Interpretacja 0111-KDIB2-3.4015.342.2025.1.MD

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od spadków i darowizn jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 września 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków podatkowych otrzymania zapisu zwykłego. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Testament sporządzony w Kanadzie (prowincja (...)) przez (...) przewiduje na Pani rzecz zapis zwykły, polegający na nieodpłatnym przeniesieniu (cesji) na Panią wierzytelności przysługującej spadkodawcy wobec polskiej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością – (...) sp. z o.o.

Wierzytelność wynika z umowy pożyczki z (...) r., na kwotę (...) zł, spłacaną w (...) miesięcznych ratach po (...) zł. Pożyczka jest niezabezpieczona (brak hipotek/zastawów), a spłaty są rozciągnięte na wiele lat.

Na dzień składania wniosku nie doszło do wykonania zapisu – cesja wierzytelności na Panią nie została dokonana, nie otrzymała Pani żadnego świadczenia z tytułu zapisu, nie złożyła też deklaracji w tym zakresie. Trwają rozmowy z wykonawcą testamentu co do ewentualnego wykonania zapisu (cesji) zgodnie z wolą spadkodawcy.

Spółka jest w trudnej kondycji finansowej: posiada istotne zobowiązania, ograniczoną zdolność generowania stabilnych przepływów pieniężnych oraz niepewne perspektywy spłacalności zadłużenia. W konsekwencji istnieje istotne ryzyko częściowej lub całkowitej nieściągalności wierzytelności oraz wieloletniego, rozciągniętego w czasie harmonogramu spłat ((...) rat).

Pytania

1.  Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym w ogóle powstanie obowiązek podatkowy w podatku od spadków i darowizn po Pani stronie, jeżeli w momencie wykonania zapisu (cesji wierzytelności) nie uzyska Pani realnej, natychmiastowej korzyści majątkowej, a spłata wierzytelności jest niepewna, rozłożona na wiele lat i obarczona ryzykiem niewypłacalności Spółki-dłużnika?

2.  Jeżeli odpowiedź na pytanie 1 byłaby negatywna (tj. Organ uzna, że co do zasady obowiązek może powstać po cesji), to czy – mając na uwadze art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn („gdy nabycie następuje w częściach – dla każdej części osobno”) – w realiach sprawy można przyjąć, że „wykonanie zapisu” następuje sukcesywnie wyłącznie w zakresie rat faktycznie spłaconych przez Spółkę, tak że obowiązek podatkowy powstaje odrębnie z chwilą wpływu każdej raty, a nie w dacie cesji całej, niepewnej co do ściągalności wierzytelności?

3.  Jeżeli mimo wszystko organ uzna, że obowiązek podatkowy powstaje „od razu po cesji”, to czy podstawą opodatkowania (art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn) powinna być realna wartość rynkowa wierzytelności na dzień cesji — z uwzględnieniem wysokiego ryzyka nieściągalności, braku zabezpieczeń, długiego horyzontu spłaty, niepłynności — co w praktyce oznacza wartość znacząco niższą od nominału (a nawet bliską 0 w wariancie wysokiego ryzyka)?

Pani stanowisko w sprawie

Pani zdaniem:

Ad 1. Brak podatku mimo cesji, bo brak realnego wzbogacenia. Opodatkowaniu powinno podlegać realne przysporzenie, nie czysto formalny tytuł do niepewnych, odległych i ryzykownych strumieni. Sama cesja nie rodzi majątku „tu i teraz”. Nie otrzymuje Pani środków, a ryzyko braku spłat jest realne. W takiej konfiguracji nakładanie podatku byłoby nieproporcjonalne i prowadziłoby do podatku od hipotetycznej, niepewnej wartości.

Ad 2. „Wykonanie w częściach” = podatek dopiero od realnych wpływów. Nawet gdyby Organ uznał, że zapis „zasadniczo” może rodzić obowiązek po cesji, to w tej sprawie nabycie następuje w częściach (art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn: wykonanie w sensie ekonomicznym i prawnym materializuje się wyłącznie wraz z każdą faktycznie spłaconą ratą. Tym samym obowiązek powstawałby sukcesywnie — z chwilą wpływu każdej raty, a nie na etapie cesji całości wierzytelności, której ściągalność jest niepewna.

Ad 3. Podstawa = wartość rynkowa, nie nominał. Jeżeli Organ trzyma się koncepcji obowiązku „po cesji”, to podstawa musi odpowiadać wartości rynkowej (art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn). Wierzytelność niezabezpieczona, długoterminowa, wysokiego ryzyka nie ma wartości rynkowej równej nominałowi. Kluczowe są takie elementy jak: brak zabezpieczeń, ryzyko windykacyjne. W warunkach wysokiego ryzyka wartość rynkowa może być bardzo niska, a podatek odpowiednio marginalny.

Uzasadnienie:

-    Przedmiot opodatkowania (art. 1 i 5 u.p.s.d.): Zapis testamentowy wierzytelności stanowi nabycie prawa majątkowego tytułem zapisu (art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn). Obowiązek podatkowy ciąży zatem na nabywcy prawa (Zapisobierczyni) – zgodnie z art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn na osobie, która otrzymuje prawo majątkowe. Spadkobierczyni (Pani) nabywa w spadku wierzytelność (roszczenie) z tytułu pożyczki, co podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn (podatek ten obejmuje nabycie własności rzeczy i praw majątkowych, w tym z tytułu zapisu testamentowego).

-    Moment powstania obowiązku podatkowego (art. 6 ustawy o podatku od spadków i darowizn): Zgodnie z art. 6 ust. 1 ww. ustawy, w zwykłej darowiźnie obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania przyrzeczonego świadczenia (dla umów niezachowujących formy notarialnej – z chwilą spełnienia świadczenia). Jednak kluczowy jest art. 6 ust. 2: „przy nabyciu pod warunkiem zawieszającym obowiązek podatkowy powstaje z chwilą ziszczenia się warunku”. W praktyce oznacza to, że jeżeli przeniesienie prawa majątkowego następuje dopiero po spełnieniu warunku, podatek należy wykazać po spełnieniu tego warunku. Podobnie przy dziedziczeniu: KIS uznała, że jeśli darowizna udziałów w spadku jest obwarowana warunkiem uzyskania odszkodowania, to obowiązek podatkowy powstaje dopiero po przyznaniu i wypłacie odszkodowania. Z analogiczną sytuacją mamy tu do czynienia, gdyż spłata wierzytelności będzie następować w przyszłości (w formie 100 rat). Do czasu faktycznego wpływu kolejnych rat nie powstaje pełne przysporzenie po stronie Zapisobierczyni, a zatem opodatkowanie należy powiązać z momentem otrzymania środków. Innymi słowy, spełnienie świadczenia (uzyskanie poszczególnych rat pożyczki) de facto stanowi warunek powodujący powstanie obowiązku podatkowego (zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn oraz interpretacją KIS).

-    Podstawa opodatkowania – wartość rynkowa (art. 7–8 ustawy o podatku od spadków i darowizn): Art. 7 ust. 1 tej ustawy stanowi, że podstawę opodatkowania stanowi wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych po potrąceniu długów i ciężarów (tzw. „czysta wartość”), ustalona według cen rynkowych z dnia powstania obowiązku podatkowego. Oznacza to, że przy ustalaniu podstawy należy wziąć pod uwagę rzeczywistą (rynkową) wartość wierzytelności, z uwzględnieniem istniejących obciążeń lub ryzyka jej nieściągalności, a nie jej wartość nominalną. NSA potwierdził, że podatek należy liczyć od wartości czystej (tj. po odliczeniu długów i ciężarów spadkowych) – analogicznie, nieściągalna część wierzytelności można traktować jak ciężar obniżający jej wartość. W interpretacjach KIS wielokrotnie podkreślono, że przy przeniesieniu wierzytelności do podstawy bierze się jej wartość rynkową. W interpretacji z 5 sierpnia 2025 r. wskazano, że przy nieodpłatnej cesji roszczenia obowiązek podatkowy powstaje w momencie zawarcia umowy, a podstawą jest wartość rynkowa roszczenia – nie wartość nieruchomości, których dotyczy to roszczenie. W uzasadnieniu tej interpretacji wyraźnie podkreślono, że w zeznaniu podatkowym należy wykazać wartość odpowiadającą wartości rynkowej roszczenia, a nie wartość nieruchomości podstawowej. Oznacza to, że w ocenie organów podatkowych (i sądów administracyjnych) należy uwzględniać realną cenę rynkową danego prawa majątkowego. W rezultacie, nawet jeżeli obowiązek podatkowy (hipotetycznie) powstałby już w chwili cesji, to podstawą obliczenia podatku będzie obiektywna wartość rynkowa wierzytelności, a nie jej nominalna kwota 2,5 mln zł. Interpretacja KIS doprecyzowała, że w razie gdyby faktycznie otrzymane odszkodowanie różniło się od deklarowanej wartości roszczenia, nie zachodzi obowiązek dopłaty podatku, bo opodatkowaniu podlega wartość roszczenia, a nie faktycznie wypłacone odszkodowanie.

