Wnioskodawca wraz z bratem nabył w drodze spadku po cioci, która zmarła we wrześniu 2024 roku, mieszkanie w Szwecji. Ze względu na bariery językowe i prawne wynajął szwedzkiego prawnika, który uregulował sprawy spadkowe, w tym zwrócił nadpłaconą emeryturę i zaległy czynsz. Wnioskodawca sprzedał mieszkanie w Szwecji w październiku 2025 roku, a środki ze sprzedaży, po potrąceniu podatku, prowizji i honorarium prawnika, zostały przelane na jego konto w Polsce. W Polsce akt poświadczenia dziedziczenia wydano w grudniu 2024 roku. Wnioskodawca pyta o podstawę opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn,…
Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od spadków i darowizn:
- w części dotyczącej momentu powstania obowiązku podatkowego, ustalenia kursu walut oraz zaliczenia do długów i ciężarów kosztów obsługi prawnej związanej z przeprowadzeniem formalności spadkowych, nadpłaconej emerytury i zaległego czynszu – jest prawidłowe,
- w pozostałej części – jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
25 października 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków podatkowych otrzymania spadku ze Szwecji. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 21 listopada 2025 r. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Razem z bratem jesteście Państwo jedynymi spadkobiercami po Waszej zmarłej cioci, która przez większość życia mieszkała w Szwecji. W skład spadku wchodziło mieszkanie położone w (…). Ze względu na brak znajomości języka szwedzkiego oraz tamtejszego prawa spadkowego i podatkowego byliście Państwo zmuszeni wynająć prawnika w Szwecji, który w Waszym imieniu:
- zwrócił nadpłaconą emeryturę należną po zmarłej,
- uregulował zaległy czynsz,
- przeprowadził formalności spadkowe w szwedzkim urzędzie podatkowym.
Z uwagi na konieczność podziału majątku pomiędzy dwóch spadkobierców oraz brak możliwości zarządzania nieruchomością z zagranicy, byliście Państwo zmuszeni sprzedać mieszkanie. Prawnik prowadzący sprawę nadzorował proces sprzedaży i po jego zakończeniu przelał na Wasze konta w polskim banku środki w walucie SEK, uzyskane ze sprzedaży, po potrąceniu:
- podatku od sprzedaży nieruchomości należnego w Szwecji,
- prowizji pośrednika nieruchomości, oraz
- swojego honorarium za obsługę prawną.
W uzupełnieniu wniosku wskazał Pan, że ciocia (…) zmarła (…) września 2024 r. w (…).
Pomimo wniosku złożonego przez prawnika, w Szwecji nie został wydany żaden dokument poświadczający dziedziczenie, ponieważ tamtejszy urząd uznał, że ze względu na to, że ciocia była obywatelką Polski i ostatnim miejscem jej stałego pobytu była Polska, kwestia ustalenia prawa do dziedziczenia leży wyłącznie po stronie Polski. Wszystkie sprawy w Szwecji załatwiał Pan na podstawie polskiego aktu poświadczenia dziedziczenia.
W Polsce akt poświadczenia dziedziczenia został wydany (…) grudnia 2024 r.
Podatek od majątku pozostawionego przez ciocię w Polsce rozliczył Pan niezwłocznie po otrzymaniu wszystkich niezbędnych dokumentów.
Sprawa majątku pozostawionego w Szwecji była jednak znacznie bardziej skomplikowana, ponieważ nie miał Pan na jego temat żadnych szczegółowych informacji. Ostatecznie udało się Panu skontaktować z prawnikiem, który współpracował wcześniej z ciocią. Ustalenie składu majątku pozostawionego w Szwecji i uregulowanie związanych z nim spraw w szwedzkich urzędach zajęło kilka miesięcy. Przelew środków pochodzących ze sprzedaży mieszkania otrzymał Pan dopiero w październiku 2025 r.
Pytania
1) Co w opisanej sytuacji należy uznać za podstawę opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn? Czy prawidłowe jest przyjęcie, że wartość odziedziczonego mieszkania odpowiada cenie, za jaką zostało ono sprzedane?
2) Ponieważ wartość mieszkania była wyrażona w koronach szwedzkich (SEK), należy ją przeliczyć na złote polskie (PLN). Który kurs walutowy należy w tym celu zastosować:
- z dnia otrzymania w Polsce aktu poświadczenia dziedziczenia,
- z dnia sprzedaży nieruchomości w Szwecji,
- z dnia wpływu środków na rachunek bankowy,
- czy kwotę po przewalutowaniu przez bank?
3) Czy w tej sytuacji można uznać za długi i ciężary spadkowe, o których mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn:
- koszty obsługi prawnej (koniecznej z uwagi na brak znajomości języka szwedzkiego oraz tamtejszego prawa spadkowego i podatkowego),
- koszty sprzedaży mieszkania (konieczne ze względu na potrzebę podziału majątku między spadkobierców i niemożność zarządzania nim z zagranicy),
- oraz podatek od sprzedaży zapłacony w Szwecji (będący naturalną konsekwencją sprzedaży mieszkania)?
4) Czy z podstawy opodatkowania można również odliczyć zwrócone nadpłacone świadczenia emerytalne oraz uregulowany po zmarłej czynsz?
Pana stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy:
Ad.1 Za podstawę opodatkowania należy przyjąć wartość rynkową odziedziczonej nieruchomości, odpowiadającą cenie sprzedaży, przeliczoną na złote polskie według właściwego kursu.
Ad. 2. Kurs walutowy właściwy do przeliczenia wartości nieruchomości powinien odpowiadać kursowi z dnia powstania obowiązku podatkowego, tj. z dnia nabycia spadku, którym jest dzień otrzymania w Polsce aktu poświadczenia dziedziczenia.
Ad. 3. Koszty obsługi prawnej, prowizja pośrednika oraz podatek zapłacony w Szwecji stanowią konieczne wydatki bezpośrednio związane z realizacją i likwidacją spadku, dlatego mogą zostać uznane za ciężary spadkowe w rozumieniu art. 7 ust. 1 ww. ustawy.
Ad. 4 Zwrot nadpłaconej emerytury oraz uregulowanie zaległego czynszu stanowi spłatę zobowiązań zmarłej, które należy potraktować jako długi spadkowe.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku:
- w części dotyczącej momentu powstania obowiązku podatkowego, ustalenia kursu walut oraz zaliczenia do długów i ciężarów kosztów obsługi prawnej związanej z przeprowadzeniem formalności spadkowych, nadpłaconej emerytury i zaległego czynszu – jest prawidłowe,
- w pozostałej części – jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1837 ze zm.):
Podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem dziedziczenia, zapisu zwykłego, dalszego zapisu, zapisu windykacyjnego, polecenia testamentowego.
Spadek (dziedziczenie) jest instytucją uregulowaną przepisami zawartymi w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).
W myśl art. 922 tej ustawy:
§ 1 Prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną lub kilka osób stosownie do przepisów księgi niniejszej.
§ 2 Nie należą do spadku prawa i obowiązki zmarłego ściśle związane z jego osobą, jak również prawa, które z chwilą jego śmierci przechodzą na oznaczone osoby niezależnie od tego, czy są one spadkobiercami.
§ 3. Do długów spadkowych należą także koszty pogrzebu spadkodawcy w takim zakresie, w jakim pogrzeb ten odpowiada zwyczajom przyjętym w danym środowisku, koszty postępowania spadkowego, obowiązek zaspokojenia roszczeń o zachowek oraz obowiązek wykonania zapisów zwykłych i poleceń, jak również inne obowiązki przewidziane w przepisach księgi niniejszej.
Zgodnie z art. 924 ww. ustawy:
Spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy.
Jak wynika z treści art. 925 Kodeksu cywilnego:
Spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku.
Stosownie do art. 1025 § 1 i 2 ww. ustawy:
Sąd na wniosek osoby mającej w tym interes stwierdza nabycie spadku przez spadkobiercę. Notariusz na zasadach określonych w przepisach odrębnych sporządza akt poświadczenia dziedziczenia.
Domniemywa się, że osoba, która uzyskała stwierdzenie nabycia spadku albo poświadczenie dziedziczenia, jest spadkobiercą.
Zgodnie z art. 95a ustawy z 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1001 ze zm.):
Notariusz sporządza akt poświadczenia dziedziczenia ustawowego lub testamentowego, z wyłączeniem dziedziczenia na podstawie testamentów szczególnych.
W myśl art. 95j tejże ustawy:
Zarejestrowany akt poświadczenia dziedziczenia ma skutki prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku.
Z powołanych wyżej przepisów wynika, że spadkobiercy w zasadzie wchodzą w sytuację prawną, w jakiej pozostawał spadkodawca. Oznacza to, że w skład spadku wchodzi ogół praw i obowiązków należących do zmarłego w chwili jego śmierci, które ze swej istoty mogą przejść na jego następców prawnych. Innymi słowy spadkobierca nabywa spadek w stanie istniejącym w chwili jego otwarcia (a zatem w chwili śmierci spadkodawcy). Masę spadkową stanowi zatem majątek, który spadkodawca posiadał w chwili śmierci.
Prawomocne postanowienie sądu lub akt poświadczenia dziedziczenia mają charakter deklaratoryjny i stwierdzają jedynie nabycie spadku przez spadkobiercę. Nabycie spadku ma miejsce z chwilą śmierci spadkodawcy.
W myśl art. 2 ww. ustawy o podatku od spadków i darowizn:
Nabycie własności rzeczy znajdujących się za granicą lub praw majątkowych wykonywanych za granicą podlega podatkowi, jeżeli w chwili otwarcia spadku lub zawarcia umowy darowizny nabywca był obywatelem polskim lub miał miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Zgodnie z powyższym spadkobierca, który w chwili otwarcia spadku był obywatelem polskim lub miał miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn od nabytej własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz od nabytej własności rzeczy znajdujących się za granicą lub praw majątkowych wykonywanych za granicą.
Należy zaznaczyć, że termin nabycia spadku określony przez przepisy Kodeksu cywilnego nie jest tożsamy z datą powstania obowiązku podatkowego w podatku od spadków i darowizn. Wynika to z poniższych uregulowań.
W myśl art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn:
Obowiązek podatkowy ciąży na nabywcy własności rzeczy i praw majątkowych.
Stosownie zaś do treści art. 6 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
Obowiązek podatkowy powstaje – przy nabyciu w drodze dziedziczenia – z chwilą przyjęcia spadku.
W myśl art. 6 ust. 4 cyt. ustawy:
Jeżeli nabycie niezgłoszone do opodatkowania stwierdzono następnie pismem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą sporządzenia pisma; jeżeli pismem takim jest orzeczenie sądu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia. W przypadku gdy nabycie nie zostało zgłoszone do opodatkowania, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą powołania się przez podatnika przed organem podatkowym na fakt nabycia.
Zgodnie zatem z ww. przepisami obowiązek podatkowy powstaje przy nabyciu w drodze dziedziczenia z chwilą przyjęcia spadku lub jeżeli nabycie niezgłoszone do opodatkowania stwierdzono następnie pismem, z chwilą sporządzenia pisma.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn:
Podstawę opodatkowania stanowi wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych po potrąceniu długów i ciężarów (czysta wartość), ustalona według stanu rzeczy i praw majątkowych w dniu nabycia i cen rynkowych z dnia powstania obowiązku podatkowego. Jeżeli przed dokonaniem wymiaru podatku nastąpi ubytek rzeczy spowodowany siłą wyższą, do ustalenia wartości przyjmuje się stan rzeczy w dniu dokonania wymiaru, a odszkodowanie za ubytek należne z tytułu ubezpieczenia wlicza się do podstawy wymiaru.
Na podstawie art. 8 ust. 1 ww. ustawy:
Wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych przyjmuje się w wysokości określonej przez nabywcę, jeżeli odpowiada ona wartości rynkowej tych rzeczy i praw, a wartość praw do wkładów oszczędnościowych – w wysokości tych wkładów.
Stosownie natomiast do art. 8 ust. 3 ww. ustawy:
Wartość rynkową rzeczy lub praw majątkowych określa się na podstawie przeciętnych cen stosowanych w obrocie rzeczami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem ich miejsca położenia, stanu i stopnia zużycia, oraz w obrocie prawami majątkowymi tego samego rodzaju, z dnia powstania obowiązku podatkowego.
W myśl art. 9 ust. 1 i 2 ww. ustawy:
Opodatkowaniu podlega nabycie, od jednego zbywcy, własności rzeczy i praw majątkowych o czystej wartości przekraczającej:
1) 36 120 zł − jeżeli nabywcą jest osoba zaliczona do I grupy podatkowej;
2) 27 090 zł – jeżeli nabywcą jest osoba zaliczona do II grupy podatkowej;
3) 5733 zł – jeżeli nabywcą jest osoba zaliczona do III grupy podatkowej.
Jeżeli nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych od tego samego zbywcy następuje więcej niż jeden raz, do czystej wartości rzeczy i praw majątkowych ostatnio nabytych dolicza się czystą wartość rzeczy i praw majątkowych nabytych dotychczas od tego samego zbywcy w roku, w którym nastąpiło ostatnie nabycie, i w okresie 5 lat poprzedzających ten rok. Od podatku obliczonego od łącznej wartości nabytych rzeczy i praw majątkowych potrąca się podatek przypadający od opodatkowanych poprzednio nabytych rzeczy i praw majątkowych. Wynikająca z obliczenia nadwyżka podatku nie podlega ani zaliczeniu na poczet innych podatków, ani zwrotowi. Nabywcy obowiązani są w zeznaniu podatkowym wymienić rzeczy i prawa majątkowe nabyte w podanym wyżej okresie.
Art. 14 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że:
Wysokość podatku ustala się w zależności od grupy podatkowej, do której zaliczony jest nabywca.
Zgodnie z art. 14 ust. 2 ww. ustawy:
Zaliczenie do grupy podatkowej następuje według osobistego stosunku nabywcy do osoby, od której lub po której zostały nabyte rzeczy i prawa majątkowe.
W myśl art. 14 ust. 3 ww. ustawy:
Do poszczególnych grup podatkowych zalicza się:
1) do grupy I – małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, zięcia, synową, rodzeństwo, ojczyma, macochę i teściów;
2) do grupy II – zstępnych rodzeństwa, rodzeństwo rodziców, zstępnych i małżonków pasierbów, małżonków rodzeństwa i rodzeństwo małżonków, małżonków rodzeństwa małżonków, małżonków innych zstępnych;
3) do grupy III – innych nabywców.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn w związku z § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 czerwca 2023 r. w sprawie ustalenia kwot wartości rzeczy i praw majątkowych zwolnionych od podatku od spadków i darowizn i niepodlegających opodatkowaniu tym podatkiem oraz skal podatkowych, według których oblicza się ten podatek (Dz.U. z 2023 r. poz. 1226):
Podatek oblicza się od nadwyżki podstawy opodatkowania ponad kwotę wolną od podatku, według następujących skal:
| Kwoty nadwyżki w zł | Podatek wynosi | |
| ponad | do | |
| 1) od nabywców zaliczonych do I grupy podatkowej | ||
| 11 833 | 3% | |
| 11 833 | 23 665 | 355 zł i 5% od nadwyżki ponad 11 833 zł |
| 23 665 | 946 zł 60 gr i 7% od nadwyżki ponad 23 665 zł | |
| 2) od nabywców zaliczonych do II grupy podatkowej | ||
| 11 833 | 7% | |
| 11 833 | 23 665 | 828zł 40 gr i 9% od nadwyżki ponad 11 833 zł |
| 23 665 | 1893 zł 30 gr i 12% od nadwyżki ponad 23 665 zł | |
| 3) od nabywców zaliczonych do III grupy podatkowej | ||
| 11 833 | 12% | |
| 11 833 | 23 665 | 1420 zł i 16% od nadwyżki ponad 11 833 zł |
| 23 665 | 3313 zł 20 gr i 20% od nadwyżki ponad 23 665 zł | |
Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że (…) września 2024 r. zmarła Pana ciocia, obywatelka Polski, której ostatnim miejscem stałego pobytu była Polska. Wraz z bratem nabył Pan w drodze spadku po ciotce mieszkanie w Szwecji. Akt poświadczenia dziedziczenia został wydany w Polsce (…) grudnia 2024 r. Formalności spadkowe w szwedzkim urzędzie podatkowym przeprowadził Pan za pośrednictwem wynajętego prawnika, który zwrócił nadpłaconą emeryturę należną po zmarłej i uregulował zaległy czynsz. Prawnik uczestniczył także w procesie sprzedaży nabytego w spadku mieszkania, ponieważ z uwagi na konieczność podziału majątku oraz brak możliwości zarządzania nieruchomością z zagranicy, był Pan zmuszony sprzedać mieszkanie. Po sprzedaży mieszkania na Pana konto zostały przelane środki w walucie SEK uzyskane ze sprzedaży mieszkania po potrąceniu podatku od sprzedaży nieruchomości należnego w Szwecji, prowizji pośrednika nieruchomości oraz honorarium pełnomocnika za obsługę prawną.
Z powyższego opisu wynika, że nabycie przez Pana spadku po cioci zostało potwierdzone wydanym … grudnia 2024 r. aktem poświadczenia dziedziczenia. Na podstawie tego dokumentu mógł Pan rozporządzać masą spadkową. Zatem przechodząc do kwestii momentu powstania obowiązku podatkowego wskazać należy, że zarejestrowanie aktu poświadczenia dziedziczenia wyznacza moment powstania obowiązku podatkowego w podatku od spadków i darowizn. Ustawa o podatku od spadków i darowizn jasno bowiem określa, kiedy powstaje obowiązek podatkowy, w sytuacji gdy nabycie stwierdzone jest pismem. A tak właśnie jest w analizowanej sprawie – nabycie przez Pana prawa do spadku zostało potwierdzone aktem poświadczenia dziedziczenia.
Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego bezsprzecznie wynika, że przedmiotem masy spadkowej było mieszkanie, w którym nabył Pan udział 1/2. Zgodnie więc z ww. art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn podstawę opodatkowania stanowi 1/2 wartości rynkowej mieszkania ustalona według stanu mieszkania w dniu nabycia (tj. śmierci spadkodawcy) i cen rynkowych z dnia powstania obowiązku podatkowego. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że przy ustalaniu wartości rynkowej należy odwołać się do cen, jakie na danym terenie można uzyskać w przypadku sprzedaży praw lub rzeczy tego rodzaju. Jako wartość rynkową przyjąć należy przeciętne ceny za dane rzeczy lub prawa, które byłyby zapłacone w dniu powstania obowiązku podatkowego. Przy ustalaniu wartości rynkowej należy brać pod uwagę również stan i stopień zużycia danej rzeczy, a w przypadku nieruchomości także jej stan prawny i stan faktyczny, dotyczący jej stanu technicznego, położenia i stopnia zużycia. Przy czym zaznaczyć należy, że do określenia wartości rynkowej, co wynika wprost z treści zacytowanego wyżej art. 8 ust. 1, zobowiązany jest sam podatnik podatku od spadków i darowizn.
Tym samym nie można uznać za prawidłowe Pana stanowiska, zgodnie z którym za podstawę opodatkowania należy przyjąć wartość rynkową odziedziczonej nieruchomości odpowiadającą cenie sprzedaży, ponieważ cena sprzedaży jest ustalana przez strony transakcji i nie musi odpowiadać wartości rynkowej. Jeżeli jednak cena sprzedaży odpowiadała wartości rynkowej ustalonej zgodnie z ww. wytycznymi, to może zostać uwzględniona przy ustalaniu podstawy opodatkowania.
Wartość rynkową określoną zgodnie z ww. art. 8 ust. 3 ustawy o podatku od spadków i darowizn należy pomniejszyć o długi i ciężary.
Zgodnie z art. 7 ust. 3 ww. ustawy:
Do długów i ciężarów zalicza się również koszty leczenia i opieki w czasie ostatniej choroby spadkodawcy, jeżeli nie zostały pokryte za jego życia i z jego majątku, koszty pogrzebu spadkodawcy, łącznie z nagrobkiem, w takim zakresie, w jakim koszty te odpowiadają zwyczajom przyjętym w danym środowisku, jeżeli nie zostały pokryte z majątku spadkodawcy, z zasiłku pogrzebowego lub nie zostały zwrócone w innej formie, oraz koszty postępowania spadkowego, wynagrodzenie wykonawcy testamentu, obowiązki wykonania zapisów i poleceń zamieszczonych w testamencie, wypłaty z tytułu zachowku oraz inne obowiązki wynikające z przepisów Kodeksu cywilnego dotyczących spadków.
Konstrukcja art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn wskazuje zatem, że w każdym wypadku podstawą opodatkowania jest czysta wartość przedmiotu opodatkowania. Kolejne przepisy tego artykułu potwierdzają jedynie, że ustawa ustanawia wszelkie możliwości zaliczenia do ciężarów i długów takich należności, które spadkobierca poniósł lub zobowiązany będzie ponieść na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego dotyczących spadków.
Ustawa o podatku od spadków i darowizn nie określa na własne potrzeby pojęcia długów i ciężarów, niezbędne zatem jest odniesienie do znaczenia, jakie mają one w przepisach prawa cywilnego. Definicja długów i ciężarów spadkowych wynika z definicji spadku zawartej w ww. art. 922 ustawy Kodeks cywilny. W myśl tego przepisu do spadku należą prawa i obowiązki majątkowe spadkodawcy z wyłączeniem tych, które bądź są ściśle związane z jego osobą, bądź też przechodzą na określone osoby niezależnie od tego, czy są one spadkobiercami. Długiem związanym z nabyciem spadku są więc obowiązki majątkowe zmarłego wynikające ze stosunków prawnych pozostających w mocy mimo jego śmierci, które z tą datą przeszły na spadkobierców. Można przyjąć, że takie długi obejmuje art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Natomiast art. 7 ust. 3 ustawy o podatku od spadków i darowizn, będący w znacznej mierze powtórzeniem art. 922 § 3 Kodeksu cywilnego, rozszerza ten zakres i dotyczy obciążeń, które nie wynikają ze stosunków prawnych istniejących za życia spadkodawcy, lecz powstają z mocy przepisów prawa spadkowego i ponoszonych już przez spadkobiercę.
Do długów i ciężarów zalicza się również:
- koszty leczenia i opieki w czasie ostatniej choroby spadkodawcy, jeżeli nie zostały pokryte za jego życia i z jego majątku,
- koszty pogrzebu spadkodawcy, łącznie z nagrobkiem, w takim zakresie, w jakim koszty te odpowiadają zwyczajom przyjętym w danym środowisku, jeżeli nie zostały pokryte z majątku spadkodawcy, z zasiłku pogrzebowego lub nie zostały zwrócone w innej formie,
- oraz koszty postępowania spadkowego, wynagrodzenie wykonawcy testamentu, obowiązki wykonania zapisów i poleceń zamieszczonych w testamencie, wypłaty z tytułu zachowku oraz inne obowiązki wynikające z przepisów Kodeksu cywilnego dotyczące spadków.
W świetle powyższego uprawniony wydaje się pogląd, że odliczeniu od podstawy opodatkowania jako długi i ciężary, o których stanowi art. 7 ust. 1-3 mogą podlegać w niniejszej sprawie koszty obsługi prawnej związanej z przeprowadzeniem formalności spadkowych. Do zbioru pomniejszających podstawę opodatkowania wydatków można również zaliczyć uregulowany przez Pana po zmarłej czynsz, który jako dług spadkodawcy przechodzi na spadkobiercę zgodnie z art. 922 § 1 ustawy Kodeks cywilny oraz zwrócone nadpłacone świadczenie emerytalne.
Nie stanowią natomiast długu i ciężaru wydatki związane ze sprzedażą nabytego w spadku mieszkania, w tym zapłacony podatek od sprzedaży, prowizja pośrednika nieruchomości oraz koszty obsługi prawnej związane ze sprzedażą, ponieważ nie są to wydatki związane z nabyciem spadku lecz z jego zbyciem. Nie ma przy tym znaczenia powód sprzedaży nieruchomości. Poniesienie wydatków związanych ze sprzedażą mieszkania nie było konieczne dla nabycia spadku. Spadek nabył Pan wcześniej i jako spadkobierca mógł Pan dokonać jego sprzedaży.
Podsumowując, obliczając podstawę opodatkowania, nie może Pan odliczyć wydatków związanych ze sprzedażą mieszkania w Szwecji. Przy ustalaniu podstawy opodatkowania może Pan odliczyć koszty obsługi prawnej poniesione w związku z nabyciem spadku, uregulowany po zmarłej czynsz oraz zwrócone nadpłacone świadczenie emerytalne.
Tak ustaloną czystą wartość udziału 1/2 w nabytym mieszkaniu należy przeliczyć na złote polskie.
Wartość nabytego spadku należy przeliczyć na PLN według kursu średniego ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski na dzień powstania obowiązku podatkowego, czyli na dzień zarejestrowania aktu poświadczenia dziedziczenia.
Podsumowując, za podstawę opodatkowania powinien Pan przyjąć 1/2 wartości rynkowej odziedziczonej nieruchomości ustalonej zgodnie z art. 8 ust. 1 i ust. 3 ww. ustawy, przeliczoną na złote polskie według kursu średniego ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski z dnia zarejestrowania aktu poświadczenia dziedziczenia. Do długów i ciężarów może Pan zaliczyć poniesione przez Pana koszty obsługi prawnej poniesione w związku z nabyciem spadku, uregulowany po zmarłej czynsz oraz zwrócone nadpłacone świadczenie emerytalne. Obliczając podstawę opodatkowania, nie może Pan odliczyć wydatków związanych ze sprzedażą mieszkania w Szwecji.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo