Interpretacja 0111-KDIB2-3.4014.276.2026.4.MD

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od czynności cywilnoprawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 maja 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej m.in. podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych przechowania na koncie męża środków pieniężnych uzyskanych ze sprzedaży mieszkania. Uzupełniła go Pani pismem z 29 czerwca 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Jest Pani obywatelką Rosji mieszkającą z mężem w Polsce, nie jest obywatelem Polski ani nie posiada karty stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W (...) r. sprzedała Pani mieszkanie w Rosji. Mieszkanie należało do Pani majątku osobistego (żony). W związku z ograniczeniami oraz limitami wynikającymi z sankcji gospodarczych nałożonych na obywateli Rosji nie miała Pani możliwości wpłacić całej kwoty ze sprzedaży mieszkania na własne konto bankowe. W konsekwencji, środki te zostały czasowo (...) r. przelane małżonkowi na jego konto wyłącznie w celu ich przechowania bez jakiegokolwiek zamiaru ich nieodpłatnego przysporzenia.

Małżonek pełnił w tym zakresie rolę depozytariusza środków należących do Pani – małżonek nie miał prawa do korzystania ze środków zgodnie z własnym uznaniem. Małżonek nie uzyskał korzyści z przechowywania środków pieniężnych.

Po upływie około (...) miesięcy, w związku z kupnem nowej nieruchomości przez Panią, małżonek zwrócił Pani środki przelewami z (...) r. oraz (...) r.

W międzyczasie, w (...) r., małżonkowie podpisali rozdzielność majątkową. Nowa nieruchomość została nabyta przez Panią (żonę) do majątku osobistego. Wskazuje Pani dodatkowo, że w związku z sankcjami nałożonymi na obywateli Federacji Rosyjskiej (między innymi ograniczenia w dostępie do usług bankowych), praktyka czasowego przechowania środków pieniężnych przez najbliższą osobę w celu późniejszego ich zwrócenia stanowiła działanie uzasadnione ekonomicznie i organizacyjnie.

Pytanie (przeformułowane w uzupełnieniu wniosku)

Czy w związku z przechowaniem przez męża środków pieniężnych ze sprzedaży mieszkania oraz późniejszym zwrotem tych środków jest Pani zobowiązana do zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych? (pytanie oznaczone we wniosku nr 3)

Pani stanowisko w sprawie (przeformułowane w uzupełnieniu wniosku)

W Pani ocenie, w związku z przechowaniem przez męża środków pieniężnych ze sprzedaży mieszkania oraz późniejszym zwrotem tych środków nie jest Pani zobowiązana do zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych.

Przywołując treść art. 1 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych wskazała Pani, że ustawodawca wprowadził zasadę enumeratywnego określenia czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Podatkowi od czynności cywilnoprawnych podlegają więc wyłącznie czynności, które zostały wymienione w ustawie.

Stosownie do art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. j) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych przedmiotem opodatkowania są umowy depozytu nieprawidłowego.

Zgodnie z art. 835 ustawy Kodeks cywilny, przez umowę przechowania przechowawca zobowiązuje się zachować w stanie niepogorszonym rzecz ruchomą oddaną mu na przechowanie.

W myśl art. 839 ww. ustawy, przechowawcy nie wolno używać rzeczy bez zgody składającego, chyba że jest to konieczne do jej zachowania w stanie niepogorszonym.

Zgodnie z art. 845 ww. ustawy, jeżeli z przepisów szczególnych albo z umowy lub okoliczności wynika, że przechowawca może rozporządzać oddanymi na przechowanie pieniędzmi lub innymi rzeczami oznaczonymi tylko co do gatunku, stosuje się odpowiednio przepisy o pożyczce (depozyt nieprawidłowy). Czas i miejsce zwrotu określają przepisy o przechowaniu.

Depozyt nieprawidłowy uznawany jest albo za odmianę zwykłej umowy przechowania, instytucję odrębną od umowy pożyczki, albo odrębny typ umowy nazwanej. Uznaje się również, że depozyt nieprawidłowy (przechowanie nieprawidłowe) jest umową szczególnego rodzaju, zawierającą elementy przechowania i pożyczki. Przedmiotem depozytu nieprawidłowego mogą być wyłącznie pieniądze lub rzeczy oznaczone tylko co do gatunku. Osoba biorąca pieniądze (rzecz) do depozytu nieprawidłowego ma obowiązek oddać taką samą ilość pieniędzy (rzeczy), ale niekoniecznie tę samą. Depozyt nieprawidłowy ma miejsce wtedy, gdy z przepisów szczególnych albo z umowy lub okoliczności wynika, że przechowawca może rozporządzać oddanymi na przechowanie pieniędzmi lub innymi rzeczami oznaczonymi tylko co do gatunku. Upoważnienie do rozporządzania oddanymi na przechowanie pieniędzmi jest dla bytu umowy depozytu nieprawidłowego konieczne – sam fakt oddania na przechowanie pieniędzy nie tworzy bowiem jeszcze stosunku depozytu nieprawidłowego z prawem rozporządzania nimi. Przechowawca „nieprawidłowy” nabywa na własność przedmiot depozytu i może nim rozporządzać tak, jak w umowie pożyczki. Depozyt nieprawidłowy różni się jednak od pożyczki tym, że jest zawierany w interesie składającego. Nie można utożsamiać depozytu nieprawidłowego z pożyczką. Depozyt nieprawidłowy może być odpłatny lub nieodpłatny.

Zgodnie z powyższym, przechowanie nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych jeżeli przechowawca nie może rozporządzać oddanymi na przechowanie pieniędzmi lub innymi rzeczami oznaczonymi tylko co do gatunku. W przedstawionym stanie faktycznym nie jest to umowa depozytu nieprawidłowego w rozumieniu art. 845 Kodeksu cywilnego, ponieważ małżonek nie uzyskał prawa do rozporządzania powierzonymi środkami pieniężnymi, co jest warunkiem koniecznym dla powstania tego stosunku prawnego. Nie jest to również umowa pożyczki w rozumieniu art. 720 § 1 Kodeksu cywilnego, ponieważ nie doszło do przeniesienia własności środków finansowych na małżonka ani do przyznania mu prawa do swobodnego korzystania z tych środków. Małżonek pełnił wyłącznie depozytariusza powierzonych mu środków pieniężnych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 170 ze zm.):

Podatkowi podlegają następujące czynności cywilnoprawne:

a) umowy sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych,

b) umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku,

c) (uchylona),

d) umowy darowizny – w części dotyczącej przejęcia przez obdarowanego długów i ciężarów albo zobowiązań darczyńcy,

e) umowy dożywocia,

f) umowy o dział spadku oraz umowy o zniesienie współwłasności – w części dotyczącej spłat lub dopłat,

g) (uchylona),

h) ustanowienie hipoteki,

i) ustanowienie odpłatnego użytkowania, w tym nieprawidłowego, oraz odpłatnej służebności,

j) umowy depozytu nieprawidłowego,

k) umowy spółki.

Stosownie do art. 1 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy:

Podatkowi podlegają zmiany umów wymienionych w pkt 1, jeżeli powodują one podwyższenie podstawy opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 4.

W myśl natomiast art. 1 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy:

Podatkowi podlegają orzeczenia sądów, w tym również polubownych, oraz ugody, jeżeli wywołują one takie same skutki prawne, jak czynności cywilnoprawne wymienione w pkt 1 lub 2.

Ustawodawca wprowadził zasadę enumeratywnego określenia czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Podatkowi od czynności cywilnoprawnych podlegają więc wyłącznie czynności, które zostały wymienione w ustawie, w tym umowy pożyczki i depozytu nieprawidłowego.

W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

Obowiązek podatkowy, z zastrzeżeniem ust. 2, powstaje z chwilą dokonania czynności cywilnoprawnej.

Na podstawie art. 4 pkt 7 cyt. ustawy:

Obowiązek podatkowy, z zastrzeżeniem art. 5, ciąży przy umowie pożyczki i umowie depozytu nieprawidłowego – na biorącym pożyczkę lub przechowawcy.

Stosownie do art. 720 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795):

Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Zgodnie z art. 835 cyt. ustawy:

Przez umowę przechowania przechowawca zobowiązuje się zachować w stanie niepogorszonym rzecz ruchomą oddaną mu na przechowanie.

W myśl art. 839 ww. ustawy:

Przechowawcy nie wolno używać rzeczy bez zgody składającego, chyba że jest to konieczne do jej zachowania w stanie niepogorszonym.

Zgodnie z art. 845 Kodeksu cywilnego:

Jeżeli z przepisów szczególnych albo z umowy lub okoliczności wynika, że przechowawca może rozporządzać oddanymi na przechowanie pieniędzmi lub innymi rzeczami oznaczonymi tylko co do gatunku, stosuje się odpowiednio przepisy o pożyczce (depozyt nieprawidłowy). Czas i miejsce zwrotu określają przepisy o przechowaniu.

Z treści art. 720 § 1 Kodeksu cywilnego wynika, że umowa pożyczki jest umową konsensualną, dwustronnie zobowiązującą, polegającą na zobowiązaniu stron do przeniesienia własności pieniędzy lub innych rzeczy oznaczonych rodzajowo, natomiast jej gospodarczy sens wyraża się w tym, że biorący pożyczkę uzyskuje możliwość korzystania przez pewien czas z wartości przekazanych mu przez dającego pożyczkę.

Depozyt nieprawidłowy uznawany jest albo za odmianę zwykłej umowy przechowania, instytucję odrębną od umowy pożyczki, albo odrębny typ umowy nazwanej. Uznaje się również, że depozyt nieprawidłowy (przechowanie nieprawidłowe) jest umową szczególnego rodzaju, zawierającą elementy przechowania i pożyczki. Przedmiotem depozytu nieprawidłowego mogą być wyłącznie pieniądze lub rzeczy oznaczone tylko co do gatunku. Osoba biorąca pieniądze (rzecz) do depozytu nieprawidłowego ma obowiązek oddać taką samą ilość pieniędzy (rzeczy), ale niekoniecznie tę samą.

Zgodnie z przywołanymi wyżej przepisami, umowa przechowania nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych jeżeli przechowawca nie może rozporządzać oddanymi na przechowanie pieniędzmi lub innymi rzeczami oznaczonymi tylko co do gatunku.

Z opisu stanu faktycznego wynika, że jest Pani obywatelką Rosji mieszkającą z mężem w Polsce, nie jest obywatelem Polski ani nie posiada karty stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W (...) r. sprzedała Pani mieszkanie w Rosji. Mieszkanie należało do Pani majątku osobistego (żony). W związku z ograniczeniami oraz limitami wynikającymi z sankcji gospodarczych nałożonych na obywateli Rosji nie miała Pani możliwości wpłacić całej kwoty ze sprzedaży mieszkania na własne konto bankowe. W konsekwencji, środki te zostały czasowo (...) r. przelane małżonkowi na jego konto wyłącznie w celu ich przechowania bez jakiegokolwiek zamiaru ich nieodpłatnego przysporzenia. Małżonek pełnił w tym zakresie rolę depozytariusza środków należących do Pani – małżonek nie miał prawa do korzystania ze środków zgodnie z własnym uznaniem. Małżonek nie uzyskał korzyści z przechowywania środków pieniężnych. Po upływie około (...) miesięcy, w związku z kupnem nowej nieruchomości przez Panią, małżonek zwrócił Pani środki przelewami z (...) r. oraz (...) r. W związku z sankcjami nałożonymi na obywateli Federacji Rosyjskiej (między innymi ograniczenia w dostępie do usług bankowych), praktyka czasowego przechowania środków pieniężnych przez najbliższą osobę w celu późniejszego ich zwrócenia stanowiła działanie uzasadnione ekonomicznie i organizacyjnie.

Ma Pani wątpliwość, czy przechowywanie Pani środków na koncie męża oraz ich późniejszy przelew (zwrot) na Pani konto rodzi dla Pani obowiązek podatkowy w podatku od czynności cywilnoprawnych.

Mając na uwadze przedstawiony we wniosku stan faktyczny należy uznać, że przechowanie środków pieniężnych należnych Pani na koncie bankowym męża, ze względu na ograniczenia dla obywateli Rosji, nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych po Pani stronie. Zarówno samo przechowanie jak również zwrot na Pani rzecz należnych w istocie cały czas Pani środków pieniężnych nie powoduje powstania po Pani stronie obowiązku podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych.

Obowiązek podatkowy w przypadku pożyczki i depozytu nieprawidłowego ciąży odpowiednio na pożyczkobiorcy i na przechowawcy.

W opisanej sprawie nie może być mowy o umowie pożyczki, ponieważ środki cały czas pozostawały Pani własnością, a ich zwrot miał charakter czysto techniczny. W opisanej sytuacji, Pani nie była przechowawcą. Niezależnie zatem od kwalifikacji przechowania czy depozytu obowiązek podatkowy nie ciążyłby na Pani.

Tym samym nie ciążył na Pani obowiązek podatkowy w podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu opisanych we wniosku czynności.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Ta interpretacja dotyczy wyłącznie podatku od czynności cywilnoprawnych. W zakresie podatku od spadków i darowizn oraz podatku dochodowego od osób fizycznych zostały/zostaną wydane odrębne rozstrzygnięcia.

Interpretacja ta rozstrzyga o skutkach podatkowych dla Pani, bo to Pani jest wnioskodawcą. Nie zawiera więc oceny jakie skutki podatkowe mogły wystąpić po stronie męża. Zgodnie bowiem z nadanymi uprawnieniami, zawartymi w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, mogę wydać interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną) tylko na wniosek złożony przez zainteresowanego, w jego indywidualnej sprawie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

-        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.