Interpretacja 0111-KDIB2-1.4010.615.2025.1.DKG

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 grudnia 2025 r. za pośrednictwem platformy ePUAP wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia:

-        czy Wnioskodawca jest uprawniony, na podstawie art. 16i ust.5 Ustawy CIT, do obniżenia stosowanych obecnie stawek amortyzacyjnych, w odniesieniu do wszystkich lub wybranych środków trwałych amortyzowanych metodą liniową, do dowolnego poziomu, w tym do stawki 0%;

-        czy w przypadku obniżenia na podstawie art. 16i ust. 5 Ustawy o CIT stosowanych obecnie stawek amortyzacyjnych w odniesieniu do środków trwałych, Wnioskodawca będzie miał prawo do zwiększenia tych stawek w kolejnych latach podatkowych, jednak nie wyżej niż do wysokości stawek określonych w Wykazie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego

A SA (dalej: "Wnioskodawca" lub "Spółka") jest spółką kapitałową podlegającą nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Spółka jest członkiem B, będącej podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych zgodnie z przepisem art. 1a Ustawy o CIT.

Wnioskodawca dokonuje odpisów amortyzacyjnych od wykorzystywanych w działalności gospodarczej środków trwałych, stosując metodą liniową amortyzacji, o której mowa w art. 16h Ustawy o CIT.

Wnioskodawca stosuje obecnie stawki amortyzacyjne nie wyższe niż te wynikające z Wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiącego Załącznik nr 1 do Ustawy o CIT (dalej: „Wykaz”).

Spółka nie wykorzystuje środków trwałych w działalności, z której dochody podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym.

Spółka planuje obniżenie stosowanych obecnie stawek amortyzacyjnych w odniesieniu do wszystkich lub wybranych środków trwałych do poziomu niższego niż stawki wynikające z Wykazu, w tym do stawki 0%.

Pytanie

1.    Czy Wnioskodawca jest uprawniony, na podstawie art. 16i ust. 5 Ustawy o CIT, do obniżenia stosowanych obecnie stawek amortyzacyjnych, w odniesieniu do wszystkich lub wybranych środków trwałych amortyzowanych metodą liniową, do dowolnego poziomu, w tym do stawki 0%?

2.    Czy w przypadku obniżenia na podstawie art. 16i ust. 5 Ustawy o CIT stosowanych obecnie stawek amortyzacyjnych w odniesieniu do środków trwałych, Wnioskodawca będzie miał prawo do zwiększenia tych stawek w kolejnych latach podatkowych, jednak nie wyżej niż do wysokości stawek określonych w Wykazie?

Państwa stanowisko w sprawie

W zakresie pytania nr 1

Wnioskodawca jest uprawniony, na podstawie art. 16i ust. 5 Ustawy o CIT, do obniżenia stosowanych obecnie stawek amortyzacyjnych, w odniesieniu do wszystkich lub wybranych środków trwałych amortyzowanych metodą liniową, do dowolnego poziomu, w tym do stawki 0%.

W zakresie pytania nr 2

W przypadku obniżenia na podstawie art. 16i ust. 5 Ustawy o CIT stosowanych obecnie stawek amortyzacyjnych w odniesieniu do środków trwałych, Wnioskodawca będzie miał prawo do zwiększenia tych stawek w kolejnych latach podatkowych, jednak nie wyżej niż do wysokości stawek określonych w Wykazie.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Część wspólna uzasadnienia do stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania 1 i 2

Zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Kosztami uzyskania przychodów są zatem wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, o ile pozostają w związku przyczynowo skutkowym z osiąganymi przychodami lub służą zachowaniu bądź zabezpieczeniu źródła przychodów.

Na podstawie art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16.

Stosownie do art. 16a ust. 1 Ustawy o CIT, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.    budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2.    maszyny, urządzenia i środki transportu,

3.    inne przedmioty

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1 Ustawy o CIT, zwane środkami trwałymi.

Zgodnie z zasadą określoną w art. 16i ust. 1 Ustawy o CIT, odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 16j-16ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie i zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1 Ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 16h ust. 2 Ustawy o CIT, podatnicy dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonych art. 16i-16k Ustawy o CIT dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego. Jedną z metod amortyzacji jest amortyzacją według zasad, o których mowa w art. 16i Ustawy o CIT.

Kluczowy dla niniejszego wniosku jest art. 16i ust. 5 Ustawy o CIT, który stanowi, że podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1

W ocenie Wnioskodawcy, art. 16i ust. 5 Ustawy o CIT wyraża ogólną zasadę zezwalającą podatnikom na obniżenie stawek amortyzacji podatkowej środków trwałych amortyzowanych metodą liniową. Co do zasady (poza ograniczeniem, o którym mowa w art. 16i ust. 8 Ustawy o CIT1), ustawodawca nie przewidział dodatkowych, ustawowych ograniczeń w ww. zakresie, w szczególności:

·         nie określił minimalnego poziomu, do którego można obniżyć stawki amortyzacji podatkowej. Oznacza to, iż w przypadku obniżania stawek amortyzacyjnych dla celów podatkowych, podatnik nie jest związany innymi ograniczeniami, co oznacza, że podatnik ma swobodę w podejmowaniu decyzji co wysokości stosowanych stawek amortyzacyjnych, nie wyższych jednak niż stawki wynikające z Wykazu. W praktyce oznacza to, że podatnik ma możliwość podjęcia decyzji, iż w danym roku podatkowym stosuje dowolną stawkę amortyzacyjną mieszczącą się w zakresie między 0% a stawką określoną w Wykazie dla danego środka trwałego.

·         nie określił wprost czy ww. obniżenie stawek amortyzacji podatkowej powinno dotyczyć wszystkich środków trwałych zakwalifikowanych do danej grupy/typu środków trwałych, czy też może dotyczyć środków trwałych dowolnie wybranych przez podatnika. Należy jednak zauważyć, iż posłużenie się w ww. przepisie zwrotem: „mogą obniżać (...) stawki dla poszczególnych środków trwałych” wskazuje, że obniżenie stawek amortyzacyjnych dotyczyć może zarówno wszystkich, jak i tylko wybranych („poszczególnych”) środków trwałych, gdyż to do podatnika należy wybór środków trwałych, w stosunku do których dokona on obniżenia wysokości’ stawek amortyzacyjnych.

W związku z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy ustawodawca pozostawił w gestii podatników decyzję do jakiej wysokości i co do których środków trwałych zastosują obniżenie stawki amortyzacyjnej. Oznacza to zatem, iż Wnioskodawca jest uprawniony, na podstawie art. 16i ust. 5 Ustawy o CIT, do obniżenia stosowanych obecnie stawek amortyzacyjnych w odniesieniu do wszystkich lub wybranych środków trwałych do dowolnego poziomu, w tym do stawki 0%.

Prawidłowość stanowiska Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w aktualnej praktyce interpretacyjnej organów podatkowych, np.:

·         w interpretacji indywidualnej z dnia 24 listopada 2024 r., Znak: 0111-KDIB1-2.4010.538.2024.2.BD, w której organ wskazał: „(…) prawidłowe jest Państwa stanowisko wskazujące, że Spółka ma prawo do obniżenia stawek amortyzacji wybranych środków trwałych do poziomu 0 %.”;

·         w interpretacji indywidualnej z dnia 29 kwietnia 2024 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.110.2024.2.SH, w której organ wskazał: „Zatem, na podstawie art. 16 i ust. 5 PDOPrU, będą Państwo mogli obniżyć stawki amortyzacyjne dla środków trwałych amortyzowanych metodą liniową do dowolnej wysokości (nawet do stawki 0 %), jeżeli w istocie środki te nie będą przez Państwa wykorzystywane w działalności, z której dochody podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym - w okresie korzystania z takiego zwolnienia.”;

·         interpretacji indywidualnej z dnia 22 stycznia 2019 r., Znak: 0111-KDIB1-3.4010.587.2018.1.MBD, w której organ wskazał: „Zmiana stawek amortyzacyjnych przewidziana w art. 16i ust. 5 PDOPrU, pomimo że nie została ograniczona przez ustawodawcę żadnym limitem, powinna być dokonywana z uwzględnieniem pozostałych przepisów ustawy. Z powyższego wynika, że możliwość obniżania lub podwyższania stawek nie jest uwarunkowana wystąpieniem jakichkolwiek okoliczności. Taką decyzję podejmuje podatnik. Ponadto, wysokość obniżenia lub podwyższenia stawki amortyzacyjnej dla danego środka trwałego jest dowolna i pozostaje w gestii podatnika (z ww. zastrzeżeniem dot. stawki wynikającej z Wykazu). Mając powyższe na uwadze, należy zgodzić się z Wnioskodawcą, że stosując tzw. metodę liniową, na podstawie art. 16i ust. 5 PDOPrU, miał prawo, począwszy od pierwszego miesiąca roku podatkowego, do obniżenia stawek amortyzacyjnych do 0 %.”.

Alanalogiczne stanowisko zostało zaprezentowane m. in. w:

•              interpretacji indywidualnej z dnia 19 grudnia 2023r., Znak: 0114-KDIP2-1.4010.650.2023.1.KS,

•              interpretacji indywidualnej z dnia 13 maja 2020 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.102.2020.1.DK,

•              interpretacji indywidualnej z dnia 26 marca 2018 r. Znak: 0111-KDIB2-1.4510.37.2017.1.JP,

•              interpretacji indywidualnej z dnia 28 stycznia 2015 r., Znak: IBPBI/1/423-68/14/ZK.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2

Zgodnie z art. 16i ust. 5 Ustawy o CIT, podatnicy mogą obniżać podane w wykazie stawek amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.

Zdaniem Wnioskodawcy, zmiana stawek amortyzacyjnych, o której mowa w art. 16i ust. 5 Ustawy o CIT obejmuje zarówno obniżanie stawki, jak i następnie zwiększenie stawki, w tym powrót do stawki nie wyższej niż wskazanej w Wykazie.

Takie rozumienie art. 16i ust. 5 Ustawy o CIT potwierdza również uzasadnienia do ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. zmieniającej Ustawę o CIT (Druk nr 411 z dnia 17 kwietnia 2002 r.), w którym wskazano, iż celem wprowadzenia możliwości obniżania stawek amortyzacyjnych było:

„(…) stworzenie mocniejszego instrumentu polityki podatkowej prowadzonej przez podatników. Podatnicy będą mogli w okresie ponoszenia strat podatkowych zaplanować maksymalnie obniżone stawki amortyzacyjne i powrócić do stawek, tj. wyższych kosztów podatkowych w okresie osiągania dochodów, a tym samym odpowiednio wpływać na wysokość straty i dochodu do opodatkowania." (podkreślenia Wnioskodawcy).

Spółka podkreśla również, że możliwość podwyższania uprzednio obniżonych stawek amortyzacyjnych została potwierdzona przez Ministerstwo Finansów w wyjaśnieniach z dnia 12 grudnia 2018 r. (nr 121893/K), gdzie wyraźnie wskazano, że:

„(…) przepisy nie zabraniają wielokrotnego obniżenia stawki amortyzacyjnej danego środka trwałego, czy też późniejszego zwiększenia stawki obniżonej bądź powrotu do stawki określonej w Wykazie stawek amortyzacyjnych"

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, w przypadku obniżenia stawek amortyzacyjnych, na podstawie art. 16i ust. 5 Ustawy o CIT, Wnioskodawca będzie miał prawo do zwiększenia tych stawek w przyszłości, jednak nie wyżej niż do wysokości stawek określonych w Wykazie.

Prawidłowość stanowiska Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w praktyce interpretacyjnej organów podatkowych, np. w interpretacji indywidualnej z dnia 15 lutego 2011 r., Znak: ILPB4/423-304/10-2/DS., organ podatkowy wskazał, iż:

„(…) stosownie do art. 16i ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Spółka może obniżyć stawki amortyzacyjne dla wybranych środków trwałych wykorzystywanych w działalności gospodarczej, przy czym wysokość obniżenia stawki dla danego środka trwałego jest dowolna i pozostaje w gestii podatnika (również do wysokości 1 %). Prawem Spółki jest także podwyższenie wcześniej obniżonej stawki amortyzacyjnej dla poszczególnych środków trwałych, przy czym maksymalny pułap podwyższenia stanowi poziom stawek wynikających z Wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych.”.

Analogiczne stanowisko zostało zaprezentowane m.in. w:

•              interpretacji indywidualnej z dnia 29 kwietnia 2024 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.110.2024.2.SH

•              interpretacji indywidualnej z dnia 19 grudnia 2023r., Znak: 0114-KDIP2-1.4010.650.2023.1.KS,

•              interpretacji indywidualnej z dnia 15 czerwca 2022r., Znak: 0111-KDIB1-3.4010.185.2022.1.PC,

•              interpretacji indywidualnej z dnia 31 marca 2020 r., Znak: 0114-KDIP2-1.4010.54.2020.1.OK,

•              interpretacji indywidualnej z dnia 13 maja 2020 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.102.2020.1.DK,

•              interpretacji indywidualnej z dnia 22 stycznia 2019 r., Znak: 0111-KDIB1-3.4010.587.2018.1.MBD,

•              interpretacji indywidualnej z dnia 28 stycznia 2015 r., Znak: IBPBI/1/423-68/14/ZK,

•              interpretacji indywidualnej z dnia 6 maja 2016 r. Znak: IPPB3/4510-210/16-2/EŻ,

•              interpretacji indywidualnej dnia 12 grudnia 2017 r. Znak: 0111-KDIB1-2.4010.426.2017.1.BG,

•              interpretacji indywidualnej z dnia 13 września 2012 r., Znak: IPPB3/423-457/12-2/KK.

Wnioskodawca jest świadomy, że przedstawione powyżej interpretacje indywidualne organów podatkowych nie posiadają waloru ochronnego w stosunku do Wnioskodawcy, jednak ze względu na tożsamość stosowanych regulacji prawa podatkowego, stanowią potwierdzenie ugruntowanej linii interpretacyjnej organów podatkowych i mogą zostać potraktowane jako wskazówki interpretacyjne w opisanym stanie faktycznym przedstawionym w niniejszym wniosku.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 278 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”):

Warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu jest istnienie pomiędzy nim, a osiągnięciem przychodu związku przyczynowo-skutkowego, czyli wykazanie, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu, jego zabezpieczenie lub zachowanie.

Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:

Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 16a-16m ww. ustawy.

Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:

Treść powyższego przepisu oznacza, że amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w czasie, obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w dłuższym okresie. Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie stawek amortyzacyjnych.

Przy czym, wysokość dokonywanych podatkowo odpisów amortyzacyjnych ma istotne znaczenie dla powstania obowiązku podatkowego na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a tym samym wywiera wpływ na wysokość płaconego podatku, zaliczek na podatek dochodowy, czy też straty podatkowej.

Jak stanowi art. 16f ust. 1 ustawy o CIT:

W myśl art. 16f ust. 3 ustawy o CIT:

Stosownie do art. 16h ust. 2 ustawy o CIT:

Dodatkowo zauważyć należy, że zgodnie z art. 16h ust. 4 ustawy o CIT:

Jak stanowi art. 16i ust. 1 ustawy o CIT:

W myśl art. 16i ust. 2 ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 16i ust. 4 ustawy o CIT:

Stosownie zaś do art. 16i ust. 5 ustawy o CIT:

Przy czym zgodnie z art. 16i ust. 8 ustawy o CIT:

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że w art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT, ustawodawca jasno określił, kiedy może nastąpić modyfikacja stawki z Wykazu, stwierdzając, że zmiany stawki w odniesieniu do:

a)    Środków trwałych wprowadzonych po raz pierwszy do ewidencji – dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środek trwały został wprowadzony do ewidencji;

b)    Środków pozostających już w ewidencji – dokonuje się począwszy od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.

Wyrażenie „następny”, zawarte w art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT zdaniem organu, oznacza każdy następny rok podatkowy po obecnym. Tak więc podwyższenia/obniżenia stawek amortyzacji środków trwałych, które zostały wprowadzone do ewidencji we wcześniejszym okresie można dokonać tylko na początku każdego roku po bieżącym.

Z opisanego we wniosku stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wynika, że Spółka dokonuje odpisów amortyzacyjnych od wykorzystywanych w działalności gospodarczej środków trwałych, stosując metodę liniową amortyzacji i nie wykorzystuje środków trwałych w działalności, z której dochody podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym. Spółka planuje obniżenie stosowanych obecnie stawek amortyzacyjnych w odniesieniu do wszystkich lub wybranych środków trwałych do poziomu niższego niż stawki wynikające z Wykazu, w tym do stawki 0%.

Państwa wątpliwość dotyczy kwestii ustalenia, czy Spółka jest uprawniona do obniżenia stawek amortyzacyjnych nawet do stawki 0%, oraz podwyższenia tych stawek w kolejnych latach podatkowych, jednak nie wyżej niż do wysokości stawek określonych w Wykazie.

Powołane przepisy art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT, nie zabraniają odpowiednio podwyższenia czy obniżenia stawki amortyzacyjnej danego środka trwałego nawet kilka razy. Podatnik może zatem dokonać zmiany stawki, tj. jej zwiększenia/zmniejszenia począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo jej zwiększenia/zmniejszenia począwszy od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Podatnik ma więc możliwość stosowania różnych stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych na każdy rok podatkowy, z tym tylko zastrzeżeniem, aby stawki te nie były wyższe od stawek określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych.

Zmiana stawek amortyzacyjnych przewidziana w art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT, pomimo że nie została ograniczona przez ustawodawcę żadnym limitem, powinna być dokonywana z uwzględnieniem pozostałych przepisów ustawy. Zatem, ww. przepisy umożliwiły podatnikom podwyższenie/obniżenie stawek amortyzacyjnych, nie określając przy tym szczegółowych zasad tego procesu, za wyjątkiem określenia terminów, w których może do tych zmian dojść (czyli począwszy od miesiąca wprowadzenia do ewidencji lub od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego) oraz w przypadku stosowania dla tych środków trwałych odpisów amortyzacyjnych metodą liniową.

Należy zauważyć, że ustawodawca umożliwił podatnikom – w okresie ponoszenia strat podatkowych – zaplanować maksymalnie obniżone stawki amortyzacyjne i powrócić do stawek, tj. wyższych kosztów podatkowych, w okresie osiągania dochodów, a tym samym odpowiednio wpływać na wysokość straty podatkowej i dochodu do opodatkowania.

Ustawodawca stworzył więc możliwość podwyższenia/obniżenia stawek określonych w Wykazie, a decyzję w tym zakresie pozostawił podatnikowi. Jednocześnie brzmienie art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, nie pozostawia wątpliwości co do momentu, w którym może nastąpić modyfikacja stawki z Wykazu – jest to (w odniesieniu do środków będących już w ewidencji) – pierwszy miesiąc każdego następnego roku podatkowego.

Z powyższego wynika, że wysokość obniżenia lub podwyższenia stawki amortyzacyjnej uprzednio obniżonej dla danego środka trwałego jest dowolna i pozostaje w gestii podatnika (z ww. zastrzeżeniem dot. stawki wynikającej z Wykazu oraz terminów, w których może dojść do tych zmian).

Tym samym, prawidłowe jest Państwa stanowisko wskazujące, że Spółka ma prawo do obniżenia stawek amortyzacji wybranych środków trwałych nawet do poziomu 0% oraz podwyższenia tych stawek w kolejnych latach podatkowych, jednak nie wyżej niż do wysokości stawek określonych w Wykazie.

Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 i 2 jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w części dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1)    z zastosowaniem art. 119a;

2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.