-    Podsumowanie (orzecznictwo i interpretacje): Zarówno przepisy, jak i orzecznictwo oraz interpretacje podatkowe wskazują, że w sytuacji wierzytelności niewymagalnej i wykupywanej w ratach podatnik powinien uwzględnić jej rynkowy charakter. Art. 6 ust. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn i wyroki NSA potwierdzają, że jeżeli przeniesienie prawa jest warunkowe (tutaj – warunkowane faktycznym wpływem środków), obowiązek podatkowy powstaje dopiero po spełnieniu warunku. Natomiast art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn oraz interpretacje KIS wymagają wyceny podstawy podatku według wartości rynkowej wierzytelności. Sugerowana wykładnia jest w pełni zgodna z przytoczonymi przepisami i linią orzeczniczą: opodatkowanie powinno uwzględniać charakter i ryzyko związane z przekazywaną wierzytelnością.

Wnioski: Przy zachowaniu powyższych reguł podatkowych obowiązek podatkowy z tytułu zapisu wierzytelności nie powinien powstać już w momencie dokonania cesji, lecz w chwili faktycznego otrzymania kolejnych rat spłaty. W razie powstania obowiązku wcześniej, podstawą opodatkowania powinna być realna cena rynkowa wierzytelności (uwzględniająca niewypłacalność spółki), a nie jej wartość nominalna 2,5 mln zł.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1837 ze zm.):

Podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem dziedziczenia, zapisu zwykłego, dalszego zapisu, zapisu windykacyjnego, polecenia testamentowego.

Stosownie do treści art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn:

Obowiązek podatkowy ciąży na nabywcy własności rzeczy i praw majątkowych.

Art. 6 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 4 ww. ustawy stanowi, że:

Obowiązek podatkowy powstaje – przy nabyciu w drodze zapisu zwykłego, dalszego zapisu lub z polecenia testamentowego – z chwilą wykonania zapisu zwykłego, dalszego zapisu lub polecenia.

Jeżeli nabycie niezgłoszone do opodatkowania stwierdzono następnie pismem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą sporządzenia pisma; jeżeli pismem takim jest orzeczenie sądu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia. W przypadku gdy nabycie nie zostało zgłoszone do opodatkowania, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą powołania się przez podatnika przed organem podatkowym na fakt nabycia.

Jak wynika z art. 7 ust. 1 tej ustawy:

Podstawę opodatkowania stanowi wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych po potrąceniu długów i ciężarów (czysta wartość), ustalona według stanu rzeczy i praw majątkowych w dniu nabycia i cen rynkowych z dnia powstania obowiązku podatkowego. Jeżeli przed dokonaniem wymiaru podatku nastąpi ubytek rzeczy spowodowany siłą wyższą, do ustalenia wartości przyjmuje się stan rzeczy w dniu dokonania wymiaru, a odszkodowanie za ubytek należne z tytułu ubezpieczenia wlicza się do podstawy wymiaru.

W myśl art. 8 ust. 1 omawianej ustawy:

Wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych przyjmuje się w wysokości określonej przez nabywcę, jeżeli odpowiada ona wartości rynkowej tych rzeczy i praw, a wartość praw do wkładów oszczędnościowych – w wysokości tych wkładów.

Art. 9 ust. 1 oraz 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn stanowi natomiast, że:

Opodatkowaniu podlega nabycie, od jednego zbywcy, własności rzeczy i praw majątkowych o czystej wartości przekraczającej:

1) 36 120 zł – jeżeli nabywcą jest osoba zaliczona do I grupy podatkowej;

2) 27 090 zł – jeżeli nabywcą jest osoba zaliczona do II grupy podatkowej;

3) 5733 zł – jeżeli nabywcą jest osoba zaliczona do III grupy podatkowej.

Jeżeli nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych od tego samego zbywcy następuje więcej niż jeden raz, do czystej wartości rzeczy i praw majątkowych ostatnio nabytych dolicza się czystą wartość rzeczy i praw majątkowych nabytych dotychczas od tego samego zbywcy w roku, w którym nastąpiło ostatnie nabycie, i w okresie 5 lat poprzedzających ten rok. Od podatku obliczonego od łącznej wartości nabytych rzeczy i praw majątkowych potrąca się podatek przypadający od opodatkowanych poprzednio nabytych rzeczy i praw majątkowych. Wynikająca z obliczenia nadwyżka podatku nie podlega ani zaliczeniu na poczet innych podatków, ani zwrotowi. Nabywcy obowiązani są w zeznaniu podatkowym wymienić rzeczy i prawa majątkowe nabyte w podanym wyżej okresie.

Zgodnie z art. 14 ust. 1-3 tej ustawy:

Wysokość podatku ustala się w zależności od grupy podatkowej, do której zaliczony jest nabywca.

Zaliczenie do grupy podatkowej następuje według osobistego stosunku nabywcy do osoby, od której lub po której zostały nabyte rzeczy i prawa majątkowe.

Do poszczególnych grup podatkowych zalicza się:

1) do grupy I – małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, zięcia, synową, rodzeństwo, ojczyma, macochę i teściów;

2) do grupy II – zstępnych rodzeństwa, rodzeństwo rodziców, zstępnych i małżonków pasierbów, małżonków rodzeństwa i rodzeństwo małżonków, małżonków rodzeństwa małżonków, małżonków innych zstępnych;

3) do grupy III – innych nabywców.

Jak stanowi art. 17 ust. 4 ww. ustawy:

Minister właściwy do spraw finansów publicznych ustala, w drodze rozporządzenia, kwoty wartości rzeczy i praw majątkowych zwolnione od podatku i niepodlegające opodatkowaniu, o których mowa w art. 9 ust. 1, oraz skale podatkowe, o których mowa w art. 15 ust. 1, z uwzględnieniem zasad określonych w ust. 1-3.

Aktualna wysokość skali podatkowej jest określona w § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 czerwca 2023 r. w sprawie ustalenia kwot wartości rzeczy i praw majątkowych zwolnionych od podatku od spadków i darowizn i niepodlegających opodatkowaniu tym podatkiem oraz skal podatkowych, według których oblicza się ten podatek (Dz. U. poz. 1226).

Stosownie do treści art. 17a ust. 1 cyt. ustawy:

Podatnicy podatku są obowiązani, z zastrzeżeniem ust. 2, złożyć, w terminie miesiąca od dnia powstania obowiązku podatkowego, właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego zeznanie podatkowe o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych według ustalonego wzoru. Do zeznania podatkowego dołącza się dokumenty mające wpływ na określenie podstawy opodatkowania.

Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, że ustawa o podatku od spadków i darowizn ściśle określa granice przedmiotu opodatkowania, tj. nabycie według określonych tytułów, wyczerpująco wymieniając tytuły, na podstawie których nabycie podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn. Powyższy katalog czynności ujęty w art. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn ma charakter zamknięty. Zatem, opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn podlega tylko nabycie i to takie, które zostało w nim wymienione w sposób wyraźny.

Jednym z takich tytułów, na podstawie którego dochodzi do nabycia jest zapis, do którego się Pani odwołuje.

Ustawa o podatku od spadków i darowizn nie definiuje pojęcia zapisu, dlatego w tym zakresie odwołać się należy do odpowiednich przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071).

Z art. 968 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego wynika, że:

Spadkodawca może przez rozrządzenie testamentowe zobowiązać spadkobiercę ustawowego lub testamentowego do spełnienia określonego świadczenia majątkowego na rzecz oznaczonej osoby (zapis zwykły).

Spadkodawca może obciążyć zapisem zwykłym także zapisobiercę (dalszy zapis).

Zgodnie z art. 970 cyt. Kodeksu:

W braku odmiennej woli spadkodawcy zapisobierca może żądać wykonania zapisu niezwłocznie po ogłoszeniu testamentu. Jednakże zapisobierca obciążony dalszym zapisem może powstrzymać się z jego wykonaniem aż do chwili wykonania zapisu przez spadkobiercę.

W myśl art. 975 tego Kodeksu:

Zapis może być uczyniony pod warunkiem lub z zastrzeżeniem terminu.

Z opisu zdarzenia wynika, że testament sporządzony w Kanadzie przez (...) przewiduje na Pani rzecz zapis zwykły, polegający na nieodpłatnym przeniesieniu (cesji) na Panią wierzytelności przysługującej spadkodawcy wobec polskiej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością – (...) sp. z o.o. Wierzytelność wynika z umowy pożyczki z (...) r., na kwotę (...) zł, spłacaną w (...) miesięcznych ratach po (...) zł. Na dzień składania wniosku nie doszło do wykonania zapisu – cesja wierzytelności na Panią nie została dokonana, nie otrzymała Pani żadnego świadczenia z tytułu zapisu, nie złożyła też deklaracji w tym zakresie. Spółka jest w trudnej kondycji finansowej: posiada istotne zobowiązania, ograniczoną zdolność generowania stabilnych przepływów pieniężnych oraz niepewne perspektywy spłacalności zadłużenia. W konsekwencji istnieje istotne ryzyko częściowej lub całkowitej nieściągalności wierzytelności oraz wieloletniego, rozciągniętego w czasie harmonogramu spłat ((...) rat).

Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów, momentem powstania obowiązku podatkowego przy zapisie zwykłym jest chwila jego wykonania. Wskazuje Pani, że zapis ten polega na nieodpłatnym przeniesieniu na Pani rzecz wierzytelności z umowy pożyczki, zawartej przez spadkodawcę z polską spółką z o.o.

Spełnienie świadczenia przez osobę obciążoną zapisem wymaga różnych zachowań w zależności od tego, na czym ma polegać świadczenie tej osoby określone przez spadkodawcę w testamencie. Najczęściej będzie chodziło o dokonanie pewnych czynności prawnych inter vivos, zwłaszcza o zawarcie odpowiedniej umowy, w zależności od przedmiotu zapisu zwykłego. Może to być np. zawarcie umowy, przez którą osoba obciążona zapisem dokonuje przelewu wierzytelności (art. 510 § 2 Kodeksu cywilnego) (tak: W. Bańczyk, S. Wójcik, F. Zoll [w:] B. Kordasiewicz (red.), Prawo spadkowe. System Prawa Prywatnego. Tom 10, wyd. 4, 2025, art. 968 Kodeks cywilny (wyciąg redakcyjny)).

We własnym stanowisku wskazała Pani m.in., że „Podobnie przy dziedziczeniu: KIS uznała, że jeśli darowizna udziałów w spadku jest obwarowana warunkiem uzyskania odszkodowania, to obowiązek podatkowy powstaje dopiero po przyznaniu i wypłacie odszkodowania. Z analogiczną sytuacją mamy tu do czynienia, gdyż spłata wierzytelności będzie następować w przyszłości (w formie (...) rat).”

Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić.

Z przedstawionego przez Panią opisu zdarzenia nie wynika, aby wykonanie zapisu było zastrzeżone pod warunkiem. Wskazała Pani, że przedmiotem zapisu jest dokonanie cesji wierzytelności.

To moment wykonania zapisu – a zatem zawarcia umowy cesji – jest momentem, w którym powstaje dla Pani obowiązek podatkowy przy nabyciu tytułem zapisu. Późniejsza realizacja wierzytelności, która odbywać ma się w ratach, pozostaje już bez wpływu na podatek od spadków i darowizn, który jest należny z tytułu przeniesienia na Pani rzecz własności prawa majątkowego w postaci wierzytelności wynikającej z udzielonej przez Spadkodawcę pożyczki spółce z o.o. w drodze zawarcia umowy cesji.

Podatkowi od spadków i darowizn podlega nabycie nie tylko rzeczy, ale też praw majątkowych. Prawami majątkowymi są także wierzytelności. Podatek od spadków i darowizn będzie należny z tytułu nabycia prawa majątkowego w postaci wierzytelności wynikającej z udzielonej przez spadkodawcę pożyczki spółce z o.o., a uzyskanej tytułem zapisu zwykłego, które to nabycie będzie stanowiło przysporzenie dla Pani. W podatku od spadków i darowizn późniejsza realizacja prawa z wierzytelności (rzeczywista spłata długu w ratach) nie podlega już opodatkowaniu.

Opodatkowaniu będzie więc podlegało nabycie prawa majątkowego w postaci wierzytelności wynikającej z udzielonej przez spadkodawcę pożyczki spółce z o.o., a uzyskanej tytułem zapisu zwykłego – nawet jeśli w momencie samego zawarcia umowy cesji nie dojdzie do faktycznego przysporzenia majątkowego po Pani stronie.

Podstawą opodatkowania w podatku od spadków i darowizn jest tzw. czysta wartość, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, a więc – wartość nabytych praw majątkowych po potrąceniu długów i ciężarów (czysta wartość), ustalona według stanu rzeczy i praw majątkowych w dniu nabycia i cen rynkowych z dnia powstania obowiązku podatkowego. Jak wynika uzupełniająco z art. 8 ust. 1 omawianej ustawy, wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych przyjmuje się w wysokości określonej przez nabywcę, jeżeli odpowiada ona wartości rynkowej tych rzeczy i praw.

Podsumowując, po Pani stronie powstanie obowiązek podatkowy w podatku od spadków i darowizn w momencie wykonania zapisu – zawarcia umowy cesji. W opisanej sprawie – w sposób, w jaki Pani przedstawiła zdarzenie – nie dochodzi do nabycia w częściach, nabywa Pani bowiem prawo majątkowe – wierzytelność, nie środki pieniężne, które będą na jej podstawie w późniejszym czasie wypłacane. Podstawę opodatkowania należy ustalić w sposób wskazany powyżej, tj. jako czystą wartość w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

-   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.