Interpretacja 0111-KDIB2-3.4014.216.2026.1

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od czynności cywilnoprawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 kwietnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych przechowywania środków pieniężnych.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca – zwany dalej „Przechowawcą lub „wnukiem”, zgodnie z dyspozycją swojej babci zakładał lokaty, na które ta przekazywała mu środki pieniężne. Taki sposób zarządzania pieniędzmi był dla babci bardziej opłacalny finansowo aniżeli przetrzymywania środków na lokacie założonej na siebie, na swoje dane. Banki stosują bowiem wyższe oprocentowanie lokat na nowe środki niż gdyby te same środki były ponownie lokowane w tym samym banku na kolejnej lokacie.

Wnioskodawca zawarł z babcią umowę ustną, na przechowywanie pieniędzy należących do babci na swoim koncie, założonym na swoje dane. Zgodnie z umową wnuk nie korzystał z pieniędzy zgromadzonych na swoim koncie i samodzielnie nimi nie dysponował, nie przeznaczał środków na własne cele. Przez cały czas rzeczywistym dysponentem środków pieniężnych była babcia. Na każde jej żądanie, przechowawca zobowiązany był dokonać wypłat części lub całości środków.

Wnioskodawca nie odnosił żadnych korzyści z przechowywania pieniędzy na swoim koncie, nie były przez niego wydatkowane w żaden sposób, nie pobierał od nich odsetek, które to trafiały do jego babci. Wszelkie ruchy na koncie odbywały się zgodnie z poleceniami babci, która decydowała o alokacji środków pieniężnych. W zaistniałym stanie faktycznym zdarzały się bowiem sytuacje, że pieniądze przelewane były z konta Wnioskodawcy na konto brata lub ojca (syna babci) albo na odwrót, co związane było z kończącą się lokatą u jednego z nich. Wówczas na polecenie babci jedno z wnuków dokonywało takiej operacji, w zależności u którego z nich kończyła się lokata. Czynności takie zgodne były z zawartą umową i wykonywane były na polecenie babci.

Przychodzące z banku wyciągi w formie papierowej Wnioskodawca przekazywał babci. Umowa nie przewidywała wynagrodzenia dla przechowawcy. Środki pieniężne babci przekazywane z jej konta bankowego lub konta bankowego brata lub ojca, były zwracane wraz z odsetkami wg dyspozycji babci na jej konto, brata lub ojca. Jedyną osobą, która korzystała na umowie przechowania był właściciel pieniędzy, tj. babcia.

Pytanie

Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego przechowanie pieniędzy podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych?

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem, czynności opisanych we wniosku nie można zakwalifikować jako depozyt nieprawidłowy, bądź inną czynność, która jest opodatkowana podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Umowa zawarta pomiędzy Panem a babcią spełnia postanowienie umowy o przechowanie w rozumieniu art. 835 Kodeksu cywilnego.

Otrzymanie pomiędzy w ww. okolicznościach faktycznych nie rodzi obowiązku podatkowego w czynnościach cywilnoprawnych. Zgodnie z przepisem art. 835 ustawy Kodeks cywilny, przez umowę przechowania przechowawca zobowiązuje się zachować w stanie niepogorszonym rzecz ruchomą oddaną mu na przechowanie.

W myśl art. 839 ww. ustawy, przechowawcy nie wolno używać rzeczy bez zgody składającego, chyba że jest to konieczne do jej zachowania w stanienie pogorszonym.

Zgodnie z art. 845 ww. ustawy, jeżeli z przepisów szczególnych albo z umowy lub okoliczności wynika, że przechowawca może rozporządzać oddanymi na przechowanie pieniędzmi lub innymi rzeczami oznaczonymi tylko co do gatunku, stosuje się odpowiednio przepisy o pożyczce (depozyt nieprawidłowy). Czas i miejsce zwrotu określają przepisy o przechowaniu.

Mając na uwadze brzmienie przepisów przytoczonych powyżej, depozyt nieprawidłowy uznawany jest albo za odmianę zwykłej umowy przechowania, instytucję odrębną od umowy pożyczki, albo odrębny typ umowy nazwanej. Umowa depozytu nieprawidłowego łączy elementy przechowania i pożyczki. Jego charakterystyczną cechą jest możliwość rozporządzania oddanymi na przechowanie pieniędzmi lub innymi rzeczami oznaczonymi tylko co do gatunku. Upoważnienie do rozporządzania oddanymi na przechowanie pieniędzmi jest dla bytu umowy depozytu nieprawidłowego konieczne. Jest to element różniący umowę depozytu nieprawidłowego od umowy przechowania, w której przechowawca nie ma prawa do rozporządzania rzeczami oddanymi mu na przechowanie.

W umowie depozytu nieprawidłowego, przechowawca nabywa na własność przedmiot depozytu i może nim rozporządzać tak, jak w umowie pożyczki. Depozyt nieprawidłowy różni się jednak od pożyczki tym, że jest zawierany w interesie składającego. Nie można utożsamiać depozytu nieprawidłowego z pożyczką. Depozyt nieprawidłowy może być odpłatny lub nieodpłatny.

Zgodnie ze stanem faktycznym, Pana zdaniem uznać należy, że pomiędzy Panem a Pana babcią nie została zawarta umowa depozytu nieprawidłowego, gdyż przechowawca nie rozporządzał pieniędzmi, które lokowane były na jego koncie. Zgodnie z umową nie mógł nimi swobodnie dysponować oraz nie odniósł żadnej korzyści z przechowywania środków należących do swojej babci.

Mając na uwadze umowę opisaną w stanie faktycznym stwierdzić należy, że nie znajduje się ona w zamkniętym katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych zawartym w przepisie art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

Z zawartej umowy i okoliczności zdarzenia wynika, że umowa nie przybrała postaci żadnej z czynności wymienionych w art. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, a w szczególności depozytu nieprawidłowego, umowy pożyczki czy ustanowienia odpłatnego użytkowania. Możliwość rozporządzania czy też korzystania z przekazanych czy oddanych na własność pieniędzy, której to zabrakło w sprawie będącej przedmiotem wniosku, jest bowiem charakterystyczna dla wszystkich tych czynności.

Stoi Pan na stanowisku, że przekazanie Panu przez babcię pieniędzy na przechowanie nie jest czynnością podlegająca opodatkowaniu na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. j) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

Nie zawarł Pan umowy depozytu nieprawidłowego, która stanowi szczególną formę umowy przechowania, a to dlatego, że istotnym elementem depozytu nieprawidłowego jest możliwość rozporządzania oddanymi na przechowanie pieniędzmi. W zaistniałym stanie faktycznym, poprzez przekazanie pieniędzy wnukowi, babcia nie straciła możności dysponowania nimi ani w żaden sposób nie ograniczyła swych praw w tym zakresie, co wyklucza depozyt nieprawidłowy.

Nie został Pan uprawniony przez babcię do rozporządzania pieniędzmi oddanymi na przechowanie, nie mógł Pan wykorzystywać ich na własne cele, a to oznacza, że nie ciąży na Panu obowiązek podatkowy w podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu otrzymania środków pieniężnych od babci na przechowanie. Czynności opisane we wniosku nie mogą zostać opodatkowane, gdyż nie mieszczą się w katalogu czynności opodatkowanych wymienionych w ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych. Tym samym nie ciąży na Panu obowiązek podatkowy z tytułu przechowywania pieniędzy babci.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 191):

Podatkowi podlegają następujące czynności cywilnoprawne:

a) umowy sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych,

b) umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku,

c) (uchylona),

d) umowy darowizny – w części dotyczącej przejęcia przez obdarowanego długów i ciężarów albo zobowiązań darczyńcy,

e) umowy dożywocia,

f) umowy o dział spadku oraz umowy o zniesienie współwłasności – w części dotyczącej spłat lub dopłat,

g) (uchylona),

h) ustanowienie hipoteki,

i) ustanowienie odpłatnego użytkowania, w tym nieprawidłowego, oraz odpłatnej służebności,

j) umowy depozytu nieprawidłowego,

k) umowy spółki.

Stosownie do art. 1 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy:

Podatkowi podlegają zmiany umów wymienionych w pkt 1, jeżeli powodują one podwyższenie podstawy opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 4.

W myśl natomiast art. 1 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy:

Podatkowi podlegają orzeczenia sądów, w tym również polubownych, oraz ugody, jeżeli wywołują one takie same skutki prawne, jak czynności cywilnoprawne wymienione w pkt 1 lub 2.

Ustawodawca wprowadził zasadę enumeratywnego określenia czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Podatkowi od czynności cywilnoprawnych podlegają więc wyłącznie czynności, które zostały wymienione w ustawie, w tym umowy pożyczki i depozytu nieprawidłowego.

W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

Obowiązek podatkowy, z zastrzeżeniem ust. 2, powstaje z chwilą dokonania czynności cywilnoprawnej.

Na podstawie art. 4 pkt 7 cyt. ustawy:

Obowiązek podatkowy, z zastrzeżeniem art. 5, ciąży przy umowie pożyczki i umowie depozytu nieprawidłowego – na biorącym pożyczkę lub przechowawcy.

Stosownie do art. 720 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Zgodnie z art. 835 cyt. ustawy:

Przez umowę przechowania przechowawca zobowiązuje się zachować w stanie niepogorszonym rzecz ruchomą oddaną mu na przechowanie.

W myśl art. 839 ww. ustawy:

Przechowawcy nie wolno używać rzeczy bez zgody składającego, chyba że jest to konieczne do jej zachowania w stanie niepogorszonym.

Zgodnie z art. 845 Kodeksu cywilnego:

Jeżeli z przepisów szczególnych albo z umowy lub okoliczności wynika, że przechowawca może rozporządzać oddanymi na przechowanie pieniędzmi lub innymi rzeczami oznaczonymi tylko co do gatunku, stosuje się odpowiednio przepisy o pożyczce (depozyt nieprawidłowy). Czas i miejsce zwrotu określają przepisy o przechowaniu.

Z treści art. 720 § 1 Kodeksu cywilnego wynika, że umowa pożyczki jest umową konsensualną, dwustronnie zobowiązującą, polegającą na zobowiązaniu stron do przeniesienia własności pieniędzy lub innych rzeczy oznaczonych rodzajowo, natomiast jej gospodarczy sens wyraża się w tym, że biorący pożyczkę uzyskuje możliwość korzystania przez pewien czas z wartości przekazanych mu przez dającego pożyczkę.

Depozyt nieprawidłowy uznawany jest albo za odmianę zwykłej umowy przechowania, instytucję odrębną od umowy pożyczki, albo odrębny typ umowy nazwanej. Uznaje się również, że depozyt nieprawidłowy (przechowanie nieprawidłowe) jest umową szczególnego rodzaju, zawierającą elementy przechowania i pożyczki. Przedmiotem depozytu nieprawidłowego mogą być wyłącznie pieniądze lub rzeczy oznaczone tylko co do gatunku. Osoba biorąca pieniądze (rzecz) do depozytu nieprawidłowego ma obowiązek oddać taką samą ilość pieniędzy (rzeczy), ale niekoniecznie tę samą.

Depozyt nieprawidłowy ma miejsce wtedy, gdy z przepisów szczególnych albo z umowy lub okoliczności wynika, że przechowawca może rozporządzać oddanymi na przechowanie pieniędzmi lub innymi rzeczami oznaczonymi tylko co do gatunku. Upoważnienie do rozporządzania oddanymi na przechowanie pieniędzmi jest dla bytu umowy depozytu nieprawidłowego konieczne – sam fakt oddania na przechowanie pieniędzy nie tworzy bowiem jeszcze stosunku depozytu nieprawidłowego z prawem rozporządzania nimi.

Przechowawca „nieprawidłowy” nabywa na własność przedmiot depozytu i może nim rozporządzać tak, jak w umowie pożyczki. Depozyt nieprawidłowy różni się jednak od pożyczki tym, że jest zawierany w interesie składającego. Nie można utożsamiać depozytu nieprawidłowego z pożyczką. Depozyt nieprawidłowy może być odpłatny lub nieodpłatny.

Zgodnie z przywołanymi wyżej przepisami, umowa przechowania nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych jeżeli przechowawca nie może rozporządzać oddanymi na przechowanie pieniędzmi lub innymi rzeczami oznaczonymi tylko co do gatunku.

Z opisu stanu faktycznego wynika, że zgodnie z dyspozycją swojej babci zakładał Pan lokaty, na które babcia przekazywała Panu środki pieniężne. Zawarł Pan z babcią umowę ustną, na przechowywanie pieniędzy należących do babci na swoim koncie. Zgodnie z umową nie korzystał Pan z pieniędzy babci przekazanych na Pan konto i samodzielnie Pan nimi nie dysponował, nie przeznaczał Pan środków na własne cele. Przez cały czas rzeczywistym dysponentem środków pieniężnych była babcia. Na każde jej żądanie, przechowawca zobowiązany był dokonać wypłat części lub całości środków. Nie odnosił Pan żadnych korzyści z przechowywania pieniędzy na swoim koncie, nie były przez Pana wydatkowane w żaden sposób, nie pobierał od nich odsetek; te trafiały do Pana babci. Wszelkie ruchy na koncie odbywały się zgodnie z poleceniami babci, która decydowała o alokacji środków pieniężnych.

Mając na uwadze przedstawiony we wniosku stan faktyczny należy uznać, że między Panem i Pana babcią zawarta została jedynie ustna umowa, na podstawie której zarządzał Pan pieniędzmi swojej babci, tzn. umieszczał je na lokatach, które zakładał Pan w tym celu. Nie był Pan uprawniony do swobodnego rozporządzania środkami pieniężnymi Pana babci umieszczonymi na swoim koncie i na koncie lokacie. Z wniosku nie wynika również, aby została zawarta umowa pożyczki bądź też umowa depozytu nieprawidłowego.

Należy podkreślić, że opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych podlega umowa pożyczki oraz umowa depozytu nieprawidłowego (art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) i j) ww. ustawy). Aby umowa przechowania przybrała postać pożyczki bądź depozytu nieprawidłowego, przechowawca środków pieniężnych musi być uprawniony do swobodnego rozporządzania tymi środkami oddanymi mu na przechowanie, czyli może przeznaczyć je na własne cele. Natomiast Pan – jak wynika z wniosku – nie był do tego uprawniony.

Zatem, taka umowa przechowania środków pieniężnych na koncie oraz na lokatach nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Umowa ta nie mieści się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem, wymienionych w ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych.

Tym samym nie ciąży na Panu obowiązek podatkowy w podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu opisanych we wniosku czynności.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

-      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-    w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-     w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.