Skutki podatkowe zawarcia umowy przechowania środków pieniężnych.
Podatnik (syn) zawarł z ojcem ustną umowę przechowania środków pieniężnych na swoim koncie bankowym. Środki należały do ojca, syn nie mógł nimi dysponować ani ich używać, nie pobierał odsetek, a wszelkie operacje wykonywał…
Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od czynności cywilnoprawnych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
29 kwietnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków zawarcia umowy o przechowanie środków pieniężnych.
Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Wnioskodawca - zwany dalej przechowawcą, synem - zgodnie z dyspozycją rodzica (ojca) zakładał lokaty, na które ten przekazywał środki pieniężne. Taki sposób zarządzania pieniędzmi był dla rodzica bardziej opłacalny finansowo aniżeli przetrzymywanie środków na lokacie założonej na siebie, na swoje dane.
Wnioskodawca zawarł z ojcem umowę ustną, na przechowywanie na swoim koncie, założonym na swoje dane, pieniędzy należących do rodzica. Zgodnie z umową syn nie korzystał z pieniędzy zgromadzonych na swoim koncie i samodzielnie nimi nie dysponował, nie przeznaczał środków na własne cele. Przez cały czas rzeczywistym dysponentem środków pieniężnych przekazanych dzieciom był rodzic. Na każde jego żądanie, przechowawca zobowiązany był dokonać wypłat części lub całości środków. Wnioskodawca nie odnosił żadnych korzyści z przechowywania pieniędzy na swoim koncie, nie były przez niego wydatkowane w żaden sposób, nie pobierał od nich odsetek, które to trafiały do jego ojca.
Wszelkie ruchy na koncie odbywały się zgodnie z poleceniami rodzica, który decydował o alokacji środków pieniężnych. W zaistniałym stanie faktycznym zdarzały się bowiem sytuacje, że pieniądze przelewane były z konta Wnioskodawcy na konto siostry albo na odwrót, co związane było z kończącą się lokatą u jednego z nich. Wówczas na polecenie ojca jedno z dzieci dokonywało takiej operacji, w zależności u którego z nich kończyła się lokata. Czynności takie zgodne były z zawartą umową i wykonywane były na polecenie rodzica. Przychodzące z banku wyciągi w formie papierowej Wnioskodawca przekazywał rodzicowi.
Umowa nie przewidywała wynagrodzenia dla przechowawcy.
Pytanie
Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego przechowanie pieniędzy podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych?
Pana stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy, czynności opisanych we wniosku nie można zakwalifikować jako depozyt nieprawidłowy, bądź inną czynność, która jest opodatkowana podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Umowa zawarta pomiędzy Wnioskodawcą a ojcem spełnia postanowienie umowy o przechowanie w rozumieniu art. 835 Kodeksu cywilnego.
Zgodnie z przepisem art. 835 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 z późn. zm.): Przez umowę przechowania przechowawca zobowiązuje się zachować w stanie niepogorszonym rzecz ruchomą oddaną mu na przechowanie.
W myśl art. 839 ww. ustawy: Przechowawcy nie wolno używać rzeczy bez zgody składającego, chyba że jest to konieczne do jej zachowania w stanie niepogorszonym.
Zgodnie z art. 845 ww. ustawy: Jeżeli z przepisów szczególnych albo z umowy lub okoliczności wynika, że przechowawca może rozporządzać oddanymi na przechowanie pieniędzmi lub innymi rzeczami oznaczonymi tylko co do gatunku, stosuje się odpowiednio przepisy o pożyczce (depozyt nieprawidłowy). Czas i miejsce zwrotu określają przepisy o przechowaniu.
Mając na uwadze brzmienie przepisów przytoczonych powyżej, depozyt nieprawidłowy uznawany jest albo za odmianę zwykłej umowy przechowania, instytucję odrębną od umowy pożyczki, albo odrębny typ umowy nazwanej. Umowa depozytu nieprawidłowego łączy elementy przechowania i pożyczki. Jego charakterystyczną cechą jest możliwość rozporządzania oddanymi na przechowanie pieniędzmi lub innymi rzeczami oznaczonymi tylko co do gatunku. Upoważnienie do rozporządzania oddanymi na przechowanie pieniędzmi jest dla bytu umowy depozytu nieprawidłowego konieczne. Jest to element różniący umowę depozytu nieprawidłowego od umowy przechowania, w której przechowawca nie ma prawa do rozporządzania rzeczami oddanymi mu na przechowanie. W umowie depozytu nieprawidłowego, przechowawca nabywa na własność przedmiot depozytu i może nim rozporządzać tak, jak w umowie pożyczki. Depozyt nieprawidłowy różni się jednak od pożyczki tym, że jest zawierany w interesie składającego. Nie można utożsamiać depozytu nieprawidłowego z pożyczką. Depozyt nieprawidłowy może być odpłatny lub nieodpłatny.
Zgodnie ze stanem faktycznym uznać należy, że pomiędzy Wnioskodawcą a jego rodzicem nie została zawarta umowa depozytu nieprawidłowego, gdyż przechowawca nie rozporządzał pieniędzmi, które lokowane były przez ojca na jego koncie. Zgodnie z umową nie mógł nimi swobodnie dysponować oraz nie odniósł żadnej korzyści z przechowywania środków należących do rodzica.
Mając na uwadze umowę opisana w stanie faktycznym stwierdzić należy, że nie znajduje się ona w zamkniętym katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych zawartym w przepisie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych. (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 1519, z późn. zm.).
Z zawartej umowy i okoliczności zdarzenia wynika, że umowa nie przybrała postaci żadnej z czynności wymienionych w art. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, a w szczególności depozytu nieprawidłowego, umowy pożyczki, czy ustanowienia odpłatnego użytkowania.
Możliwość rozporządzania czy też korzystania z przekazanych czy oddanych na własność pieniędzy, której to zabrakło w sprawie będącej przedmiotem wniosku, jest bowiem charakterystyczna dla wszystkich tych czynności. Wnioskodawca stoi na stanowisku, że przekazanie mu przez ojca pieniędzy na przechowanie nie jest czynnością podlegającą opodatkowaniu na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. j) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. Wnioskodawca nie zawarł umowy depozytu nieprawidłowego, która stanowi szczególną formę umowy przechowania, a to dlatego, że istotnym elementem depozytu nieprawidłowego jest możliwość rozporządzania oddanymi na przechowanie pieniędzmi.
W zaistniałym stanie faktycznym, poprzez przekazanie pieniędzy synowi, rodzic nie stracił możności dysponowania nimi ani w żaden sposób nie ograniczył swych praw w tym zakresie, co wyklucza depozyt nieprawidłowy. Wnioskodawca nie został uprawniony przez ojca do rozporządzania pieniędzmi oddanymi mu na przechowanie, nie mógł wykorzystywać ich na własne cele a to oznacza, że nie ciąży na nim obowiązek podatkowy w podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu otrzymania środków pieniężnych od rodzica na przechowanie. Czynności opisane we wniosku nie mogą zostać opodatkowane gdyż nie mieszczą się w katalogu czynności opodatkowanych wymienionych w ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych. Tym samym na Wnioskodawcy nie ciąży obowiązek podatkowy z tytułu przechowywania pieniędzy rodzica.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Przepis art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych. (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 191) zawiera zamknięty katalog czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy podatkowi temu podlegają następujące czynności cywilnoprawne:
a) umowy sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych,
b) umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku,
c) (uchylona),
d) umowy darowizny - w części dotyczącej przejęcia przez obdarowanego długów i ciężarów albo zobowiązań darczyńcy,
e) umowy dożywocia,
f) umowy o dział spadku oraz umowy o zniesienie współwłasności - w części dotyczącej spłat lub dopłat,
g) (uchylona)
h) ustanowienie hipoteki,
i) ustanowienie odpłatnego użytkowania, w tym nieprawidłowego, oraz odpłatnej służebności,
j) umowy depozytu nieprawidłowego,
k) umowy spółki.
W myśl art. 1 ust. 1 pkt 2 i 3 ww. ustawy:
Podatkowi podlegają:
2) zmiany umów wymienionych w pkt 1, jeżeli powodują one podwyższenie podstawy opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 4;
3) orzeczenia sądów, w tym również polubownych, oraz ugody, jeżeli wywołują one takie same skutki prawne, jak czynności cywilnoprawne wymienione w pkt 1 lub 2.
Ustawodawca wprowadził zasadę enumeratywnego określenia czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych.
Stosownie do art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b), i) oraz j) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych przedmiotem opodatkowania są umowy pożyczki pieniędzy, ustanowienie odpłatnego użytkowania oraz umowy depozytu nieprawidłowego.
Stosownie do art. 720 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):
Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.
Zgodnie natomiast z art. 252 ww. ustawy
Rzecz można obciążyć prawem do jej używania i do pobierania jej pożytków (użytkowanie).
W myśl art. 264 ww. ustawy
Jeżeli użytkowanie obejmuje pieniądze lub inne rzeczy oznaczone tylko co do gatunku, użytkownik staje się z chwilą wydania mu tych przedmiotów ich właścicielem. Po wygaśnięciu użytkowania obowiązany jest do zwrotu według przepisów o zwrocie pożyczki (użytkowanie nieprawidłowe).
