Skoro wartość hipoteki (1/2) przekracza wartość nabywanego udziału (1/2) w nieruchomości, to podstawa opodatkowania wyniesie zero. Tym samym wystąpi obowiązek podatkowy, jednak nie dojdzie do powstania zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn. Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do zapłaty podatku od spadków i darowizn z tytułu nieodpłatnego zniesienia współwłasności nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym.
Wnioskodawca nabył w marcu 2024 roku nieruchomość razem ze swoją partnerką, przy czym każde z nich stało się właścicielem połowy udziału. Zakup sfinansowano kredytem hipotecznym zabezpieczonym hipoteką. W 2025 roku partnerka zmarła, a jej matka odziedziczyła udział w nieruchomości oraz związane z nim zobowiązania kredytowe. Matka zamierza w drodze zniesienia…
Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od spadków i darowizn jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
21 listopada 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej m.in. podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków podatkowych zniesienia współwłasności nieruchomości obciążonej hipoteką. Uzupełnił go Pan 22 grudnia 2025 r. oraz – w odpowiedzi na wezwanie – 15 stycznia 2026 r.
Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
W marcu 2024 r. Wnioskodawca nabył wraz ze swoją narzeczoną/partnerką życiową − Panią A. nieruchomość zabudowaną budynkiem mieszkalnym. Każde z nich nabyło udział wynoszący 1/2 części nieruchomości. Nabycie zostało dokonane na podstawie aktu notarialnego nr (…). Zakup został sfinansowany kredytem hipotecznym nr (…) w łącznej kwocie 920 000,00 zł. Na każdego z kredytobiorców przypadała kwota 460 000,00 zł. Kredyt został przeznaczony wyłącznie na zakup wskazanej nieruchomości. Na zabezpieczenie spłaty kredytu została ustanowiona hipoteka umowna do kwoty 1.876.167,04 zł.
(…) 2025 r. zmarła partnerka Wnioskodawcy – Pani A. Zgodnie z aktem poświadczenia dziedziczenia – repertorium (…) – jedyną spadkobierczynią po zmarłej została jej matka. Do spadku wszedł udział 1/2 we współwłasności nieruchomości oraz obowiązki wynikające z zaciągniętego kredytu hipotecznego (tzw. długi spadkowe). Spadek został przyjęty z dobrodziejstwem inwentarza. W związku z powyższym matka zmarłej partnerki Wnioskodawcy stała się współwłaścicielką udziału 1/2 w nieruchomości oraz wstąpiła w prawa i obowiązki zmarłej w zakresie zobowiązań wynikających z umowy kredytu hipotecznego. Spadkobierczyni – matka zmarłej Pani A. – zamierza przenieść na Wnioskodawcę swój udział wynoszący 1/2 własności nieruchomości wraz ze związanym z nim obciążeniem hipotecznym oraz przejęciem obowiązków wynikających z kredytu.
Rozważane są trzy możliwe sposoby przeniesienia udziału:
1. Odpłatne zbycie (sprzedaż) udziału 1/2 wraz z obciążeniem hipotecznym i przejęciem przypadającej na ten udział części zobowiązania kredytowego.
2. Nieodpłatne zbycie (darowizna) udziału 1/2 wraz z obowiązkiem przejęcia części zobowiązania kredytowego.
3. Nieodpłatne zniesienie współwłasności nieruchomości, w wyniku którego Wnioskodawca stałby się jedynym właścicielem nieruchomości, przy jednoczesnym przejęciu przez niego zobowiązań kredytowych przypadających pierwotnie na udział jego zmarłej partnerki.
W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca doprecyzował, że pytanie w zakresie podatku od spadków i darowizn dotyczy wyłącznie skutków podatkowych, które mogą powstać po jego stronie, tj. po stronie osoby nabywającej udział w nieruchomości, w związku z planowanym zniesieniem współwłasności.
W odpowiedzi na wezwanie Wnioskodawca wyjaśnił, że przez sformułowanie „przejęcie przeze mnie zobowiązań kredytowych” należy rozumieć, iż w ramach planowanego zniesienia współwłasności:
· nie będą dokonywane żadne spłaty ani dopłaty pieniężne pomiędzy współwłaścicielami,
· jedynym świadczeniem na rzecz drugiego współwłaściciela będzie przejęcie przez Wnioskodawcę całości zobowiązania kredytowego z tytułu umowy kredytu hipotecznego, wraz z ciężarem jego dalszej spłaty.
Na dzień 15 stycznia 2026 r.:
· wartość nieruchomości w przybliżeniu: 1 140 000 zł,
· wartość nabywanego przez Wnioskodawcę udziału (1/2): 570 000 zł,
· aktualna kwota niespłaconego zobowiązania kredytowego: 924 392,17 zł,
· wartość hipoteki umownej: 1 876 167,04 zł.
Wartość zobowiązania kredytowego przypadająca ekonomicznie na nabywany przez Wnioskodawcę udział (1/2) jest wyższa od wartości rynkowej tego udziału.
Ponadto Wnioskodawca wskazał, że oczekuje również wydania interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych.
Pytanie w zakresie podatku od spadków i darowizn po przeformułowaniu w uzupełnieniu wniosku
Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, polegającym na zniesieniu współwłasności nieruchomości pomiędzy dwoma współwłaścicielami, w wyniku którego Wnioskodawca, będący już właścicielem udziału wynoszącego 1/2 części nieruchomości, nabędzie pozostały udział wynoszący 1/2 części nieruchomości od spadkobierczyni po zmarłej partnerce i stanie się jedynym właścicielem nieruchomości (1/1), przy jednoczesnym przejęciu przez Wnioskodawcę całości zobowiązania kredytowego zabezpieczonego hipoteką, po stronie Wnioskodawcy powstanie obowiązek podatkowy w podatku od spadków i darowizn, o którym mowa w ustawie o podatku od spadków i darowizn?
Pana stanowisko w zakresie podatku od spadków i darowizn po przeformułowaniu w uzupełnieniu wniosku
Wskazał Pan, że pierwotnie planowana czynność była rozważana jako nieodpłatne zniesienie współwłasności, jednak na obecnym etapie – z uwagi na fakt przejęcia przez Pana całości zobowiązania kredytowego zabezpieczonego hipoteką – nie jest jednoznaczne, czy planowaną czynność należy kwalifikować jako odpłatną czy nieodpłatną.
Niezależnie od powyższej kwalifikacji, w Pana ocenie, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym nie powstanie po Pana stronie obowiązek podatkowy w podatku od spadków i darowizn.
Jeżeli planowana czynność zostanie zakwalifikowana jako odpłatne zniesienie współwłasności, nabycie udziału w nieruchomości nastąpi za ekwiwalent w postaci przejęcia całości zobowiązania kredytowego, co wyklucza wystąpienie nieodpłatnego przysporzenia majątkowego po Pana stronie.
Natomiast nawet w przypadku uznania planowanej czynności za nieodpłatne zniesienie współwłasności, po Pana stronie nie dojdzie do faktycznego przysporzenia majątkowego, gdyż ciężar przejętego zobowiązania kredytowego – którego wysokość przewyższa wartość nabywanego udziału – powoduje, że bilans ekonomiczny planowanej czynności jest dla Pana co najmniej neutralny, a w istocie ujemny.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe, jednak z innych względów niż wskazał Pan w uzasadnieniu stanowiska.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z przepisem art. 1 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1837 ze zm.):
Podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem: nieodpłatnego zniesienia współwłasności.
Jako, że przepisy ustawy o podatku od spadków i darowizn nie definiują pojęcia „współwłasność”, należy odwołać się do odpowiednich przepisów uregulowanych w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).
Na podstawie art. 195 Kodeksu cywilnego:
Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność).
Zgodnie z art. 210 § 1 Kodeksu cywilnego:
Każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności. Uprawnienie to może być wyłączone przez czynność prawną na czas nie dłuższy niż lat pięć. Jednakże w ostatnim roku przed upływem zastrzeżonego terminu dopuszczalne jest jego przedłużenie na dalsze lat pięć; przedłużenie można ponowić.
Sposoby wyjścia ze stanu współwłasności regulują postanowienia art. 211 i 212 Kodeksu cywilnego. W świetle wyżej powołanych przepisów zniesienie współwłasności może nastąpić w drodze umowy między współwłaścicielami albo, w braku zgody między współwłaścicielami, na podstawie orzeczenia sądu.
W ramach wymienionych trybów ustawodawca przewiduje trzy sposoby zniesienia współwłasności:
1) podział rzeczy wspólnej, czyli np. podzielenie jednej nieruchomości na kilka mniejszych (tzw. podział fizyczny),
2) przyznanie rzeczy jednemu lub niektórym ze współwłaścicieli,
3) sprzedaż rzeczy wspólnej (tzw. podział cywilny).
Zniesienie współwłasności bez spłat i dopłat podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn.
Stosownie do art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn:
Obowiązek podatkowy ciąży na nabywcy własności rzeczy i praw majątkowych.
W myśl art. 6 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy:
Obowiązek podatkowy powstaje przy nabyciu w drodze nieodpłatnego zniesienia współwłasności – z chwilą zawarcia umowy albo ugody lub uprawomocnienia się orzeczenia sądu, jeżeli ich skutkiem jest nieodpłatne zniesienie współwłasności.
Natomiast w myśl art. 7 ust. 6 tej ustawy:
Przy nabyciu w drodze nieodpłatnego zniesienia współwłasności podstawę opodatkowania stanowi wartość rzeczy lub praw majątkowych, w części przekraczającej wartość udziału we współwłasności, który przed jej zniesieniem przysługiwał nabywcy.
Z powołanego powyżej przepisu wynika zatem, że opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn podlega jedynie takie zniesienie współwłasności, w następstwie którego podatnik nabywa rzeczy lub prawa w części przekraczającej wartość udziału, który pierwotnie (np. przed zniesieniem współwłasności nieruchomości) mu przysługiwał. Innymi słowy, podatkowi podlega nabycie własności rzeczy (praw majątkowych) lub ich części w zakresie, w jakim nastąpił przyrost wartości nabytych rzeczy (praw majątkowych) w stosunku do wartości posiadanych uprzednio udziałów w tych rzeczach (prawach majątkowych). Jeśli wskutek ww. czynności zniesienia współwłasności nie ulega zmianie wartość nabytych rzeczy (praw majątkowych), opodatkowanie nie ma miejsca.
Stosowanie do treści art. 7 ust. 1 cyt. ustawy:
Podstawę opodatkowania stanowi wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych po potrąceniu długów i ciężarów (czysta wartość), ustalona według stanu rzeczy i praw majątkowych w dniu nabycia i cen rynkowych z dnia powstania obowiązku podatkowego. Jeżeli przed dokonaniem wymiaru podatku nastąpi ubytek rzeczy spowodowany siłą wyższą, do ustalenia wartości przyjmuje się stan rzeczy w dniu dokonania wymiaru, a odszkodowanie za ubytek należne z tytułu ubezpieczenia wlicza się do podstawy wymiaru.
Ustawodawca nie podaje definicji długów i ciężarów. Jednocześnie rozszerza to pojęcie w art. 7 ust. 2 i 3 ustawy przykładowo wyliczając przypadki, które stanowią długi i ciężary. Oznacza to, iż długi i ciężary w rozumieniu ustawy o podatku od spadków i darowizn stanowią katalog otwarty.
Pojęcie „długów” w rozumieniu tego artykułu obejmuje wszelkie pieniężne roszczenia cywilnoprawne związane z przedmiotem nabycia. Równowartość tych roszczeń podlega potrąceniu od jego wartości.
„Ciężarem” natomiast jest inne niż dług obciążenie nabytej rzeczy lub prawa, które w chwili nabycia zmniejsza jego wartość rynkową, np. hipoteka. Odliczenie długów i ciężarów jest wyrazem istoty (elementem konstrukcyjnym) podatku od spadków i darowizn, polegającej na opodatkowaniu przyrostu czystej wartości majątku podatnika.
Ustalenie podstawy opodatkowania składa się zatem z dwóch etapów. W pierwszym należy określić wartość rzeczy lub praw majątkowych, których dotyczy zniesienie współwłasności, według zasady generalnej wyrażonej w art. 7 ust. 1 ustawy (czysta wartość, ustalona według stanu rzeczy i praw majątkowych w dniu nabycia i cen rynkowych z dnia powstania obowiązku podatkowego). W drugim etapie ustala się udział, jaki przysługiwał dotychczas współwłaścicielowi i jego wartość. Podatkowi podlega bowiem nadwyżka wartości udziału.
Stosownie do treści art. 244 § 1 i 2 ustawy Kodeks cywilny:
Ograniczonymi prawami rzeczowymi są: użytkowanie, służebność, zastaw, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu oraz hipoteka.
Spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu oraz hipotekę regulują odrębne przepisy.
W świetle powyższych przepisów – hipoteka stanowi ograniczone prawo rzeczowe i regulują ją odrębne przepisy, a mianowicie ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 341).
W myśl art. 65 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece:
W celu zabezpieczenia oznaczonej wierzytelności wynikającej z określonego stosunku prawnego można nieruchomość obciążyć prawem, na mocy którego wierzyciel może dochodzić zaspokojenia z nieruchomości bez względu na to, czyją stała się własnością, i z pierwszeństwem przed wierzycielami osobistymi właściciela nieruchomości (hipoteka).
Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn:
Wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych przyjmuje się w wysokości określonej przez nabywcę, jeżeli odpowiada ona wartości rynkowej tych rzeczy i praw, a wartość praw do wkładów oszczędnościowych – w wysokości tych wkładów.
Na podstawie art. 8 ust. 3 cyt. ustawy:
Wartość rynkową rzeczy lub praw majątkowych określa się na podstawie przeciętnych cen stosowanych w obrocie rzeczami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem ich miejsca położenia, stanu i stopnia zużycia, oraz w obrocie prawami majątkowymi tego samego rodzaju, z dnia powstania obowiązku podatkowego.
Na podstawie art. 14 ust. 1 i 2 ww. ustawy:
Wysokość podatku ustala się w zależności od grupy podatkowej, do której zaliczony jest nabywca.
Zaliczenie do grupy podatkowej następuje według osobistego stosunku nabywcy do osoby, od której lub po której zostały nabyte rzeczy i prawa majątkowe.
W myśl art. 14 ust. 3 cyt. ustawy:
Do poszczególnych grup podatkowych zalicza się:
1) do grupy I – małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, zięcia, synową, rodzeństwo, ojczyma, macochę i teściów;
2) do grupy II – zstępnych rodzeństwa, rodzeństwo rodziców, zstępnych i małżonków pasierbów, małżonków rodzeństwa i rodzeństwo małżonków, małżonków rodzeństwa małżonków, małżonków innych zstępnych;
3) do grupy III – innych nabywców.
Stosownie do art. 9 ust. 1 pkt 3 tej ustawy:
Opodatkowaniu podlega nabycie, od jednego zbywcy, własności rzeczy i praw majątkowych o czystej wartości przekraczającej 5733 zł – jeżeli nabywcą jest osoba zaliczona do III grupy podatkowej.
Przy obliczeniu podatku od nabycia tytułem nieodpłatnego zniesienia współwłasności ma także zastosowanie zasada kumulacji nabytych od tej samej osoby wartości rzeczy i praw majątkowych w tym roku (w którym ma miejsce zniesienie współwłasności) oraz w okresie 5 lat poprzedzających ten rok, a także odliczenia kwoty wolnej od podatku.
Zgodnie z art. 9 ust. 2 omawianej ustawy:
Jeżeli nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych od tego samego zbywcy następuje więcej niż jeden raz, do czystej wartości rzeczy i praw majątkowych ostatnio nabytych dolicza się czystą wartość rzeczy i praw majątkowych nabytych dotychczas od tego samego zbywcy w roku, w którym nastąpiło ostatnie nabycie, i w okresie 5 lat poprzedzających ten rok. Od podatku obliczonego od łącznej wartości nabytych rzeczy i praw majątkowych potrąca się podatek przypadający od opodatkowanych poprzednio nabytych rzeczy i praw majątkowych. Wynikająca z obliczenia nadwyżka podatku nie podlega ani zaliczeniu na poczet innych podatków, ani zwrotowi. Nabywcy obowiązani są w zeznaniu podatkowym wymienić rzeczy i prawa majątkowe nabyte w podanym wyżej okresie.
Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że w marcu 2024 r. nabył Pan wraz ze swoją narzeczoną/partnerką życiową nieruchomość zabudowaną budynkiem mieszkalnym. Każde z Państwa nabyło udział wynoszący 1/2 części nieruchomości. Zakup został sfinansowany kredytem hipotecznym w łącznej kwocie 920 000,00 zł. Na zabezpieczenie spłaty kredytu została ustanowiona hipoteka umowna do kwoty 1.876.167,04 zł. (…) 2025 r. zmarła Pana partnerka. Zgodnie z aktem poświadczenia dziedziczenia jedyną spadkobierczynią po zmarłej została jej matka. Do spadku wszedł udział 1/2 we współwłasności nieruchomości oraz obowiązki wynikające z zaciągniętego kredytu hipotecznego (tzw. długi spadkowe). Spadek został przyjęty z dobrodziejstwem inwentarza. W związku z powyższym matka Pana zmarłej partnerki stała się współwłaścicielką udziału 1/2 w nieruchomości oraz wstąpiła w prawa i obowiązki zmarłej w zakresie zobowiązań wynikających z umowy kredytu hipotecznego. Spadkobierczyni zamierza w drodze zniesienia współwłasności przenieść na Pana swój udział wynoszący 1/2 własności nieruchomości wraz ze związanym z nim obciążeniem hipotecznym oraz przejęciem obowiązków wynikających z kredytu.
W uzupełnieniu wniosku wskazał Pan, że nie będą dokonywane żadne spłaty ani dopłaty pieniężne pomiędzy współwłaścicielami. Jedynym świadczeniem na rzecz drugiego współwłaściciela będzie przejęcie przez Pana całości zobowiązania kredytowego z tytułu umowy kredytu hipotecznego, wraz z ciężarem jego dalszej spłaty. Na dzień 15 stycznia 2026 r. wartość nieruchomości w przybliżeniu to 1 140 000 zł, wartość nabywanego przez Pana udziału (1/2) to 570 000 zł a aktualna kwota niespłaconego zobowiązania kredytowego to 924 392,17 zł.
Wobec powyższego stwierdzić należy, że skoro dokonana zostanie czynność prawna dotycząca zniesienia współwłasności nieruchomości – jak Pan wskazał w uzupełnieniu wniosku − bez spłat i dopłat, to nabycie udziału w nieruchomości podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Podstawę opodatkowania należy ustalić zgodnie z art. 7 ust. 1 i 6 cyt. ustawy.
Ustanowiona na ww. nieruchomości hipoteka stanowić będzie obciążenie, które należy zaliczyć do długów i ciężarów w rozumieniu art. 7 ww. ustawy. Zatem wartość 1/2 części nieruchomości (wynikająca ze współwłasności), nabyta przez Pana w drodze zniesienia współwłasności, powinna być pomniejszona o 1/2 część kwoty hipoteki.
Dla kwestii ustalenia podstawy opodatkowania istotna jest kwota hipoteki, którą została obciążona opisana we wniosku nieruchomość i tym samym przedmiot nabycia, a nie wartość istniejącego zobowiązania, którą ta hipoteka zabezpiecza.
Podstawą opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn z tytułu nieodpłatnego zniesienia współwłasności, na podstawie którego nabędzie Pan od drugiego współwłaściciela (matki Pana zmarłej partnerki) udział wynoszący 1/2 części nieruchomości, będzie połowa wartości nieruchomości po potrąceniu połowy kwoty hipoteki obciążającej przedmiot umowy, pomniejszona o kwotę wolną od podatku określoną dla III grupy podatkowej.
Zatem skoro w rozpatrywanej sprawie – jak wynika z treści wniosku – wartość hipoteki (1/2) przekracza wartość nabywanego udziału (1/2) w nieruchomości, to podstawa opodatkowania wyniesie zero. Tym samym wystąpi wprawdzie obowiązek podatkowy, jednak nie dojdzie do powstania zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn. A zatem, nie będzie Pan zobowiązany do zapłaty podatku od spadków i darowizn z tytułu opisanego we wniosku nieodpłatnego zniesienia współwłasności nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Ta interpretacja stanowi ocenę Pana stanowiska wyłącznie w zakresie przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn. W zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych wydane zostało odrębne rozstrzygnięcie. W zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych również wydane zostało odrębne rozstrzygnięcie.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo