Interpretacja 0111-KDIB3-1.4012.1003.2025.1.IK

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe, w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest w części prawidłowe, w części nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Spółka prowadzi działalność w zakresie kompleksowej organizacji eventów, w tym wydarzeń i uroczystości firmowych, pikników i wyjazdów integracyjnych, gal, konferencji, paneli dyskusyjnych oraz koncertów, festiwali i innych wydarzeń sportowych, kulturalnych lub rozrywkowych (dalej: „Imprezy”).

Spółka zawarła umowę z podmiotem zajmującym się współpracą z organizatorami Imprez w zakresie sprzedaży i dystrybucji biletów, wykorzystującym w tym celu własny elektroniczny system sprzedaży i dystrybucji biletów (dalej: „Bileteria”).

Umowa ma charakter umowy nienazwanej, stanowiącej tzw. umowę komisu usług. Zgodnie z jej postanowieniami, Bileteria dokonuje sprzedaży biletów na Imprezy organizowane przez Spółkę w swoim imieniu, lecz na rachunek Spółki.

Na podstawie umowy Spółka przekazuje Bileterii określoną liczbę biletów na daną Imprezę przeznaczonych do sprzedaży, a Bileteria zobowiązuje się prowadzić ich sprzedaż w imieniu własnym, lecz na rachunek Wnioskodawcy.

Bileteria ponosi odpowiedzialność za niewykonanie lub nienależyte wykonanie obowiązków wynikających z umowy, w szczególności za proces sprzedaży biletów z wykorzystaniem systemu sprzedaży oraz za dostarczenie biletów ich nabywcom. Spółka ponosi natomiast pełną odpowiedzialność za odbycie się i przebieg Imprezy oraz zobowiązana jest do zapewnienia środków na ewentualne zwroty biletów oraz zaspokojenie roszczeń nabywców biletów związanych z Imprezą.

W przyjętej konstrukcji prawnej, w sferze cywilnoprawnej nie dochodzi do transakcji sprzedaży biletów między Spółką a Bileterią. Bileteria sprzedaje bilety nabywcom w imieniu własnym, lecz na rachunek Spółki, a następnie przekazuje Spółce, w terminach określonych w Umowie, kwotę faktycznie uzyskaną od nabywców z tytułu sprzedaży biletów, po potrąceniu prowizji należnej Bileterii oraz innych opłat i potrąceń wynikających z umowy (dalej: „Kwota należna”). Bileteria działa zatem w przedmiotowej konstrukcji prawnej jako pośrednik.

Kwota należna jest przekazywana Spółce w sposób ustalany odrębnie dla poszczególnych Imprez i stanowi:

1. Określony w Umowie procent Kwoty należnej (np. 50%) jest przekazywane Spółce w cyklach miesięcznych przed odbyciem się Imprezy, przy czym Umowa zastrzega, że łączne płatności cykliczne z tytułu biletów na Imprezy, które jeszcze się nie odbyły, nie przekroczą określonej, ustalonej przez strony kwoty (np. 4.000.000,00 zł).

2. Pozostała część Kwoty należnej Spółce jest płatna w terminie 7 dni po odbyciu Imprezy.

Pytania:

1. Czy bilety wstępu na Imprezy przekazywane przez Wnioskodawcę Bileterii stanowią bony jednego przeznaczenia, o których mowa w art. 2 pkt 43 ustawy o VAT?

2. Czy w opisanym we wniosku stanie faktycznym znajdzie zastosowanie przepis art. 8 ust. 2a ustawy o VAT, a zatem dla celów rozliczenia podatku od towarów i usług zastosowanie będzie miała fikcja prawna, iż doszło do świadczenia usług na linii Wnioskodawca – Bileteria?

3. Jaki jest moment powstania obowiązku podatkowego z tytułu świadczenia usług na linii Wnioskodawca – Bileteria?

4. Czy wypłacane Wnioskodawcy przez Bileterię części Kwoty należnej przed odbyciem się Imprezy stanowią części zapłaty otrzymane przed wykonaniem usługi, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 8 ustawy o VAT i które podlegają udokumentowaniu fakturą, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT, chyba, że zastosowanie znajdzie art. 106b ust. 1a ustawy o VAT?

5. Co stanowi podstawę opodatkowania świadczenia usług na linii Wnioskodawca – Bileteria?

Państwa stanowisko

Stanowisko w zakresie pytania nr 1:

Zdaniem Wnioskodawcy bilety wstępu na Imprezy przekazywane przez Wnioskodawcę Bileterii nie stanowią bonów jednego przeznaczenia, o których mowa w art. 2 pkt 43 ustawy o VAT.

Uzasadnienie Wnioskodawcy dotyczące pytania nr 1:

Bilet wstępu jest znakiem legitymacyjnym, inkorporującym w sobie ekspektatywę (uprawnienie do) skorzystania z Imprezy (usługi) w przyszłości oraz dowód odpłatności za Imprezę (usługę).

W swej konstrukcji oraz skutkach, bilet przypomina bon jednego przeznaczenia, dlatego w pierwszej kolejności, zdaniem Wnioskodawcy, należy rozważyć czy w świetle przepisów ustawy o VAT bilet może być uznany za bon w rozumieniu tejże ustawy, a w szczególności za bon jednego przeznaczenia.

W myśl art. 2 pkt 41 ustawy o VAT ilekroć w przepisach jest mowa o bonie - rozumie się przez to instrument, z którym wiąże się obowiązek jego przyjęcia jako wynagrodzenia lub części wynagrodzenia za dostawę towarów lub świadczenie usług, w przypadku którego towary, które mają zostać dostarczone, lub usługi, które mają zostać wykonane, lub tożsamość potencjalnych dostawców lub usługodawców są wskazane w samym instrumencie lub określone w powiązanej dokumentacji, w tym w warunkach wykorzystania tego instrumentu.

Zgodnie z pkt 43 ww. przepisu bonem jednego przeznaczenia jest bon, w przypadku którego miejsce dostawy towarów lub świadczenia usług, których bon dotyczy, oraz kwota należnego podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze z tytułu dostawy tych towarów lub świadczenia tych usług są znane w chwili emisji tego bonu.

Powyższe przepisy stanowią implementację art. 30a Dyrektywy Rady (UE) 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. (Dz.Urz.UE.L2006 Nr 347), (dalej: Dyrektywa 112). Powyższy przepis został wprowadzony Dyrektywą 2016/1065/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z 27 czerwca 2016 r. (Dz.Urz.UE.L2016 Nr 177); (dalej: Dyrektywa voucherowa). Zgodnie z motywem 5 ww. Dyrektywy voucherowej przepisy dotyczące bonów nie powinny wywoływać zmian w opodatkowaniu podatkiem VAT biletów za transport, biletów wstępu do kin, muzeów, znaczków pocztowych i tym podobnych.

Bilety wstępu na Imprezy nie stanowią instrumentu, z którym wiąże się obowiązek jego przyjęcia jako wynagrodzenia lub części wynagrodzenia za świadczenie usług wstępu, nie są bowiem substytutem wynagrodzenia, ale znakiem legitymacyjnym inkorporującym w sobie uprawnienie do wstępu na Imprezę. Zgodnie z wyraźnym zapisem Dyrektywy voucherowej zostały wprost wyłączone z zakresu pojęcia „bonu” w jej rozumieniu.

Tym samym, w ocenie Wnioskodawcy, brak jest podstaw prawnych, aby bilety wstępu na Imprezy, o których mowa we wniosku kwalifikować jako bony w rozumieniu ustawy o VAT, w szczególności jako bony jednego przeznaczenia i stosować do nich wynikające z przepisów ustawy o VAT szczególne zasady dotyczące ustalania momentu powstania obowiązku podatkowego.

Stanowisko w zakresie pytania nr 2:

Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym we wniosku stanie faktycznym znajdzie zastosowanie przepis art. 8 ust. 2a ustawy o VAT, a zatem dla celów rozliczenia podatku od towarów i usług zastosowanie będzie miała fikcja prawna, iż doszło do świadczenia usług na linii Wnioskodawca – Bileteria.

Uzasadnienie Wnioskodawcy dotyczące pytania nr 2:

Zgodnie z art. 8 ust. 2a ustawy o VAT, w przypadku, gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi.

Przepis art. 8 ust. 2a ustawy o VAT tworzy swoistą fikcję prawną, w ramach której za usługobiorcę nabywającego usługi podlegające opodatkowaniu VAT uznaje się również pośredników, którzy nabywają usługi we własnym imieniu na rzecz osoby trzeciej. Inaczej mówiąc, biorąc udział w świadczeniu usług przez jeden podmiot na rzecz rzeczywistego beneficjenta usług, pośrednicy działają w relacjach z pierwotnym usługodawcą we własnym imieniu, tj. pod własną firmą, ale na rzecz osoby trzeciej. Zasadniczo to właśnie osoba trzecia pełni rolę beneficjenta usługi, odnoszącego korzyści z jej wykonania. Chociaż pośrednik nie konsumuje bezpośrednio przedmiotowej usługi, to w oparciu o art. 8 ust. 2a ustawy o VAT przypisuje mu się jednocześnie rolę zarówno nabywcy, jak i dostawcy usługi, w świadczeniu której brał udział.

W ocenie Wnioskodawcy powołany przepis znajduje zastosowanie w przypadku opisanym we wniosku, co powoduje, że na linii Wnioskodawca – Bileteria należy zastosować fikcję prawną świadczenia usługi, pomimo, że na gruncie cywilnoprawnym tego rodzaju stosunek prawny nie występuje.

Stanowisko w zakresie pytania nr 3:

Zdaniem Wnioskodawcy momentem powstania obowiązku podatkowego z tytułu świadczenia przez Wnioskodawcę usługi wstępu na rzecz Bileterii (fikcja prawna) jest moment odbycia się Imprezy, a jeżeli Wnioskodawca wcześniej otrzyma od Bileterii całość lub część zapłaty Kwoty należnej, to wówczas obowiązek podatkowy powstanie w odniesieniu do otrzymanej przez Spółkę kwoty.

Uzasadnienie Wnioskodawcy dotyczące pytania nr 3:

W świetle art. 8 ust. 2a ustawy o VAT oraz art. 19a ust. 1 i 8 ustawy o VAT, moment powstania obowiązku podatkowego dla usług wstępu należy określić z uwzględnieniem fikcji prawnej oraz zasad dotyczących wcześniejszych płatności.

Zgodnie z zasadą ogólną określoną w art. 19a ust. 1 ustawy o VAT, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi podlegającej opodatkowaniu, z zastrzeżeniem szczególnych momentów wymienionych w dalszych ustępach tego przepisu. Reguła art. 19a ust. 1 ustawy o VAT jest zasadą ogólną i znajduje zastosowanie do usług, dla których brak jest wyraźnie wskazanych szczególnych momentów powstania obowiązku podatkowego. W przypadku usługi wstępu nie ma w ustawie o VAT odrębnych reguł określających moment powstania obowiązku podatkowego.

W odniesieniu do usług wstępu na Imprezy, przedmiotem opodatkowania VAT nie jest sprzedaż biletu jako takiego, lecz usługa wstępu na Imprezę, która jest rzeczywistym świadczeniem usługowym. Bilet jest jedynie dokumentem inkorporującym prawo do skorzystania z usługi w przyszłości, a nie samą usługą. Takie podejście znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 26 października 2016 r., sygn. akt I SA/Łd 674/16.

Moment wykonania usługi wstępu oznacza faktyczne odbycie się Imprezy, ponieważ dopiero wtedy świadczenie usługi uczestnictwa zostaje zrealizowane. Uznanie momentu wykonania usługi już w momencie sprzedaży biletu prowadziłoby do opodatkowania czynności potencjalnych, które jeszcze nie doszły do skutku, pomimo braku świadczenia usługi. Dlatego dopiero odbycie się Imprezy może być uznane za moment wykonania usługi skutkujący powstaniem obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy o VAT.

Jednocześnie należy mieć na uwadze, że w myśl art. 19a ust. 8 ustawy o VAT, jeżeli przed wykonaniem usługi otrzymano całość lub część zapłaty, w tym zaliczkę lub przedpłatę, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty.

Przepis art. 8 ust. 2a ustawy o VAT wprowadzając fikcję prawną świadczenia usług na linii Wnioskodawca – Bileteria opiera się na założeniu tożsamości usługi świadczonej przez i na rzecz pośrednika (Bileterii), w tym na założeniu tożsamego momentu wykonania tej usługi.

W praktyce jednak moment powstania obowiązku podatkowego u Wnioskodawcy i u pośrednika (Bileterii) może się różnić w sytuacji, w której zastosowanie znajdzie wyjątek od reguły ogólnej przewidziany w art. 19a ust. 8 ustawy o VAT.

