Wnioskodawczyni założyła wspólne konto bankowe z wujkiem w listopadzie 2025 roku, aby pomagać mu w opłacaniu rachunków, przy czym wszystkie środki na koncie pochodzą od wujka. Na podstawie notarialnego pełnomocnictwa, w grudniu 2025 roku dokonała przelewu środków z osobistego konta wujka na to wspólne konto, motywując…
Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od spadków i darowizn jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
18 stycznia 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków podatkowych posiadania wspólnego rachunku bankowego. Uzupełniła go Pani samoistnie 21 stycznia 2026 r. oraz – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 20 lutego 2026 r. (wpływ: 24 lutego 2026 r.).
Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego (ostatecznie przedstawiony w uzupełnieniu wniosku)
18 listopada 2025 r. Pani wujek A. B. (brat Pani mamy), po śmierci swojej żony, założył z Panią wspólny rachunek bankowy w X. ze względu na wiek i trudności w opłacaniu swoich bieżących rachunków. Wszystkie środki na tym koncie pochodzą od niego.
Następnie, 2 grudnia 2025 r., aktem notarialnym Repertorium A Nr (…), Pani wujek udzielił Pani pełnomocnictwa, na mocy którego umocował Panią do reprezentowania go przed Sądem Rejonowym we wszystkich sprawach dotyczących spadku po jego zmarłej żonie, do występowania w jego imieniu przed wszystkimi urzędami, w tym urzędami skarbowymi, jednostkami samorządu terytorialnego, instytucjami, do reprezentowania go w stosunkach z każdym bankiem, Y. lub inną osobą prawną lub instytucją finansową, prowadzącą jego rachunek bankowy przy czynnościach prawnych i faktycznych, związanych z posiadaniem i wypłatą środków pieniężnych, zgromadzonych na jego rachunkach bankowych prowadzonych na jego rzecz, dysponowania środkami zgromadzonymi na rachunkach bankowych, dokonywania wypłat i wpłat gotówkowych, składania dyspozycji przelewu do rachunku z różnych tytułów.
Na mocy tego pełnomocnictwa i wcześniejszej zgody Pani wujka, (…) 2025 r., dokonała Pani przelewu (…) zł z jego rachunku osobistego w Y. na Państwa wspólny rachunek bankowy założony (…) 2025 r. w X. Powodem tej czynności była chęć posiadania przez wujka wszystkich środków pieniężnych w jednym banku, a także utrata zaufania do Y. z powodu zaistniałej wcześniej przykrej sprawy przywłaszczenia przez pracownicę Y. zgromadzonych tam przez wujka środków pieniężnych, co potwierdzono wyrokiem sądu.
Pani z tego konta wspólnego, założonego 18 listopada 2025 r., robi tylko opłaty rachunków na rzecz wujka (posiada Pani fizyczne rachunki) i czasami robi drobne zakupy spożywcze przy użyciu karty płatniczej. Nigdy nie dokonywała Pani przelewu środków pieniężnych na własny rachunek osobisty, nie dokonywała wypłat gotówkowych w kasach banku ani bankomatach. Potwierdzeniem dokonanych operacji bankowych na koncie wspólnym w X. jest historia rachunku, a także fizyczne posiadanie rachunków na rzecz wujka, które zostały opłacone z konta wspólnego.
Z Pani strony nie doszło do przysporzenia żadnych środków pieniężnych ani powiększenia Pani majątku. Wszystkie środki na koncie wspólnym nadal należą do Pani wujka a po jego śmierci wejdą do masy spadkowej.
Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
Czy posiadanie konta wspólnego z wujkiem i dokonanie przelewu z jego konta osobistego na mocy pełnomocnictwa notarialnego na Państwa (Pani i wujka) wspólne konto bankowe jest dla Pani darowizną, którą należy zgłosić do Urzędu Skarbowego?
Pani stanowisko w sprawie (sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
Pani zdaniem, dokonanie przelewu z konta osobistego na Państwa (Pani i wujka) wspólne konto bankowe nie czyni Pani automatycznie właścicielką tych pieniędzy, gdyż nadal należą do wujka. Przelew z konta osobistego na konto wspólne nie był dla Pani darowizną a jedynie czynnością techniczną, dlatego uważa Pani, że nie powinna zgłaszać tego przelewu jako darowizny do Urzędu Skarbowego, tym bardziej że nie doszło z Pani strony do przysporzenia tych środków ani nie powiększyło to Pani majątku.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pani we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1873 ze zm.):
Podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem:
1) dziedziczenia, zapisu zwykłego, dalszego zapisu, zapisu windykacyjnego, polecenia testamentowego;
2) darowizny, polecenia darczyńcy;
3) zasiedzenia;
4) nieodpłatnego zniesienia współwłasności;
5) zachowku, jeżeli uprawniony nie uzyskał go w postaci uczynionej przez spadkodawcę darowizny lub w drodze dziedziczenia albo w postaci zapisu;
6) nieodpłatnej: renty, użytkowania oraz służebności.
Podatkowi podlega również nabycie praw do wkładu oszczędnościowego na podstawie dyspozycji wkładem na wypadek śmierci oraz nabycie jednostek uczestnictwa na podstawie dyspozycji uczestnika funduszu inwestycyjnego otwartego albo specjalistycznego funduszu inwestycyjnego otwartego na wypadek jego śmierci.
Ustawa o podatku od spadków i darowizn nie definiuje pojęcia darowizny, do której się Pani odwołuje, w związku z tym należy sięgnąć do ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).
Z art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego wynika, że:
Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.
Darowizna należy do czynności, których celem jest dokonanie aktu przysporzenia majątkowego bez ekwiwalentu i polega najczęściej na przesunięciu jakiegoś dobra majątkowego z majątku darczyńcy do majątku obdarowanego. Świadczenie ma charakter nieodpłatny, gdy druga strona umowy nie zobowiązuje się do jakiegokolwiek świadczenia w zamian za uczynioną darowiznę. Darowizna jest więc czynnością, której celem jest dokonanie aktu przysporzenia majątkowego (świadczenie musi wzbogacić obdarowanego), a zobowiązanie darczyńcy musi być zamierzone jako nieodpłatne.
Do zawarcia umowy darowizny, podobnie jak każdej innej umowy, niezbędne jest zgodne oświadczenie złożone przez obie strony umowy. Umowa darowizny dochodzi do skutku dopiero z chwilą złożenia oświadczenia obdarowanego o przyjęciu darowizny. Należy zaznaczyć, że ustawodawca nie wymaga żadnej szczególnej formy oświadczenia obdarowanego o przyjęciu darowizny.
W myśl art. 890 § 1 Kodeksu cywilnego:
Oświadczenie darczyńcy powinno być złożone w formie aktu notarialnego. Jednakże umowa darowizny zawarta bez zachowania tej formy staje się ważna, jeżeli przyrzeczone świadczenie zostało spełnione.
Zatem daną czynność można uznać za darowiznę, jeżeli posiada cechy tegoż zobowiązania, tzn. gdy zostanie złożone oświadczenie darczyńcy o przekazaniu darowizny oraz oświadczenie obdarowanego o jej przyjęciu, a ponadto czynność ta musi polegać na nieodpłatnym świadczeniu darczyńcy (kosztem jego majątku) na rzecz obdarowanego.
Jak wynika z opisu zdarzenia, założyła Pani z wujkiem wspólne konto bankowe w X. Wszystkie środki na tym koncie pochodzą od wujka. 5 grudnia 2025 r., na mocy posiadanego pełnomocnictwa i wcześniejszej zgody wujka, dokonała Pani przelewu (…) zł z jego rachunku osobistego w Y. na Państwa wspólny rachunek bankowy w X. Powodem tej czynności była m.in. chęć posiadania przez Pani wujka wszystkich środków pieniężnych w jednym banku. Nigdy nie dokonywała Pani przelewu środków pieniężnych z tego konta wspólnego na własny rachunek osobisty, nie dokonywała wypłat gotówkowych w kasach banku ani bankomatach. Po Pani stronie nie doszło do przysporzenia żadnych środków pieniężnych ani powiększenia Pani majątku. Wszystkie środki na koncie wspólnym nadal należą do Pani wujka (po jego śmierci wejdą do masy spadkowej).
Skoro w opisanym stanie faktycznym nie doszło do przekazania na Pani rzecz środków pieniężnych, które należały do Pani wujka i środki te wciąż należą tylko do niego, to sam fakt posiadania wspólnego z wujkiem rachunku bankowego i dokonania na ten rachunek przelewu z konta osobistego wujka, na podstawie posiadanego pełnomocnictwa wujka i jego wcześniejszej zgody, nie podlega uregulowaniom zawartym w ustawie o podatku od spadków i darowizn.
Dokonanie przelewu z konta osobistego wujka na Państwa (Pani i wujka) wspólne konto bankowe nie czyni Pani automatycznie właścicielką pieniędzy na wspólnym rachunku bankowym, gdyż należą one nadal do wujka. Zatem po Pani stronie nie miało miejsce przysporzenie majątkowe kosztem majątku Pani wujka, a tym samym nie doszło do darowizny. Z tego względu powyższa sytuacja nie rodzi skutków podatkowych na gruncie ustawy o podatku od spadków i darowizn.
Nie jest Pani zatem zobowiązana zgłaszać tego przelewu jako darowizny do właściwego Naczelnika Urzędu Skarbowego, gdyż po Pani stronie nie wystąpił obowiązek podatkowy w podatku od spadków i darowizn.
1. Dodatkowe informacje
2. Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja jest zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo