Interpretacja 0111-KDIB2-1.4010.502.2025.1.BJ

Interpretacja indywidualna

– stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 października 2025 r. za pośrednictwem platformy e-Doręczenia (PURDE) wpłynął Państwa wniosek z 20 października 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia:

1)   czy otrzymane przez Wnioskodawcę wynagrodzenie z tytułu wykonania Umowy przenoszącej własność Wierzytelności Leasingowych na rzecz Y stanowi przychód Wnioskodawcy, który powinien być rozpoznany w momencie jego otrzymania, czy też po zbyciu Wierzytelności Leasingowych, przychodem dla Wnioskodawcy będą poszczególne raty Wierzytelności Leasingowych, w dniu ich wymagalności,

2)   czy dyskonto zastosowane przy sprzedaży Wierzytelności Leasingowych w ramach Umowy stanowi pośredni koszt uzyskania przychodów dla Wnioskodawcy, potrącalny jednorazowo w momencie jego poniesienia, tj. w dniu sprzedaży Wierzytelności Leasingowych do Kupującego.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

X Sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca”, „X” lub „Spółka”) należy do międzynarodowej grupy kapitałowej (dalej: „Grupa”), jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych i podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.

W skład Grupy wchodzi także Y GmbH (dalej jako: „Y” lub „Kupujący”), spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, mająca siedzibę na terytorium Republiki Federalnej Niemiec i jedyny wspólnik Wnioskodawcy, posiadający całość udziałów w jego kapitale zakładowym. Y nie posiada w Polsce siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności (…). W tym celu Wnioskodawca zawiera m.in. umowy leasingu w rozumieniu definicji zawartej w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 Kodeks cywilny (dalej: „kodeks cywilny” lub „KC” Dz. U.2025.1071. tj. z dnia 2025.08.06), na mocy których przekazuje swoim klientom (dalej: „Leasingobiorca”) prawo do użytkowania określonego składnika aktywów przez ustalony czas w zamian za ustalone wynagrodzenie. Przedmioty leasingu są precyzyjnie zidentyfikowane, a Leasingobiorca uzyskuje prawo do niemal wszystkich korzyści ekonomicznych wynikających z ich użytkowania oraz możliwość decydowania o sposobie ich eksploatacji.

Zawierane przez Wnioskodawcę z Leasingobiorcami umowy (dalej także: „umowy leasingu”) przyjmują formę leasingu finansowego lub leasingu operacyjnego w rozumieniu ustawy CIT.

Wnioskodawca zawarł z Y umowę cesji wierzytelności (dalej: „Umowa”), na podstawie której zostały sprzedane na rzecz Y wierzytelności z tytułu zawieranych przez Wnioskodawcę jako finansującego umów leasingu. Nabycie wierzytelności przez Y przyjęło formę cesji, w której Leasingobiorcy zasadniczo nie są zawiadamiani o przelewie praw, przy czym w Umowie zawarto zastrzeżenie o możliwości doręczenia Leasingobiorcom zawiadomienia o cesji w przypadkach ściśle określonych w Umowie, tj. w sytuacji braku spłat należności leasingowych przez Leasingobiorcę, jego upadłością lub wypowiedzeniem umowy leasingu przez Wnioskodawcę.

Przedmiotem Umowy są wierzytelności leasingowe (dalej: „Wierzytelności Leasingowe”), stanowiące roszczenia w stosunku do Leasingobiorców, obejmujące całość rat kapitałowo-odsetkowych, w tym koszty produktów objętych opłatami leasingowymi o ile mają one zastosowanie do danej umowy najmu (Wierzytelności Leasingowe nie będą obejmować podatku od towaru i usług - VAT, który naliczany jest przez Wnioskodawcę na ratach leasingowych i innych należnościach z tytułu umów leasingu), wartość wykupu (tzw. ratę końcową, za jaką Leasingobiorca może wykupić przedmiot leasingu po zakończeniu umowy leasingowej), a także należności przysługujące Wnioskodawcy od Leasingobiorców w przypadku wcześniejszego rozwiązania umowy leasingu. Przychody z tytułu opłat i prowizji pozostaną przychodem Wnioskodawcy i nie zostaną przekazane do Kupującego.

Na mocy Umowy doszło zatem wyłącznie do cesji (przelewu) wyżej wymienionych Wierzytelności Leasingowych, przy czym Wnioskodawca pragnie podkreślić, iż w celu wykonania Umowy nie będzie w jakikolwiek sposób przenoszona własność przedmiotów leasingu.

Umowa precyzuje zarówno zakres wierzytelności objętych transakcją, jak i cenę ich nabycia przez Y od Wnioskodawcy - wynagrodzenie z tytułu ich nabycia ustalone zostało jako zdyskontowana wartość sprzedawanych Wierzytelności Leasingowych, natomiast wartość sprzedawanych Wierzytelności Leasingowych została ustalona w łącznej wartości nominalnej (bez podatku VAT) wszystkich przepływów pieniężnych wchodzących w skład Wierzytelności Leasingowych. Stopa dyskonta została odrębnie ustalona dla Wierzytelności Leasingowych wyrażonych w PLN i odrębnie dla Wierzytelności Leasingowych wyrażonych w EUR. Cena sprzedaży Wierzytelności Leasingowych przez Wnioskodawcę była zatem niższa od ich wartości nominalnej ze względu na zastosowanie dyskonta, które stanowi wynagrodzenie Kupującego za nabycie Wierzytelności Leasingowych.