Z uwagi na zapisy Umowy łączące Spółkę z Bileterią otrzymanie zapłaty za usługę wstępu przez Bileterię od nabywcy nie może być bowiem uznane za otrzymanie zapłaty przez Spółkę, skoro Umowa przewiduje zatrzymanie przez Bileterię części płatności pobranej od nabywców w sposób trwały (prowizja + wynagrodzenie za czynności dodatkowe Bileterii) lub do czasu odbycia się Imprezy. Wnioskodawca otrzymuje zatem finalnie od Bileterii kwotę niższą niż pobrana tytułem sprzedaży biletów od nabywców i otrzymuje ją w różnych momentach.

W związku z powyższym, jeżeli Spółka otrzyma od Bileterii przed wykonaniem usługi (czyli przed odbyciem się Imprezy) jedynie część zapłaty za usługę wstępu, to należy uznać, że obowiązek podatkowy powstanie z chwilą otrzymania tej zapłaty - tylko w odniesieniu do otrzymanej kwoty.

Stanowisko w zakresie pytania nr 4:

Zdaniem Wnioskodawcy wypłacane Spółce przez Bileterię przed odbyciem się Imprezy części Kwoty należnej, stanowią części zapłaty otrzymane przed wykonaniem usługi, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 8 ustawy o VAT, zaś Wnioskodawca powinien wystawić fakturę, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT, chyba, że zastosowanie znajdzie art. 106b ust. 1a ustawy o VAT.

Uzasadnienie Wnioskodawcy dotyczące pytania nr 4:

Konsekwencją uznania, że momentem powstania obowiązku podatkowego dla świadczonych przez Wnioskodawcę na rzecz Bileterii usług wstępu (w ramach fikcji prawnej wynikającej z art. 8 ust. 2a ustawy o VAT) jest moment wykonania tych usług, a zatem moment odbycia się Imprezy, jest konieczność uwzględnienia możliwości zastosowania art. 19a ust. 8 ustawy o VAT w sytuacji, gdy Wnioskodawca przed odbyciem się Imprezy otrzymuje od Bileterii części Kwoty należnej.

Z uwagi na zapisy Umowy łączące Spółkę z Bileterią otrzymanie zapłaty za usługę wstępu przez Bileterię od nabywcy, nie może być bowiem uznane za otrzymanie zapłaty przez Spółkę, skoro Umowa przewiduje trwałe lub czasowe zatrzymanie przez Bileterię części płatności pobranej od nabywców.

W związku z powyższym, jeżeli Spółka otrzyma od Bileterii przed wykonaniem usługi (czyli przed odbyciem się Imprezy) jedynie część zapłaty za usługę wstępu, to należy uznać, że obowiązek podatkowy powstanie z chwilą otrzymania tej zapłaty - tylko w odniesieniu do otrzymanej przez Wnioskodawcę kwoty.

W tym przypadku Wnioskodawca powinien wystawić fakturę dokumentującą otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed wykonaniem usługi (art. 106b ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT), chyba, że zastosowanie znajdzie art. 106b ust. 1a ustawy o VAT w myśl którego podatnik nie jest obowiązany do wystawienia faktury, o której mowa w ust. 1 pkt 4, jeżeli całość lub część zapłaty, o której mowa w tym przepisie, otrzymał w tym samym miesiącu, w którym dokonał czynności, na poczet których otrzymał całość lub część tej zapłaty.

Stanowisko w zakresie pytania nr 5:

Zdaniem Wnioskodawcy, podstawą opodatkowania świadczenia usług na linii Wnioskodawca – Bileteria (fikcja prawna) jest Kwota należna czyli kwota, którą na podstawie Umowy Bileteria ma obowiązek przekazać Wnioskodawcy z tytułu sprzedaży biletów do nabywców.

Uzasadnienie Wnioskodawcy dotyczące pytania nr 5:

Zgodnie z art.. 29a ust. 1 ustawy o VAT podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.

Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego zapłatą, którą Spółka otrzymuje faktycznie od Bileterii z tytułu fikcji świadczenia usługi wstępu na jej rzecz jest Kwota należna, a zatem kwota uzyskana od nabywców biletów, pomniejszona o prowizję należną Bileterii oraz ewentualnie inne opłaty i potrącenia wynikające z Umowy. Skoro Spółka nie ma prawa do dochodzenia od Bileterii kwoty przewyższającej Kwotę należną określoną Umową, to należy uznać, że tylko Kwota należna stanowi podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe, w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:

1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2) eksport towarów;

3) import towarów na terytorium kraju;

4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

W świetle art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów (...).

