Osoba fizyczna, będąca wyłącznym właścicielem lokalu mieszkalnego, zaciągnęła kredyt hipoteczny na jego zakup wraz z rodzicami jako współkredytobiorcami solidarnymi. Rodzice planują w grudniu 2025 r. dokonać całkowitej spłaty pozostałego zadłużenia bezpośrednio na rachunek banku, realizując własne zobowiązanie wynikające…
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w zakresie podatku od spadków i darowizn jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
9 grudnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków podatkowych spłaty kredytu przez pozostałych kredytobiorców. Uzupełnił go Pan samoistnie – w piśmie z 9 grudnia 2025 r. oraz w odpowiedzi na wezwanie telefoniczne – w pismach z 26 stycznia 2026 r. oraz w piśmie z z daty wpływu 28 stycznia 2026 r.
Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Wnioskodawca jest osobą fizyczną i wyłącznym właścicielem nieruchomości mieszkalnej (lokalu stanowiącego odrębną własność). Zakup nieruchomości został sfinansowany kredytem hipotecznym zaciągniętym w banku.
Stronami umowy kredytowej (współkredytobiorcami) są: Wnioskodawca oraz jego rodzice. Zgodnie z postanowieniami umowy kredytowej oraz przepisami prawa cywilnego, wszyscy współkredytobiorcy odpowiadają za spłatę zobowiązania solidarnie (tzn. bank może żądać spłaty całości lub części długu od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna).
W grudniu 2025 r. rodzice Wnioskodawcy planują dokonać całkowitej spłaty pozostałej części zadłużenia (kapitału kredytu wraz z odsetkami) w kwocie ok. (…) zł. Spłata ta nastąpi w formie przelewu środków pieniężnych z rachunku bankowego rodziców bezpośrednio na rachunek techniczny banku kredytującego, służący do obsługi kredytu. Środki te nie zostaną przekazane na rachunek osobisty (ROR) Wnioskodawcy, lecz trafią bezpośrednio do wierzyciela (banku).
Dokonując spłaty, rodzice Wnioskodawcy będą realizować swoje własne zobowiązanie wynikające z solidarnej odpowiedzialności za dług wobec banku. Rodzice nie będą dochodzić od Wnioskodawcy tzw. roszczeń regresowych (zwrotnych) z tytułu spłaconego kredytu. Wnioskodawca pragnie potwierdzić skutki podatkowe tego zdarzenia.
Pytanie
Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, dokonanie przez rodziców (współkredytobiorców solidarnych) bezpośredniej spłaty kredytu hipotecznego na rzecz banku, skutkuje powstaniem po stronie Wnioskodawcy obowiązku podatkowego w podatku od spadków i darowizn (w szczególności, czy czynność ta stanowi darowiznę w rozumieniu art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn)?
Pana stanowisko w sprawie
W Pana ocenie, opisane zdarzenie przyszłe nie podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn oraz nie rodzi obowiązku złożenia zeznania SD-Z2.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn opodatkowaniu podlega nabycie tytułem darowizny. Istotą darowizny (art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego) jest bezpłatne przysporzenie obdarowanego kosztem majątku darczyńcy połączone z wolą obdarowania (animus donandi).
W niniejszej sprawie Pana rodzice są współkredytobiorcami i na podstawie umowy kredytowej odpowiadają wobec banku solidarnie za całość zobowiązania (art. 366 § 1 Kodeksu cywilnego). Dokonując bezpośredniej nadpłaty kapitału kredytu na rachunek techniczny banku realizują własne wymagalne zobowiązanie wobec wierzyciela (causa solvendi), a nie dokonują bezpłatnego świadczenia na Pana rzecz (brak animus donandi).
Fakt, że lokal mieszkalny stanowi Pana wyłączną własność, nie zmienia solidarnego charakteru odpowiedzialności rodziców wobec banku wynikającego z umowy kredytowej.
W konsekwencji, w Pana ocenie, opisane zdarzenie nie stanowi nabycia podlegającego podatkowi od spadków i darowizn i nie ma Pan obowiązku złożenia zeznania SD-Z2.
Na potwierdzenie stanowiska przywołał Pan interpretację indywidualną.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t. j.Dz.U.z2024 r. poz. 1837 ze zm.):
Podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem darowizny, polecenia darczyńcy.
Ustawa o podatku od spadków i darowizn nie zawiera definicji pojęcia „darowizna”. Z tego względu, celem ustalenia tej definicji, należy sięgnąć do ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).
W myśl art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego:
Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.
Darowizna należy do czynności, których celem jest dokonanie aktu przysporzenia majątkowego bez ekwiwalentu i polega najczęściej na przesunięciu jakiegoś dobra majątkowego z majątku darczyńcy do majątku obdarowanego. Świadczenie to ma charakter nieodpłatny, gdy druga strona umowy nie zobowiązuje się do jakiegokolwiek świadczenia w zamian za uczynioną darowiznę. Treść tego świadczenia określa umowa darowizny.
Stosownie do art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn:
Obowiązek podatkowy ciąży na nabywcy rzeczy i praw majątkowych.
W myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy:
Obowiązek podatkowy powstaje: przy nabyciu w drodze darowizny – z chwilą złożenia przez darczyńcę oświadczenia w formie aktu notarialnego, a w razie zawarcia umowy bez zachowania przewidzianej formy – z chwilą spełnienia przyrzeczonego świadczenia; jeżeli ze względu na przedmiot darowizny przepisy wymagają szczególnej formy dla oświadczeń obu stron, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą złożenia takich oświadczeń.
Z treści wniosku wynika, że wspólnie z rodzicami zaciągnął Pan kredyt na zakup lokalu mieszkalnego, którego tylko Pan jest właścicielem. Stronami umowy kredytowej (współkredytobiorcami) są Pan oraz Pana rodzice. Zgodnie z postanowieniami umowy kredytowej wszyscy współkredytobiorcy odpowiadają za spłatę zobowiązania solidarnie. Pana rodzice planują dokonać całkowitej spłaty pozostałej części zadłużenia (kapitału kredytu wraz z odsetkami). Spłata ta nastąpi w formie przelewu środków pieniężnych z rachunku bankowego rodziców bezpośrednio na rachunek techniczny banku kredytującego, służący do obsługi kredytu. Dokonując spłaty, Pana rodzice będą realizować swoje własne zobowiązanie wynikające z solidarnej odpowiedzialności za dług wobec banku.
Zgodnie z art. 366 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
Kilku dłużników może być zobowiązanych w ten sposób, że wierzyciel może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych (solidarność dłużników).
Aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani.
Z istoty solidarnej odpowiedzialności dłużników wynika więc, że aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani. Każdy z dłużników solidarnych odpowiada więc za całość długu, a nie tylko część, jaką można by mu przypisać poprzez np. równy podział kwoty długu pomiędzy zobowiązanych.
Zatem w sytuacji, gdy strona zobowiązania solidarnego spłaca całość zadłużenia bez woli czynienia tego w celu obdarowania pozostałych stron tego zobowiązania, a jedynie w zamiarze zwolnienia się z długu, poprzez samą zapłatę całości, czy też części zobowiązania solidarnego nie może dojść do obdarowania kogokolwiek. Dłużnik solidarny spłaca bowiem własny dług, a nie cudzy.
Spłata rat kredytu (zaciągniętego solidarnie przez Pana wraz z rodzicami) przez rodziców nie może być postrzegana w kategorii darowizny na Pana rzecz. Jak sam Pan wskazał w opisie wniosku, Pana rodzice dokonując spłaty, będą realizować swoje własne zobowiązanie wynikające z solidarnej odpowiedzialności za dług wobec banku. Tym samym, sytuacja przedstawiona we wniosku nie rodzi po Pana stronie skutków podatkowych na gruncie ustawy o podatku od spadków i darowizn. Zatem, nie ciąży na Panu obowiązek podatkowy z tego tytułu, jak również nie jest Pan zobowiązany do złożenia zgłoszenia SD-Z2.
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Ta interpretacja stanowi ocenę Pana stanowiska wyłącznie w zakresie przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn. W zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych wydane zostało odrębne rozstrzygnięcie.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy Ordynacja podatkowa. Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja jest zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy zdnia11marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 iart.54§ 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.57aPPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo