Interpretacja 0111-KDIB2-3.4015.81.2026.1.LM

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od spadków i darowizn jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 lutego 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 20 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków podatkowych otrzymania w darowiźnie samochodu osobowego od kościelnej osoby prawnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca nabył w drodze umowy darowizny od kościelnej osoby prawnej, jaką jest (…), samochód osobowy marki (…). Przedmiot darowizny nie jest i nie będzie przeznaczony do prowadzenia działalności gospodarczej przez Wnioskodawcę. Kościelna osoba prawna posiada osobowość prawną na podstawie przepisów ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, co potwierdza zaświadczenie Wojewody (…) z (…) 2024 r.

Pytanie

Czy w świetle opisanego stanu faktycznego, umowa nabycia przez Pana w drodze darowizny od kościelnej osoby prawnej samochodu osobowego nieprzeznaczonego do działalności gospodarczej, ma prawo skorzystać ze zwolnienia z podatku od spadku i darowizn, o którym mowa w art. 55 ust. 6 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej?

Pana stanowisko w sprawie

W Pana ocenie, nabycie samochodu nieprzeznaczonego do działalności gospodarczej w drodze darowizny od kościelnej osoby prawnej korzysta z całkowitego zwolnienia z podatku od spadków i darowizn na podstawie art. 55 ust. 6 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej.

Zgodnie z art. 55 ust. 6 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w RP: „Nabywanie i zbywanie rzeczy i praw majątkowych przez kościelne osoby prawne w drodze czynności prawnych oraz spadkobrania, zapisu i zasiedzenia jest zwolnione od podatku od spadków i darowizn oraz opłaty skarbowej, jeżeli ich przedmiotem są: 1) rzeczy i prawa nie przeznaczone do działalności gospodarczej [...]”.

Stoi Pan na stanowisku, że powyższy przepis ustanawia zwolnienie o charakterze przedmiotowym, a nie podmiotowym. Oznacza to, że zwolniona jest konkretna czynność prawna (zbycie/nabycie), a tym samym zwolnienie obejmuje obie strony transakcji, w tym osobę fizyczną jako nabywcę (obdarowanego).

Wg Pana zwolnienie z podatku od spadków i darowizn nie jest ograniczone wyłącznie do kościelnej osoby prawnej, ale rozciąga się na drugą stronę transakcji.

W Pana ocenie, skoro darczyńcą jest kościelna osoba prawna, a samochód nie będzie służył działalności gospodarczej, czynność ta jest objęta zwolnieniem, a Pan nie ma obowiązku zapłaty podatku.

Zatem, Pana zdaniem, skoro darczyńcą jest Klasztor (…) (kościelna osoba prawna), a przedmiotem darowizny jest rzecz (samochód osobowy), zwolnienie obejmuje również obdarowanego – Pana.

Na potwierdzenie swojego stanowiska przywołał Pan treść z pisma Ministerstwa Finansów oraz z interpretacji indywidualnych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1837 ze zm.):

Podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem darowizny, polecenia darczyńcy.

Ustawa nie definiuje pojęcia darowizny, w związku z tym należy sięgnąć do ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).

Z art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego wynika, że:

Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.

Jak stanowi natomiast art. 890 § 1 cyt. Kodeksu:

Oświadczenie darczyńcy powinno być złożone w formie aktu notarialnego. Jednakże umowa darowizny zawarta bez zachowania tej formy staje się ważna, jeżeli przyrzeczone świadczenie zostało spełnione.

Darowizna należy do czynności, których celem jest dokonanie aktu przysporzenia majątkowego bez ekwiwalentu i polega najczęściej na przesunięciu jakiegoś dobra majątkowego z majątku darczyńcy do majątku obdarowanego. Świadczenie to ma charakter nieodpłatny, gdy druga strona umowy nie zobowiązuje się do jakiegokolwiek świadczenia w zamian za uczynioną darowiznę. Do zawarcia umowy darowizny, podobnie jak każdej innej umowy, niezbędne jest zgodne oświadczenie woli złożone przez obie strony umowy. Umowa darowizny dochodzi do skutku dopiero z chwilą złożenia oświadczenia woli obdarowanego o przyjęciu darowizny.

Stosownie do art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn:

Obowiązek podatkowy ciąży na nabywcy własności rzeczy i praw majątkowych.

W myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy:

Obowiązek podatkowy powstaje: przy nabyciu w drodze darowizny – z chwilą złożenia przez darczyńcę oświadczenia w formie aktu notarialnego, a w razie zawarcia umowy bez zachowania przewidzianej formy – z chwilą spełnienia przyrzeczonego świadczenia; jeżeli ze względu na przedmiot darowizny przepisy wymagają szczególnej formy dla oświadczeń obu stron, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą złożenia takich oświadczeń.

Należy zauważyć, że – co do zasady – darowizna podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn.

Z treści wniosku wynika, że nabył Pan w drodze darowizny samochód osobowy od kościelnej osoby prawnej. Przedmiot darowizny nie jest i nie będzie przeznaczony do prowadzenia przez Pana działalności gospodarczej. Kościelna osoba prawna posiada osobowość prawną na podstawie przepisów ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej.

Na podstawie art. 55 ust. 6 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1966):

Nabywanie i zbywanie rzeczy i praw majątkowych przez kościelne osoby prawne w drodze czynności prawnych oraz spadkobrania, zapisu i zasiedzenia jest zwolnione od podatku od spadków i darowizn oraz opłaty skarbowej, jeżeli ich przedmiotem są:

1) rzeczy i prawa nieprzeznaczone do działalności gospodarczej;

2) sprowadzone z zagranicy maszyny, urządzenia i materiały poligraficzne oraz papier.

Powyższy przepis stanowi, że nabywanie i zbywanie rzeczy i praw majątkowych przez kościelne osoby prawne w drodze czynności prawnych czyli m.in. w drodze darowizny jest zwolnione od podatku od spadków i darowizn. Istotą tego przepisu jest zwolnienie konkretnych czynności (nabyć i zbyć) dokonywanych przez kościelne osoby prawne. Tym samym treść opisanego zwolnienia dotyczy wszystkich podmiotów dokonujących wskazanych czynności z kościelną osobą prawną.

Omawiane zwolnienie z podatku od spadków i darowizn ma zatem zastosowanie w sytuacji, gdy stroną czynności cywilnoprawnej, np. umowy darowizny samochodu osobowego, jest kościelna osoba prawna, a samochód osobowy będący przedmiotem tej umowy nie jest przeznaczony do działalności gospodarczej.

Skoro w omawianej sprawie nabył Pan samochód osobowy w drodze darowizny od kościelnej osoby prawnej i jeżeli w istocie przedmiotowy samochód nie będzie przeznaczony do działalności gospodarczej, to otrzymana darowizna korzysta ze zwolnienia określonego w art. 55 ust. 6 ww. ustawy.

Pana stanowisko uznaje więc za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

-        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy zdnia11marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a i art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.