Interpretacja 0111-KDIB2-1.4010.82.2026.2.AG

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 lutego 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 20 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy Fundusz jest podmiotem zwolnionym z podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy o CIT i w związku z tym, należności wypłacane przez Spółkę na jego rzecz nie będą podlegały opodatkowaniu w Polsce oraz w związku z ich wypłatą Spółka nie będzie pełnić funkcji płatnika podatku, natomiast jeżeli Fundusz nie korzysta z ww. zwolnienia, to czy podatkowi u źródła będą podlegały płatności z tytułu opłaty wstępnej, opłaty alokacyjnej oraz opłaty za gotowość i w związku z tym Spółka będzie pełniła funkcję płatnika podatku dochodowego od osób prawnych w związku z ich wypłatą na rzecz Funduszu.

Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie Organu – pismem z 7 kwietnia 2026 r.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego

(…) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej „Wnioskodawca”, „Spółka”) jest podmiotem podlegającym w Polsce opodatkowaniu do całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągnięcia (jest polskim rezydentem podatkowym). Spółka jest również zarejestrowana jako podatnik VAT czynny. Wnioskodawca jest spółką celową, której główny przedmiot działalności stanowi wytwarzanie energii elektrycznej z energii słonecznej i energii wiatrowej.

W ramach prowadzonej działalności, Wnioskodawca zawarł umowę pożyczki z podmiotem trzecim – (…) („Pożyczkodawca”, „Fundusz”) w celu uzyskania finansowania na prowadzone przez siebie inwestycje w postaci budowy elektrowni fotowoltaicznych. Pożyczka wypłacana jest w transzach w trakcie realizacji inwestycji na pokrycie wydatków związanych z nabyciem konkretnych towarów i usług. Zgodnie z umową pożyczki, Wnioskodawca zobowiązany jest do zapłaty odsetek pożyczkowych w trakcie trwania umowy oraz zwrotu kwoty głównej pożyczki w określonym terminie po ukończeniu inwestycji.

Pożyczkodawca jest podmiotem, który podlega opodatkowaniu od całości swoich dochodów w Danii (jest duńskim rezydentem podatkowym) i który nie posiada w Polsce zakładu w rozumieniu umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między Danią a Polską (dalej „UPO”).

Fundusz działa na podstawie zezwolenia (licencji) wydanego przez duński Urząd do Spraw Działalności Finansowej (…) zgodnie z duńską ustawą o działalności ubezpieczeniowej (…). Jego działalność jest nadzorowana przez duński Urząd do Spraw Działalności Finansowej. Depozytariuszem Funduszu jest (…). Działalność Funduszu obejmuje gromadzenie i lokowanie środków z przeznaczeniem na wypłatę uczestnikom programu emerytalnego po osiągnięciu przez nich stosownego wieku.

Ponadto Fundusz może prowadzić działalność w zakresie ubezpieczeń na życie i innych rodzajów ubezpieczeń zgodnych z działalnością w zakresie ubezpieczeń na życie, ubezpieczeń w przypadku utraty pracy, ubezpieczeń wypadkowych lub pogorszenia zdrowia, jak również może posiadać udziały oraz inne prawa w towarzystwach ubezpieczeniowych. Wszystkie dochody Funduszu z odsetek od pożyczek udzielonych Spółce są przeznaczane na organizowane przez niego programy emerytalne. Zgodnie z duńskimi przepisami, udzielanie pożyczek zagranicznym podmiotom niepowiązanym nie stanowi głównej działalności Funduszu.

Wnioskodawca i Fundusz nie są podmiotami powiązanymi w rozumieniu art.11a ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej „u.p.d.o.p.”).

W związku z otrzymaną pożyczką, Wnioskodawca wypłacił lub zobowiązany będzie do wypłaty na rzecz Funduszu odsetek (które stanowią wynagrodzenie za korzystanie z kapitału) oraz następujących opłat:

-     opłata wstępna – jest opłatą za przygotowanie, strukturyzację i udzielenie pożyczki, jest naliczana przy podpisaniu umowy proporcjonalnie do całej kwoty udzielonego kredytu i ma charakter jednorazowy;

-     opłata alokacyjna – jest opłatą za przydzielenie określonej części finansowania, naliczana jest przy przydziale środków proporcjonalnie do całej kwoty udzielonego kredytu i ma charakter jednorazowy;

-     opłata za gotowość – jest opłatą uiszczaną w zamian za rezerwację środków przez bank, w trakcie trwania umowy i ma charakter okresowy. Opłata jest naliczana proporcjonalnie do kwoty niewykorzystanej części udzielonego kredytu (niewypłaconej w postaci transz).

W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że są w posiadaniu aktualnego certyfikatu rezydencji Pożyczkodawcy (Funduszu) wydanego przez duńskie władze skarbowe oraz sporządzonego przez Pożyczkodawcę (Fundusz) na piśmie oświadczenia, że jest on rzeczywistym beneficjentem należności, które zostały wskazane w treści wniosku, wypłacanych przez Państwa oraz spełnia warunki, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 11a u.p.d.o.p.

Pytania

1)  Czy Fundusz jest podmiotem zwolnionym z podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 11a u.p.d.o.p. i w związku z tym należności wypłacane przez Spółkę na jego rzecz w związku z udzieloną pożyczką (odsetki, opłata wstępna, opłata alokacyjna oraz opłata za gotowość) nie będą podlegały opodatkowaniu w Polsce i w związku z ich wypłatą Spółka nie będzie pełnić funkcji płatnika podatku?

2)  Jeżeli odpowiedź na powyższe pytanie będzie negatywna (tzn. jeżeli zostanie stwierdzone, że Fundusz nie korzysta z ww. zwolnienia), to czy podatkowi u źródła będą podlegały płatności z tytułu opłaty wstępnej, opłaty alokacyjnej oraz opłaty za gotowość i w związku z tym Spółka będzie pełniła funkcję płatnika podatku dochodowego od osób prawnych w związku z ich wypłatą na rzecz Funduszu?

Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

Ad 1)

W ocenie Wnioskodawcy Fundusz jest podmiotem, który podlega zwolnieniu z podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 11a u.p.d.o.p., biorąc pod uwagę spełnienie warunków wynikających z art. 26 ust. 1g u.p.d.o.p., w związku z czym wypłaty na rzecz Funduszu odsetek, opłaty wstępnej, alokacyjnej i za gotowość nie będą opodatkowane w Polsce podatkiem u źródła i tym samym Wnioskodawca nie będzie pełnił funkcji płatnika tego podatku w tym zakresie.

Ad 2)

W przypadku uznania, że Fundusz nie może korzystać z powyższego zwolnienia, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że opłata wstępna, opłata alokacyjna oraz opłata za gotowość nie stanowią odsetek w rozumieniu UPO i tym samym nie podlegają w Polsce podatkowi u źródła, co oznacza, że w związku z ich wypłatą Spółka nie będzie płatnikiem, tj. nie będzie zobowiązana do obliczenia, pobrania i wpłacenia podatku na właściwy rachunek.

Uzasadnienie Ad 1)

Na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 11a u.p.d.o.p. zwalnia się od podatku podatników posiadających siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, prowadzących program emerytalny, w zakresie dochodów związanych z gromadzeniem oszczędności na cele emerytalne, którzy spełniają łącznie następujące warunki:

a)  podlegają w państwie, w którym mają siedzibę, opodatkowaniu podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania,

b)  prowadzą swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych władz państwa, w którym mają siedzibę,

c)  ich działalność podlega nadzorowi właściwych władz państwa, w którym mają siedzibę,

d)  posiadają depozytariusza prowadzącego rejestr aktywów tych podatników,

e)  przedmiotem ich działalności jest wyłącznie gromadzenie środków pieniężnych i ich lokowanie, z przeznaczeniem na wypłatę uczestnikom programu emerytalnego po osiągnięciu przez nich wieku emerytalnego.

Jak wskazano w stanie faktycznym Fundusz spełnia warunki określone w lit. a) – d) powyżej, czyli:

-     podlega w państwie siedziby (czyli w Danii) opodatkowaniu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich uzyskania (jest duńskim rezydentem podatkowym),

-     prowadzi działalności na podstawie zezwolenia (licencji) wydanego przez duński Urząd do Spraw Działalności Finansowej (…) zgodnie z duńską ustawą o działalności ubezpieczeniowej (…),

-     jego działalność jest nadzorowana przez duński Urząd do Spraw Działalności Finansowej,

-     depozytariuszem prowadzącym rejestr aktywów jest (…).

Odnosząc się do przesłanki określonej w pkt. e) (wskazującej, że przedmiotem działalności jest wyłącznie gromadzenie środków pieniężnych i ich lokowanie, z przeznaczeniem na wypłatę uczestnikom programu emerytalnego po osiągnięciu przez nich wieku emerytalnego) należy zwrócić uwagę na fakt, że polskie przepisy podatkowe wprowadziły możliwość zwolnienia dochodów uzyskiwanych zarówno przez polskie jak i zagraniczne fundusze emerytalne.

Rozszerzenie przepisów u.p.d.o.p. na podmioty zagraniczne zaczęło obowiązywać od 1 stycznia 2011 r. Zmiana ta była podyktowana obowiązkiem usunięcia dyskryminacji podatkowej dotyczącej m.in. zagranicznych funduszy emerytalnych tak, by nowe przepisy objęły te zagraniczne fundusze emerytalne, których nie dotyczyło zwolnienie określone w pkt. 11, lecz jednocześnie, by były to podmioty równoważne zwolnionym z opodatkowania podmiotom krajowym.

Wprowadzone regulacje, zgodnie z zaleceniami Komisji Europejskiej, z dniem 1 stycznia 2011 r. zwalniają z podatku dochodowego m.in. fundusze emerytalne posiadające siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, które spełniają łącznie wymienione w tych przepisach warunki.

Zatem od 1 stycznia 2011 r. obowiązują regulacje, których celem było usunięcie problemu dyskryminacji zagranicznych funduszy emerytalnych. Wskazać należy, że Komisja Europejska w dodatkowej opinii z 16 czerwca 2011 r. IP/11/720 uznała, że po nowelizacji ustawy i wprowadzeniu m.in. pkt 11a do art. 6 ust. 1 u.p.d.o.p. Polska nie uchybia przepisom wspólnotowym. W ocenie Spółki powyższa nowelizacja wprowadziła zmiany usuwające problem dyskryminacji zagranicznych funduszy inwestycyjnych i emerytalnych.

Z powyższego należy więc wywnioskować, że zagraniczne fundusze emerytalne podlegające zwolnieniu podmiotowemu na podstawie art. 6 ust. 11a u.p.d.o.p. powinny mieć charakter zbliżony do polskich funduszy emerytalnych (ale nie identyczny). W uzasadnieniu do ustawy wprowadzającej omawiane regulacje stwierdzono, że warunki określające zakres podmiotowy zwolnienia „zostały ustalone tak, aby zwolnieniem objęte zostały podmioty równoważne polskim funduszom inwestycyjnym i polskim funduszom emerytalnym. Podejście takie przede wszystkim zapewni realizację konstytucyjnej zasady równości podatników wobec prawa oraz powszechności opodatkowania. Pozwoli również wyeliminować nierówne traktowanie podmiotów działających w porównywalnych warunkach (podkreślenie Wnioskodawcy)”.

Należy jednak zwrócić uwagę na fakt, że polskie fundusze emerytalne mogą być tworzone jedynie w oparciu o przepisy ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych. Prawdopodobieństwo natomiast, że przepisy dotyczące tworzenia funduszy emerytalnych w innych państwach są całkowicie tożsame z polskimi regulacjami, jest stosunkowo niewielkie. Gdyby więc zagraniczne fundusze mogły prowadzić działalność jedynie w takim zakresie jak te polskie, wprowadzony przepis dotyczący zagranicznych funduszy emerytalnych, w większości przypadków nie miałby zastosowania i usunięcie ich dyskryminacji podatkowej byłoby w zasadzie iluzoryczne (co byłoby sprzeczne z celem wprowadzenia tych przepisów).

Wykładnia przepisów krajowych musi uwzględniać prymat prawa unijnego nad przepisami krajowymi i zapewnić obiektywną porównywalność podmiotów krajowych i funkcjonujących na rynku unijnym. Uznając za priorytet (wynikający z zasady niedyskryminacji) równe traktowanie w sferze podatkowej podmiotów, będących w porównywalnej sytuacji, należy zastosować takie procedury, które umożliwiają sprawdzenie czy nierezydent prowadzi działalność w ramach regulacyjnych równoważnych z ramami regulacyjnymi dotyczącymi podmiotów krajowych. Na ten ostatni aspekt zwrócił uwagę TSUE w swoim orzeczeniu z 10 kwietnia 2014 r. w sprawie Emerging Markets, C-190/12, EU:C:2014:249.

Wyrok ten, jakkolwiek dotyczy przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2011 r. ma znaczenie dla oceny rozpoznawanej sprawy. Mimo iż podatki bezpośrednie należą (co do zasady) do kompetencji państw członkowskich, państwa te muszą wykonywać te kompetencje z poszanowaniem prawa unijnego (wyrok z dnia 10 maja 2012 r. w sprawach połączonych od C-338/11 do C-347/11 Santander Asset Management SGIIC i in., EU:C:2012:286, pkt 14 i przytoczone tam orzecznictwo), co oznacza, że i w tym zakresie obowiązują zasady ogólne wynikające z Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dalej „TFUE”).

Jeżeli więc przepisy w państwie rezydencji podmiotu prowadzącego fundusz emerytalny, uzyskującego przychody pochodzące z Polski, zezwalają na prowadzenie przez fundusze emerytalne działalności szerszej niż tylko takiej jak opisana w polskiej ustawie o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, nie należy wykluczać takiego podmiotu z możliwości skorzystania ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 6 ust. 11a u.p.d.o.p.

Jak już wcześniej podkreślono, przyjęcie odmiennego stanowiska spowodowałoby, że stosowanie zwolnienia przez zagraniczne fundusze emerytalne byłoby bardzo ograniczone, co skutkowałoby ich dyskryminacją, zakazaną na gruncie przepisów unijnych.

Takie stanowisko przyjął również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29 marca 2023 r. o sygn. akt III SA/Wa 2747/22. W ocenie WSA zagraniczna spółka ma prawo do lokowania środków zebranych w postaci składek uczestników funduszy emerytalnych także w inne instrumenty. „Tak długo jak środki te są inwestowane na korzyść uczestników programu emerytalnego, Spółka powinna być uznana za spełniającą warunki dla objęcia jej zwolnieniem z opodatkowania właściwym dla funduszy emerytalnych.”

W podobnej sprawie orzekł również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 16 marca 2022 r. o sygn. akt I SA/Gl 1392/21, stwierdzając, że „Uznanie funduszy z państw trzecich za porównywalne z funduszami z siedzibą w państwach członkowskich UE nie wymaga podlegania identycznym wymogom prawnym, a już w szczególności nie może oznaczać podlegania tym samym unormowaniom. Wystarczające powinno być zatem ustalenie, że uwarunkowania prawne mają charakter zbliżony, a konstrukcja prawna, schemat działania są podobne do funduszy krajowych.”

Do podobnych wniosków doszedł również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 2 czerwca 2025 r. o sygn. akt I SA/Gl 1174/22. Sąd stwierdził, że podobny charakter zagranicznego funduszu emerytalnego do polskiego funduszu emerytalnego nie oznacza identycznego sposobu funkcjonowania. W przytoczonym wyroku Sąd powołał się na wyrok TSUE z 27 lutego 2025 r. w sprawie C-18/23, zgodnie z którym 63 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, które przewidują, iż jedynie przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania zarządzane przez podmiot zewnętrzny, który prowadzi działalność na podstawie zezwolenia wydanego przez właściwe organy nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym podmiot ten ma swoją siedzibę, może korzystać ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie dochodów z inwestycji dokonanych przez to przedsiębiorstwo, i które w związku z tym nie przyznają takiego zwolnienia przedsiębiorstwom zbiorowego inwestowania zarządzanym wewnętrznie, utworzonym zgodnie z przepisami innego państwa członkowskiego, w sytuacji gdy prawo pierwszego państwa członkowskiego zezwala jedynie na tworzenie przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania zarządzanych zewnętrznie.

Z powyższego wyroku jednoznacznie wynika, że sposób funkcjonowania funduszu, w szczególności sposób jego zarzadzania nie mogą mieć wpływu na prawo do zwolnienia podmiotowego. W ocenie Wnioskodawcy ogólne wnioski płynące z tego wyroku znajdują zastosowanie również w omawianej sprawie.

W opinii spółki Fundusz spełnia przesłanki zwolnienia o którym mowa w art. 6 ust. 11a u.p.d.o.p. Wnioskodawca zwraca uwagę, że warunek zawarty w art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. e) u.p.d.o.p. nie wskazuje, że sposób inwestowania środków przez zagraniczny fundusz emerytalny musi być analogiczny do tego, w jaki sposób mogą robić to krajowe fundusze emerytalne. Oznacza to, że obowiązujące w Polsce przepisy nie zawierają tego rodzaju ograniczeń, co oznacza że sposób inwestowania środków przez zagraniczny fundusz emerytalny jest dowolny, oczywiście mając na uwadze, że takie dochody powinny być przeznaczone do wypłaty na cele emerytalne (co ma miejsce w przypadku Funduszu).

Należy podkreślić, że w przypadku Funduszu przychody uzyskane z działalności prowadzonej przez Fundusz, w tym z udzielonych pożyczek, są w całości przekazywane na finansowanie funduszu emerytalnego prowadzonego przez Fundusz. Działalność Funduszu służy zatem pomnażaniu i gromadzeniu środków pieniężnych przeznaczonych na wypłatę uczestnikom Funduszu. Udzielone pożyczki należy więc uznać za inwestycje dążące do osiągnięcia maksymalnego stopnia bezpieczeństwa i rentowności dokonywanych lokat. Do takiego właśnie działania są zobowiązane również polskie fundusze emerytalne na podstawie art. 139 Ustawy o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych.

Co prawda polskie fundusze emerytalne nie mogą prowadzić działalności pożyczkowej na rzecz innych podmiotów niż banki centralne i rządy oraz Skarb Państwa, jednak jak już wskazano wyżej, nie jest możliwe, aby podmiot zagraniczny w pełni funkcjonował w taki sposób jak polski, skoro działa na podstawie innych przepisów. Warto również wskazać, że udzielanie pożyczek nie stanowi głównej działalności Funduszu i tym samym nie jest głównym sposobem na pomnażanie środków funduszu emerytalnego.

Podstawową zasadą dotyczącą możliwych inwestycji jest więc bezpieczeństwo i rentowność, a pozostałe kwestie są uszczegółowieniem, które każde państwo może ustalić w inny sposób. Cel prowadzonych inwestycji jest więc zachowany przez Spółkę, co utwierdza w przekonaniu, że jej działalność jest zbliżona do działalności polskich funduszy emerytalnych.

W związku z powyższym należy uznać, że Fundusz prowadząc działalność w zakresie gromadzenia i lokowania środków z przeznaczeniem na ich wypłatę uczestnikom programu emerytalnego oraz ubezpieczeń na życie nie traci prawa do skorzystania ze zwolnienia podmiotowego na podstawie art. 6 ust. 11a u.p.d.o.p. Fundusz działa bowiem w zgodzie z duńskimi przepisami i prowadzi fundusz emerytalny w sposób prawidłowy w ich rozumieniu, a jak wskazuje ukształtowana przez wojewódzkie sądy administracyjne linia orzecznicza, należy stosować wykładnię prounijną, uniemożliwiającą państwom członkowskim dyskryminację innych państw należących do UE.

Oznacza to, że Fundusz, posiadający siedzibę w Danii, należącej do UE powinien mieć możliwość skorzystania ze zwolnienia podmiotowego nawet jeżeli istnieją cechy różniące go od polskich funduszy emerytalnych. W tym przypadku uzasadnione będzie zastosowanie wykładni celowościowej, która z uwagi na wprowadzanie polskich przepisów w związku z funkcjonowaniem i zasadami UE mających wyjątkową doniosłość zdecydowanie w większym stopniu odzwierciedla charakterystykę i przyczynę wprowadzenia przepisu niż wykładnia językowa, która w tym przypadku prowadziłaby do wniosków sprzecznych z podstawowymi zasadami logiki i celem wprowadzonego zwolnienia dla podmiotów zagranicznych.

W konsekwencji, zdaniem Spółki Fundusz jest podmiotem który podlega zwolnieniu z podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 11a u.p.d.o.p. i należności wypłacane na rzecz Funduszu w związku z udzieloną pożyczką (odsetki, opłata wstępna, opłata alokacyjna oraz opłata za gotowość) nie będą podlegały opodatkowaniu w Polsce.

Brak opodatkowania określonego dochodu na terytorium Polski oznacza natomiast, że na podmiocie wypłacającym jednostce zagranicznej należności z realizacji tego typu dochodu nie ciążą jakiekolwiek obowiązki związane z potrąceniem podatku. Tym samym Spółka dokonując wypłat przedmiotowych należności na rzecz Funduszu nie będzie pełniła funkcji płatnika podatku dochodowego.

Uzasadnienie Ad 2)

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how) - ustala się w wysokości 20% przychodów. Przepis ten stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 21 ust. 2 u.p.d.o.p.).

Zgodnie z art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p. osoby prawne, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 są obowiązane jako płatnicy pobierać, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.

Zawarty w art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p katalog przychodów, obok wskazanych w nim odsetek nie wymienia prowizji, czy innych opłat pobieranych np. za udzielenie pożyczki.

Przepisy u.p.d.o.p nie zawierają definicji odsetek. W powszechnym rozumieniu, w szczególności w oparciu o przepisy Kodeksu cywilnego jak również ustawy Prawo bankowe, odsetki stanowią wynagrodzenie za korzystanie z pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku. Jest to świadczenie okresowe o charakterze ubocznym, którego spełnienie następuje w takich samych przedmiotach co świadczenie główne (z reguły w formie pieniężnej), w wysokości obliczonej wedle stopy procentowej i czasu korzystania z przedmiotu głównego (Z. Kukulski, W. Nykiel, Opodatkowanie odsetek w Umowie Modelowej OECD, Vademecum Doradcy Podatkowego, nr 71521). Ministerstwo Finansów w oficjalnych interpretacjach również wskazuje na takie rozumienie terminu odsetki (por. np. interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 7 listopada 2013 r., Znak: IPPB5/423-651/13-2/PS).

Opłaty wstępna, alokacyjna oraz opłata za gotowość ponoszone na rzecz Funduszu, będące przedmiotem zapytania, nie mogą być więc traktowane jako wynagrodzenie za korzystanie z kapitału. W ocenie Spółki, opłaty te nie mogą wywoływać takich samych skutków na gruncie podatku u źródła, jak wynagrodzenie za korzystanie z kapitału w czasie (immanentna cecha odsetek).

Należy wskazać, iż w przepisach ustawy u.p.d.o.p odsetki i prowizje czy też opłaty bankowe są wymieniane odrębnie, jako osobne pojęcia – art. 15 ust. 1h pkt 2, art. 16 ust. 1 pkt 12, 16g ust. 3 i 4. Pojęć tych nie należy więc uznawać za tożsame. Odsetki to przychody z wierzytelności, zaś prowizje czy też dodatkowe opłaty to stałe i jednorazowe wynagrodzenie za realizację określonej czynności np. udzielenia pożyczki/kredytu. Zasadniczo zatem prowizja jak i opłaty pobierane w związku z udzieleniem pożyczki nie stanowią wynagrodzenia za korzystanie z cudzego kapitału.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 oraz ust. 2 umowy UPO odsetki, które powstają w Umawiającym się Państwie i wypłacane są osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie. Jednakże, odsetki takie mogą być również opodatkowane w Umawiającym się Państwie, w którym powstają, i zgodnie z prawem tego Państwa, ale gdy odbiorca odsetek jest ich właścicielem, to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 5% kwoty brutto tych odsetek.

Z kolei w myśl art. 11 ust. 4 umowy UPO, użyte w tym artykule określenie „odsetki” oznacza dochód z wszelkiego rodzaju wierzytelności, zarówno zabezpieczonych, jak i niezabezpieczonych hipoteką lub prawem do uczestniczenia w zyskach dłużnika, a w szczególności dochody z pożyczek rządowych oraz dochody z obligacji lub skryptów dłużnych, włącznie z premiami i nagrodami związanymi z takimi pożyczkami, obligacjami lub skryptami dłużnymi.

Interpretując postanowienia umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania należy odwołać się do tekstu Modelowej Konwencji OECD, będącej wzorem dla umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz komentarza do niej. Mimo iż nie są one źródłem powszechnie obowiązującego prawa, to stanowią wytyczną w wykładni postanowień i pojęć zawartych w umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Komentarz do Modelowej Konwencji OECD wskazuje natomiast że: „Uważa się powszechnie, że określenie „odsetki” oznacza wynagrodzenie z tytułu pożyczonych pieniędzy i że wynagrodzenie to wchodzi w zakres dochodu z majątku ruchomego”. Tym samym odsetki to świadczenie okresowe o charakterze ubocznym, którego spełnienie następuje w takich samych przedmiotach co świadczenie główne (z reguły w formie pieniężnej), w wysokości obliczonej wedle stopy procentowej i czasu korzystania z przedmiotu głównego (Z. Kukulski, W Nykiel, Opodatkowanie odsetek w Umowie Modelowej OECD, Vademecum Doradcy Podatkowego, nr 71521).

W ocenie Spółki opłaty, będące przedmiotem zapytania, nie mogą być traktowane jako wynagrodzenie za korzystanie z kapitału w czasie, bowiem stanowią wynagrodzenie Funduszu niezależne od okresu korzystania z kapitału. Kwota wynagrodzenia z tytułu opłat nie stanowi świadczenia okresowego o charakterze ubocznym, określonego w wysokości obliczonej proporcjonalnie do stopy procentowej i czasu korzystania z przedmiotu głównego, lecz ma charakter stały lub jednorazowy, odrębny od udzielonego finansowania.

Zdaniem Spółki opłatę wstępną, alokacyjną oraz opłatę za gotowość należy zakwalifikować do „zysków przedsiębiorstw” wymienionych w art. 7 UPO. Stosowanie do treści art. 7 ust. 1 UPO „zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba, że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim umawiającym się Państwie poprzez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo prowadzi działalność w ten sposób, zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi”. Z uwagi na to, że Pożyczkodawca nie prowadzi w Polsce działalności poprzez położony w Polsce zakład, na podstawie art. 7 ust. 1 UPO dochody z tytułu wynagrodzenia będą podlegały opodatkowaniu wyłącznie Danii (kraju siedziby Pożyczkodawcy).

W związku z powyższym należy uznać, że w przedmiotowym stanie faktycznym po stronie Wnioskodawcy, jako potencjalnego płatnika podatku u źródła, nie powstaną żadne obowiązki związane z pobraniem i zapłatą podatku u źródła w związku z płatnościami z tytułu opłaty wstępnej, opłaty alokacyjnej oraz opłaty za gotowość, związanych z udzieloną przez Fundusz pożyczką. Powyższe opłaty nie stanowią należności objętych art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. jak również należności o których mowa w art. 11 UPO. W związku z powyższym nawet w przypadku stwierdzenia, że Spółka nie może skorzystać ze zwolnienia podatkowego na podstawie art. 6 ust. 11a u.p.d.o.p., opłata wstępna, alokacyjna oraz opłata za gotowość nie będą opodatkowane w Polsce podatkiem u źródła, a po stronie Wnioskodawcy obowiązki płatnika podatku u źródła powstaną jedynie w zakresie odsetek od udzielonej pożyczki.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554, dalej: „ustawa o CIT”):

W myśl art. 1 ust. 3 pkt 2 cytowanej ustawy przepisy ustawy mają również zastosowanie do:

Z kolei, w myśl art. 3 ust. 2 ustawy o CIT:

W powyższym przepisie, wyrażona została zasada ograniczonego obowiązku podatkowego, w myśl której państwo, na terytorium którego znajduje się źródło uzyskiwania przychodów, ma prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jej rezydentami podatkowymi w zakresie dochodów uzyskiwanych z takiego źródła.

Stosownie do art. 3 ust. 3 ustawy o CIT:

Jednocześnie, stosownie do art. 3 ust. 5 ustaw o CIT:

Jak stanowi art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 21 ust. 2 ustawy o CIT:

Potwierdza to także art. 22a ustawy o CIT, który stanowi, że:

Na podstawie art. 22b ustawy o CIT:

Z treści ww. przepisów wynika, że od niektórych przychodów osiąganych na terytorium Polski przez podatników podlegających ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu pobierany jest podatek dochodowy w sposób zryczałtowany. Podatek ten nazywany jest podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób jego poboru, który dokonywany jest przez podmiot polski wypłacający określone należności na rzecz nierezydenta w trybie i na zasadach wymienionych w art. 26 ustawy o CIT.

W myśl art. 26 ust. 1 ustawy o CIT:

Przepis art. 26 ust. 1 ustawy o CIT nakłada zatem na płatnika obowiązek dochowania należytej staranności przy weryfikacji warunków niepobrania podatku, zastosowania zwolnienia bądź obniżonej stawki podatku. Należy podkreślić, że należyta staranność w weryfikacji warunków niepobrania podatku, zastosowania zwolnienia bądź obniżonej stawki podatku wymagana jest po stronie płatnika bez względu na to, czy suma wypłat należności na rzecz jednego podatnika przekroczy w danym roku podatkowym kwotę 2 mln zł.

Wskazać także należy, że z treści przepisu art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy o CIT wynika, że:

Powyższy przepis wprowadza zwolnienie podmiotowo-przedmiotowe dla zagranicznych podatników, prowadzących program emerytalny, w zakresie dochodów związanych z gromadzeniem oszczędności na cele emerytalne. Co istotne, zwolnienie z opodatkowania przysługuje, jeżeli zostaną spełnione wszystkie wymienione w ww. przepisie przesłanki i istnieje podstawa do uzyskania przez polski organ podatkowy informacji podatkowych od organu podatkowego państwa, w którym podatnik ma siedzibę, zgodnie bowiem z art. 6 ust. 3 ustawy o CIT:

Ponadto, na podstawie art. 26 ust. 1g ustawy o CIT:

Wskazać należy, że powołane powyżej przepisy łącznie warunkują możliwość zastosowania przez płatnika zwolnienia na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy o CIT do podatnika prowadzącego program emerytalny w zakresie dochodów związanych z gromadzeniem oszczędności na cele emerytalne.

Jak wynika z opisu sprawy Pożyczkodawca (Fundusz) jest podmiotem, który podlega opodatkowaniu od całości swoich dochodów w Danii (jest duńskim rezydentem podatkowym) i nie posiada w Polsce zakładu w rozumieniu umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między Danią a Polską. Fundusz działa na podstawie zezwolenia (licencji) wydanego przez duński Urząd do Spraw Działalności Finansowej zgodnie z duńską ustawą o działalności ubezpieczeniowej. Jego działalność jest nadzorowana przez duński Urząd do Spraw Działalności Finansowej. Depozytariuszem Funduszu jest (…). Działalność Funduszu obejmuje gromadzenie i lokowanie środków z przeznaczeniem na wypłatę uczestnikom programu emerytalnego po osiągnieciu przez nich stosownego wieku.

Ponadto Fundusz może prowadzić działalność w zakresie ubezpieczeń na życie i innych rodzajów ubezpieczeń zgodnych z działalnością w zakresie ubezpieczeń na życie, ubezpieczeń w przypadku utraty pracy, ubezpieczeń wypadkowych lub pogorszenia zdrowia, jak również może posiadać udziały oraz inne prawa w towarzystwach ubezpieczeniowych. Z przedmiotu analizowanej sprawy, wynika również, że jednym ze sposobów pomnażania środków funduszu emerytalnego jest udzielanie pożyczek.

W tym miejscu zauważyć należy, że ustawodawca wprowadzając do ustawy o CIT przepis art. 6 ust. 1 pkt 11a wskazał następujące uzasadnienie:

(...) wprowadzając zwolnienie dla zagranicznych funduszy inwestycyjnych i emerytalnych określono warunki materialne i formalne, które pozwalają na objęcie tym rozwiązaniem wyłącznie takich podmiotów, które działają na analogicznych zasadach jak krajowe fundusze inwestycyjne i emerytalne (…). Proponowane warunki określające zakres podmiotowy zwolnienia zostały ustalone tak, aby zwolnieniem objęte zostały podmioty równoważne polskim funduszom inwestycyjnym i polskim funduszom emerytalnym. Podejście takie przede wszystkim zapewni realizację konstytucyjnej zasady równości podatników wobec prawa oraz powszechności opodatkowania. Pozwoli również wyeliminować nierówne traktowanie podmiotów działających w porównywalnych warunkach (…).

Do powyższej kwestii, tj. porównywalności zakresu działania funduszy zagranicznych z zakresem działalności funduszy krajowych, jako warunku zastosowania zwolnienia, w znacznej mierze odniosło się orzecznictwo sądów administracyjnych. W przykładowym wyroku NSA z dnia 28 sierpnia 2018 r. sygn. akt II FSK 2966/16 oddalającym skargę kasacyjną podatnika (nierezydenta) sąd wskazał, że: Z uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji jednoznacznie wynika, że braku porównywalności WSA upatrywał w odmiennym przedmiocie działalności Spółki w porównaniu z przedmiotem działalności podmiotów zwolnionych na podstawie uregulowań krajowych. Z art. 6 ust. ust. 10a lit. b) oraz ust. 11a lit. e). u.p.d.o.p. jednoznacznie wynika bowiem, że wyłącznym przedmiotem działalności zwolnionych podmiotów, jest lokowanie środków pieniężnych. Taki przedmiot działalności został również określony do funduszy działających w oparciu o uregulowania krajowe. (…) przedmiot działalności Spółki różni się zasadniczo od przedmiotu działalności podmiotów, zwolnionych na podstawie uregulowań krajowych. Jak słusznie zauważono w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, przedmiot działalności Spółki obejmuje między innymi udzielanie kredytów zabezpieczonych hipoteką oraz realizowanie dowolnych inwestycji, operacji lub udzielanie innych kredytów. Tak szerokiego przedmiotu działalności nie posiada żaden ze zwolnionych podmiotów (przyp. krajowych), co przez stronę skarżącą nie zostało zakwestionowane i co również wprost wynika z art. 6 ust. 10a i ust. 11a u.p.d.o.p.

Podobne (analogiczne) rozstrzygnięcia wynikają również z wyroków Naczelnych Sądów Administracyjnych o następujących sygnaturach spraw: II FSK 1777/15, II FSK 2357/16, II FSK 2505/16, II FSK 2895/16, II FSK 2964/16, II FSK 2965/16, II FSK 2967/16, II FSK 417/14, oraz z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, sygn. akt III SA/Wa 2340/17.

Podkreślić przy tym należy, że wszelkie zwolnienia stanowią wyjątek od konstytucyjnej zasady powszechności opodatkowania i w związku z tym należy je interpretować ściśle, a wykładnia rozszerzająca jest w tym przypadku niedozwolona.

W orzecznictwie sądowo administracyjnym wielokrotnie podkreślano, że wszelkiego rodzaju zwolnienia i ulgi podatkowe są wyjątkiem od zasady powszechnego obowiązku płacenia podatków (art. 84 Konstytucji RP) i brak jest jakichkolwiek podstaw, by przesłanki ich zastosowania interpretować rozszerzająco (vide wyrok NSA z 4 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 1828/15). W konsekwencji wszelkie przepisy regulujące ulgi i zwolnienia podatkowe należy interpretować ściśle (vide wyroki NSA: z 24 września 2009 r., sygn. akt II FSK 649/08; z 24 września 2009 r., sygn. akt II FSK 650/08; z 12 sierpnia 2011 r., sygn. akt II FSK 374/10; z 28 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1781/10; z 27 października 2016 r., sygn. akt II FSK 2795/14).

Jak wskazuje NSA w wyroku z dnia 8 września 2016 r. sygn. akt. II FSK 2012/14: (…) To właśnie zgodnie z zasadą równości i sprawiedliwości opodatkowania, wszystkie podmioty znajdujące się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej powinny być tak samo traktowane przez prawo podatkowe. Wyjątki od powszechności opodatkowania, jako wyrazu wspomnianej równości i sprawiedliwości, powinny być ściśle określone przez prawo, a podatnik nie może oczekiwać innych przywilejów podatkowych aniżeli te, jakie można ustalić na podstawie norm prawnych regulujących ulgi i zwolnienia (…).

A zatem, Ustawodawca świadomie zwolnił z opodatkowania tylko takich podatników, którzy spełniają określone obiektywne kryteria (określone w art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. a – e ustawy o CIT) nienaruszające postanowień art. 63 i art. 18 Traktatu o funkcjonowaniu UE.

Z opisu sprawy jednoznacznie wynika, że zakres faktycznie prowadzonej przez Fundusz działalności, wykracza poza zakres możliwej do realizacji działalności lokacyjnej polskich funduszy emerytalnych. Nie można w tych okolicznościach uznać, że zagraniczny Fundusz jest podmiotem równoważnym polskim funduszom emerytalnym i działa na analogicznych zasadach. W świetle powyższego nie jest możliwe zastosowanie w sprawie zwolnienia wynikającego z art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy o CIT.

W konsekwencji stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym Fundusz jest podmiotem, który podlega zwolnieniu z podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy o CIT, biorąc pod uwagę spełnienie warunków wynikających z art. 26 ust. 1g ustawy o CIT, w związku z czym wypłaty na rzecz Funduszu odsetek, opłaty wstępnej, alokacyjnej i opłaty za gotowość nie będą opodatkowane w Polsce podatkiem u źródła i tym samym, Wnioskodawca nie będzie pełnił funkcji płatnika tego podatku w tym zakresie – należy uznać za nieprawidłowe.

Nie można również zgodzić się z Państwa stanowiskiem w zakresie pytania Nr 2, że opłata wstępna, opłata alokacyjna oraz opłata za gotowość nie stanowią odsetek w rozumieniu UPO i tym samym nie podlegają w Polsce podatkowi u źródła, co oznacza, że w związku z ich wypłatą Spółka nie będzie płatnikiem, tj. nie będzie zobowiązana do obliczenia, pobrania i wpłacenia podatku na właściwy rachunek.

Jak już wskazano, zgodnie z art. 21 ust. 2 ustawy o CIT, przepisy art. 21 ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, a zatem zasadnym jest odniesienie się do postanowień Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Danii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku sporządzonej w Warszawie dnia 6 grudnia 2001 r. (Dz. U. z 2023 r. Nr 43 poz. 368, dalej : „UPO”), zmienionej Konwencją MLI, podpisaną 7 czerwca 2017 r.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 UPO:

W świetle art. 7 ust. 7 UPO:

Oznacza to, że postanowienia umowy, dotyczące opodatkowania zysków przedsiębiorstw są postanowieniami o charakterze ogólnym, które znajdują zastosowanie, gdy nie stosuje się postanowień specjalnych zawartych w innych artykułach, regulujących opodatkowanie poszczególnych kategorii dochodu.

Kwestia opodatkowania odsetek wypłacanych przez polskie podmioty na rzecz duńskich podmiotów została uregulowana w art. 11 UPO.

W świetle art. 11 ust. 1 i 2 UPO:

Z kolei, zgodnie z art. 11 ust. 4 UPO:

Wykładni ww. przepisów należy dokonywać uwzględniając treść Komentarza do Konwencji Modelowej OECD. Podkreślić należy, że zgodnie ze stanowiskiem doktryny, pomimo że Konwencja Modelowa nie stanowi polskiego źródła prawa powszechnie obowiązującego, Polska jako członek OECD ma obowiązek stosowania Konwencji jak i Komentarza. Co więcej, polskie organy podatkowe, aby zapewnić jednolitość stosowania prawa, powinny odwoływać się do Komentarza tak przy stosowaniu, jak i interpretacji umów o unikaniu podwójnego opodatkowania (J. Tkaczyk, M. Zdyb. Międzynarodowe Prawo Podatkowe, Opodatkowanie i ubezpieczenia społeczne osób pracujących w Unii Europejskiej, Difin, Warszawa 2006, str. 21).

Podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia, czy podatkowi u źródła będą podlegały środki wypłacane przez Państwa na rzecz Funduszu z tytułu opłaty wstępnej, opłaty alokacyjnej oraz opłaty za gotowość, ma ustalenie znaczenia pojęcia odsetek na gruncie przepisów krajowych i umowy polsko-duńskiej (UPO).

W ustawach o podatkach dochodowych nie zdefiniowano tego pojęcia, jak również nie wskazano przykładowego katalogu sytuacji, których zaistnienie rodzić może ich powstanie. Nie powinno w związku z tym budzić wątpliwości, że należy je rozumieć szeroko, zgodnie z jego językowym i ekonomicznym znaczeniem. Uwzględniając powyższe, w piśmiennictwie podjęto próby zdefiniowania tego terminu przy wykorzystaniu przede wszystkim dorobku doktryny prawa cywilnego (K. Winiarski [w:] S. Babiarz, L. Błystak, B. Dauter, A. Gomułowicz, R. Pęk, K. Winiarski, Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz 2009, str. 1076). I tak, odsetki w rozumieniu przepisów podatkowych traktowane są jako wynagrodzenie za korzystanie z cudzego kapitału. Przez odsetki rozumie się wynagrodzenie za korzystanie z pieniędzy i innych rzeczy oznaczonych rodzajowo, jeżeli zostaje ono ustalone według pewnej stopy procentowej, i w stosunku do czasu użycia tej sumy (tak P. Małecki, M. Mazurkiewicz, CIT. Podatki i Rachunkowość, wydanie 3, str. 901). Najczęstszym źródłem tego rodzaju dochodu są wierzytelności pieniężne, państwowe papiery dłużne, obligacje i inne papiery wartościowe o charakterze dłużnym.

Uprawnione jest zatem przyjęcie, że skoro w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT posłużono się ogólnym terminem „odsetki”, to opodatkowaniu w sposób zryczałtowany podlegają wszelkie świadczenia o opisanym wyżej charakterze, wypłacone na podstawie dowolnego tytułu prawnego (tak K. Winiarski, op. cit., str. 1077).

Z kolei zgodnie z ww. definicją (art. 11 ust. 4 UPO) oraz Komentarzem do art. 11 Konwencji Modelowej OECD za odsetki należy uznać każde (w związku z wykładnią literalną pojęcia „wszelkie”) wynagrodzenie za korzystanie z „wypożyczonego” kapitału a nie tylko oprocentowanie nominalne, ale także opłaty przygotowawcze, manipulacyjne, prowizje i tym podobne.

Z powyższego wynika, że również według Komentarz do Modelowej Konwencji termin „odsetki” należy rozumieć szeroko, tzn. jako wszelkiego rodzaju wynagrodzenie za korzystanie z kapitału.

Definicja „odsetek” na mocy UPO obejmuje dochód z wszelkiego rodzaju roszczeń oraz inne dochody, które według ustawodawstwa podatkowego Państwa, z którego pochodzą, zrównane są z dochodami z pożyczek, tj. obejmuje wynagrodzenie za korzystanie z cudzego kapitału (pożyczonych pieniędzy).

Należy zauważyć, że uzyskanie pożyczki uzależnione jest m.in. od wyrażenia zgody na warunki otrzymania tej pożyczki (zazwyczaj zawarte w umowie pożyczki), które to warunki obejmują, poza typowymi odsetkami, również inne opłaty, bez poniesienia których otrzymanie pożyczki byłoby niemożliwe. Tym samym, opisane we wniosku opłaty (wstępna, alokacyjna oraz za gotowość) są ściśle związane z udzieleniem finansowania i stanowią element „kosztu” pozyskania kapitału (finansowania zewnętrznego). W rezultacie opłaty te spełniają definicję odsetek w myśl art. 11 ust. 4 UPO.

Powyższe wynika również z pkt 20 – 21 Komentarza do art. 11 Modelowej konwencji w sprawie podatku od dochodu i majątku OECD (wersja obowiązująca od 15 lipca 2014 r. z uwzględnieniem „The 2014 update to the OECD Model Tax Convention”), zgodnie z którym należy wywnioskować, że wynagrodzenie za korzystanie z kapitału stanowiące istotę dochodu odsetkowego obejmuje także wszelkie opłaty i prowizje związane z pożyczką (z wyłączeniem opłat karnych) i co do zasady odpowiada nadwyżce uzyskanych płatności na powierzonym kapitałem. Stanowisko to jest powszechnie uznawane także w innych jurysdykcjach podatkowych.

Za prawidłowością dokonanej wykładni, opartej na dorobku doktryny prawa podatkowego, przemawia również art. 2 lit. „a” implementowanej do polskiego porządku prawnego dyrektywy Rady 2003/49/WE z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego do odsetek oraz należności licencyjnych między powiązanymi spółkami różnych państw członkowskich (Dz. Urz. UE L 157 z 26.06.2003 ze zm.), dla których wspólnym mianownikiem jest szerokie rozumienie terminu „odsetki” jako przychodu z wszelkiego rodzaju roszczeń (wierzytelności).

Powyższe potwierdza zatem, że termin „odsetki” należy rozumieć szeroko.

Stanowisko to, zostało potwierdzone w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 25 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Łd 685/19.

Zatem, wskazane we wniosku opłaty są wydatkami związanymi z pozyskanym finansowaniem i stanowią odsetki w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT oraz w rozumieniu art. 11 ust. 4 UPO. Wobec powyższego, w związku z wypłatą na rzecz Funduszu ww. opłat, będą Państwo jako płatnik, obowiązani do pobierania podatku u źródła.

Tym samym, Państwa stanowisko w całości należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

·      stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz

·      zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Odnosząc się do powołanej we wniosku interpretacji wskazać należy, że nie jest ona interpretacją indywidualną wydaną przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Ponadto, interpretacje indywidualne dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące. Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa wyroków należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.