wydatków eksploatacyjnych tych samochodów na gruncie art. 16 ust. 1 pkt 51 oraz art. 16 ust. 5f-5h ustawy o CIT, przy powołaniu się na odpłatne udostępnienie samochodów jako usługę (najmu).

Spółka zastanawia się, czy całość użycia samochodów (służbowego i prywatnego) można potraktować jako wykorzystanie wyłącznie do działalności gospodarczej, skoro prywatne użycie jest odpłatne i dokumentowane fakturą VAT (usługa najmu), mimo że podstawowy PKD Spółki nie obejmuje formalnie usług wynajmu pojazdów.

Pytania w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych

1.  Czy w opisanym stanie faktycznym, przy braku ewidencji przebiegu pojazdu (art. 86a ust. 4 ustawy o VAT) i przy mieszanym (służbowym i prywatnym) użyciu samochodów, prawidłowe jest ograniczenie kosztów uzyskania przychodów do 75% wydatków eksploatacyjnych związanych z samochodami osobowymi, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 51 oraz art. 16 ust. 5f-5h ustawy o CIT? (oznaczone we wniosku nr 2).

2.  Czy w planowanym modelu opisanym w pytaniu 3, Spółka będzie mogła zaliczać 100% wydatków eksploatacyjnych związanych z samochodami osobowymi do kosztów uzyskania przychodów (bez stosowania ograniczenia 75% z art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o CIT), czy też - wobec utrzymania realnego prywatnego użytku samochodów przez pracowników oraz brzmienia art. 16 ust. 5f-5h ustawy o CIT - nadal konieczne będzie stosowanie limitu 75% kosztów? (oznaczone we wniosku nr 4).

Państwa stanowisko w sprawie w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych

Ad 1.

Państwa zdaniem, przy obecnym modelu użycia samochodów i braku ewidencji przebiegu, ograniczenie kosztów eksploatacyjnych do 75% na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 51 oraz art. 16 ust. 5f 5h ustawy o CIT jest prawidłowe.

Z art. 16 ust. 5f ustawy o CIT wynika, że w przypadku nieprowadzenia ewidencji, o której mowa w art. 86a ust. 4 ustawy o VAT, uznaje się, że samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą podatnika. W takiej sytuacji ustawowe ograniczenie 75% kosztów ma zastosowanie.

Spółka nie prowadzi ewidencji przebiegu pojazdu, a samochody są używane także prywatnie. Tym samym Spółka uznaje, że obecne stosowanie limitu 75% kosztów uzyskania przychodów jest prawidłowe i nie ma podstaw do rozpoznawania 100% wydatków eksploatacyjnych jako kosztów podatkowych.

Ad 2.

Analogicznie, Państwa zdaniem, w planowanym modelu, mimo prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu, przy utrzymaniu prywatnego użytku samochodów przez pracowników, nie ma podstaw do niestosowania ograniczenia 75% kosztów.

Na podstawie art. 16 ust. 5f-5h ustawy o CIT uznaje się, że w przypadku braku wyłącznego użycia samochodu do działalności gospodarczej (w tym przy nieprowadzeniu ewidencji lub przy faktycznym użytku prywatnym), samochód jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą, a ograniczenie 75% kosztów ma zastosowanie.

Spółka uważa, że przejście na 100% kosztów przy zachowaniu prywatnego użycia byłoby sprzeczne z art. 16 ustawy o CIT i mogłoby skutkować koniecznością korekt kosztów wstecz (od dnia rozpoczęcia używania samochodów), zgodnie z art. 16 ust. 5h.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy wyłącznie kwestii objętych zakresem zadanych przez Państwa pytań. Zatem inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Definicja kosztów uzyskania przychodów sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej ocenie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku pomiędzy poniesionym kosztem a powstaniem przychodu lub zabezpieczeniem źródła uzyskiwania przychodów. Kosztem uzyskania przychodów będą przy tym zarówno wydatki, których poniesienie bezpośrednio przekłada się na uzyskanie konkretnych przychodów, jak i te, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia.

Koszty ponoszone przez podatnika należy zatem ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu.

W tym miejscu należy podkreślić, że to obowiązkiem podatnika, jako odnoszącego ewentualną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, w oparciu o zgromadzone dowody, związku pomiędzy poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodu (w tym zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów), zgodnie z dyspozycją powołanego art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów każdy wydatek - poza wyraźnie wskazanymi w art. 16 ust. 1 ustawy - wymaga indywidualnej oceny pod kątem bezpośredniego lub pośredniego związku z przychodem i racjonalnością działania dla osiągnięcia tego przychodu. Kosztami uzyskania przychodów będą zatem wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, jeżeli są one racjonalnie uzasadnione, a każdy wydatek powinien być oceniany przede wszystkim z tego punktu widzenia. Wszystkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione koszty pozwalają na normalne funkcjonowanie przedsiębiorstwa, a w sensie podatkowym zabezpieczają źródło przychodów.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

-     został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

-     jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

-     pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

-     poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

-     został właściwie udokumentowany,

-     nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo–skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.

Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna brać pod uwagę:

-     przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu)

oraz

-     potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu.

W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła przychodów.

Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie:

-     „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”, „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one do określonego celu”,

-     „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”,

natomiast

-     „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w niezmienionym stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”, „uchronić przed zapomnieniem”.

Można więc przyjąć, że koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty, które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Określony cel musi być widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto, poniesione koszty winny omawiany cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.

Zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury: „Warunkiem uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu jest łączne spełnienie następujących warunków: faktycznego (rzeczywistego) poniesienia wydatku przez podatnika, istnienie związku z prowadzoną przez podatnika działalnością oraz poniesienie go w celu uzyskania przychodu, jego zwiększenia bądź zachowania źródła przychodu. Nie każdy zatem wydatek, nawet związany z prowadzoną działalnością gospodarczą jest kosztem podatkowym, zmniejszającym podstawę opodatkowania, ale tylko taki, który realizuje cel wskazany w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Cel ten musi być widoczny, a ponoszone koszty winny go realizować bądź co na najmniej zakładać realnie możliwość jego osiągnięcia” (por. wyrok NSA z 2 sierpnia 2012 roku, sygn. akt II FSK 41/11, uchwała NSA z 24 stycznia 2011 r., sygn. akt II FPS 6/10, oraz uchwała z 12 grudnia 2011 roku, sygn. akt II FPS 2/11). Poza tym, „przy ustaleniu kosztów uzyskania przychodów każdy wydatek – poza wyraźnie wskazanymi w ustawie – wymaga indywidualnej oceny pod kątem bezpośredniego lub pośredniego związku z przychodem i racjonalnością działania dla osiągnięcia tego przychodu. Sytuacje, w których ów związek przyczynowy nie jest jednoznaczny, należy rozwiązywać według zasad racjonalnego rozumowania, odrębnie w odniesieniu do każdego przypadku” (por. wyrok NSA z 9 września 2011 roku, sygn. akt II FSK 1118/10). Kosztowa kwalifikacja konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi uwzględniać charakter i profil prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego kosztu (por. wyrok NSA z 1 marca 2016 roku, sygn. akt II FSK 4009/13).

Z treści wniosku wynika, że prowadzą Państwo działalność (…). Podstawowym kierunkiem jest (…). Spółka prowadzi także (…). Działalność usługowa stanowi niewielki udział w przychodach (…).

Spółka posiada (…) samochodów osobowych stanowiących własność Spółki. Samochody te są używane przez pracowników zarówno do celów służbowych, jak i do celów prywatnych.

Zakres służbowego użycia obejmuje m.in.:

·      dojazdy do (…);

·      przejazdy związane z nadzorem (…);

·      inne przejazdy służbowe niezbędne dla działalności (…) Spółki.

Zakres prywatnego użycia obejmuje w szczególności:

·      dojazdy dom-praca-dom;

·      inne przejazdy prywatne (wyjazdy rodzinne, sprawy osobiste).

Samochody są co do zasady garażowane w miejscu zamieszkania pracowników, każdy pracownik korzystający z samochodu ma zawartą ze Spółką „Umowę o przekazanie samochodu służbowego do celów prywatnych”.

Nie prowadzą Państwo ewidencji przebiegu pojazdu w rozumieniu art. 86a ust. 4-7 ustawy o VAT i nie składała informacji VAT 26 dotyczących tych samochodów.

W zakresie podatku dochodowego od osób prawnych (CIT), stosują Państwo ograniczenie 75% kosztów uzyskania przychodów dla wydatków eksploatacyjnych samochodów osobowych, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 51 oraz art. 16 ust. 5f-5h ustawy o CIT. W szczególności - przy braku ewidencji przebiegu pojazdu uznaje się, że samochód jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą podatnika.

Planujecie Państwo następujące działania:

-  wprowadzenie kart przejazdów/ewidencji przebiegu pojazdu dla wszystkich 8 samochodów osobowych, zgodnie z wymogami art. 86a ust. 4-7 ustawy o VAT;

-  wykazywanie w ewidencji 100% przejazdów jako służbowych, tj. wszystkie przejazdy (w tym obecne dojazdy dom-praca oraz inne przejazdy prywatne) miałyby być formalnie kwalifikowane jako przejazdy „służbowe” w ewidencji, przy jednoczesnym utrzymaniu odpłatnego użytku prywatnego samochodów (ryczałt 400 zł netto + 23% VAT, faktury sprzedaży).

Przedmiotem Państwa wątpliwości jest m.in. kwestia ustalenia, czy przy braku ewidencji przebiegu pojazdu (art. 86a ust. 4 ustawy o VAT) będą mogą Państwo zaliczać 100% wydatków eksploatacyjnych związanych z samochodami osobowymi do kosztów uzyskania przychodów (bez stosowania ograniczenia 75% z art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o CIT), czy też - wobec utrzymania realnego prywatnego użytku samochodów przez pracowników oraz brzmienia art. 16 ust. 5f-5h ustawy o CIT - nadal powinni Państwo stosować limit 75% kosztów.

Odnosząc się do powyższego, wskazać należy, że zgodnie z art. 4a pkt 9a ustawy o CIT,

Stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o CIT,

Zgodnie z art. 16 ust 5a ww. ustawy:

W myśl art. 16 ust. 5f ustawy o CIT,

Jak mówi art. 16 ust. 5g ustawy o CIT,

Zgodnie z art. 16 ust. 5h ww. ustawy:

Analizując wskazane powyżej przepisy stwierdzić należy, że samochody osobowe, z punktu widzenia rozliczania kosztów używania w kosztach uzyskania przychodów, podzielić można na dwie grupy.

Pierwszą grupę stanowią samochody osobowe, które są używane w sposób mieszany, tj. częściowo wykorzystywane są na potrzeby prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, częściowo zaś do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą podatnika. Z powołanych powyżej przepisów wynika, że w przypadku takich samochodów do kosztów uzyskania przychodów można będzie zaliczać 75% poniesionych wydatków z tytułu kosztów używania takich samochodów (przy czym kwota tych wydatków obejmuje także VAT, który na podstawie art. 86a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego, oraz naliczony VAT, w tej części, w jakiej podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy VAT), gdyż 25% tych wydatków nie będzie stanowić kosztów uzyskania przychodów (co wynika z art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o CIT). Przy czym, przez wykorzystywanie samochodu na cele niezwiązane z działalnością gospodarczą podatnika, należy rozumieć wykorzystywanie samochodu na cele prywatne.

Do drugiej grupy należą samochody osobowe, które są wykorzystywane wyłącznie do celów związanych z działalnością gospodarczą podatnika. Z przepisów ustawy o CIT wynika, że w przypadku takich samochodów do kosztów uzyskania przychodów zaliczać będzie można całość wydatków z tytułu kosztów używania takich samochodów.

Z cytowanych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wynika zatem, że jeżeli samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów 25% poniesionych wydatków, z tytułu kosztów używania samochodu osobowego na potrzeby działalności gospodarczej.

Ponadto, w przypadku nieprowadzenia przez podatnika ewidencji, o której mowa w art. 86a ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, uznaje się, że samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą podatnika. Zasady tej nie stosuje się, jeżeli podatnik na podstawie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług nie jest obowiązany do prowadzenia takiej ewidencji, z wyjątkiem przypadku, gdy brak tego obowiązku wynika z art. 86a ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wynika, że posiadacie Państwo (…) samochodów osobowych stanowiących własność Spółki. Samochody te są używane przez pracowników zarówno do celów służbowych, jak i do celów prywatnych, w tzw. użytku mieszanym.

Biorąc pod uwagę powyższe przepisy oraz opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego stwierdzić należy, że skoro pojazdy będące własnością Spółki wykorzystywane są i będą w tzw. użytku mieszanym, to mogą/będą mogli Państwo zaliczać 75% wydatków związanych z eksploatacją wskazanych samochodów do kosztów uzyskania przychodów.

Powyższego nie zmienia fakt, że będą Państwo prowadzili ewidencję przebiegu pojazdu, bowiem jak jednoznacznie wskazali Państwo w opisie sprawy, samochody osobowe będące własnością Spółki będą nadal użytkowane do „innych przejazdów prywatnych”.

Tym samym, w sytuacji gdy obecnie nie prowadzą Państwo ewidencji przebiegu pojazdu, a samochody użytkowane są także dla celów prywatnych, to są Państwo zobowiązani do stosowania limitu, w zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, w wysokości 75% ponoszonych wydatków. Zatem, zgodzić należy się z Państwem, że w związku z użytkowaniem samochodów również do celów prywatnych nie przysługuje Państwu prawo do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów 100% wydatków eksploatacyjnych.

Jednocześnie, w sytuacji prowadzenia przez Państwa w przyszłości ewidencji przebiegu pojazdów, przy utrzymaniu prywatnego użytku samochodów, również nie będzie przysługiwało Państwu prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów 100% wydatków poniesionych na ich użytkowanie. Z uwagi bowiem na fakt, że samochody te nadal będą wykorzystane zarówno w działalności gospodarczej jak i do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą (na użytek prywatny pracowników), zastosowanie będzie znajdowało ograniczenie w zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów wynikające z art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o CIT.

Biorąc pod uwagę powyższe, Państwa stanowisko należy uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy wyłącznie podatku dochodowego od osób prawnych (pytanie oznaczone we wniosku nr 2 i nr 4), natomiast w zakresie podatku dochodowego od towarów i usług wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie.

Interpretacja dotyczy:

-     stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz

-     zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.