Wnioskodawca zawarł 8 maja 2023 r. umowę uczestnictwa w inwestycji budowlanej, która zobowiązywała go do nabycia 2 lokali mieszkalnych i 12 lokali usługowych po zakończeniu inwestycji. W latach 2024-2025 strony podpisały aneksy, które nie zmieniły przedmiotu umowy. W 2025 r. inwestor zmienił sposób użytkowania 12 lokali usługowych na mieszkalne, a 26 listopada 2025 r. strony…
Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od czynności cywilnoprawnych jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
28 listopada 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych nabycia lokali mieszkalnych. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
W dniu 8 maja 2023 r. Wnioskodawca zawarł z inwestorem realizującym przedsięwzięcie, umowę uczestnictwa w realizacji inwestycji budowlanej polegającej na rozbudowie oraz przebudowie budynków: usługowego i magazynowego na zmianę funkcji użytkowej na budynek mieszkalno-usługowy wraz z instalacjami wewnętrznymi. Umowa miała charakter cywilnoprawny –zobowiązujący, a jej celem było uczestnictwo w procesie inwestycyjnym, bez stosowania reżimu ustawy deweloperskiej, bez prospektu informacyjnego i obowiązków właściwych dla przedsięwzięć deweloperskich.
Umowa z 8 maja 2023 r. zawarta w formie aktu notarialnego szczegółowo określała przedmiot przyszłego nabycia, obejmując 2 lokale mieszkalne i 12 lokali usługowych wraz z pomieszczeniami przynależnymi (tj.: schowki lokatorskie).
Umowa zawiera również:
- oświadczenie inwestora o dysponowaniu projektem budowlanym budynku wraz z usytuowaniem w jego obrębie poszczególnych lokali mieszkalnych i użytkowych oraz pozwoleniem na budowę,
- zobowiązanie Inwestora do sprzedaży 2 lokali mieszkalnych i 12 lokali usługowych,
- obowiązki Wnioskodawcy w zakresie zapłaty ceny zgodnie z harmonogramem płatności,
- zasady rozliczeń finansowych między stronami,
- harmonogram realizacji inwestycji i termin przeniesienia prawa własności i wydania lokali.
Treść umowy wskazuje jednoznacznie, że umowa miała charakter obligacyjny i zobowiązywała strony do zawarcia umów przenoszących własność lokali po zakończeniu realizacji inwestycji. Umowa precyzyjnie określała liczbę i rodzaj lokali, cenę, ich lokalizację w budynku oraz termin przeniesienia prawa własności tych lokali.
W dniu 10 czerwca 2024 r. strony podpisały aneks do umowy, w którym dodano postanowienie zobowiązujące Wnioskodawcę do pokrycia dodatkowych kosztów wykonania ogrzewania podłogowego w nabywanych lokalach. Aneks dotyczył wyłącznie podwyższenia standardu wykończenia oraz doprecyzowania kosztów tego elementu. Aneks nie zmienił liczby lokali, ich identyfikacji ani zobowiązania inwestora do przeniesienia własności lokali na Wnioskodawcę.
W dniu 5 grudnia 2024 r. strony podpisały kolejny aneks do umowy, w którym dodano zapis, iż właścicielom lokali opisanych w umowie z dnia 8 maja 2023 r. będą przysługiwały prawa do korzystania z miejsc parkingowych. Aneks miał charakter wykonawczy/dostosowujący i nie zmienił przedmiotu umowy ani zakresu zobowiązania do przeniesienia własności lokali na Wnioskodawcę.
W 2025 r., przed przystąpieniem do zawierania końcowych aktów notarialnych sprzedaży lokali, inwestor dokonał zmiany sposobu użytkowania 12 lokali usługowych na lokale mieszkalne. Zmiana ta została przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami budowlanymi oraz postępowaniem administracyjnym i miała charakter techniczno-administracyjny.
W dniu 26 listopada 2025 r. strony podpisały kolejny aneks o następującej treści: „Strony, mając na względzie przebieg realizacji inwestycji oraz ustalenia Stron istniejące na datę zawarcia umowy objętej aktem notarialnym Rep. (...) z dnia 8 maja 2023 r., oświadczają, że postanowienia tej umowy, jak również jej zmian objętych aneksem Rep. (…) z dnia 10 czerwca 2024 r. oraz aneksem Rep. (…) z dnia 5 grudnia 2024 r., odnoszące się do lokali określonych w dokumentacji projektowej sporządzonej na dzień zawarcia umowy jako lokale usługowe, stosuje się od dnia 8 maja 2023 r. odpowiednio, z uwzględnieniem ich funkcji wynikającej z dalszego etapu realizacji przedsięwzięcia. W następstwie powyższego postanowienia te otrzymują brzmienie właściwe dla lokali mieszkalnych.
Postanowienie ustępu poprzedzającego stanowi dostosowanie treści umowy do aktualnego stanu inwestycji oraz dokumentacji projektowej i nie zmienia charakteru ani zakresu pozostałych postanowień umowy oraz jej aneksów, które pozostają w mocy.”
Wnioskodawca nabędzie w wykonaniu umowy z 8 maja 2023 r. wraz z aneksami opisanymi wyżej, łącznie 14 lokali mieszkalnych (2 lokale mieszkalne opisane w akcie i 12 lokali mieszkalnych powstałych w wyniku zmiany funkcji dawnych lokali usługowych) wraz z przypisanymi schowkami i miejscami postojowymi. Umowa z 2023 r. wraz z aneksami jest jedyną podstawą zobowiązania stron do sprzedaży i nabycia lokali. Zmiana sposobu użytkowania nie prowadziła do zawarcia nowej umowy ani modyfikacji stron umowy z 2023 r. Wszystkie płatności realizowane są wyłącznie na jej podstawie. Przedmiot umowy pozostał ten sam – nabycie przez Wnioskodawcę 12 konkretnych lokali wyodrębnionych w budynku, zgodnie z umową z 2023 r. w cenach określonych w tejże umowie.
Pytanie
Czy do planowanej transakcji nabycia 12 lokali mieszkalnych powstałych w wyniku przekształcenia należy stosować przepisy ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2024 r. na podstawie przepisów przejściowych, a tym samym art. 7a ustawy o PCC nie ma zastosowania?
(Wnioskodawca nie ma wątpliwości, że do pozostałych 2 lokali mieszkalnych, określonych w umowie z dnia 8 maja 2023 r. jako mieszkalne już na etapie jej zawarcia, nie stosuje się art. 7a ustawy o PCC w nowym brzmieniu, a więc podlegają one opodatkowaniu według zasad obowiązujących przed 1 stycznia 2024 r.)
Państwa stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy, zastosowanie znajdują przepisy przejściowe, zgodnie z którymi do czynności wynikających z umów zawartych przed 1 stycznia 2024 r. stosuje się przepisy w brzmieniu dotychczasowym. Umowa zawarta w 2023 r. była umową zobowiązującą i szczegółowo określała przyszłe nabycie lokali. Aneks z 26 listopada 2025 r. wprost potwierdza, że postanowienia umowy odnoszące się do lokali pierwotnie projektowanych jako usługowe stosuje się od umowy z 8 maja 2023 r. odpowiednio z uwzględnieniem ich nowych funkcji, a aneks ma jedynie charakter „dostosowujący” i nie zmienia charakteru ani zakresu umowy. Tym samym aneks nie tworzy nowej umowy po 1 stycznia 2024 r., lecz utrzymuje ciągłość stosunku zobowiązaniowego powstałego w 2023 r.
Zmiana sposobu użytkowania lokali była czynnością administracyjno-techniczną w ramach procesu inwestycyjnego, a nie samodzielną czynnością cywilnoprawną pomiędzy stronami. Nie wpływa więc na ocenę, że sprzedaż następuje w wykonaniu umowy z 2023 r.
Art. 7a PCC dotyczy czynności nabycia co najmniej 6 lokali mieszkalnych, lecz nie ma zastosowania do czynności wynikającej z umowy zawartej przed wejściem tego przepisu w życie. Zgodnie z zasadą „lex retro non agit” nowe przepisy nie mogą wpływać na obowiązki powstałe wcześniej.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Przepis art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 295 ze zm.) zawiera zamknięty katalog czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) ww. ustawy:
Podatkowi podlegają: umowy sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych.
W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
Obowiązek podatkowy, z zastrzeżeniem ust. 2, powstaje z chwilą dokonania czynności cywilnoprawnej.
Na podstawie art. 4 pkt 1 ww. ustawy:
Obowiązek podatkowy, z zastrzeżeniem art. 5, ciąży przy umowie sprzedaży – na kupującym.
W oparciu o art. 6 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
Podstawę opodatkowania stanowi przy umowie sprzedaży – wartość rynkowa rzeczy lub prawa majątkowego.
Wartość rynkową określa się na zasadach wskazanych w art. 6 ust. 2 ww. ustawy, w myśl którego:
Wartość rynkową przedmiotu czynności cywilnoprawnych określa się na podstawie przeciętnych cen stosowanych w obrocie rzeczami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem ich miejsca położenia, stanu i stopnia zużycia, oraz w obrocie prawami majątkowymi tego samego rodzaju, z dnia dokonania tej czynności, bez odliczania długów i ciężarów.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
Stawki podatku wynoszą od umowy sprzedaży:
a) nieruchomości, rzeczy ruchomych, prawa użytkowania wieczystego, własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego, spółdzielczego prawa do lokalu użytkowego oraz wynikających z przepisów prawa spółdzielczego: prawa do domu jednorodzinnego oraz prawa do lokalu w małym domu mieszkalnym − 2%,
b) innych praw majątkowych − 1%.
Natomiast na podstawie art. 7a ww. ustawy:
1. W przypadku gdy kupujący nabywa co najmniej sześć lokali mieszkalnych stanowiących odrębne nieruchomości w jednym lub kilku budynkach wybudowanych na jednej nieruchomości gruntowej, opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, lub udziały w tych lokalach albo nabył już co najmniej pięć takich lokali lub udziały w nich, stawka podatku od zawartej z tym samym kupującym umowy sprzedaży szóstego i każdego następnego takiego lokalu w tym budynku lub budynkach lub udziału w takim lokalu, wynosi 6%.
2. Jeżeli nabycie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość następuje na współwłasność przez kilku kupujących, przepis ust. 1 stosuje się także wtedy, gdy chociażby jeden z kupujących jest zobowiązany do uiszczenia podatku w takiej stawce. Przepisy art. 7 ust. 3 pkt 1 stosuje się odpowiednio.
Ww. art. 7a został dodany do ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych na mocy art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1463).
Na podstawie art. 17 ustawy o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw:
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 8 pkt 9 lit. b, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia oraz z wyjątkiem art. 4 pkt 1-3 i art. 8 pkt 1-6, pkt 7 lit. a tiret pierwsze i drugie, pkt 8 i 9 lit. a oraz pkt 10-19, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2024 r.
Zgodnie natomiast z art. 13 ww. ustawy:
1. Przepisy ustawy zmienianej w art. 4, w brzmieniu dotychczasowym, stosuje się do opodatkowania czynności cywilnoprawnych dokonanych przed dniem wejścia w życie art. 4 niniejszej ustawy.
2. Przepisów art. 2 pkt 4 lit. a, art. 5 ust. 3 oraz art. 7a ustawy zmienianej w art. 4, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie stosuje się do umów sprzedaży zawieranych w związku z wykonaniem umów zobowiązujących do dokonania tej sprzedaży, zawartych przed dniem wejścia w życie art. 4 niniejszej ustawy.
Z treści przywołanych przepisów ustawy o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw wynika, że przepisu art. 7a wprowadzającego 6% stawkę podatku od czynności cywilnoprawnych nie stosuje się do umów sprzedaży zawieranych w związku z wykonaniem umów zobowiązujących do dokonania tej sprzedaży, zawartych przed dniem wejścia w życie art. 4 tej ustawy. Jeśli więc do zawarcia umowy zobowiązującej do dokonania sprzedaży co najmniej sześciu lokali mieszkalnych stanowiących odrębne nieruchomości w jednym lub kilku budynkach wybudowanych na jednej nieruchomości gruntowej doszło przed 1 stycznia 2024 r., zawarcie umowy sprzedaży po tej dacie nie będzie skutkować opodatkowaniem sprzedaży szóstego i każdego następnego lokalu według stawki 6%.
Z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wynika, że 8 maja 2023 r. zawarli Państwo z inwestorem realizującym przedsięwzięcie, umowę uczestnictwa w realizacji inwestycji budowlanej polegającej na rozbudowie oraz przebudowie budynków. Umowa została zawarta w formie aktu notarialnego i szczegółowo określała przedmiot przyszłego nabycia, obejmując 2 lokale mieszkalne i 12 lokali usługowych wraz z pomieszczeniami przynależnymi (tj.: schowki lokatorskie). Umowa miała charakter cywilnoprawny – zobowiązujący, a jej celem było uczestnictwo w procesie inwestycyjnym. Treść umowy wskazuje jednoznacznie, że umowa miała charakter obligacyjny i zobowiązywała strony do zawarcia umów przenoszących własność lokali po zakończeniu realizacji inwestycji. Umowa precyzyjnie określała liczbę i rodzaj lokali, cenę, ich lokalizację w budynku oraz termin przeniesienia prawa własności tych lokali.
Następnie, w kolejnych latach zawarli Państwo aneksy do ww. umowy. Aneksy nie zmieniały przedmiotu umowy.
W 2025 r. przed przystąpieniem do zawarcia umów końcowych sprzedaży inwestor dokonał zmiany sposobu użytkowania 12 lokali usługowych na lokale mieszkalne. W dniu 26 listopada 2025 r. strony podpisały kolejny aneks gdzie wskazały: „Strony, mając na względzie przebieg realizacji inwestycji oraz ustalenia Stron istniejące na datę zawarcia umowy objętej aktem notarialnym Rep. (…) z dnia 8 maja 2023 r., oświadczają, że postanowienia tej umowy, jak również jej zmian objętych aneksem Rep. (…) z dnia 10 czerwca 2024 r. oraz aneksem Rep. (…) z dnia 5 grudnia 2024 r., odnoszące się do lokali określonych w dokumentacji projektowej sporządzonej na dzień zawarcia umowy jako lokale usługowe, stosuje się od dnia 8 maja 2023 r. odpowiednio, z uwzględnieniem ich funkcji wynikającej z dalszego etapu realizacji przedsięwzięcia. W następstwie powyższego postanowienia te otrzymują brzmienie właściwe dla lokali mieszkalnych.
Postanowienie ustępu poprzedzającego stanowi dostosowanie treści umowy do aktualnego stanu inwestycji oraz dokumentacji projektowej i nie zmienia charakteru ani zakresu pozostałych postanowień umowy oraz jej aneksów, które pozostają w mocy.”
Ostatecznie nabędą Państwo w wykonaniu umowy z 8 maja 2023 r. wraz z aneksami łącznie 14 lokali mieszkalnych (2 lokale mieszkalne opisane w akcie i 12 lokali mieszkalnych powstałych w wyniku zmiany funkcji dawnych lokali usługowych) wraz z przypisanymi schowkami i miejscami postojowymi. Umowa z 2023 r. wraz z aneksami jest jedyną podstawą zobowiązania stron do sprzedaży i nabycia lokali. Zmiana sposobu użytkowania nie prowadziła do zawarcia nowej umowy ani modyfikacji stron umowy z 2023 r.
Państwa wątpliwości budzi to, czy zawarcie umowy sprzedaży 12 lokali mieszkalnych powstałych w wyniku przekształcenia w ramach inwestycji będzie opodatkowane w stosunku do sprzedaży szóstego i każdego kolejnego lokalu mieszkalnego 6% stawką podatku od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 7a ust. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.
Istotne zatem w rozstrzygnięciu sprawy jest ustalenie czy umowa, którą zawarli Państwo z inwestorem stanowi umowę, o której mowa w art. 13 ust. 2 ww. ustawy zmieniającej. Wprowadzony w art. 13 ust. 2 ustawy zmieniającej przepis przejściowy ma na celu ochronę interesów osób, które zawarły umowę zobowiązującą do przeniesienia własności nieruchomości przed dniem wejścia w życie nowych przepisów w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych, tj. przed 1 stycznia 2024 r.
W przywołanym przepisie przejściowym jest mowa o umowie zobowiązującej do przeniesienia własności nieruchomości. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):
Umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości powinna być zawarta w formie aktu notarialnego. To samo dotyczy umowy przenoszącej własność, która zostaje zawarta w celu wykonania istniejącego uprzednio zobowiązania do przeniesienia własności nieruchomości; zobowiązanie powinno być w akcie wymienione.
Umowa zobowiązująca do przeniesienia własności stanowi podstawę do dochodzenia przeniesienia własności danej rzeczy na nabywcę, jeśli chodzi o rzecz oznaczoną co do tożsamości, jak w przypadku nieruchomości.
Zgodnie z art. 155 § 1 i § 2 ww. Kodeksu cywilnego:
Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
Jeżeli przedmiotem umowy zobowiązującej do przeniesienia własności są rzeczy oznaczone tylko co do gatunku, do przeniesienia własności potrzebne jest przeniesienie posiadania rzeczy. To samo dotyczy wypadku, gdy przedmiotem umowy zobowiązującej do przeniesienia własności są rzeczy przyszłe.
By spełnić warunek przeniesienia własności rzeczy przyszłej, tj. wejścia w posiadanie rzeczy przez nabywcę (skutek rozporządzający zawartej umowy zobowiązującej) strony podpisują niekiedy dwa osobne dokumenty – umowę zobowiązującą do przeniesienia własności oraz umowę przenoszącą własność (o skutku rozporządzającym). Dzięki takiemu zabiegowi do umowy zobowiązującej można wprowadzić warunek lub termin. Nie jest to możliwe przy zawarciu jednej umowy o skutku zobowiązująco-rozporządzającym, co określa Kodeks cywilny.
Jak wynika z wniosku, na podstawie umowy zobowiązującej z 8 maja 2023 r. miało dojść do sprzedaży 2 lokali mieszkalnych i 12 lokali usługowych w ramach inwestycji budowlanej. Umowa miała charakter obligacyjny i zobowiązywała strony do zawarcia umów przenoszących własność lokali po zakończeniu realizacji inwestycji. Umowa precyzyjnie określała liczbę i rodzaj lokali, cenę, ich lokalizację w budynku oraz termin przeniesienia prawa własności tych lokali.
Obecnie zamierzają Państwo nabyć 2 lokale mieszkalne opisane w umowie zobowiązującej oraz 12 lokali mieszkalnych powstałych w wyniku zmiany funkcji dawnych lokali usługowych. Oznacza to, że nastąpiła zmiana przedmiotu sprzedaży. Przedmiotem umowy zobowiązującej zawartej w 2023 r. były tylko dwa lokale mieszkalne a przedmiotem umowy przenoszącej własność, którą planujecie Państwo zawrzeć oprócz tych samych dwóch lokali są inne lokale niż pierwotnie.
Tym samym przedmiotem umowy zobowiązującej zawartej przed 1 stycznia 2024 r. były tylko dwa lokale mieszkalne. Pozostałe lokale mieszkalne nie były objęte tą umową, a zatem do ich sprzedaży będzie mieć zastosowanie art. 7a ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, przewidujący podwyższoną 6% stawkę podatku w przypadku nabycia łącznie co najmniej sześciu lokali mieszkalnych na jednej nieruchomości gruntowej.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo