Otrzymanie środków pieniężnych w ramach zwrotu środków finansowych z umowy o przechowanie nie jest żadnym z tych tytułów, które ustawodawca objął zakresem przedmiotowym ustawy.
Podatniczka (obywatelka Rosji mieszkająca w Polsce) sprzedała mieszkanie w Rosji, które było jej majątkiem osobistym. Ze względu na sankcje gospodarcze nie mogła wpłacić całej kwoty na swoje konto, więc tymczasowo przelała środki na konto męża – wyłącznie w celu przechowania, bez zamiaru przysporzenia. Mąż pełnił rolę depozytariusza i nie mógł swobodnie dysponować pieniędzmi. Po kilku…
Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
Szanowna Pani,
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
Opis stanu faktycznego
Jest Pani obywatelką Rosji mieszkającą z mężem w Polsce, nie jest obywatelem Polski ani nie posiada karty stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
W (...) r. sprzedała Pani mieszkanie w Rosji. Mieszkanie należało do Pani majątku osobistego (żony). W związku z ograniczeniami oraz limitami wynikającymi z sankcji gospodarczych nałożonych na obywateli Rosji nie miała Pani możliwości wpłacić całej kwoty ze sprzedaży mieszkania na własne konto bankowe. W konsekwencji, środki te zostały czasowo (...) r. przelane małżonkowi na jego konto wyłącznie w celu ich przechowania bez jakiegokolwiek zamiaru ich nieodpłatnego przysporzenia.
Małżonek pełnił w tym zakresie rolę depozytariusza środków należących do Pani – małżonek nie miał prawa do korzystania ze środków zgodnie z własnym uznaniem. Małżonek nie uzyskał korzyści z przechowywania środków pieniężnych.
Po upływie około (...) miesięcy, w związku z kupnem nowej nieruchomości przez Panią, małżonek zwrócił Pani środki przelewami z (...) r. oraz (...) r.
W międzyczasie, w (...) r., małżonkowie podpisali rozdzielność majątkową. Nowa nieruchomość została nabyta przez Panią (żonę) do majątku osobistego. Wskazuje Pani dodatkowo, że w związku z sankcjami nałożonymi na obywateli Federacji Rosyjskiej (między innymi ograniczenia w dostępie do usług bankowych), praktyka czasowego przechowania środków pieniężnych przez najbliższą osobę w celu późniejszego ich zwrócenia stanowiła działanie uzasadnione ekonomicznie i organizacyjnie.
Czy w związku z przechowaniem przez męża środków pieniężnych ze sprzedaży mieszkania oraz późniejszym zwrotem tych środków jest Pani zobowiązana do zapłaty podatku od spadków i darowizn? (pytanie oznaczone we wniosku nr 1)
W Pani ocenie, w związku z przechowaniem przez męża środków pieniężnych ze sprzedaży mieszkania oraz późniejszym zwrotem tych środków nie jest Pani zobowiązana do zapłaty podatku od spadków i darowizn.
Przywołując art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn wskazała Pani, że opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn podlega nabycie na podstawie tytułów ściśle w ustawie określonych. Jednym z takich tytułów jest darowizna. Ustawa o podatku od spadków i darowizn nie definiuje pojęcia „darowizna”, należy odwołać się do odpowiednich przepisów ustawy Kodeks cywilny.
Z art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego wynika, że przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.
Darowizna należy do czynności, których celem jest dokonanie aktu przysporzenia majątkowego bez ekwiwalentu i polega najczęściej na przesunięciu jakiegoś dobra majątkowego z majątku darczyńcy do majątku obdarowanego. Świadczenie ma charakter nieodpłatny, gdy druga strona umowy nie zobowiązuje się do jakiegokolwiek świadczenia w zamian za uczynioną darowiznę. Darowizna jest więc czynnością, której celem jest dokonanie aktu przysporzenia majątkowego (świadczenie musi wzbogacić obdarowanego), a zobowiązanie darczyńcy musi być zamierzone jako nieodpłatne.
Kluczową cechą darowizny jest zatem definitywne i nieodpłatne przysporzenie majątkowe. W opisanym stanie faktycznym brak jest tej podstawowej przesłanki, gdyż przekazanie pieniędzy małżonkowi miało charakter zwrotny. Ponadto małżonek nie mógł dysponować przekazanymi, środkami pieniężnymi według własnego uznania.
Ponadto, zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, podatkowi nie podlega nabycie własności rzeczy ruchomych znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych podlegających wykonaniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli w dniu nabycia ani nabywca, ani też spadkodawca lub darczyńca nie byli obywatelami polskimi i nie mieli miejsca stałego pobytu lub siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
W dniu przelewów zarówno w (...) r. jak i (...) r., zarówno Pani jak i Pani małżonek nie posiadali formalnej karty stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz nie legitymowali się również dokumentem potwierdzającym status rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1043 ze zm.):
Podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem:
1) dziedziczenia, zapisu zwykłego, dalszego zapisu, zapisu windykacyjnego, polecenia testamentowego;
2) darowizny, polecenia darczyńcy;
3) zasiedzenia;
4) nieodpłatnego zniesienia współwłasności;
5) zachowku, jeżeli uprawniony nie uzyskał go w postaci uczynionej przez spadkodawcę darowizny lub w drodze dziedziczenia albo w postaci zapisu;
6) nieodpłatnej: renty, użytkowania oraz służebności.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn podlega nabycie na podstawie tytułów ściśle w ustawie określonych. Jednym z takich tytułów jest darowizna.
Ustawa o podatku od spadków i darowizn nie definiuje pojęcia „darowizna”, na którą Pani wskazuje. Należy więc odwołać się do odpowiednich przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795).
W myśl art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego:
Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.
Darowizna należy do czynności, których celem jest dokonanie aktu przysporzenia majątkowego bez ekwiwalentu i polega najczęściej na przesunięciu jakiegoś dobra majątkowego z majątku darczyńcy do majątku obdarowanego. Świadczenie ma charakter nieodpłatny, gdy druga strona umowy nie zobowiązuje się do jakiegokolwiek świadczenia w zamian za uczynioną darowiznę. Darowizna jest więc czynnością, której celem jest dokonanie aktu przysporzenia majątkowego (świadczenie musi wzbogacić obdarowanego), a zobowiązanie darczyńcy musi być zamierzone jako nieodpłatne.
Do zawarcia umowy darowizny, podobnie jak każdej innej umowy, niezbędne jest zgodne oświadczenie złożone przez obie strony umowy. Umowa darowizny dochodzi do skutku dopiero z chwilą złożenia oświadczenia obdarowanego o przyjęciu darowizny. Należy zaznaczyć, że ustawodawca nie wymaga żadnej szczególnej formy oświadczenia obdarowanego o przyjęciu darowizny.
Jak stanowi natomiast art. 890 § 1 i Kodeksu cywilnego:
Oświadczenie darczyńcy powinno być złożone w formie aktu notarialnego. Jednakże umowa darowizny zawarta bez zachowania tej formy staje się ważna, jeżeli przyrzeczone świadczenie zostało spełnione.
Stosownie do art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn:
Obowiązek podatkowy ciąży na nabywcy własności rzeczy i praw majątkowych.
W myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy:
Obowiązek podatkowy powstaje: przy nabyciu w drodze darowizny – z chwilą złożenia przez darczyńcę oświadczenia w formie aktu notarialnego, a w razie zawarcia umowy bez zachowania przewidzianej formy – z chwilą spełnienia przyrzeczonego świadczenia; jeżeli ze względu na przedmiot darowizny przepisy wymagają szczególnej formy dla oświadczeń obu stron, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą złożenia takich oświadczeń.
Z opisu stanu faktycznego wynika, że jest Pani obywatelką Rosji mieszkającą z mężem w Polsce, nie jest obywatelem Polski ani nie posiada karty stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W (...) r. sprzedała Pani mieszkanie w Rosji. Mieszkanie należało do Pani majątku osobistego (żony). W związku z ograniczeniami oraz limitami wynikającymi z sankcji gospodarczych nałożonych na obywateli Rosji nie miała Pani możliwości wpłacić całej kwoty ze sprzedaży mieszkania na własne konto bankowe. W konsekwencji, środki te zostały czasowo (...) r. przelane małżonkowi na jego konto wyłącznie w celu ich przechowania bez jakiegokolwiek zamiaru ich nieodpłatnego przysporzenia. Małżonek pełnił w tym zakresie rolę depozytariusza środków należących do Pani – małżonek nie miał prawa do korzystania ze środków zgodnie z własnym uznaniem. Małżonek nie uzyskał korzyści z przechowywania środków pieniężnych. Po upływie około (...) miesięcy, w związku z kupnem nowej nieruchomości przez Panią, małżonek zwrócił Pani środki przelewami z(...) r. oraz (...) r. W związku z sankcjami nałożonymi na obywateli Federacji Rosyjskiej (między innymi ograniczenia w dostępie do usług bankowych), praktyka czasowego przechowania środków pieniężnych przez najbliższą osobę w celu późniejszego ich zwrócenia stanowiła działanie uzasadnione ekonomicznie i organizacyjnie.
Z opisu zdarzenia wynika więc, że zwrot przechowanych przez męża środków, które cały czas były należne Pani, nie wypełnia znamion umowy darowizny. Środki te cały czas należały do Pani, zwrotne przelanie środków na Pani konto nie może więc być oceniane w kategorii przysporzenia.
Zgodnie z art. 835 ww. ustawy Kodeks cywilny:
Przez umowę przechowania przechowawca zobowiązuje się zachować w stanie niepogorszonym rzecz ruchomą oddaną mu na przechowanie.
Jak już wcześniej wskazano, opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn podlegają wyłącznie tytuły nabycia, które zostały enumeratywnie wymienione w art. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, tj. czynności prawne, których skutkiem jest nieodpłatne nabycie rzeczy lub praw majątkowych przez osoby fizyczne. Otrzymanie środków pieniężnych w ramach zwrotu środków finansowych z umowy o przechowanie nie jest żadnym z tych tytułów, które ustawodawca objął zakresem przedmiotowym ustawy.
Tym samym nie ciążył na Pani obowiązek podatkowy w podatku od spadków i darowizn z tytułu otrzymania od męża środków pieniężnych, skoro środki te przez cały czas należały do Pani.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Ta interpretacja dotyczy wyłącznie podatku od spadków i darowizn. W zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych oraz podatku dochodowego od osób fizycznych zostały/zostaną wydane odrębne rozstrzygnięcia.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo