Środki znajdujące się na koncie wspólnym małżonków, jak i te na koncie osobistym żony weszły w części do masy spadkowej po zmarłym mężu, ze względu na wspólność majątkową małżeńską.
Rodzice podatniczki posiadali ustawową wspólność majątkową. Ojciec zmarł, pozostawiając konto wspólne z matką oraz oddzielne konto matki, do którego córka była pełnomocnikiem z dyspozycją na wypadek śmierci. Środki z obu kont zostały przeznaczone na pokrycie kosztów pogrzebu ojca. Postępowanie spadkowe zakończono notarialnym poświadczeniem dziedziczenia, zgodnie z którym spadek nabyły matka i córka po 1/2. Wszystkie…
Interpretacja indywidualna - stanowisko w części prawidłowe, a w części nieprawidłowe
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od spadków i darowizn:
- w części dotyczącej uznania, że środki ze wspólnego konta wypłacone na pokrycie pogrzebu nie weszły do masy spadkowej - jest prawidłowe,
- w pozostałym zakresie - jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
7 kwietnia 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od spadków i darowizn w zakresie zgłoszenia środków pieniężnych na druku SD-Z2. Uzupełniła Pani wniosek - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 14 maja 2026 r. oraz pismem opatrzonym datą 7 kwietnia 2026 r. (data wpływu 18 maja 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Rodzice mieli ustawową wspólność majątkową. Tata był właścicielem konta, którego współwłaścicielem jest mama. Mama miała oddzielne konto w innym banku, którego była właścicielem, a Pani jest jej pełnomocnikiem, ze złożoną dyspozycją na wypadek śmierci (tata nie był do tego konta ani pełnomocnikiem ani współwłaścicielem). Tata zmarł. Z konta wspólnego pobrano środki pieniężne na organizację pogrzebu, częściowo koszty te pokryto również środkami z konta mamy. Przeprowadzono postępowanie spadkowe (poświadczenie dziedziczenia notarialne, dziedziczenie po połowie: 1/2 mama, 1/2 córka - Pani).
W uzupełnieniu wniosku wskazała Pani, że środki na obydwu kontach były majątkiem wspólnym.
Pytanie
Czy na druku SD-Z2, do urzędu skarbowego, celem zwolnienia z podatku, należy wykazywać środki pieniężne zgromadzone na którymkolwiek z kont bankowych?
Pani stanowisko w sprawie
W Pani ocenie, jeżeli na koncie wspólnym znajdowały się jedynie środki wystarczające na pokrycie pogrzebu i w tym celu zostały wypłacone, nie wchodzą one do masy spadkowej i wobec tego nie ma obowiązku ich wykazywania na druku SD-Z2 celem zwolnienia z podatku. Natomiast środki na koncie indywidualnym mamy, skoro zgodnie z prawem bankowym, tata nie był współwłaścicielem tego konta, nie wchodzą w ogóle w zakres spadku po zmarłym tacie i również nie ma obowiązku ich wykazywania na druku SD-Z2, celem zwolnienia z podatku.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części prawidłowe, a w części nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 478):
Podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem dziedziczenia, zapisu zwykłego, dalszego zapisu, zapisu windykacyjnego, polecenia testamentowego.
Spadek jest instytucją regulowaną przepisami zawartymi w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).
W myśl art. 922 § 1 tej ustawy:
Prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną lub kilka osób stosownie do przepisów księgi niniejszej.
Zgodnie z art. 924 ww. ustawy:
Spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy.
Natomiast stosownie do przepisu art. 925 tej ustawy:
Spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku.
Wobec tego nabycie spadku ma miejsce z chwilą śmierci spadkodawcy.
Stosownie do treści art. 1025 § 1 Kodeksu cywilnego:
Sąd na wniosek osoby mającej w tym interes stwierdza nabycie spadku przez spadkobiercę. Notariusz na zasadach określonych w przepisach odrębnych sporządza akt poświadczenia dziedziczenia.
Zgodnie z art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn:
Obowiązek podatkowy ciąży na nabywcy własności rzeczy i praw majątkowych.
W myśl art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn w brzmieniu obowiązującym do 7 stycznia 2026 r.:
Obowiązek podatkowy powstaje przy nabyciu w drodze dziedziczenia - z chwilą przyjęcia spadku.
Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 4 tej ustawy:
Jeżeli nabycie niezgłoszone do opodatkowania stwierdzono następnie pismem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą sporządzenia pisma; jeżeli pismem takim jest orzeczenie sądu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia. W przypadku gdy nabycie nie zostało zgłoszone do opodatkowania, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą powołania się przez podatnika przed organem podatkowym na fakt nabycia.
Jeżeli nabycie nie zostało zgłoszone do opodatkowania, ale zostało potwierdzone następnie pismem - to w myśl ust. 4 ww. przepisu - obowiązek podatkowy powstaje z chwilą sporządzenia pisma. Pismem takim może być akt poświadczenia dziedziczenia.
Natomiast w brzmieniu obowiązującym od 7 stycznia 2026 r., stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od spadków:
Obowiązek podatkowy powstaje przy nabyciu w drodze dziedziczenia - z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia sądu stwierdzającego nabycie spadku, zarejestrowania aktu poświadczenia dziedziczenia lub wydania europejskiego poświadczenia spadkowego.
Przepis w ww. brzmieniu - wg uregulowań zawartych w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 2025 r. o zmianie ustawy o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2025 r., poz. 1854) - ma zastosowanie do nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych w drodze dziedziczenia, w przypadku którego zarejestrowanie aktu poświadczenia dziedziczenia nastąpiło od dnia wejścia w życie ustawy, tj. od 7 stycznia 2026 r.
Zarówno przed, jak i po 7 stycznia 2026 r. zarejestrowanie aktu poświadczenia dziedziczenia skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego na gruncie ustawy o podatku od spadków i darowizn. Zatem, niezależnie od tego kiedy miało miejsce zarejestrowanie aktu poświadczenia dziedziczenia w sprawie - powoduje powstanie obowiązku podatkowego.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ww. ustawy:
Podstawę opodatkowania stanowi wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych po potrąceniu długów i ciężarów (czysta wartość), ustalona według stanu rzeczy i praw majątkowych w dniu nabycia i cen rynkowych z dnia powstania obowiązku podatkowego. Jeżeli przed dokonaniem wymiaru podatku nastąpi ubytek rzeczy spowodowany siłą wyższą, do ustalenia wartości przyjmuje się stan rzeczy w dniu dokonania wymiaru, a odszkodowanie za ubytek należne z tytułu ubezpieczenia wlicza się do podstawy wymiaru.
Do długów i ciężarów zalicza się również koszty leczenia i opieki w czasie ostatniej choroby spadkodawcy, jeżeli nie zostały pokryte za jego życia i z jego majątku, koszty pogrzebu spadkodawcy, łącznie z nagrobkiem, w takim zakresie, w jakim koszty te odpowiadają zwyczajom przyjętym w danym środowisku, jeżeli nie zostały pokryte z majątku spadkodawcy, z zasiłku pogrzebowego lub nie zostały zwrócone w innej formie, oraz koszty postępowania spadkowego, wynagrodzenie wykonawcy testamentu, obowiązki wykonania zapisów i poleceń zamieszczonych w testamencie, wypłaty z tytułu zachowku oraz inne obowiązki wynikające z przepisów Kodeksu cywilnego dotyczących spadków.
Zgodnie z art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn:
Wysokość podatku ustala się w zależności od grupy podatkowej, do której zaliczony jest nabywca.
Zaliczenie do grupy podatkowej następuje według osobistego stosunku nabywcy do osoby, od której lub po której zostały nabyte rzeczy i prawa majątkowe.
Zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn:
Do I grupy podatkowej zalicza się do - małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, zięcia, synową, rodzeństwo, ojczyma, macochę i teściów.
Niezależnie od powyższego, w myśl art. 4a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn:
Zwalnia się od podatku nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych przez małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, rodzeństwo, ojczyma i macochę, jeżeli zgłoszą nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie 6 miesięcy od dnia powstania obowiązku podatkowego powstałego na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 2–5, 7 i 8 oraz ust. 1a-2 , a w przypadku nabycia w drodze dziedziczenia - w terminie 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu stwierdzającego nabycie spadku, z zastrzeżeniem ust. 2 i 4.
Stosownie do art. 4a ust. 1a ww. ustawy:
Jeżeli dokumentem potwierdzającym nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych jest akt poświadczenia dziedziczenia lub europejskie poświadczenie spadkowe, termin 6 miesięcy, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, do zgłoszenia tego nabycia właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego liczy się od dnia zarejestrowania aktu poświadczenia dziedziczenia lub wydania europejskiego poświadczenia spadkowego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 4.
Stosownie do art. 4a ust. 3 cyt. ustawy:
W przypadku niespełnienia warunków, o których mowa w ust. 1-2, nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych podlega opodatkowaniu na zasadach określonych dla nabywców zaliczonych do I grupy podatkowej.
Kwestie stosunków majątkowych małżeńskich reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 236).
Zgodnie z art. 31 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.
Do majątku wspólnego należą w szczególności:
1) pobrane wynagrodzenie za pracę i dochody z innej działalności zarobkowej każdego z małżonków;
2) dochody z majątku wspólnego, jak również z majątku osobistego każdego z małżonków;
3) środki zgromadzone na rachunku otwartego lub pracowniczego funduszu emerytalnego każdego z małżonków;
4) kwoty składek zewidencjonowanych na subkoncie, o którym mowa w art. 40a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1230, 1429, 1672 i 1941);
5) środki zgromadzone na koncie OIPE w rozumieniu art. 2 pkt 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1238 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie ogólnoeuropejskiego indywidualnego produktu emerytalnego (OIPE) (Dz.Urz. UE L 198 z 25.07.2019, str. 1) oraz na subkoncie OIPE w rozumieniu art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o ogólnoeuropejskim indywidualnym produkcie emerytalnym (Dz.U. poz. 1843) każdego z małżonków.
W myśl art. 43 ww. ustawy:
Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
Z powyższego wynika, że dorobkiem małżeńskim są przedmioty majątkowe nabyte w czasie trwania wspólności ustawowej przez oboje małżonków lub jednego z nich. Małżonkowie mają równy udział w tym majątku.
Z wniosku wynika, że rodzice mieli ustawową wspólność majątkową. Tata był właścicielem konta, którego współwłaścicielem jest mama. Mama miała oddzielne konto w innym banku, którego była właścicielem, a Pani jest jej pełnomocnikiem, ze złożoną dyspozycją na wypadek śmierci (tata nie był do tego konta ani pełnomocnikiem, ani współwłaścicielem). Tata zmarł. Z konta wspólnego pobrano środki pieniężne na organizację pogrzebu, częściowo koszty te pokryto również środkami z konta mamy. Przeprowadzono postępowanie spadkowe (poświadczenie dziedziczenia notarialne, dziedziczenie po połowie: 1/2 mama, 1/2 córka – Pani). Środki na obydwu kontach były majątkiem wspólnym.
Ma Pani wątpliwość czy dla skorzystania ze zwolnienia na formularzu SD-Z2 należy wykazać środki pieniężne zgromadzone na którymkolwiek z kont.
Pani zdaniem nie ma Pani obowiązku wykazania środków znajdujących się na koncie wspólnym rodziców, ponieważ środki wystarczyły jedynie na pokrycie pogrzebu i w tym celu zostały wypłacone; nie weszły więc do masy spadkowej. Natomiast środki znajdujące się na koncie mamy nie weszły do masy spadkowej, ponieważ tata nie był współwłaścicielem jej konta.
Przepisy dotyczące umowy rachunku bankowego znajdują się zarówno w ustawie Kodeks cywilny, jak i w ustawie z 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38 ze zm.). W Kodeksie cywilnym przepisy te znajdują się w Tytule XX. Umowa rachunku bankowego. Stosownie do treści art. 725:
Przez umowę rachunku bankowego bank zobowiązuje się względem posiadacza rachunku, na czas oznaczony lub nieoznaczony, do przechowywania jego środków pieniężnych oraz, jeżeli umowa tak stanowi, do przeprowadzania na jego zlecenie rozliczeń pieniężnych.
Przepis zawiera definicję umowy rachunku bankowego. Zgodnie z definicją umowa ta obejmuje dwa zobowiązania banku wobec posiadacza rachunku: po pierwsze, zobowiązanie do przechowywania środków pieniężnych posiadacza rachunku oraz po drugie, ale tylko jeżeli umowa tak stanowi, do przeprowadzania na jego zlecenie rozliczeń pieniężnych.
Z treści art. 50 ust. 1 Prawo bankowe wynika, że:
Posiadacz rachunku bankowego dysponuje swobodnie środkami pieniężnymi zgromadzonymi na rachunku. W umowie z bankiem mogą być zawarte postanowienia ograniczające swobodę dysponowania tymi środkami.