Wskazać w tym miejscu należy, że od 1 stycznia 2019 r. do ustawy o podatku od towarów i usług zostały wprowadzone dodatkowe przepisy mające na celu implementację dyrektywy Rady (UE) 2016/1065 z dnia 27 czerwca 2016 r. zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE w odniesieniu do bonów na towary lub usługi (Dz. Urz. UE L 177 z 01.07.2016, str. 9). Celem wprowadzonych przepisów jest uproszczenie, modernizacja i ujednolicenie przepisów ustawy mających zastosowanie do bonów na towary lub usługi. Przy czym nowe regulacje mają zastosowanie wyłącznie do bonów wyemitowanych po dniu 31 grudnia 2018 r.

Podkreślenia wymaga, że z motywu piątego preambuły do ww. dyrektywy Rady (UE) 2016/1065 z dnia 27 czerwca 2016 r. wynika, że przepisy niniejszej dyrektywy nie wywołują zmian w opodatkowaniu podatkiem VAT biletów za transport, biletów wstępu do kin, muzeów, znaczków pocztowych i tym podobnych.

W myśl art. 2 pkt 41 ustawy:

Przez bon rozumie się instrument, z którym wiąże się obowiązek jego przyjęcia jako wynagrodzenia lub części wynagrodzenia za dostawę towarów lub świadczenie usług, w przypadku którego towary, które mają zostać dostarczone, lub usługi, które mają zostać wykonane, lub tożsamość potencjalnych dostawców lub usługodawców są wskazane w samym instrumencie lub określone w powiązanej dokumentacji, w tym w warunkach wykorzystania tego instrumentu.

Zgodnie z art. 2 pkt 43 ustawy:

Bon jednego przeznaczenia to bon, w przypadku którego miejsce dostawy towarów lub świadczenia usług, których bon dotyczy, oraz kwota należnego podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze z tytułu dostawy tych towarów lub świadczenia tych usług są znane w chwili emisji tego bonu.

Stosownie do art. 2 pkt 44 ustawy o VAT:

Przez bon różnego przeznaczenia rozumie się bon inny niż bon jednego przeznaczenia.

Zaś zgodnie z art. 2 pkt 42 ustawy o VAT:

Emisja bonu to pierwsze wprowadzenie bonu do obrotu.

Stosownie do art. 2 pkt 45 ustawy o VAT:

Przez transfer bonu rozumie się emisję bonu oraz każde przekazanie tego bonu po jego emisji.

Wprowadzenie definicji bonu na towary i usługi jest nie tylko istotne ze względu na potrzebę harmonizacji opodatkowania podatkiem VAT w odniesieniu do transakcji z wykorzystaniem bonów w Unii Europejskiej, lecz także ze względu na potrzebę unikania zakłóceń konkurencji. Celem tej definicji jest również rozróżnienie pomiędzy bonami, które można wymienić na towary i usługi a instrumentami płatniczymi, które służą wyłącznie do realizacji płatności, gdyż opodatkowanie bonów podatkiem VAT jako specyficznego środka płatniczego i instrumentów płatniczych jest różne.

Z uwagi na fakt, że bony w praktyce mogą nabierać coraz więcej cech, które charakteryzują instrumenty płatnicze, w każdym przypadku należy badać, czy płatności, przy których skorzystać można z takiego instrumentu, dotyczą ograniczonej liczby oznaczonych co do nazwy towarów lub usług lub czy tożsamość potencjalnych oferentów dostaw towarów lub usług jest znana z góry – wówczas taki instrument zachowuje swój charakter bonu. Należy przy tym podkreślić, że bon może mieć formę materialną lub elektroniczną.

W odniesieniu do rozróżnienia bonu jednego przeznaczenia od bonu różnego przeznaczenia wskazać należy, że związane jest to z odmiennym traktowaniem tych bonów w świetle podatku VAT. Istotą tego rozróżnienia jest to, czy w związku z dostawą towarów lub świadczeniem usług, na które bon ostatecznie zostanie wymieniony, w momencie emisji bonu, dostępnych jest wystarczająco dużo informacji, by stwierdzić, gdzie ma nastąpić opodatkowanie podatkiem i w jakiej kwocie. Zatem gdy powyższe dane są możliwe do określenia, tj. w momencie emisji bonu można określić jego miejsce opodatkowania oraz wysokość podatku należnego, to mamy do czynienia z bonem jednego przeznaczenia. W pozostałych przypadkach, tj. gdy nie można ustalić miejsca opodatkowania w momencie emisji bonu lub nie jest znana kwota podatku należnego mamy do czynienia z bonami różnego przeznaczenia.

Z opisu sprawy wynika, że prowadzą Państwo działalność w zakresie kompleksowej organizacji eventów, w tym wydarzeń i uroczystości firmowych, pikników i wyjazdów integracyjnych, gal konferencji, paneli dyskusyjnych oraz koncertów, festiwali i innych wydarzeń sportowych, kulturalnych lub rozrywkowych. Zawarli Państwo umowę z podmiotem zajmującym się współpracą z organizatorami Imprez w zakresie sprzedaży i dystrybucji biletów (Bileteria). Bileteria sprzedaje bilety na Imprezy organizowane przez Państwa w swoim imieniu, lecz na Państwa rachunek.

Bilet jest dokumentem potwierdzającym uprawnienie do skorzystania z określonej usługi. Jest znakiem legitymacyjnym potwierdzającym, że okaziciel posiada uprawnienie do skorzystania z usługi oferowanej przez przedsiębiorcę. Bilet jest dokumentem stwierdzającym istnienie określonego stosunku prawnego.

Jak wyżej wskazano przepisy dotyczące bonów na towary i usługi, które zostały wprowadzone do ustawy o VAT od 1 stycznia 2019 r., stanowią implementację dyrektywy Rady UE 2016/1065 z dnia 27 czerwca 2016 r. zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE w odniesieniu do bonów na towary lub usługi. W motywie piątym preambuły do ww. dyrektywy wprost wskazano, że przepisy te nie powinny wywoływać zmian w zakresie opodatkowania biletów za transport, biletów wstępu do kin, muzeów, znaczków pocztowych i tym podobnych.

W konsekwencji bilety wstępu na imprezy nie stanowią bonów w rozumieniu art. 2 pkt 41 ustawy o VAT. Bilety te bowiem uprawniają do wejścia na konkretne wydarzenie w określonym miejscu i terminie, a więc nie można ich traktować na gruncie podatku od towarów i usług jako bonów.

Tym samym bilety wstępu na Imprezy organizowane przez Państwa nie stanowią bonów jednego przeznaczenia, o których mowa w art. 2 pkt 43 ustawy o VAT.

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 jest prawidłowe.

Przechodząc z kolei do pytania oznaczonego we wniosku nr 2 wskazać należy, że:

Zgodnie z art. 8 ust. 2a ustawy o VAT:

W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi.

Zatem, podmiot świadczący (sprzedający) daną usługę nabytą we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej, traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej usługi. Zakup a następnie odsprzedaż danej usługi nie zmienia więc jej charakteru, a podmiot kupujący i odsprzedający usługę traktowany jest jak usługodawca.

W analizowanej sprawie Państwo jako organizator Imprezy zawarł umowę z podmiotem zajmującym się sprzedażą i dystrybucją biletów za pośrednictwem własnego elektronicznego systemu sprzedaży i dystrybucji biletów. Zatem Państwo zlecili Bileterii sprzedaż biletów wstępu na Imprezy na Państwa rachunek, a Bileteria aby móc dokonywać tej sprzedaży musiała uprzednio nabyć od Państwa bilety uprawniające do wstępu na określoną Imprezę. Tym samym Bileteria jako podmiot zajmujący się sprzedażą biletów otrzymała i wyświadczyła usługę wstępu na określoną Imprezę organizowaną przez Państwa. Bileteria w pierwszej kolejności otrzymała tę usługę od Państwa jako organizatora Imprezy, na rachunek którego działa, a następnie wyświadczyła tę usługę na rzecz uczestników Imprezy (nabywców biletów) faktycznie korzystających z tej Imprezy. Zatem Bileteria nabyła od Państwa usługę wstępu, która przeznaczona była wyłącznie do celów dalszej „odsprzedaży”. Bileteria zobowiązała się bowiem mocą zawartej z Państwem umowy do prowadzenia sprzedaży biletów na Imprezę w imieniu własnym, ale na rachunek Państwa, od których otrzymała określoną liczbę biletów przeznaczonych do sprzedaży.

W rozpatrywanej sprawie istotne jest, że Bileteria działa w swoim imieniu, ale na rachunek Państwa (organizatora imprezy). Przekazuje Państwu kwotę faktycznie uzyskaną od nabywców z tytułu sprzedaży biletów, po potrąceniu należnych Bileterii prowizji oraz innych opłat i potrąceń.

Tym samym w opisanej sprawie zastosowanie znajdzie art. 8 ust. 2a ustawy o VAT. Przepis ten ustanawia regułę, zgodnie z którą przyjmuje się, że podatnik, który w ramach świadczenia usługi działa w charakterze „pośrednika” we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, jest usługodawcą. Ponadto, aby mógł znaleźć zastosowanie ten przepis, musi istnieć zlecenie, w wykonaniu którego ten „pośrednik” realizuje na rachunek zleceniodawcy świadczenie usług.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2 jest prawidłowe.

Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 19a ust. 1 ustawy

Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 138f.

Powyższy przepis formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi, co oznacza, że podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie usług i powinien być rozliczony za ten okres rozliczeniowy.

Odstępstwem od zasady ogólnej zawartej w art. 19a ust. 1 ustawy są szczególne momenty powstania obowiązku podatkowego, które mają zastosowanie w przypadku spełnienia szczególnych warunków określonych ustawą.

Stosownie do art. 19a ust. 8 ustawy:

Jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość lub część zapłaty, w szczególności przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, wkład budowlany lub mieszkaniowy przed ustanowieniem spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty, z wyjątkiem:

1) dostaw towarów, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 1b;

2) dostaw towarów i świadczenia usług, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 5 pkt 4.

Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować daną czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego. Powyższy przepis art. 19a ust. 1 formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi co oznacza, że podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie usług i powinien być rozliczony za ten okres. Jednakże, w sytuacji, gdy przed wykonaniem usługi podatnik otrzyma całość lub część zapłaty, obowiązek podatkowy powstanie z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty.

W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że moment powstania obowiązku podatkowego wymaga od wykonawcy danej usługi prawidłowego określenia momentu jej wykonania. Ustawa nie definiuje tego momentu, ani w żaden sposób nie precyzuje jakimi kryteriami należy posługiwać się dla jego określenia. Wskazać jednak należy, że o faktycznym wykonaniu usługi decyduje jej charakter.

Stosownie do art. 106b ust. 1a ustawy o podatku od towarów i usług:

Podatnik nie jest obowiązany do wystawienia faktury, o której mowa w ust. 1 pkt 4, jeżeli całość lub część zapłaty, o której mowa w tym przepisie, otrzymał w tym samym miesiącu, w którym dokonał czynności, na poczet których otrzymał całość lub część tej zapłaty.

Na podstawie art. 106i ust. 2 ustawy:

Jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość lub część zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, fakturę wystawia się nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym otrzymano całość lub część zapłaty od nabywcy.

W uzgadnianej sprawie ma zastosowanie przepis art. 8 ust. 2a ustawy o VAT, a zatem Bileteria jako usługodawca, świadczy na rzecz nabywców biletów usługę wstępu na daną Imprezę organizowaną przez Państwa. Aby bowiem móc odsprzedać usługę na rzecz nabywców biletów uprawniającą do udziału w określonej Imprezie, Bileteria wcześniej musiała nabyć te bilety wstępu. Nie można bowiem dokonać odsprzedaży usługi, działając we własnym imieniu, nie dokonawszy uprzednio jej nabycia.

Jak wynika z opisu sprawy na podstawie zawartej umowy Państwo przekazują Bileterii określoną liczbę biletów na daną Imprezę przeznaczonych do sprzedaży. Natomiast rozliczenie kwot faktycznie uzyskanych od nabywców z tytułu sprzedaży biletów następuje w sposób określony w umowie, tj. określony w umowie procent kwoty należnej Państwu jest przekazywany przez Bileterię w cyklach miesięcznych przed odbyciem Imprezy, a pozostała część należnej kwoty w terminie 7 dni po odbyciu Imprezy.

Z powyższego zatem wynika, że Bileteria uzyskuje prawo do odsprzedania biletów wstępu nabywcom z chwilą nabycia tych biletów od Wnioskodawcy. Tym samym dokonują Państwo sprzedaży usługi wstępu na rzecz Bileterii w momencie przekazania (wydania) tych biletów Bileterii. Wydanie tych biletów przez Państwa następuje przed ich sprzedażą dokonaną przez Bileterię na rzecz nabywców i zapłatą należności za te bilety, a zatem obowiązek podatkowy w tym przypadku nie powstaje w oparciu o art. 19a ust. 8 ustawy o VAT.

Zatem, mając na uwadze charakter usługi świadczonej przez Państwa, obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z treścią art. 19a ust. 1 ustawy o VAT, czyli z chwilą wykonania usługi. W tym przypadku jest to moment wydania biletów wstępu na rzecz Bileterii. W tym momencie bowiem następuje sprzedaż usługi po Państwa stronie i przeniesienie prawa do dysponowania tymi biletami przez Bileterię. Ten moment należy też uznać za realizację zobowiązania, którego podjęli się Państwo na mocy umowy zawartej z Bileterią. Na podstawie tej umowy zobowiązali się Państwo do przekazania Bileterii określonej liczby biletów na daną Imprezę, a Bileteria zobowiązała się do ich sprzedaży we własnym imieniu, ale na Państwa rachunek.

Uwzględniając stanowisko zajęte w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 3 i przyjęcie, że do wykonania usługi na rzecz Bileterii dochodzi w momencie wydania biletów wstępu przez Państwa, a zatem przed ich sprzedażą przez Bileterię na rzecz nabywców i zapłatą należności za te bilety, obowiązek podatkowy w tym przypadku nie powstaje w oparciu o art. 19a ust. 8 ustawy o VAT. Z przedstawionego opisu sprawy wynika bowiem, że nie następuje płatność na Państwa rzecz przed wykonaniem usługi. Zatem wypłacane Państwu przez Bileterię części Kwoty należnej przed odbyciem Imprezy nie stanowią zaliczki, dla której obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 8 ustawy o VAT i nie podlegają one udokumentowaniu fakturą, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT.

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 3 i nr 4 jest nieprawidłowe.

Odnosząc się do Państwa pytania nr 5 dotyczącego ustalenia podstawy opodatkowania świadczenia usług, należy zwrócić uwagę na przepisy art. 29a ust. 1 i 6 ustawy.

Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT:

Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.

Stosownie do treści art. 29a ust. 6 ustawy o VAT:

Podstawa opodatkowania obejmuje:

1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku;

2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.

Z przepisu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT wynika, że podstawę opodatkowania jest wszystko, co stanowi zapłatę obejmując swym zakresem każdą formę zapłaty otrzymaną przez sprzedawcę z tytułu dostawy towarów lub wykonania usługi. Zgodnie z powyższą definicją, w przypadku transakcji dokonywanych przez podatnika podstawą opodatkowania jest zatem zapłata (wynagrodzenie) ustalona przez strony transakcji.

Zatem, podstawą opodatkowania z tytułu z tytułu świadczenia przez Państwa usług jest wszystko to co stanowi zapłatę.

W analizowanym przypadku strony na mocy zawartej umowy ustaliły, że Bileteria przekazuje Państwu w terminach określonych w umowie, kwotę faktycznie uzyskaną od nabywców z tytułu sprzedaży biletów, pomniejszoną o kwotę prowizji należną Bileterii oraz innych opłat i potrąceń wynikających z umowy. Ta kwota stanowi zatem podstawę opodatkowania podatkiem VAT usługi wstępu świadczonej przez Państwa na rzecz Bileterii.

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 5 należy uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia,

Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Pełna weryfikacja przedstawionych we wniosku okoliczności możliwa jest jedynie w toku postępowania podatkowego lub kontrolnego, prowadzonego przez uprawnione do tego organy, będącego poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej. Postępowanie w sprawie dotyczącej wydania interpretacji indywidualnej jest postępowaniem szczególnym, mającym charakter uproszczony, odrębny od postępowania podatkowego, uregulowanego w dziale IV Ordynacji podatkowej. Wydając bowiem interpretację indywidualną Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przedstawia jedynie swój pogląd dotyczący wykładni treści analizowanych przepisów i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego (którego elementy przyjmuje, jako podstawę rozstrzygnięcia bez weryfikacji).

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.