Interpretacja 0111-KDIB2-3.4015.160.2026.1.ASZ

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od spadków i darowizn jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 kwietnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków podatkowych darowizny udziału w nieruchomości obciążonej hipoteką. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

(…) 2008 r. zawarł Pan z Panią A.A., poprzednie nazwisko B. (zwaną dalej: „Współwłaścicielką”), umowę kredytu hipotecznego na kwotę (…) zł na pokrycie części kosztów zakupu lokalu mieszkalnego (…) oraz miejsca postojowego (…) w wysokości (…) zł, refinansowanie poniesionych kosztów zakupu w wysokości (…) zł oraz kosztów ubezpieczenia, kosztów opłaty sądowej i wyceny nieruchomości. Oboje są Państwo współkredytobiorcami oraz współwłaścicielami nieruchomości w udziałach po 1/2.

W (…) 2009 r. Współwłaścicielka zaprzestała spłaty kredytu oraz faktycznego uczestnictwa w kosztach związanych z nieruchomością. Do tego czasu Współwłaścicielka wpłaciła (…) zł. Od tego czasu kredyt był spłacany wyłącznie przez Pana. Między stronami zostały poczynione ustne ustalenia, zgodnie z którymi drugi Współwłaściciel (A.A.) zrzekł się faktycznie prawa do mieszkania i nie ponosił żadnych dalszych kosztów związanych z kredytem ani utrzymaniem lokalu.

W trakcie wieloletniej spłaty kredytu dokonał Pan wpłat na rzecz banku wysokości (…) zł, przekraczającej wysokość udzielonego kapitału kredytu.

W 2023 r. wspólnie wystąpili Państwo przeciwko bankowi z powództwem dotyczącym ważności umowy kredytu hipotecznego. Sąd pierwszej instancji (…) 2026 r. unieważnił umowę kredytową. Obecnie planowane jest formalne przeniesienie na Pana udziału Współwłaścicielki w nieruchomości w drodze darowizny.

Pytanie

Czy przy ustalaniu podstawy opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn w związku z nabyciem w drodze darowizny udziału w nieruchomości możliwe jest: pomniejszenie wartości darowizny o przypadającą na ten udział część zadłużenia hipotecznego jako ciężaru, a także uwzględnienie − jako długów lub ciężarów w rozumieniu art. 7 ustawy o podatku od spadków i darowizn − faktycznie poniesionych przez Pana nakładów związanych ze spłatą kredytu, w części odpowiadającej udziałowi drugiego współwłaściciela, który nie partycypował w spłacie zobowiązania.

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem, podstawę opodatkowania powinna stanowić czysta wartość nabywanego udziału, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, tj. po potrąceniu długów i ciężarów.

W szczególności ciężarem takim jest obciążenie hipoteczne związane z kredytem zaciągniętym na zakup nieruchomości – w części odpowiadającej nabywanemu udziałowi.

Ponadto, w Pana ocenie, faktyczne wieloletnie spłacanie przez Pana zobowiązań w części przypadającej na drugiego Współwłaściciela stanowi ekonomicznie równoważne przejęcie jego długu, co powinno być traktowane jako ciężar pomniejszający wartość nabycia.

W przeciwnym razie doszłoby do sytuacji, w której opodatkowaniu podlegałaby wartość, która w rzeczywistości została już przez Pana poniesiona w postaci spłaty zobowiązania związanego z nieruchomością.

Wskazał Pan, że celem podatku od spadków i darowizn jest opodatkowanie rzeczywistego przysporzenia majątkowego. W przedstawionej sytuacji takie przysporzenie jest ograniczone, ponieważ:

-        ciężar ekonomiczny kredytu przez zdecydowaną większość czasu ponosił wyłącznie Pan,

-        wpłaty dokonane przez Pana obejmowały także część zobowiązania przypadającą na Współwłaścicielkę,

-        faktyczna wartość korzyści majątkowej wynikającej z darowizny jest więc istotnie niższa od wartości nominalnej udziału w nieruchomości.

W związku z powyższym zasadne jest ustalenie czy wskazane wydatki mogą zostać zakwalifikowane jako długi lub ciężary w rozumieniu art. 7 ww. ustawy.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 478):

Podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem: darowizny, polecenia darczyńcy.

Ustawa nie definiuje pojęcia darowizny, w związku z tym należy sięgnąć do ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795).

Z art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego wynika, że:

Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.

Jak stanowi art. 890 § 1 cyt. Kodeksu:

Oświadczenie darczyńcy powinno być złożone w formie aktu notarialnego. Jednakże umowa darowizny zawarta bez zachowania tej formy staje się ważna, jeżeli przyrzeczone świadczenie zostało spełnione.

Stosownie do art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn:

Obowiązek podatkowy ciąży na nabywcy własności rzeczy i praw majątkowych.

W myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy:

Obowiązek podatkowy powstaje przy nabyciu w drodze darowizny – z chwilą złożenia przez darczyńcę oświadczenia w formie aktu notarialnego, a w razie zawarcia umowy bez zachowania przewidzianej formy – z chwilą spełnienia przyrzeczonego świadczenia; jeżeli ze względu na przedmiot darowizny przepisy wymagają szczególnej formy dla oświadczeń obu stron, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą złożenia takich oświadczeń.

Stosownie do treści art. 7 ust. 1 cyt. ustawy:

Podstawę opodatkowania stanowi wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych po potrąceniu długów i ciężarów (czysta wartość), ustalona według stanu rzeczy i praw majątkowych w dniu nabycia i cen rynkowych z dnia powstania obowiązku podatkowego. Jeżeli przed dokonaniem wymiaru podatku nastąpi ubytek rzeczy spowodowany siłą wyższą, do ustalenia wartości przyjmuje się stan rzeczy w dniu dokonania wymiaru, a odszkodowanie za ubytek należne z tytułu ubezpieczenia wlicza się do podstawy wymiaru.

Ustawodawca nie podaje definicji długów i ciężarów. Jednocześnie rozszerza to pojęcie w art. 7 ust. 2 i 3 ustawy przykładowo wyliczając przypadki, które stanowią długi i ciężary. Oznacza to, iż długi i ciężary w rozumieniu ustawy o podatku od spadków i darowizn stanowią katalog otwarty.

Pojęcie „długów” w rozumieniu tego artykułu obejmuje wszelkie pieniężne roszczenia cywilnoprawne związane z przedmiotem nabycia. Równowartość tych roszczeń podlega potrąceniu od jego wartości. „Ciężarem” natomiast jest inne niż dług obciążenie nabytej rzeczy lub prawa, które w chwili nabycia zmniejsza jego wartość rynkową, np. hipoteka. Odliczenie długów i ciężarów jest wyrazem istoty (elementem konstrukcyjnym) podatku od spadków i darowizn, polegającej na opodatkowaniu przyrostu czystej wartości majątku podatnika.

Stosownie do treści art. 244 § 1 i 2 ustawy Kodeks cywilny:

Ograniczonymi prawami rzeczowymi są: użytkowanie, służebność, zastaw, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu oraz hipoteka.

Spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu oraz hipotekę regulują odrębne przepisy.

W świetle powyższych przepisów – hipoteka stanowi ograniczone prawo rzeczowe; reguluje ją ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 341, ze zm.).

Stosownie do art. 3 ust. 1 ww. ustawy:

Domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym.

W myśl art. 65 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece:

W celu zabezpieczenia oznaczonej wierzytelności wynikającej z określonego stosunku prawnego można nieruchomość obciążyć prawem, na mocy którego wierzyciel może dochodzić zaspokojenia z nieruchomości bez względu na to, czyją stała się własnością, i z pierwszeństwem przed wierzycielami osobistymi właściciela nieruchomości (hipoteka).

Zgodnie z art. 94 ww. ustawy:

Wygaśnięcie wierzytelności zabezpieczonej hipoteką pociąga za sobą wygaśnięcie hipoteki, chyba że z danego stosunku prawnego mogą powstać w przyszłości kolejne wierzytelności podlegające zabezpieczeniu. Przepis art. 99¹ ust. 1 stosuje się odpowiednio.

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn:

Wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych przyjmuje się w wysokości określonej przez nabywcę, jeżeli odpowiada ona wartości rynkowej tych rzeczy i praw, a wartość praw do wkładów oszczędnościowych – w wysokości tych wkładów.

Na podstawie art. 8 ust. 3 cyt. ustawy:

Wartość rynkową rzeczy lub praw majątkowych określa się na podstawie przeciętnych cen stosowanych w obrocie rzeczami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem ich miejsca położenia, stanu i stopnia zużycia, oraz w obrocie prawami majątkowymi tego samego rodzaju, z dnia powstania obowiązku podatkowego.

Przy obliczeniu podatku od nabycia tytułem darowizny ma zastosowanie zasada kumulacji nabytych od tej samej osoby wartości rzeczy i praw majątkowych w tym roku (w którym ma miejsce darowizna) oraz w okresie 5 lat poprzedzających ten rok, a także odliczenia kwoty wolnej od podatku.

Stosownie bowiem do treści art. 9 ust. 1 tej ustawy:

Opodatkowaniu podlega nabycie, od jednego zbywcy, własności rzeczy i praw majątkowych o czystej wartości przekraczającej:

1) 36 120 zł – jeżeli nabywcą jest osoba zaliczona do I grupy podatkowej;

2) 27 090 zł – jeżeli nabywcą jest osoba zaliczona do II grupy podatkowej;

3) 5733 zł – jeżeli nabywcą jest osoba zaliczona do III grupy podatkowej.

Zgodnie natomiast z art. 9 ust. 2 omawianej ustawy:

Jeżeli nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych od tego samego zbywcy następuje więcej niż jeden raz, do czystej wartości rzeczy i praw majątkowych ostatnio nabytych dolicza się czystą wartość rzeczy i praw majątkowych nabytych dotychczas od tego samego zbywcy w roku, w którym nastąpiło ostatnie nabycie, i w okresie 5 lat poprzedzających ten rok. Od podatku obliczonego od łącznej wartości nabytych rzeczy i praw majątkowych potrąca się podatek przypadający od opodatkowanych poprzednio nabytych rzeczy i praw majątkowych. Wynikająca z obliczenia nadwyżka podatku nie podlega ani zaliczeniu na poczet innych podatków, ani zwrotowi. Nabywcy obowiązani są w zeznaniu podatkowym wymienić rzeczy i prawa majątkowe nabyte w podanym wyżej okresie.

Na podstawie art. 14 ust. 1 i 2 ww. ustawy:

Wysokość podatku ustala się w zależności od grupy podatkowej, do której zaliczony jest nabywca.

Zaliczenie do grupy podatkowej następuje według osobistego stosunku nabywcy do osoby, od której lub po której zostały nabyte rzeczy i prawa majątkowe.

W myśl art. 14 ust. 3 cyt. ustawy:

Do poszczególnych grup podatkowych zalicza się:

1) do grupy I – małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, zięcia, synową, rodzeństwo, ojczyma, macochę i teściów;

2) do grupy II – zstępnych rodzeństwa, rodzeństwo rodziców, zstępnych i małżonków pasierbów, małżonków rodzeństwa i rodzeństwo małżonków, małżonków rodzeństwa małżonków, małżonków innych zstępnych;

3) do grupy III – innych nabywców.

Art. 18 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy stanowi, że:

Notariusze są płatnikami podatku od dokonanej w formie aktu notarialnego darowizny.

Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że (…) 2008 r. zawarł Pan z Panią A.A. (Współwłaścicielką) umowę kredytu hipotecznego na kwotę (…) zł na pokrycie części kosztów zakupu lokalu mieszkalnego oraz miejsca postojowego w wysokości (…) zł, refinansowanie poniesionych kosztów zakupu w wysokości (…) zł oraz kosztów ubezpieczenia, kosztów opłaty sądowej i wyceny nieruchomości. Oboje Państwo są współkredytobiorcami oraz współwłaścicielami nieruchomości w udziałach po 1/2. W (…) 2009 r. Współwłaścicielka zaprzestała spłaty kredytu oraz faktycznego uczestnictwa w kosztach związanych z nieruchomością. Do tego czasu Współwłaścicielka wpłaciła (…) zł. Od tego czasu kredyt był spłacany wyłącznie przez Pana. Między stronami zostały poczynione ustne ustalenia, zgodnie z którymi drugi Współwłaściciel zrzekł się faktycznie prawa do mieszkania i nie ponosił żadnych dalszych kosztów związanych z kredytem ani utrzymaniem lokalu. W trakcie wieloletniej spłaty kredytu dokonał Pan wpłat na rzecz banku wysokości (…) zł przekraczającej wysokość udzielonego kapitału kredytu. W 2023 r. wspólnie wystąpili Państwo przeciwko bankowi z powództwem dotyczącym ważności umowy kredytu hipotecznego. Sąd pierwszej instancji (…) 2026 r. unieważnił umowę kredytową. Obecnie planowane jest formalne przeniesienie − w drodze darowizny − na Pana rzecz udziału Współwłaścicielki w nieruchomości.

W związku z tym ma Pan wątpliwości, jak należy ustalić podstawę opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn.

Mając na względzie powołane powyżej przepisy oraz przedstawiony przez Pana opis zdarzenia przyszłego stwierdzić należy, że opisana darowizna podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn, zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn, a podstawę opodatkowania należy ustalić zgodnie z art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ww. ustawy.

Z wniosku wynika, że Sąd pierwszej instancji (…) 2026 r. unieważnił umowę kredytową.

Stwierdzenie Sądu o nieważności umowy kredytowej ze skutkiem wstecznym (ex tunc) oznacza, że w świetle prawa wierzytelność zabezpieczona hipoteką (wierzytelność o zwrot kredytu na warunkach określonych w umowie) nigdy nie powstała, a wzajemne świadczenia ulegają zwrotowi (zgodnie z treścią art. 410 § 2 Kodeksu cywilnego). Również na gruncie podatkowym należy traktować nieważne umowy kredytów w taki sposób, jakby nigdy nie zostały zawarte.

Pomimo że prawomocne orzeczenie o nieważności umowy kredytowej nie skutkuje automatycznym wykreśleniem hipoteki z księgi wieczystej, to nie można przyjąć, że nieistniejący dług pomniejsza podstawę opodatkowania w podatku od spadków i darowizn. Odliczenie hipoteki jako ciężaru jest bowiem możliwe, gdy istnieje wierzytelność główna, której zabezpieczenie stanowi wpis hipoteczny.

Hipoteka jest bowiem prawem akcesoryjnym, co oznacza, że prawo to nie ma samodzielnego charakteru, jest ściśle związane z wierzytelnością.

Skutek ex tunc oznacza, że umowa kredytu jest traktowana tak, jakby nigdy nie została zawarta. Skoro wierzytelność kredytowa nigdy nie istniała, to na mocy zasady akcesoryjności zabezpieczająca ją hipoteka również nigdy skutecznie nie powstała (jest nieważna od samego początku). Oznacza to, że w ujęciu materialnoprawnym kredytodawcy nie przysługuje i nigdy nie przysługiwało rzeczowe zabezpieczenie na nieruchomości, o której mowa w analizowanej sprawie.

Istnienie wpisu hipotecznego w księdze wieczystej po stwierdzeniu nieważności umowy kredytu, stanowi rozbieżność między stanem ujawnionym w księdze wieczystej a stanem rzeczywistym. W tym zakresie, właścicielom nieruchomości przysługują inne prawem przewidziane instrumenty pozwalające na usunięcie niezgodności pomiędzy treścią księgi wieczystej a stanem rzeczywistym.

Hipoteka pozbawiona swojej podstawy prawnej, stanowi czysto formalne zabezpieczenie, które nie wywołuje żadnych skutków materialnoprawnych i jako pozbawione rzeczywistego znaczenia ekonomicznego nie może być uznane za ciężar pomniejszający wartość nieruchomości przy ustalaniu podstawy opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn.

Tym samym, nie mogę się zgodzić z Pana stanowiskiem, że w przypadku unieważnienia umowy kredytu hipotecznego, hipoteka obciążająca nieruchomość jest ciężarem w rozumieniu art. 7 ustawy o podatku od spadków i darowizn, obniżającym podstawę opodatkowania.

Nie mogę się również z Panem zgodzić, że faktyczne wieloletnie spłacanie przez Pana zobowiązań w części przypadającej na drugiego Współwłaściciela powinno być traktowane jako ciężar pomniejszający wartość nabycia.

Należy zauważyć, że stosownie do 366 § 1 i 2 ustawy Kodeks cywilny wszystkie strony umowy są zobowiązane solidarnie do spłaty kredytu. Zgodnie z tym przepisem:

Kilku dłużników może być zobowiązanych w ten sposób, że wierzyciel może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych (solidarność dłużników). Aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani.

Każdy z dłużników solidarnych odpowiada za całość długu, a nie tylko część, jaką można by mu przypisać poprzez np. równy podział kwoty długu pomiędzy zobowiązanych. W sytuacji więc, gdy strona zobowiązania solidarnego sama spłaca jego całość lub część w zamiarze zwolnienia się z długu – to dłużnik solidarny spłaca własny dług, a nie cudzy. Wskazać jednak należy, że stosownie do art. 376 § 1 Kodeksu cywilnego:

Jeżeli jeden z dłużników solidarnych spełnił świadczenie, treść istniejącego między współdłużnikami stosunku prawnego rozstrzyga o tym, czy i w jakich częściach może on żądać zwrotu od współdłużników. Jeżeli z treści tego stosunku nie wynika nic innego, dłużnik, który świadczenie spełnił, może żądać zwrotu w częściach równych.

Treść powyższego przepisu wskazuje więc, że z chwilą spełnienia świadczenia (jego części) przestaje istnieć jakikolwiek stosunek pomiędzy wierzycielem a współdłużnikami solidarnymi (w tej części). Natomiast dłużnik, który spełnił świadczenie (jego część), przestaje być współdłużnikiem solidarnym (w spłaconej części) i staje się (w tej części) wierzycielem dla pozostałych współdłużników. Dawni współdłużnicy (w spłaconej części) są zatem dalej dłużnikami – lecz wobec innego wierzyciela (dłużnika, który wierzyciela zaspokoił), w stosunku do którego odpowiadają każdy za przypadającą na niego część długu.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że spłata kredytu (jego części) przez Pana, jako współkredytobiorcy, solidarnie zobowiązanego z tytułu umowy kredytowej do spłaty zadłużenia, nie wpływa na wysokość podstawy opodatkowania darowizny udziału w nieruchomości, nie można bowiem takich kosztów uznać za długi lub ciężary, o których mowa w art. 7 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Spłacając kredyt spłacał Pan swój dług zaciągnięty w banku. Z powyższych względów zatem do długów i ciężarów obniżających podstawę opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn, nie można zaliczyć poniesionych kosztów kredytu.

Zatem wbrew Pana twierdzeniu – wartość poczynionych przez Pana nakładów związanych ze spłatą kredytu w części odpowiadającej udziałowi drugiego Współwłaściciela nie obniży podstawy opodatkowania.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 grudnia 2015 r., sygn. akt II FSK 2675/13: „Nakładów na rzecz wspólną nie można generalnie utożsamiać z długami i ciężarami, o których mowa w art. 7 ust. 1 u.p.s.d. W określonym stanie faktycznym musi dojść do konkretyzacji roszczeń o charakterze cywilnoprawnym, które podlegają swobodnej ocenie organu podatkowego w ramach postępowania wymiarowego.”

W opisie sprawy, nie wskazuje Pan by wobec drugiego Współwłaściciela miał Pan roszczenie regresowe o zwrot części spłacanego kredytu, która przypadała na współkredytobiorcę. A wręcz przeciwnie, w opisie wskazał Pan, że poczynione zostały ustne ustalenia, aby drugi Współwłaściciel nie ponosił żadnych dalszych kosztów związanych z kredytem.

Dla oceny Pana stanowiska nie ma znaczenia, że może dojść do opodatkowania tej samej wartości, którą Pan już spłacił jako zobowiązanie związane z nieruchomością. Spłacił Pan bowiem kredyt, który Pan zaciągnął na zakup na współwłasność lokalu mieszkalnego, natomiast teraz nabędzie Pan na własność 1/2 lokalu mieszkalnego tytułem darowizny. Z takim nabyciem zgodnie z ustawą o podatku od spadków i darowizn wiąże się powstanie obowiązku podatkowego.

W tym zakresie również nie mogę zgodzić się z Pana stanowiskiem.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

-        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.