Możliwość stworzenia rachunku bankowego prowadzonego dla kilku osób fizycznych przewiduje art. 51 ww. ustawy. W myśl tego przepisu:
Rachunek bankowy, z wyjątkiem rachunku rodzinnego, może być prowadzony dla kilku osób fizycznych, kilku jednostek samorządu terytorialnego, stron umowy o współpracy w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2024 r. poz. 1290 oraz z 2025 r. poz. 769 , 1023 i 1668 ), kilku dobrowolnych funduszy emerytalnych będących funduszami zdefiniowanej daty w rozumieniu ustawy z dnia 4 października 2018 r. o pracowniczych planach kapitałowych (Dz.U. z 2024 r. poz. 427 oraz z 2025 r. poz. 1216 ) zarządzanych przez jedno powszechne towarzystwo emerytalne albo kilku funduszy inwestycyjnych w rozumieniu ustawy o funduszach inwestycyjnych zarządzanych przez jedno towarzystwo funduszy inwestycyjnych, których jednostki uczestnictwa mogą być nabywane w ramach jednego produktu finansowego oferowanego przez to towarzystwo - rachunek wspólny.
Stosownie do treści art. 51a ww. ustawy:
W przypadku rachunku wspólnego prowadzonego dla osób fizycznych, o ile umowa rachunku bankowego nie stanowi inaczej:
1) każdy ze współposiadaczy rachunku może dysponować samodzielnie środkami pieniężnymi zgromadzonymi na rachunku;
2) każdy ze współposiadaczy rachunku może w każdym czasie wypowiedzieć umowę ze skutkiem dla pozostałych współposiadaczy.
Z powyższego wynika zatem, że osoby fizyczne mogą być współposiadaczami rachunku bankowego. Uprawnienia współposiadaczy określone w powołanym wyżej art. 51a Prawa bankowego, sprowadzają się m.in. do zagwarantowania każdemu z nich samodzielnego dysponowania środkami zgromadzonymi na rachunku.
W świetle powyższego należy stwierdzić, iż posiadanie wspólnego rachunku bankowego nie przesądza o prawie własności do środków zgromadzonych na tym rachunku. Samo dokonanie wpłaty pieniędzy na wspólny rachunek bankowy przez jednego z jego posiadaczy (współwłaściciela) nie skutkuje dla drugiego współposiadacza rachunku bankowego automatycznym nabyciem na własność tych środków pieniężnych.
Taka sytuacja mogłaby przykładowo wystąpić gdyby doszło do faktycznego przekazania własności do wpłacanych środków finansowych przez jednego ze współwłaścicieli konta na rzecz drugiego współwłaściciela tytułem m.in. darowizny. Jednakże samo uczynienie drugiej osoby współwłaścicielem konta lub pełnomocnikiem do niego nie oznacza, iż osoba, której pieniądze wpływają na konto poprzez tę wpłatę dokonuje kosztem swego majątku darowizny na rzecz drugiego współwłaściciela lub pełnomocnika.
Z przepisów bankowych nie wynika natomiast, że sam fakt posiadania rachunku bankowego przesądza o prawie własności do środków pieniężnych znajdujących się na koncie.
Z przedstawionego przez Panią zdarzenia wynika jednak jasno, że Pani rodzice posiadali współwłasność majątkową małżeńską, a wszystkie środki pieniężne znajdujące się na obu kontach należy do ich majątku wspólnego.
Zatem nie ma znaczenia, że część środków wspólnych znajdowała się na koncie bankowym Pani matki, którego Pani ojciec nie był współwłaścicielem zgodnie z prawem bankowym, ani do którego nie posiadał pełnomocnictwa. Środki, które były tam zgromadzone - stosownie do przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego - należały do majątku wspólnego rodziców.
Nie można zgodzić się zatem z Pani stanowiskiem, że środki znajdujące się na koncie mamy nie weszły do masy spadkowej, ponieważ tata nie był współwłaścicielem jej konta.
Zgodnie z przepisami ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy, połowa majątku wspólnego, zgromadzona na każdym z kont bankowych opisanych we wniosku należała do Pani ojca.
W powyższym zakresie należało zatem uznać Pani stanowisko za nieprawidłowe.
Z treści wniosku wynika, że z konta wspólnego rodziców oraz częściowo z konta matki pobrano pieniądze na organizację pogrzebu.