Wierzytelności Leasingowe objęte cesją były na moment zawarcia Umowy wierzytelnościami niewymagalnymi - takimi, które są przewidziane umowami leasingu, ale ich termin wymagalności nie upłynął. Przedmiotem sprzedaży na rzecz Y były zatem wierzytelności „zdrowe”, tj. niewykazujące na dzień transakcji cech nieściągalności, których termin zapłaty jeszcze nie upłynął (tzw. wierzytelności trudne nie będą podlegały sprzedaży). Wnioskodawca ponosi wobec Y odpowiedzialność za stan prawny wierzytelności, w szczególności za możliwości ich cesji, kompletność oraz zgodność z umowami leasingu w zakresie wysokości oraz terminów płatności.

W związku z przeniesieniem Wierzytelności Leasingowych nastąpił pełen transfer ryzyka związanego z danym portfelem wierzytelności. Y będzie miał prawo żądać od Wnioskodawcy wyłącznie odkupu ewentualnych tzw. wierzytelności wadliwych. Poprzez wierzytelności wadliwe, należy rozumieć Wierzytelności Leasingowe:

(a)  w odniesieniu do których oświadczenia i zapewnienia złożone przez Wnioskodawcę w Umowie okazały się nieprawdziwe;

(b)  obarczone wadą prawną lub uzasadnionym podejrzeniem popełnienia przestępstwa (w szczególności nieistniejące, nieprzysługujące Wnioskodawcy lub też powstałe w związku z przestępczym działaniem Wnioskodawcy, Leasingobiorcy lub pozostałych uczestników procesu finansowania); lub

(c)  wynikających z umów leasingu, które zostały zawarte w sposób niezgodny z obowiązującymi procedurami Wnioskodawcy, w szczególności w zakresie oceny ryzyka transakcji, podejmowania decyzji kredytowych oraz zasad zawierania umów.

Wnioskodawca nie ponosi odpowiedzialności za spłatę Wierzytelności Leasingowych przez Leasingobiorców przeniesionych wskutek zawarcia Umowy na Kupującego, jak również nie ponosi odpowiedzialności za ściągalność wierzytelności ani za wypłacalność Leasingobiorców.

Leasingobiorcy będą nadal dokonywać spłat Wierzytelności Leasingowych sprzedanych i przekazanych na rzecz Y, na rachunki bankowe należące do Wnioskodawcy, wskazane na fakturach/notach wystawionych przez Wnioskodawcę. Spłaty Wierzytelności Leasingowych będą dokonywane przez Leasingobiorców na rzecz Wnioskodawcy zgodnie z terminami i wysokościami rat leasingu określonymi w harmonogramach spłaty rat leasingu. Wnioskodawca będzie zobowiązany do przekazywania do Y wpłat dokonanych przez Leasingobiorców z tytułu Wierzytelności Leasingowych nabytych przez Y na jego rzecz w terminach i na zasadach określonych w Umowie.

Co istotne, Wnioskodawca będzie świadczył na rzecz Y usługi w zakresie przyjmowania spłat należności oraz administrowania spłatami należności od Leasingobiorców. Usługi te będą świadczone za wynagrodzeniem należnym Wnioskodawcy od Y.

Celem zawarcia Umowy i sprzedaży wierzytelności jest zapewnienie Wnioskodawcy finansowania od Y (uzyskanie przez Spółkę środków finansowych przed datami wymagalności Wierzytelności Leasingowych), a nie sprzedaż Wierzytelności Leasingowych do Y celem ich windykacji przez Y na rzecz Wnioskodawcy, żadna ze stron nie musi podejmować czynności windykacyjnych względem Leasingobiorców.

Pytania

1)   Czy w okolicznościach wskazanych w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, otrzymane przez Wnioskodawcę wynagrodzenie z tytułu wykonania Umowy przenoszącej własność Wierzytelności Leasingowych na rzecz Y stanowi przychód Wnioskodawcy, który powinien być rozpoznany w momencie jego otrzymania, czy też po zbyciu Wierzytelności Leasingowych, przychodem dla Wnioskodawcy będą poszczególne raty Wierzytelności Leasingowych, w dniu ich wymagalności?

2)   Czy dyskonto zastosowane przy sprzedaży Wierzytelności Leasingowych w ramach Umowy stanowi pośredni koszt uzyskania przychodów dla Wnioskodawcy, potrącalny jednorazowo w momencie jego poniesienia, tj. w dniu sprzedaży Wierzytelności Leasingowych do Kupującego?

Państwa stanowisko w sprawie

1)   Zdaniem Wnioskodawcy, w okolicznościach wskazanych w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, otrzymane przez niego wynagrodzenie z tytułu wykonania Umowy przenoszącej własność Wierzytelności Leasingowych na rzecz Y nie stanowi przychodu Wnioskodawcy, lecz Wnioskodawca, po zbyciu Wierzytelności leasingowych, powinien rozpoznać przychód w wysokości odpowiadającej wysokości poszczególnych rat Wierzytelności leasingowych, w dniu ich wymagalności.

2)   Zdaniem Wnioskodawcy, dyskonto zastosowane przy sprzedaży poszczególnych transz Wierzytelności Leasingowych w ramach Umowy stanowi pośredni koszt uzyskania przychodów dla Wnioskodawcy, potrącalny jednorazowo w momencie jego poniesienia, w dniu sprzedaży wierzytelności do Kupującego.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:

Ad 1

W myśl art. 17k ust. 1 i 2 ustawy CIT:

Jeżeli finansujący przeniósł na rzecz osoby trzeciej wierzytelności z tytułu opłat, o których mowa w art. 17b ust. 1, a nie została przeniesiona na osobę trzecią własność przedmiotu umowy leasingu:

1) do przychodów finansującego nie zalicza się kwot wypłaconych przez osobę trzecią z tytułu przeniesienia wierzytelności;

2) kosztem uzyskania przychodów finansującego jest zapłacone osobie trzeciej dyskonto lub wynagrodzenie.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, opłaty ponoszone przez korzystającego na rzecz osoby trzeciej stanowią przychód finansującego w dniu wymagalności zapłaty.

Art. 17b ust. 1 ustawy CIT, do którego referuje powyższy przepis stanowi, iż:

1. Opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowią przychód finansującego i odpowiednio w przypadku, o którym mowa w pkt 1, koszt uzyskania przychodów korzystającego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, jeżeli:

1)   umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym nie jest osoba wymieniona w pkt 2, została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego okresu amortyzacji, jeżeli przedmiotem umowy leasingu są podlegające odpisom amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości niematerialne i prawne, albo została zawarta na okres co najmniej 5 lat, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym nieruchomości;

2)   umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, została zawarta na czas oznaczony;

3)   suma ustalonych opłat w umowie leasingu, o której mowa w pkt 1 lub 2, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, a w przypadku zawarcia przez finansującego następnej umowy leasingu środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej będących uprzednio przedmiotem takiej umowy odpowiada co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia następnej umowy leasingu; przepis art. 14 stosuje się odpowiednio.

Art. 17f ustawy CIT stanowi, iż:

1)   Do przychodów finansującego, z zastrzeżeniem ust. 3, i odpowiednio do kosztów uzyskania przychodów korzystającego nie zalicza się opłat, o których mowa w art. 17b ust. 1, w części stanowiącej spłatę wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki:

2)   umowa leasingu została zawarta na czas oznaczony;

3)   suma ustalonych w umowie leasingu opłat, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, a w przypadku zawarcia przez finansującego następnej umowy leasingu środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej będących uprzednio przedmiotem takiej umowy odpowiada co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia następnej umowy leasingu; przepis art. 14 stosuje się odpowiednio;

4)   umowa zawiera postanowienie, że w podstawowym okresie umowy leasingu:

a) odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający, w przypadku gdy nie jest osobą wymienioną w lit. b, albo

b) finansujący rezygnuje z dokonywania odpisów amortyzacyjnych, w przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej.

2.   Jeżeli wysokość kwoty spłaty wartości środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych przypadających na poszczególne opłaty nie jest określona w umowie leasingu, ustala się ją proporcjonalnie do okresu trwania tej umowy.

3.   Do przychodów finansującego zalicza się opłaty, o których mowa w art. 17b ust. 1, uzyskane z tytułu wszystkich umów leasingu zawartych przez finansującego dotyczących tego samego środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, w części przewyższającej spłatę wartości początkowej, określonej zgodnie z art. 16g.

Powyższe przepisy ustawy CIT szczegółowo określają zatem zasady rozliczania przychodów i kosztów w sytuacji przeniesienia wierzytelności z tytułu umów leasingu na osobę trzecią. Zasady te znajdują zastosowanie jedynie w przypadku, gdy spełniony jest podstawowy warunek jakim jest brak przeniesienia na nabywcę wierzytelności własności przedmiotu leasingu. W przeciwnym przypadku sprzedaż wierzytelności z tytułu umów leasingu winna być opodatkowana na zasadach ogólnych przewidzianych w ustawie CIT.

W świetle tego przepisu, w opisanej w stanie faktycznym transakcji, z uwagi na brak przeniesienia na nabywcę wierzytelności własności przedmiotów leasingu, przychód ze sprzedaży Wierzytelności Leasingowych przez Spółkę na rzecz Y stanowią wyłącznie opłaty leasingowe. Momentem właściwym do rozpoznania tego przychodu przez Spółkę jest moment wymagalności ich zapłaty.

Literalna treść art. 17k ustawy CIT odwołuje się w swej treści jednak bezpośrednio jedynie do treści art. 17b ustawy CIT, w którym uregulowany został leasing operacyjny, lecz nie referuje wprost do art. 17f ustawy CIT, w którym uregulowany został leasing finansowy.

Jest to o tyle istotne, iż Wnioskodawca w ramach zawieranych umów leasingu zawiera zarówno umowy leasingu operacyjnego, jak i leasingu finansowego.

Wnioskodawca pragnie jednak podkreślić, iż zarówno zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem orzeczniczym sądów administracyjnych jak i stanowiskiem organów podatkowych, w przypadkach sprzedaży w odniesieniu do umów leasingu finansowego, podobnie jak w przypadku leasingu operacyjnego, kwoty otrzymane przez sprzedawcę od kupującego z tytułu zapłaty za wierzytelności objęte sprzedażą, nie stanowią przychodu spółki w momencie ich otrzymania.

Przykładem takiego podejścia jest aktualny od wielu lat wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej także: „NSA”) z 24 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 247/08, w którym sąd wskazał, iż: hipoteza normy zawartej w art. 17k ust. 1 u.p.d.o.p. „z tytułu opłat, o których mowa w art. 17b ust. 1” odnosi się do opłat ponoszonych przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych ustalonych zarówno w umowie leasingu operacyjnego jak i leasingu finansowego.”

Podobne stanowisko przyjął Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej też: „DKIS”) interpretacji indywidualnej z 28 sierpnia 2024 r., Znak: 0111-KDIB1-3.4010.412.2024.1.PC, w której organ odstąpił od uzasadnienia prawnego, akceptując stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym:

„(…) Zdaniem Wnioskodawcy, należy uznać, nie będzie on zobowiązany do rozpoznawania skutków podatkowych związanych ze zbyciem wierzytelności, zgodnie z art. 17k ustawy o CIT zarówno w przypadku zbycia wierzytelności z tytułu umów leasingu operacyjny jak i umów leasingu finansowego. Podsumowując, kwoty otrzymane przez Wnioskodawcę od Banku w związku z przeniesieniem wierzytelności nie będą skutkować obowiązkiem rozpoznania przychodu podatkowego, co jest zgodne z treścią art. 17k ust. 1 pkt 1 tejże ustawy.(…)”.

W świetle powyższego, zdaniem Wnioskodawcy zarówno w przypadku leasingu operacyjnego, jak i leasingu finansowego, zgodnie z art. 17k ust. 1 pkt 1 ustawy CIT otrzymana od Kupującego cena za nabyte wierzytelności nie stanowi przychodu podatkowego dla Wnioskodawcy. Przychód ze sprzedaży Wierzytelności Leasingowych przez Spółkę na rzecz Y stanowić będą poszczególne raty Wierzytelności leasingowych, które powinny być rozpoznane przez Spółkę w moment wymagalności ich zapłaty.

Ad 2

Jak wskazuje art. 17a ustawy CIT przez umowę leasingu rozumie się umowę nazwaną w kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze stron, zwana dalej „finansującym”, oddaje do odpłatnego używania albo używania i pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej dalej „korzystającym”, podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty oraz prawo wieczystego użytkowania gruntów.

Kodeks cywilny przewiduje podział umów leasingu na leasing operacyjny oraz leasing finansowy.

Zgodnie z art. 709¹ kodeksu cywilnego, przez umowę leasingu operacyjnego finansujący zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w tej umowie i oddać tę rzecz korzystającemu do używania albo używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić finansującemu w uzgodnionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego.

Leasing finansowy, jak wynika z art. 709¹⁶ KC zobowiązuje finansującego, bez dodatkowego świadczenia, do przeniesienia na korzystającego własności rzeczy po upływie oznaczonego w umowie czasu trwania umowy.

Jak stanowi art. 17b ust. 1 ustawy CIT:

Opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowią przychód finansującego i odpowiednio w przypadku, o którym mowa w pkt 1, koszt uzyskania przychodów korzystającego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, jeżeli:

1)   umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym nie jest osoba wymieniona w pkt 2, została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego okresu amortyzacji, jeżeli przedmiotem umowy leasingu są podlegające odpisom amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości niematerialne i prawne, albo została zawarta na okres co najmniej 5 lat, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym nieruchomości;

2)   umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, została zawarta na czas oznaczony;

3)   suma ustalonych opłat w umowie leasingu, o której mowa w pkt 1 lub 2, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, a w przypadku zawarcia przez finansującego następnej umowy leasingu środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej będących uprzednio przedmiotem takiej umowy odpowiada co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia następnej umowy leasingu; przepis art. 14 stosuje się odpowiednio.

Natomiast, zgodnie z art. 17k ust. 1 i 2 ustawy CIT:

Jeżeli finansujący przeniósł na rzecz osoby trzeciej wierzytelności z tytułu opłat, o których mowa w art. 17b ust. 1, a nie została przeniesiona na osobę trzecią własność przedmiotu umowy leasingu:

1) do przychodów finansującego nie zalicza się kwot wypłaconych przez osobę trzecią z tytułu przeniesienia wierzytelności;

2) kosztem uzyskania przychodów finansującego jest zapłacone osobie trzeciej dyskonto lub wynagrodzenie.

3) W przypadku, o którym mowa w ust. 1, opłaty ponoszone przez korzystającego na rzecz osoby trzeciej stanowią przychód finansującego w dniu wymagalności zapłaty.”

W świetle powyższych przepisów należy stwierdzić, że gdy przeniesienie wierzytelności na rzecz podmiotu trzeciego nie wiąże się z transferem własności przedmiotu leasingu, zbycie wierzytelności leasingowej nie skutkuje obowiązkiem rozpoznania przychodu podatkowego przez finansującego (Wnioskodawcę) z tytułu kwot wpłaconych przez nabywcę wierzytelności. W takiej sytuacji zbywca wierzytelności rozpoznaje przychód z tytułu otrzymywanych opłat leasingowych od leasingobiorców zgodnie z terminami wymagalności sprzedanych wierzytelności. Ponadto, w takiej sytuacji różnica pomiędzy sumą opłat należnych od leasingobiorców, a kwotą zapłaconą za wierzytelności przez Kupującego będzie traktowane jako koszt uzyskania przychodu.

Zgodnie z literalnym brzmieniem art. 17k ust. 1 ustawy CIT, artykuł ten dotyczy jedynie przeniesienia wierzytelności z tytułu opłat ustalonych w umowach leasingu operacyjnego. Jednakże, jak wskazuje orzecznictwo sądów administracyjnych oraz organów podatkowych, również w przypadkach sprzedaży w odniesieniu do umów leasingu finansowego, kwoty otrzymane przez sprzedawcę od kupującego z tytułu zapłaty za wierzytelności objęte sprzedażą, nie stanowią przychodu spółki w momencie ich otrzymania.

Artykuł 17k ustawy CIT szczegółowo opisuje zasady rozliczania przychodów i kosztów w przypadku przeniesienia wierzytelności z tytułu leasingu na rzecz osoby trzeciej. W myśl powyższego przepisu w analizowanej transakcji przychód podatkowy z tytułu sprzedaży wierzytelność przez Wnioskodawcę do Y stanowią opłaty leasingowe. Momentem właściwym do rozpoznania przychodu przez Spółkę z tego tytułu będzie moment wymagalności ich zapłaty.

W konsekwencji, w przypadku należnych opłat z tytułu umów leasingu operacyjnego przychodem po stronie Spółki w momencie jej wymagalności będzie pełna wartość tych opłat należna od Leasingobiorców, zgodnie z art. 17b ust. 1 ustawy CIT. Jednocześnie, zgodnie z art. 17k ust. 1 pkt 1 ustawy CIT, otrzymana od Kupującego cena za nabyte wierzytelności nie stanowi przychodu podatkowego dla Wnioskodawcy.

Kosztem uzyskania przychodów po stronie Wnioskodawcy jest dyskonto. Jak wynika ze stanowisk organów podatkowych - dyskonto stanowi koszt pośredni, z uwagi na fakt, że nie jest możliwe wskazanie przychodu ani strumienia przychodów, z którymi koszt związany byłby bezpośrednio (art. 17k ustawy CIT wskazuje bowiem, że cena sprzedaży wierzytelności nie stanowi przychodu podatkowego zbywającego – dyskonta nie można więc bezpośrednio wiązać z ceną sprzedaży wierzytelności).

Zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy CIT - koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia.

Jak wskazuje art. 15 ust. 4e ustawy CIT:

Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

W konsekwencji, koszt dyskonta jest potrącalny jednorazowo w momencie sprzedaży wierzytelności.

Stanowisko to potwierdza m.in. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 18 listopada 2020 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.453.2020.1.BK, w której organ zaaprobował stanowisko wnioskodawcy, iż „dyskonto zastosowane przy sprzedaży Wierzytelności do SPV powinno zostać zakwalifikowane do kategorii kosztów uzyskania przychodów innych niż bezpośrednio związane z przychodami. Z uwagi na fakt, iż są to koszty faktycznie warunkujące sprzedaż każdej z transz Wierzytelności w ramach Sekurytyzacji, stanowić one będą wydatki jednorazowe niedotyczące okresu przekraczającego rok podatkowy. W konsekwencji, koszty te będą potrącalne w momencie ich poniesienia.”

Podobne stanowisko zajął DKIS m.in. w interpretacjach indywidualnych:

• z 15 listopada 2017 r., Znak: 0111-KDIB1-2.4010.348.2017.2.AK,

• z 26 listopada 2018 r., Znak: 0111-KDIB1-3.4010.358.2017.1.MST,

• z 9 czerwca 2021 r., Znak: 0111-KDIB2-1.4010.154.2021.1.BKD,

• z 29 listopada 2024 r., Znak: 0111-KDIB1-3.4010.608.2024.1.JKU oraz

• z 28 lutego 2025 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.708.2024.1.SP.

Również zgodnie z interpretacją indywidualną DKIS z 18 lutego 2020 r., Znak: 0111-KDIB2-1.4010.651.2019.1.BKD: „(…) dyskonto powstające przy sprzedaży do SPV transzy wierzytelności wynikających z umów leasingu będzie stanowiło pośredni koszt uzyskania przychodów każdorazowo ujęty jednorazowo w momencie sprzedaży poszczególnych transz wierzytelności do SPV(…)”.

Art. 17k ust. 1 pkt 2 ustawy CIT wskazuje jednoznacznie, iż kosztem uzyskania przychodu finansującego jest zapłacone osobie trzeciej dyskonto lub wynagrodzenie. Wobec braku możliwości rozpoznania tego kosztu podatkowego w dacie uznania go za taki dla celów rachunkowych lub, ogólniej, ujęcia dyskonta w księgach rachunkowych, w ocenie Wnioskodawcy, jedyną możliwością jest zaliczenie przedmiotowego dyskonta do kosztów uzyskania przychodów w momencie sprzedaży poszczególnych transz wierzytelności do Kupującego.

Ustawa CIT jednoznacznie potwierdza, iż dany wydatek jest kosztem podatkowym, lecz nakazuje jego rozliczenie w dacie ujęcia kosztu w księgach rachunkowych, co nigdy nie nastąpi (ze względu na różnice w ujęciu podatkowym i rachunkowym). Dlatego też dzień poniesienia przez Wnioskodawcę kosztu w postaci dyskonta stanowi dzień sprzedaży każdej z transz wierzytelności do Kupującego.

Na takim samym stanowisku stanął DKIS w interpretacji indywidualnej z 12 lutego 2024 r., Znak: 0111-KDIB2-1.4010.521.2023.1.BJ.: „(…) Należy podkreślić, iż ze względu na odrębność prawa podatkowego i prawa bilansowego, określone operacje często są ujmowane inaczej dla celów podatkowych i rachunkowych. Tytułem przykładu podać można różnice w ujmowaniu umów leasingu, różnice w ujmowaniu i amortyzacji środków trwałych, czy też w odliczaniu kosztów odsetkowych. Dlatego też, fakt, iż planowana Sekurytyzacja zostanie odmiennie ujęta dla celów podatkowych oraz rachunkowych nie jest niczym nadzwyczajnym. Różnica taka nie może jednak wpływać efektywnie na możliwość zaliczenia do kosztów podatkowych zastosowanego w transakcji dyskonta, gdyż uznanie dyskonta za koszt podatkowy w sposób jednoznaczny zostało potwierdzone w art. 17k ust. 1 pkt 2 Ustawy o CIT.(…)”

Analogiczne stanowisko zostało potwierdzone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 listopada 2014 r. (sygn. akt II FSK 2596/12), w którym wskazano, że:

„(…) W art. 15 ust. 4e PDOPrU nie ma odesłania do zasad ustalania dnia poniesienia kosztu w rozumieniu rachunkowości, ale do momentu wykonania ściśle określonej czynności związanej z prowadzeniem ksiąg rachunkowych. Zgodnie z art. 20 ust. 1 u.r. do ksiąg rachunkowych okresu sprawozdawczego należy wprowadzić w postaci zapisu, każde zdarzenie, które nastąpiło w tym okresie sprawozdawczym. Potwierdza to wcześniej wyrażony pogląd, że czynność zaksięgowania, czyli wpisania do ksiąg, oznacza wprowadzenie do ksiąg rachunkowych w postaci zapisu zdarzenia związanego z poniesieniem kosztu uzyskania przychodu.

Mając na uwadze stosowaną technikę legislacyjną w zakresie odesłań do u.r., ustawodawca podatkowy, gdyby chciał przyjąć rozwiązanie polegające na tożsamości momentu poniesienia kosztu podatkowego i kosztu w rozumieniu rachunkowości, powinien sformułować przepis art. 15 ust. 4e PDOPrU następująco: za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodu uważa się dzień poniesienia kosztu obciążającego wynik finansowy w rozumieniu przepisów o rachunkowości, czyli przepisów u.r., przepisów wykonawczych do niej lub MSR.

Brak odesłania w treści art. 15 ust. 4e PDOPrU do przepisów o rachunkowości wskazuje na brak intencji ustawodawcy do uregulowania kwestii momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu poprzez odniesienie do zasad stosowanych w tym zakresie w rachunkowości.(…)”

Podobne stanowisko zajął DKIS m.in. w interpretacjach indywidualnych:

• z 15 listopada 2017 r., Znak: 0111-KDIB1-3.4010.359.2017.1.MST,

• z 18 lutego 2020 r., Znak: 0111-KDIB2-1.4010.651.2019.1.BKD,

• z 25 czerwca 2021 r., Znak: 0111-KDIB1-3.4010.143.2021.2.JKU,

• z 10 marca 2022 r., Znak: 0111-KDIB2-1.4010.580.2021.1.AR.

Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, dyskonto stosowane w ramach Umowy stanowi dla niego pośredni koszt uzyskania przychodów, który powinien zostać rozpoznany jednorazowo w momencie jego poniesienia, tj. w dniu sprzedaży wierzytelności.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie pytania Nr 2 jest prawidłowe.

W zakresie pytania Nr 2 odstępuję od uzasadnienia prawnego oceny Państwa stanowiska.

Natomiast Państwa stanowisko w zakresie pytania Nr 1 jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej w zakresie dot. pytania Nr 1

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności:

1) otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe;

2) wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe i instytucje gospodarki budżetowej w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub używanie.

W myśl art. 12 ust. 3 ustawy o CIT:

Za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.

Stosowanie do art. 12 ust. 4b ustawy o CIT:

W przypadku umowy najmu lub dzierżawy rzeczy albo praw majątkowych oraz umów o podobnym charakterze, jeżeli wynajmujący lub wydzierżawiający przeniósł na rzecz osoby trzeciej wierzytelności z tytułu opłat wynikających z takich umów, a umowy te między stronami nie wygasają, do przychodów wynajmującego lub wydzierżawiającego nie zalicza się kwot wypłaconych przez osobę trzecią z tytułu przeniesienia wierzytelności. Opłaty ponoszone przez najemcę lub dzierżawcę na rzecz osoby trzeciej stanowią przychód wynajmującego lub wydzierżawiającego w dniu wymagalności zapłaty.

W myśl art. 17k ust. 1 ustawy o CIT:

Jeżeli finansujący przeniósł na rzecz osoby trzeciej wierzytelności z tytułu opłat, o których mowa w art. 17b ust. 1, a nie została przeniesiona na osobę trzecią własność przedmiotu umowy leasingu:

1) do przychodów finansującego nie zalicza się kwot wypłaconych przez osobę trzecią z tytułu przeniesienia wierzytelności;

2) kosztem uzyskania przychodów finansującego jest zapłacone osobie trzeciej dyskonto lub wynagrodzenie.

Zgodnie z art. 17k ust. 2 ustawy o CIT:

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, opłaty ponoszone przez korzystającego na rzecz osoby trzeciej stanowią przychód finansującego w dniu wymagalności zapłaty.

Stosownie do art. 17b ust. 1 ustawy o CIT:

Opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowią przychód finansującego i odpowiednio w przypadku, o którym mowa w pkt 1, koszt uzyskania przychodów korzystającego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, jeżeli:

1) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym nie jest osoba wymieniona w pkt 2, została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego okresu amortyzacji, jeżeli przedmiotem umowy leasingu są podlegające odpisom amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości niematerialne i prawne, albo została zawarta na okres co najmniej 5 lat, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym nieruchomości;

2) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, została zawarta na czas oznaczony;

3)suma ustalonych opłat w umowie leasingu, o której mowa w pkt 1 lub 2, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, a w przypadku zawarcia przez finansującego następnej umowy leasingu środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej będących uprzednio przedmiotem takiej umowy odpowiada co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia następnej umowy leasingu; przepis art. 14 stosuje się odpowiednio.

Zgodnie z art. 17f ustawy o CIT:

1. Do przychodów finansującego, z zastrzeżeniem ust. 3, i odpowiednio do kosztów uzyskania przychodów korzystającego nie zalicza się opłat, o których mowa w art. 17b ust. 1, w części stanowiącej spłatę wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki:

1)umowa leasingu została zawarta na czas oznaczony;

2) suma ustalonych w umowie leasingu opłat, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, a w przypadku zawarcia przez finansującego następnej umowy leasingu środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej będących uprzednio przedmiotem takiej umowy odpowiada co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia następnej umowy leasingu; przepis art. 14 stosuje się odpowiednio;

3) umowa zawiera postanowienie, że w podstawowym okresie umowy leasingu:

a) odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający, w przypadku gdy nie jest osobą wymienioną w lit. b, albo

b) finansujący rezygnuje z dokonywania odpisów amortyzacyjnych, w przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej.

2. Jeżeli wysokość kwoty spłaty wartości środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych przypadających na poszczególne opłaty nie jest określona w umowie leasingu, ustala się ją proporcjonalnie do okresu trwania tej umowy.

3. Do przychodów finansującego zalicza się opłaty, o których mowa w art. 17b ust. 1, uzyskane z tytułu wszystkich umów leasingu zawartych przez finansującego dotyczących tego samego środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, w części przewyższającej spłatę wartości początkowej, określonej zgodnie z art. 16g.

W myśl art. 17j ust. 1 ustawy o CIT:

Jeżeli w umowie leasingu została określona cena, po której korzystający ma prawo nabyć przedmiot umowy po zakończeniu podstawowego okresu tej umowy, cenę tę uwzględnia się w sumie opłat, o których mowa w art. 17b ust. 1 pkt 3 i art. 17f ust. 1 pkt 2.

Odnosząc powyższe przepisy do przedmiotowej sprawy wskazać należy, że pojęcie „wierzytelność”, którym posługują się ww. przepisy, nie zostało odrębnie zdefiniowane w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych. Według Słownika języka polskiego PWN (http://sjp.pwn.pl) pojęcie to oznacza uprawnienie przysługujące wierzycielowi do domagania się od dłużnika spełnienia określonego świadczenia. Wierzytelnością w terminologii prawniczej nazywa się zobowiązanie. Podstawowym elementem treści zobowiązania jest właśnie wierzytelność, którą określa bardzo ogólnie przepis art. 353 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.; dalej: „Kc”), który stanowi, że zobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia, a dłużnik powinien świadczenie spełnić.

Wobec braku definicji „wierzytelności” w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych cywilistyczne rozumienie pojęcia „wierzytelności” ma w ocenie organu podatkowego, zastosowanie na gruncie wskazanej ustawy podatkowej.

Przepis art. 17k ustawy o CIT mówi wprost o wierzytelnościach z tytułu opłat leasingowych. Należy przy tym zaznaczyć, że odwołanie się w art. 17k ust. 1 ustawy o CIT, do art. 17b ust. 1 tej ustawy dotyczy wyłącznie opłat, o których mowa w tym przepisie, a nie umów w nim wskazanych. Tym samym rozwiązania zawarte w art. 17k ww. ustawy mają zastosowanie zarówno do cesji umów leasingu operacyjnego, o którym mowa w art. 17b powołanej ustawy, jak też umów leasingu finansowego – wskazanego w art. 17f cytowanej regulacji.

Z opisu sprawy wynika, że zawarliście Państwo z Y umowę cesji wierzytelności, na podstawie której zostały sprzedane na rzecz Y wierzytelności z tytułu zawieranych przez Państwo jako finansującego umów leasingu (operacyjnego oraz finansowego). Nabycie wierzytelności przez Y przyjęło formę cesji.

Przedmiotem Umowy są wierzytelności leasingowe, stanowiące roszczenia w stosunku do Leasingobiorców, obejmujące całość rat kapitałowo-odsetkowych, w tym koszty produktów objętych opłatami leasingowymi o ile mają one zastosowanie do danej umowy najmu, wartość wykupu (tzw. ratę końcową, za jaką Leasingobiorca może wykupić przedmiot leasingu po zakończeniu umowy leasingowej), a także należności przysługujące Wnioskodawcy od Leasingobiorców w przypadku wcześniejszego rozwiązania umowy leasingu.

Na mocy Umowy doszło zatem wyłącznie do cesji (przelewu) wyżej wymienionych Wierzytelności Leasingowych, przy czym w celu wykonania Umowy nie będzie w jakikolwiek sposób przenoszona własność przedmiotów leasingu.

Leasingobiorcy będą nadal dokonywać spłat Wierzytelności Leasingowych sprzedanych i przekazanych na rzecz Y, na rachunki bankowe należące do Wnioskodawcy, wskazane na fakturach/notach wystawionych przez Wnioskodawcę. Spłaty Wierzytelności Leasingowych będą dokonywane przez Leasingobiorców na rzecz Wnioskodawcy zgodnie z terminami i wysokościami rat leasingu określonymi w harmonogramach spłaty rat leasingu. Wnioskodawca będzie zobowiązany do przekazywania do Y wpłat dokonanych przez Leasingobiorców z tytułu Wierzytelności Leasingowych nabytych przez Y na jego rzecz w terminach i na zasadach określonych w Umowie.

W świetle powyższych przepisów należy stwierdzić, że wynagrodzenie zapłacone przez Y do Spółki za nabyte Wierzytelności z Umów nie będzie stanowiło przychodu po stronie Spółki stosownie do art. 17k ust. 1 pkt 1) oraz art. 12 ust. 4b ustawy CIT.

Natomiast jak wynika z art. 17k ust. 2 i art. 12 ust. 4b zd. drugie, Spółka będzie zobowiązana do wykazywania przychodów w odniesieniu do opłat ponoszonych przez Leasingobiorców dotyczących Wierzytelności z Umów w dniu wymagalności ich zapłaty.

W odniesieniu do Umów Leasingu, powyższy sposób rozliczenia transakcji sprzedaży Wierzytelności Leasingowych będzie miał zastosowanie zarówno w odniesieniu do Wierzytelności wynikających z Umów Leasingu operacyjnego, jak i Umów Leasingu finansowego.

Zgodnie z cytowanym powyżej art. 17k ust. 1 ustawy CIT, odnosi się on do przeniesienia wierzytelności z tytułu opłat, o których mowa w art. 17b ust. 1. Literalna interpretacja tego zapisu prowadzi do wniosku, iż odniesienie to dotyczy opłat ustalonych w umowie leasingu, ponoszonych przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Odniesienie to nie wskazuje natomiast, czy chodzi w tym przypadku o przedmiotowe opłaty wynikające z umowy leasingu operacyjnego, czy też finansowego. W konsekwencji, przepis art. 17k ustawy o CIT ma zastosowanie do przeniesienia wierzytelności wynikających z obu rodzajów umów, czyli zarówno operacyjnego, jak i finansowego.

Zauważyć należy, że art. 17k ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT ma zastosowanie także do wierzytelności o zapłatę ceny wykupu przedmiotu leasingu po zakończeniu okresu umowy leasingu, tj. wierzytelność o zapłatę wartości rezydualnej, wchodzącej w skład Wierzytelności Leasingowych. Art. 17k ust. 1 ustawy o CIT dotyczy sytuacji, w której finansujący przeniósł na osobę trzecią wierzytelności z tytułu opłat, o których mowa w art. 17b ust. 1 ustawy o CIT. Art. 17b ust. 1 tej ustawy określa natomiast sposób kwalifikacji podatkowej opłat ponoszonych przez korzystającego w podstawowym okresie umowy leasingu. Zgodnie z art. 17j ust. 1 ustawy o CIT, cena nabycia przedmiotu umowy leasingu zawiera się w sumie opłat, o których mowa w art. 17b ust. 1 ustawy o CIT, jeżeli umowa przewiduje wykup przedmiotu leasingu.

Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że art. 17k ustawy o CIT ma zastosowanie zarówno do wierzytelności odnoszącej się do opłat za korzystanie z przedmiotu leasingu, jak i do wierzytelności o zapłatę ceny za przeniesienie własności przedmiotu leasingu po zakończeniu obowiązywania umowy.

Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, że wynagrodzenie należne Spółce od Y za zbyte Wierzytelności wynikające zarówno z Umów Leasingu operacyjnego, jak i finansowego nie będzie stanowiło przychodu po Państwa stronie. Zauważyć jednak należy, że będziecie Państwo zobowiązani do wykazywania przychodów w odniesieniu do opłat ponoszonych przez Leasingobiorców dotyczących Wierzytelności wynikających z umów leasingu w dniu wymagalności ich zapłaty.

W konsekwencji, w przypadku należnych od Leasingobiorców opłat z tytułu Umów Leasingu operacyjnego, przychodem po stronie Spółki w momencie jej wymagalności będzie pełna wartość tych opłat należna od Leasingobiorców (zgodnie z art. 17b ust. 1 i art. 12 ust. 3 ustawy o CIT). Natomiast w przypadku opłat należnych z tytułu Umów Leasingu finansowego, przychodem dla Spółki w momencie jej wymagalności będzie jedynie część odsetkowa opłat leasingowych, natomiast nie będzie przychodem ta część opłaty leasingowej, która stanowić będzie spłatę wartości początkowej leasingowanego przedmiotu (art. 17f ust. 1 ustawy o CIT).

W związku z powyższym nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem w części dotyczącej leasingu finansowego w zakresie pytania oznaczonego we wniosku Nr 1 w którym twierdzicie, że powinniście rozpoznać przychód w wysokości odpowiadającej wysokości poszczególnych rat Wierzytelności leasingowych, w dniu ich wymagalności.

Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku Nr 1 w odniesieniu do umów leasingu:

- operacyjnego – jest prawidłowe,

- finansowego – jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji organów podatkowych oraz wyroków sądowych, wskazać należy, że rozstrzygnięcia w nich zawarte dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, w określonym stanie. Natomiast organy podatkowe, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i organów podatkowych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, bowiem powołane interpretacje nie stanowią materialnego prawa podatkowego i nie mają mocy powszechnie obowiązującej. Każdą sprawę Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i muszą się Państwo zastosować do interpretacji.

-   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-  Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-  w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-  w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji w zakresie pytania Nr 2 jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.