Z powyższych przepisów wynika, że w przypadku umowy pożyczki czy użytkowania dochodzi do przeniesienia własności.
Zgodnie natomiast z art. 835 ustawy:
Przez umowę przechowania przechowawca zobowiązuje się zachować w stanie niepogorszonym rzecz ruchomą oddaną mu na przechowanie.
W myśl art. 839 ww. ustawy:
Przechowawcy nie wolno używać rzeczy bez zgody składającego, chyba że jest to konieczne do jej zachowania w stanie niepogorszonym.
Zgodnie z art. 845 ww. ustawy:
Jeżeli z przepisów szczególnych albo z umowy lub okoliczności wynika, że przechowawca może rozporządzać oddanymi na przechowanie pieniędzmi lub innymi rzeczami oznaczonymi tylko co do gatunku, stosuje się odpowiednio przepisy o pożyczce (depozyt nieprawidłowy). Czas i miejsce zwrotu określają przepisy o przechowaniu.
Depozyt nieprawidłowy uznawany jest albo za odmianę zwykłej umowy przechowania, instytucję odrębną od umowy pożyczki, albo odrębny typ umowy nazwanej. Uznaje się również, że depozyt nieprawidłowy (przechowanie nieprawidłowe) jest umową szczególnego rodzaju, zawierającą elementy przechowania i pożyczki. Przedmiotem depozytu nieprawidłowego mogą być wyłącznie pieniądze lub rzeczy oznaczone tylko co do gatunku. Osoba biorąca pieniądze (rzecz) do depozytu nieprawidłowego ma obowiązek oddać taką samą ilość pieniędzy (rzeczy), ale niekoniecznie tę samą.
Depozyt nieprawidłowy ma miejsce wtedy, gdy z przepisów szczególnych albo z umowy lub okoliczności wynika, że przechowawca może rozporządzać oddanymi na przechowanie pieniędzmi lub innymi rzeczami oznaczonymi tylko co do gatunku. Upoważnienie do rozporządzania oddanymi na przechowanie pieniędzmi jest dla bytu umowy depozytu nieprawidłowego konieczne - sam fakt oddania na przechowanie pieniędzy nie tworzy bowiem jeszcze stosunku depozytu nieprawidłowego z prawem rozporządzania nimi.
Przechowawca „nieprawidłowy” nabywa na własność przedmiot depozytu i może nim rozporządzać tak, jak w umowie pożyczki. Depozyt nieprawidłowy różni się jednak od pożyczki tym, że jest zawierany w interesie składającego. Nie można utożsamiać depozytu nieprawidłowego z pożyczką. Depozyt nieprawidłowy może być odpłatny lub nieodpłatny.
Zgodnie z powyższym, umowa przechowania nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych jeżeli przechowawca nie może rozporządzać oddanymi na przechowanie pieniędzmi lub innymi rzeczami oznaczonymi tylko co do gatunku.
Z treści przedstawionego stanu faktycznego wynika, że zawarł Pan z ojcem ustną umowę przechowywania na swoim koncie środków pieniężnych należących do Pana ojca. Zgodnie z dyspozycją Pana ojca środki pieniężne były przechowywane na lokatach, które Pan zakładał. Nie korzystał Pan z pieniędzy ojca, nie dysponował nimi, ani nie przeznaczał na własne cele. Przez cały czas dysponentem środków pieniężnych był Pana ojciec i na każde jego żądanie był Pan zobowiązany dokonać wypłaty. Wszelkie ruchy na koncie odbywały się zgodnie z poleceniem Pana ojca, który decydował o alokacji środków pieniężnych. Z tytułu zawartej umowy nie odniósł Pan żadnych korzyści, umowa nie przywidywała wynagrodzenia dla przechowawcy. Narosłe odsetki trafiały do Pana ojca.
Z powyższych informacji wynika więc, że przechowywał Pan na swoim koncie środki pieniężne swojego ojca. Środki te nie stały się Pana własnością. Nie rozporządzał Pan pieniędzmi ojca na własne cele i nie odniósł Pan żadnych korzyści z tytułu przechowania pieniędzy ojca.
A zatem, skoro zawarł Pan z ojcem umowę przechowania i umowa ta nie przybrała postaci umowy depozytu nieprawidłowego (nie był Pan uprawniony do rozporządzania środkami i faktycznie nimi nie rozporządzał bez polecenia ojca), ani umowy pożyczki czy też ustanowienia odpłatnego użytkowania (środki nie stały się Pana własnością), to należy stwierdzić, że powyższa czynność nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych, gdyż nie mieści się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem, wymienionych w ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych.
Tym samym nie ciąży na Panu obowiązek podatkowy w podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu otrzymania środków pieniężnych należących do Pana ojca na przechowanie.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo