Interpretacja 0111-KDIB2-2.4014.115.2026.4.KK

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

 

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od czynności cywilnoprawnych jest prawidłowe.

 

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

 

4 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 30 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy m.in. podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych zawarcia umowy finansowania wspólnego przedsięwzięcia. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 12 czerwca 2026 r. (wpływ: 18 czerwca 2026 r.) Treść wniosku wspólnego jest następująca:

 

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

 

1) Zainteresowany będący stroną postępowania:

A.A.

(…);

2) Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:

B.B.

(…).

 

Opis zdarzenia przyszłego

Zainteresowany będący stroną („Wnioskodawca I”) jest osobą fizyczną, polskim rezydentem podatkowym. Wnioskodawca I prowadzi działalność gospodarczą w zakresie doradztwa, jednak transakcja będąca przedmiotem niniejszego wniosku ma charakter incydentalny i prywatny i nie jest związana z prowadzoną przez Wnioskodawcę I działalnością gospodarczą.

Zainteresowana niebędąca stroną („Wnioskodawca II”) jest osobą fizyczną, polskim rezydentem podatkowym. Wnioskodawca II nie prowadzi działalności gospodarczej.

Wnioskodawca I i Wnioskodawca II (razem jako Wnioskodawcy) postanowili wspólnie przeprowadzić inwestycję, polegającą na nabyciu wskazanego lokalu mieszkalnego (dalej: „Nieruchomość”) w ramach umowy deweloperskiej, a następnie, po odbiorze, zbyciu jej.

W celu sfinansowania inwestycji, Wnioskodawcy planują zawrzeć umowę finansowania wspólnego przedsięwzięcia (dalej: „Umowa”). W ramach Umowy, Wnioskodawca I przekaże Wnioskodawcy II środki pieniężne z przeznaczeniem na nabycie Nieruchomości. Wnioskodawca II pozyska pozostałą część wymaganych do nabycia przedmiotowej nieruchomości środków pieniężnych w drodze kredytu bankowego (zaciągniętego we własnym imieniu) zabezpieczonego na omawianej Nieruchomości i dokona nabycia Nieruchomości w ramach umowy deweloperskiej w swoim imieniu.

Przed zawarciem Umowy oraz przed złożeniem niniejszego wniosku, Wnioskodawcy wspólnie podjęli działania mające na celu znalezienie odpowiedniej oferty sprzedaży nieruchomości oraz wynegocjowanie korzystnych warunków finansowych.

Zgodnie z postanowieniami Umowy, po odbiorze przedmiotowej nieruchomości, Wnioskodawcy wspólnie podejmą działania mające na celu zbycie nabytej Nieruchomości z zyskiem. Po zbyciu Nieruchomości Wnioskodawcy podzielą uzyskane ze sprzedaży środki pomiędzy siebie w następujący sposób - kwota uzyskana ze sprzedaży Nieruchomości zostanie pomniejszona o wszystkie koszty poniesione przez Wnioskodawców (tj. w szczególności cena nabycia Nieruchomości, wkład Wnioskodawcy I, koszt kredytu zaciągniętego przez Wnioskodawcę II, koszty okołotransakcyjne i inne koszty związane z nabyciem, utrzymaniem lub zbyciem Nieruchomości), zaś ustalony w ten sposób zysk lub strata zostaną podzielone w równych częściach pomiędzy Wnioskodawców.

Tym samym, po zbyciu Nieruchomości, Wnioskodawca I otrzyma od Wnioskodawcy II część ceny uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości uwzględniającą jego wkład i poniesione koszty oraz skorygowaną o połowę ustalonego zgodnie z zasadami opisanymi powyżej zysku lub straty na inwestycji.

Oznacza to, że w przypadku sprzedaży nieruchomości za cenę wyższą niż koszt nabycia, Umowa przyniesie Wnioskodawcy I zysk, natomiast w przypadku sprzedaży za cenę niższą, Umowa przyniesie Wnioskodawcy I stratę.

Jednocześnie Wnioskodawcy pragną podkreślić, że Umowa nie będzie stanowić umowy spółki ani nie będzie obejmować żadnych innych wspólnych działań lub inwestycji.

W związku z powyższym, Wnioskodawcy chcieliby uzyskać potwierdzenie, że:

       i. Umowa, ze względu na swoje cechy, nie stanowi umowy pożyczki w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego, w związku z czym nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie przepisu art. 1 ust 1 ustawy o PCC

       ii. Środki wypłacone po zbyciu nieruchomości przez Wnioskodawcę II na rzecz Wnioskodawcy I stanowić będą przychód, o którym mowa w art. 19 ustawy o PIT, tj. przychód ze zbycia nieruchomości, i po pomniejszeniu o koszty, tj. wartość środków przekazanych przez Wnioskodawcę I Wnioskodawcy II w celu nabycia nieruchomości, stanowić będą dochód podlegający opodatkowaniu według stawki 19% zgodnie z treścią art. 30e ustawy o PIT.

Pozostały opis zdarzenia przyszłego, który został przedstawiony przez Państwa w treści uzupełnienia wniosku jako, że dotyczy zagadnienia objętego podatkiem dochodowym od osób fizycznych przedstawiony zostanie w rozstrzygnięciu obejmującym swym zakresem ocenę Państwa stanowiska w zakresie ww. podatku.

Pytanie

Czy zawarcie Umowy będzie stanowić czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie przepisu art. 1 ust. 1 ustawy o PCC, w szczególności, czy zawarcie Umowy stanowić będzie zawarcie umowy pożyczki pieniędzy, o której mowa w art. 1 ust 1 pkt 1 lit. b) ustawy o PCC? (pytanie oznaczone we wniosku nr 1)

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Zainteresowanych, zawarcie Umowy nie będzie stanowić czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie przepisu art. 1 ust. 1 ustawy o PCC, w szczególności, zawarcie Umowy nie będzie stanowić zawarcia umowy pożyczki pieniędzy, o której mowa w art. 1 ust 1 pkt 1 lit. b) ustawy o PCC.

Uzasadnienie stanowiska

Analizując powyższe, należy zwrócić przede wszystkim uwagę na fakt, że zgodnie z treścią ustawy o PCC opodatkowaniu podlegają enumeratywnie wymienione czynności cywilnoprawne, tj.

a) umowy sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych,

b) umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku,

c) (uchylona),

d) umowy darowizny - w części dotyczącej przejęcia przez obdarowanego długów i ciężarów albo zobowiązań darczyńcy,

e) umowy dożywocia,

 f) umowy o dział spadku oraz umowy o zniesienie współwłasności - w części dotyczącej spłat i dopłat,

g) (uchylona),

h) ustanowienie hipoteki,

 i) ustanowienie odpłatnego użytkowania, w tym nieprawidłowego, oraz odpłatnej służebności,

 j) umowy depozytu nieprawidłowego,

k) umowy spółki.

      - oraz zmiany ww. umów i orzeczenia sądów, sądów polubownych i ugody, jeżeli wywołują takie same skutki prawne jak ww. czynności.

Powyższy katalog stanowi katalog zamknięty, referujący do czynności i umów zdefiniowanych w Księdze III Kodeksu Cywilnego (t.j. Dz.U z 2025 r. poz. 1071, dalej „KC”). Zakaz rozszerzającej wykładni powyższego katalogu i opodatkowywania na podstawie ww. przepisu czynności innych niż enumeratywnie w nim wymienione jest powszechnie akceptowany w orzecznictwie i piśmiennictwie - przykładowo, w M. Gargul, W. Oleś, Podatek od czynności cywilnoprawnych. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2024, art. 1. czytamy: „Definiowanie zakresu przedmiotowego podatku od czynności cywilnoprawnych należy odnosić bezpośrednio do regulacji cywilistycznych, co ma szczególne znaczenie przy określeniu powstania omawianego obowiązku podatkowego. Katalog taki powoduje, że podatkiem od czynności cywilnoprawnych są opodatkowane tylko czynności enumeratywnie wymienione w ustawie. Skutkuje to tym, że nie jest dopuszczalne rozszerzanie oraz analogiczne traktowanie takiego zakresu, nawet w sytuacji gdyby pewne elementy charakteryzujące daną czynność cywilnoprawną (wymienioną w katalogu) występowały w innych czynnościach. Takie stanowisko jest powszechnie akceptowane, również w orzecznictwie (zob. wyrok NSA z 27.04.2006 r., II FSK 530/05)”.

Oznacza to, że jeżeli zawarcie Umowy nie stanowi jednej z czynności wymienionych w art. 1 ustawy o PCC, czynność ta nie będzie podlegać opodatkowaniu. W związku z powyższym, w kontekście niniejszej sprawy kluczowym wydaje się być ustalenie czy zawarcie Umowy stanowić będzie zawarcie umowy pożyczki opisanej w art. 720 KC.

Umowa pożyczki, zgodnie z brzmieniem art. 720 i nast. KC, polega na tym, że dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Zgodnie z treścią ww. przepisu, jak również z jednolitym poglądem doktryny, jedną z cech konstytuujących umowę pożyczki jest zobowiązanie pożyczkodawcy do przekazania pożyczkobiorcy na własność określonej kwoty pieniędzy lub rzeczy oznaczonych co do gatunku, i zobowiązanie pożyczkobiorcy do zwrotu pożyczkodawcy tej samej kwoty pieniędzy lub ilości rzeczy oznaczonych co do gatunku (tak np. Kodeks cywilny. Komentarz, red. serii prof. dr hab. Konrad Osajda, red. tomu dr Witold Borysiak; Kodeks cywilny. Komentarz, red. prof. dr hab. Edward Gniewek, prof. dr hab. Piotr Machnikowski).

Rola pożyczkodawcy w tak określonej transakcji ogranicza się jedynie do przekazania środków pieniężnych (lub rzeczy oznaczonych co do gatunku) na rzecz pożyczkobiorcy, bez innych zobowiązań związanych z planowanym wykorzystaniem tych środków.

Z powyższego wynika również, że ryzyko gospodarcze pożyczkodawcy w przypadku kodeksowej umowy pożyczki obejmuje jedynie ryzyko niewypłacalności dłużnika (tj. pożyczkobiorcy).

Przedstawiona w opisie zdarzenia przyszłego Umowa przewidywać będzie przekazanie przez Wnioskodawcę I na rzecz Wnioskodawcy II określonej kwoty pieniędzy w celu nabycia konkretnie wskazanej nieruchomości, a następnie, po zbyciu przedmiotowej nieruchomości, zwrot części ceny uzyskanej ze sprzedaży Nieruchomości uwzględniającej wkład Wnioskodawcy I skorygowanej o połowę ustalonego zgodnie z zasadami opisanymi powyżej zysku lub straty na inwestycji.

Zgodnie z tym założeniem, w przypadku sprzedaży Nieruchomości za kwotę wyższą niż koszt jej nabycia, Wnioskodawca I otrzyma kwotę przewyższającą kwotę przekazaną Wnioskodawcy II na cel nabycia Nieruchomości i zrealizuje zysk na inwestycji. W przypadku jednak sprzedaży Nieruchomości za cenę niższą niż koszt jej nabycia, kwota wypłacona przez Wnioskodawcę II na rzecz Wnioskodawcy I będzie niższa niż wartość wkładu Wnioskodawcy I w koszt inwestycji, a tym samym Wnioskodawca I poniesie stratę.

Oznacza to, że ryzyko gospodarcze po stronie Wnioskodawcy I w związku z zawarciem Umowy opiera się na realizacji zysku bądź straty z inwestycji, a nie jedynie na ewentualnej niewypłacalności Wnioskodawcy II.

Równocześnie, zgodnie z postanowieniami Umowy, Wnioskodawcy wspólnie podjęli działania mające na celu znalezienie Nieruchomości na cele inwestycyjne i wynegocjowanie korzystnych warunków jej nabycia, a także w przyszłości wspólnie podejmą działania w celu korzystnego jej zbycia.

Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Wnioskodawców, nie sposób jest stwierdzić, że Umowa zobowiązuje Wnioskodawcę I do przekazania Wnioskodawcy II określonej kwoty pieniędzy, a następnie Wnioskodawcę II do zwrotu Wnioskodawcy I tej samej kwoty pieniędzy. Tym samym, zdaniem Wnioskodawców, omawiana Umowa nie stanowi umowy pożyczki, o której mowa w art. 720 KC, a tym samym nie mieści się w katalogu czynności cywilnoprawnych wymienionych w art. 1 ust. 1 ustawy o PCC i, w konsekwencji, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

Tym samym, w związku z zawarciem Umowy, po stronie Wnioskodawcy II jako podatnika nie powstanie obowiązek zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Przepis art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 191) zawiera zamknięty katalog czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

Podatkowi podlegają następujące czynności cywilnoprawne:

a) umowy sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych,

b) umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku,

c) (uchylona)

d) umowy darowizny - w części dotyczącej przejęcia przez obdarowanego długów i ciężarów albo zobowiązań darczyńcy,

e) umowy dożywocia,

 f) umowy o dział spadku oraz umowy o zniesienie współwłasności - w części dotyczącej spłat lub dopłat,

g) (uchylona)

h) ustanowienie hipoteki,

 i) ustanowienie odpłatnego użytkowania, w tym nieprawidłowego, oraz odpłatnej służebności,

 j) umowy depozytu nieprawidłowego,

k) umowy spółki.

Stosownie do art. 1 ust. 1 pkt 2 i 3 ww. ustawy:

Ustawodawca wprowadził zasadę enumeratywnego określenia czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. O kwalifikacji określonej czynności prawnej, a w konsekwencji o jej podleganiu opodatkowaniu tym podatkiem decyduje jej treść (elementy przedmiotowo istotne), a nie nazwa. Zatem, jeżeli strony zawierają umowę i układają stosunki w jej ramach w określony sposób, to dla oceny czy powstanie obowiązek podatkowy w podatku od czynności cywilnoprawnych, w związku z dokonaniem wskazanej w ustawie czynności, miarodajne będą rzeczywiste prawa i obowiązki stron tej umowy pozwalające na ich kwalifikacje pod względem prawnym.

Szczegółowe określenie zakresu przedmiotowego ma określone konsekwencje. Ustawodawca, wprowadzając w ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych zamknięty katalog czynności podlegających opodatkowaniu, wyłączył od opodatkowania inne podobne, które nie zostały wyraźnie wskazane w przepisie. Oznacza to, że czynności niewymienione w ustawowym katalogu nie podlegają opodatkowaniu nawet, gdy wywołują skutki w sferze gospodarczej takie same bądź podobne do tych, które zostały w nim wyliczone.

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że Zainteresowany będący stroną postępowania (Wnioskodawca I) i Zainteresowana niebędąca stroną postępowania (Wnioskodawca II) (razem jako Wnioskodawcy) postanowili wspólnie przeprowadzić inwestycję, polegającą na nabyciu wskazanego lokalu mieszkalnego (dalej: „Nieruchomość”) w ramach umowy deweloperskiej, a następnie, po odbiorze, zbyciu jej. W celu sfinansowania inwestycji, Wnioskodawcy planują zawrzeć umowę finansowania wspólnego przedsięwzięcia (dalej: „Umowa”). W ramach Umowy, Wnioskodawca I przekaże Wnioskodawcy II środki pieniężne z przeznaczeniem na nabycie Nieruchomości. Wnioskodawca II pozyska pozostałą część wymaganych do nabycia przedmiotowej nieruchomości środków pieniężnych w drodze kredytu bankowego (zaciągniętego we własnym imieniu) zabezpieczonego na omawianej Nieruchomości i dokona nabycia Nieruchomości w ramach umowy deweloperskiej w swoim imieniu. Przed zawarciem Umowy oraz przed złożeniem niniejszego wniosku, Wnioskodawcy wspólnie podjęli działania mające na celu znalezienie odpowiedniej oferty sprzedaży nieruchomości oraz wynegocjowanie korzystnych warunków finansowych. Zgodnie z postanowieniami Umowy, po odbiorze przedmiotowej nieruchomości, Wnioskodawcy wspólnie podejmą działania mające na celu zbycie nabytej Nieruchomości z zyskiem. Po zbyciu Nieruchomości Wnioskodawcy podzielą uzyskane ze sprzedaży środki pomiędzy siebie w następujący sposób - kwota uzyskana ze sprzedaży Nieruchomości zostanie pomniejszona o wszystkie koszty poniesione przez Wnioskodawców (tj. w szczególności cena nabycia Nieruchomości, wkład Wnioskodawcy I, koszt kredytu zaciągniętego przez Wnioskodawcę II, koszty okołotransakcyjne i inne koszty związane z nabyciem, utrzymaniem lub zbyciem Nieruchomości), zaś ustalony w ten sposób zysk lub strata zostaną podzielone w równych częściach pomiędzy Wnioskodawców. Tym samym, po zbyciu Nieruchomości, Wnioskodawca I otrzyma od Wnioskodawcy II część ceny uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości uwzględniającą jego wkład i poniesione koszty oraz skorygowaną o połowę ustalonego zgodnie z zasadami opisanymi powyżej zysku lub straty na inwestycji. Oznacza to, że w przypadku sprzedaży nieruchomości za cenę wyższą niż koszt nabycia, Umowa przyniesie Wnioskodawcy I zysk, natomiast w przypadku sprzedaży za cenę niższą, Umowa przyniesie Wnioskodawcy I stratę. Ponadto, Umowa nie będzie stanowić umowy spółki ani nie będzie obejmować żadnych innych wspólnych działań lub inwestycji.

Mają Państwo wątpliwości czy zawarcie Umowy będzie stanowić czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie przepisu art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, w szczególności, czy zawarcie Umowy stanowić będzie zawarcie umowy pożyczki pieniędzy, o której mowa w art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

Jako że przepisy ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych nie definiują pojęcia umowa pożyczki, należy odwołać się do art. 720 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.)

Należy wskazać, że w myśl art. 353¹ Kodeksu cywilnego:

Elementami przedmiotowo istotnymi umowy pożyczki są: obowiązek pożyczkodawcy przeniesienia na własność pożyczkobiorcy określonej ilości pieniędzy albo rzeczy oznaczonych co do gatunku oraz obowiązek pożyczkobiorcy zwrotu tej samej ilości pieniędzy albo rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. W praktyce największe znaczenie, zarówno w obrocie gospodarczym jak i nieprofesjonalnym, mają pożyczki pieniężne.

Do elementów znamionujących umowę pożyczki należy obowiązek jej zwrotu. Przy czym, nie tyle dotyczy to oznaczenia terminu zwrotu, ile chodzi o zaznaczenie samego obowiązku zwrotu - który, jak wskazuje art. 720 § 1 Kodeksu cywilnego, jest elementem przedmiotowo istotnym tego rodzaju umowy, bez którego nie ma umowy pożyczki. W zależności od tego, jak zostanie ukształtowana przez strony umowa pożyczki, może ona przyjąć postać umowy nieodpłatnej bądź też odpłatnej, gdzie pożyczkobiorca zobowiązany będzie do zapłaty odsetek. Umowa pożyczki jest umową konsensualną. Dochodzi do skutku poprzez zgodne oświadczenia woli. Z punktu widzenia podatkowego nie jest istotne, w jaki sposób i czy w ogóle nastąpi przekazanie przedmiotu pożyczki przez dającego, jak również jej zwrot przez pożyczkobiorcę.

Z opisu zdarzenia nie wynika, że zawarta Umowa zobowiązuje Zainteresowanego będącego stroną postępowania do przekazania Zainteresowanej niebędącej stroną postępowania określonej kwoty pieniędzy, a następnie, że Zainteresowana niebędąca stroną postępowania zobowiązuje się do zwrotu Zainteresowanemu będącemu stroną postępowania tej samej kwoty pieniędzy. Co więcej, może się okazać, że w sytuacji, w której cena sprzedaży Nieruchomości będzie niższa niż koszt jej zakupu, inwestycja wygeneruje stratę, a Zainteresowany będący stroną postępowania nie odzyska wszystkich przekazanych Zainteresowanej niebędącej stroną postępowania pieniędzy. Zainteresowany będący stroną postępowania przejmie zatem na siebie część ryzyka finansowego związanego ze wspólną inwestycją. Takiego rodzaju ryzyka nie przyjmuje na siebie pożyczkodawca - strona kodeksowej umowy pożyczki. Jak słusznie Państwo zauważyli, ryzyko gospodarcze pożyczkodawcy obejmuje jedynie ryzyko niewypłacalności pożyczkobiorcy.

Mając na uwadze powołane powyżej przepisy oraz opisane zdarzenie przyszłe należy stwierdzić, że zawarcie umowy finansowania wspólnego przedsięwzięcia nie należy do katalogu czynności cywilnoprawnych wymienionych w art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, w szczególności nie stanowi umowy pożyczki, i tym samym nie będzie podlegało opodatkowaniu tym podatkiem. Jak wskazano powyżej, katalog czynności cywilnoprawnych, ujęty w powołanym powyżej przepisie ma charakter zamknięty. Zatem czynności cywilnoprawne, które nie zostały w nim wymienione w sposób wyraźny, nie podlegają opodatkowaniu omawianym podatkiem.

Tym samym skoro środki pieniężne nie będą przekazywane na podstawie umowy pożyczki lecz na podstawie umowy finansowania wspólnego przedsięwzięcia, to ich otrzymanie przez Zainteresowanego niebędącego stroną postępowania nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

Zgodzić się należy z Państwa stanowiskiem, że w związku z zawarciem Umowy, po stronie Zainteresowanej niebędącej stroną postępowania nie powstanie obowiązek zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest ocena Państwa stanowiska wyłącznie w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych. W zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

 - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

A.A. (Zainteresowany będący stroną postępowania - art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo wnieść skargę na tę interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.