Zgodnie z art. 55 ust. 1 ustawy Prawo bankowe:
W przypadku śmierci posiadacza rachunku oszczędnościowego, rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego lub rachunku terminowej lokaty oszczędnościowej bank jest obowiązany wypłacić z tych rachunków:
1) kwotę wydatkowaną na koszty pogrzebu posiadacza rachunku osobie, która przedstawiła rachunki stwierdzające wysokość poniesionych przez nią kosztów - w wysokości nieprzekraczającej kosztów urządzenia pogrzebu zgodnie ze zwyczajami przyjętymi w danym środowisku;
2) kwotę równą wpłatom na rachunki dokonanym przez organ wypłacający świadczenie z ubezpieczenia lub zabezpieczenia społecznego albo uposażenie w stanie spoczynku, które nie przysługiwały za okres po śmierci posiadacza rachunku, wskazaną we wniosku organu wypłacającego to świadczenie lub uposażenie, skierowanym do banku wraz z podaniem numerów rachunków, na które dokonano wpłat.
Stosownie do art. 55 ust. 2 ww. ustawy:
Kwota wypłacona zgodnie z ust. 1 pkt 1 nie wchodzi do spadku po posiadaczu rachunku.
Z ww. przepisów wynika, że środki, które bank wypłaca tytułem zwrotu udokumentowanych kosztów pogrzebu posiadacza rachunku bankowego nie wchodzą do spadku.
Jeżeli zatem, środki pobrane z konta bankowego, którego posiadaczem (właścicielem/ współwłaścicielem) był Pani ojciec zostały wypłacone zgodnie z art. 55 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo bankowe - tj. zostały wypłacone tytułem zwrotu udokumentowanych kosztów pogrzebu Pani ojca - to środki te nie weszły do masy spadkowej zgodnie z art. 55 ust. 2 ww. ustawy.
Tym samym, ma Pani rację, że jeżeli na koncie, którego właścicielem/współwłaścicielem był Pani ojciec znajdowały się jedynie środki wystarczające na pokrycie kosztów pogrzebu, to, jako że nie weszły do masy spadkowej - nie należy ich wykazywać w zgłoszeniu SD-Z2, w celu skorzystania ze zwolnienia z art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn.
Konieczność ich wykazania w SD-Z2 dla celów zwolnienia wystąpiłaby tylko wówczas, gdyby środki pobrane z konta bankowego, którego posiadaczem (właścicielem/współwłaścicielem) był Pani ojciec nie zostały wypłacone zgodnie z art. 55 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo bankowe. Wówczas bowiem wbrew Pani twierdzeniu 1/2 środków znajdujących się tym na koncie podlegała dziedziczeniu (weszła do masy spadkowej), gdyż należała do Pani ojca.
W powyższym zakresie Pani stanowisko należało uznać za prawidłowe.
Jak już wskazano powyżej - do Pani ojca należała także połowa środków zgromadzonych na koncie bankowym Pani matki.
W związku z tym, że Pani ojciec nie był posiadaczem konta matki, wypłata na pokrycie kosztów pogrzebu z konta Pani matki nie mogła odbyć się na podstawie ww. art. 55 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo bankowe. Dyspozycja zawarta w tym przepisie dotyczy bowiem tylko wypłat na pokrycie pogrzebu posiadacza rachunku bankowego. Zatem, skoro 1/2 środków znajdujących się na koncie Pani matki należała do Pani ojca, to weszły one do masy spadkowej. Tych środków, mimo, że - jak Pani twierdzi - zostały wypłacone na pokrycie kosztów pogrzebu, nie może objąć uregulowanie zawarte w art. 55 ust. 2 Prawa bankowego. Tym samym - wbrew Pani twierdzeniu - celem skorzystania ze zwolnienia określonego w art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn, środki te należy wykazać na zgłoszeniu SD-Z2.
W powyższym zakresie należało uznać Pani stanowisko za nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Przedmiotowa interpretacja - zgodnie ze złożonym wnioskiem, została wydana wyłącznie dla Pani. Stosownie bowiem do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej - Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Nie rozstrzyga ona zatem o skutkach podatkowych dziedziczenia po Pani ojcu powstałych dla Pani matki. Stosownie do powyższego, jeżeli Pani matka chciałby również otrzymać interpretację indywidualną, to powinna złożyć odrębny wniosek i uiścić wymaganą opłatę.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja jest zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia i zastosuje się Pani do interpretacji.
- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo