Interpretacja 0111-KDIB3-1.4012.119.2026.4.WN

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 lutego 2026 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy m.in. podatku od towarów i usług w kwestii ustalenia czy w świetle art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług czynność udzielenia pożyczki przez X S.A. na rzecz Y S.A. stanowi czynność zwolnioną z opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 23 marca 2026 r., które wpłynęło 24 marca 2026 r.

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1. Zainteresowany będący stroną postępowania:

X Spółka Akcyjna

2. Zainteresowany niebędący stroną postępowania:

Y Spółka Akcyjna

Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Opis stanu faktycznego

X S.A. z siedzibą w (...) (dalej: „X” lub „Pożyczkodawca”) jest spółką prawa handlowego, polskim rezydentem podatkowym w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Podstawowym przedmiotem działalności X jest (…)

Y S.A. z siedzibą w (…) (dalej: „Y” lub „Pożyczkobiorca”) jest spółką akcyjną, polskim rezydentem podatkowym oraz czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Podstawowym przedmiotem działalności Y jest (…) na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Spółka posiada wieloletnie doświadczenie w sektorze (…) oraz prowadzi działalność ukierunkowaną na (…).

W związku z prowadzoną działalnością inwestycyjną oraz potrzebami finansowania bieżącej i przyszłej działalności operacyjnej grupy kapitałowej, X – jako Pożyczkodawca – zawarł z Y – jako Pożyczkobiorcą – umowę pożyczki na istotną kwotę, zgodnie z przepisami prawa polskiego. X nie wykluczył również zawierania kolejnych umów pożyczek w przyszłości.

Umowa pożyczki została zawarta na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Środki pieniężne stanowiące przedmiot pożyczki znajdowały się na terytorium Polski, a ich przekazanie nastąpiło częściowo w drodze przelewu bankowego pomiędzy rachunkami bankowymi prowadzonymi przez banki mające siedzibę na terytorium Polski, a częściowo w formie niepieniężnej (datio in solutum), tj. poprzez – za zgodą Pożyczkodawcy – przeniesienie na jego rzecz prawa własności określonego składnika majątku o wartości odpowiadającej wysokości pozostałego do spłaty kapitału pożyczki wraz z należnymi odsetkami. Taka forma wykonania zobowiązania nie zmieniała jednak charakteru prawnego udzielonej pożyczki ani jej odpłatnego charakteru.

Na dzień udzielenia pożyczki X nie był i nie był udziałowcem ani akcjonariuszem Y. Jednocześnie strony umowy pożyczki stanowiły podmioty powiązane w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w szczególności z uwagi na przynależność do tej samej grupy kapitałowej.

Jednocześnie strony zakładały, że czynność udzielenia pożyczki korzystała ze zwolnienia z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT, jako usługa udzielania pożyczek pieniężnych.

W uzupełnieniu wniosku odnieśli się Państwo do pytań w wezwaniu w zakresie podatku od towarów i usług w następujący sposób:

1)   Czy udzielona pożyczka przez X Spółka Akcyjna przewiduje wynagrodzenie dla pożyczkodawcy np. w formie oprocentowania?

Udzielona pożyczka przewiduje wynagrodzenie ustalone na zasadach rynkowych.

2)   Czy Pożyczkodawca złożył zawiadomienie, o którym mowa w art. 43 ust. 22 Ustawy VAT o rezygnacji ze zwolnienia z VAT dla usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41 Ustawy VAT?

Spółka złożyła zawiadomienie o rezygnacji z ww. zwolnienia z dniem 1 marca 2026 roku.

Pytanie w zakresie podatku od towarów i usług

Czy w świetle art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług czynność udzielenia pożyczki przez X S.A. na rzecz Y S.A. stanowi czynność zwolnioną z opodatkowania podatkiem od towarów i usług?

Stanowisko Zainteresowanych w sprawie w zakresie podatku od towarów i usług

Zdaniem Wnioskodawcy, czynność udzielenia oprocentowanej pożyczki pieniężnej przez X S.A. na rzecz Y S.A. stanowi odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, które korzysta ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 tej ustawy. Zwolnienie to znajduje zastosowanie niezależnie od faktu, że wykonanie zobowiązania pożyczkowego nastąpiło częściowo za zgodą stron – w formie niepieniężnej, tj. poprzez datio in solutum.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podlegają odpłatna dostawa towarów oraz odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez świadczenie usług należy rozumieć każde świadczenie na rzecz innego podmiotu, które nie stanowi dostawy towarów. W świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych oraz praktyki organów podatkowych nie budzi wątpliwości, że udzielenie pożyczki pieniężnej polega na czasowym udostępnieniu kapitału w zamian za wynagrodzenie w postaci odsetek i jako takie stanowi usługę w rozumieniu przepisów o VAT.

Art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT, implementujący art. 135 lit. b) Dyrektywy 2006/112/WE, nakłada na państwa członkowskie obowiązek zwolnienia z VAT usług udzielania kredytów i pożyczek pieniężnych, usług pośrednictwa w tym zakresie oraz zarządzania kredytami lub pożyczkami przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę. Przepis ten ma charakter przedmiotowy, co oznacza, że o zastosowaniu zwolnienia decyduje istota czynności, a nie status podmiotu udzielającego finansowania. W konsekwencji zwolnieniem objęte są również pożyczki udzielane przez podmioty inne niż banki czy instytucje finansowe, w tym przez spółki kapitałowe, także w relacjach pomiędzy podmiotami powiązanymi, o ile pożyczka ma charakter odpłatny i stanowi rzeczywiste udostępnienie kapitału.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego konsekwentnie podkreśla się, że zwolnienia dotyczące usług finansowych powinny być interpretowane ściśle, przy czym zwolnieniem objęte są wyłącznie czynności właściwe i niezbędne do realizacji danej usługi finansowej. Jednocześnie NSA wskazuje, że udzielenie pożyczki pieniężnej stanowi usługę główną, a nie czynność pomocniczą, i samo w sobie mieści się w zakresie zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT. W analizowanym stanie faktycznym nie występują żadne dodatkowe świadczenia, które mogłyby wykraczać poza istotę usługi finansowej polegającej na udostępnieniu kapitału, co przesądza o możliwości zastosowania zwolnienia.

Stanowisko to znajduje pełne potwierdzenie w dorobku orzeczniczym Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. TSUE wielokrotnie podkreślał, że zwolnienia dotyczące usług finansowych należy interpretować w sposób funkcjonalny, z uwzględnieniem ekonomicznej istoty transakcji. Odpłatne udostępnienie kapitału w zamian za odsetki stanowi klasyczną usługę finansową, której zasadniczym elementem jest oddanie kapitału do dyspozycji innego podmiotu na określony czas. Z perspektywy podatku VAT irrelewantna pozostaje zarówno forma prawna stron, jak i szczegółowy sposób wykonania zobowiązania przez pożyczkobiorcę.

Możliwość wykonania zobowiązania pożyczkowego w formie datio in solutum nie wpływa na kwalifikację czynności udzielenia pożyczki na gruncie VAT. Datio in solutum dotyczy wyłącznie sposobu spłaty zobowiązania i nie zmienia charakteru pierwotnego świadczenia pożyczkodawcy, którym jest odpłatne udostępnienie kapitału. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie kwestionuje się, aby taka forma wykonania zobowiązania mogła pozbawiać pożyczkę cech usługi finansowej zwolnionej z VAT, o ile istota transakcji pozostaje niezmienna.

Również fakt, że pożyczka jest udzielana pomiędzy podmiotami powiązanymi, nie ma znaczenia dla zastosowania zwolnienia z VAT. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że same transakcje finansowe pomiędzy podmiotami powiązanymi nie mogą być uznane za sztuczne ani zmierzające do nadużycia prawa wyłącznie z tego powodu, że strony pozostają w relacjach kapitałowych lub organizacyjnych. O ile pożyczka ma rzeczywisty charakter, jest oprocentowana, a odsetki stanowią przychód podatkowy pożyczkodawcy, brak jest podstaw do kwestionowania jej skutków podatkowych na gruncie VAT.

Jednolita praktyka interpretacyjna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej konsekwentnie potwierdza, że udzielanie oprocentowanych pożyczek pieniężnych przez spółki kapitałowe, również na rzecz podmiotów powiązanych, korzysta ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT. Organy podatkowe wskazują, że decydujące znaczenie ma odpłatny charakter pożyczki oraz fakt, iż wynagrodzenie w postaci odsetek stanowi ekwiwalent za udostępnienie kapitału, natomiast sposób spłaty zobowiązania pozostaje bez wpływu na ocenę podatkową usługi.

Mając powyższe na uwadze, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że udzielenie oprocentowanej pożyczki pieniężnej przez X S.A. na rzecz Y S.A. stanowi usługę zwolnioną z opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT, niezależnie od dopuszczenia możliwości wykonania zobowiązania pożyczkowego w formie datio in solutum.

Ocena stanowiska w zakresie podatku od towarów i usług

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie podatku od towarów i usług, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;

3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Należy zauważyć, iż pojęcie usługi zostało zdefiniowane bardzo szeroko. Taka konstrukcja definicji usług pozwala na objęcie zakresem przedmiotowym podatku VAT wszelkich transakcji wykonywanych w ramach działalności gospodarczej.

Zatem każde świadczenie niebędące dostawą towarów, polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi, co do zasady, usługę w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:

1) w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga strona (nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,

2) świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie).

Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.

Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci wynagrodzenia.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem musi być wykonana przez podatnika.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Według ust. 2 powołanego artykułu:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów lub świadczenie usług podlegać będą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywane będą przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy towarów lub świadczenia usług mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Na podstawie art. 353 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1071 ze zm.):

Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.

Ustawodawca przy założeniu zasady swobody umów nie stawia przeszkód, aby dłużnik zwolnił się ze zobowiązania przez spełnienie innego świadczenia, jeżeli również taka jest wola wierzyciela.

Zgodnie bowiem z art. 453 Kodeksu cywilnego:

Jeżeli dłużnik w celu zwolnienia się z zobowiązania spełnia za zgodą wierzyciela inne świadczenie, zobowiązanie wygasa (datio in solutum). Jednakże gdy przedmiot świadczenia ma wady, dłużnik obowiązany jest do rękojmi według przepisów o rękojmi przy sprzedaży.

Z powyższego przepisu wynika, że wierzyciel może zgodzić się przyjąć – zamiast świadczenia, które dłużnik powinien spełnić zgodnie z treścią zobowiązania – inne świadczenie zaoferowane przez dłużnika w celu zwolnienia się ze zobowiązania (świadczenie w miejsce wypełnienia „datio in solutum”). Przesłankami wygaśnięcia zobowiązania są porozumienia stron oraz rzeczywiste spełnienie świadczenia przez dłużnika.

Świadczenie w miejsce wykonania może być dokonywane w ramach wszelkiego typu zobowiązań o charakterze cywilnoprawnym (tj. wynikających z czynności prawnych). Zakres modyfikacji dotychczasowego zobowiązania uzależniony jest jedynie od ogólnie obowiązujących przepisów, ale to od uznania stron zależy, jakie świadczenie zgodzi się przyjąć wierzyciel w miejsce dotychczasowego i jakie dłużnik będzie mógł wykonać.

Należy podkreślić, że celem datio in solutum jest wygaśnięcie istniejących pomiędzy stronami zobowiązań poprzez spełnienie przez dłużnika świadczenia innego niż określone w treści pierwotnej umowy. Zobowiązanie wówczas wygasa tak, jakby wygasło przez zwykłe wykonanie, przy czym konieczną przesłanką wygaśnięcia zobowiązania – poza umową stron – jest rzeczywiste dokonanie świadczenia przez dłużnika.

Przeniesienie własności przez dłużnika na rzecz wierzyciela, będące w istocie spełnieniem świadczeń wobec wierzyciela, stanowi dostawę towaru w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy. W wyniku powyższego przeniesienia praw własności wierzyciel rozporządza powyższym prawem jak właściciel. Przeniesienie własności towarów w trybie art. 453 ustawy Kodeks cywilny stanowi zatem odpłatną dostawę w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług.

Ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje, co należy rozumieć przez czynność odpłatną. Jednak dla uznania, że dostawa towarów/świadczenie usługi podlega opodatkowaniu tym podatkiem, bezwzględnym warunkiem jest „odpłatność” za daną czynność, co wynika z ww. przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz/lub świadczenia usług) za wynagrodzeniem.

Należy zauważyć, że przepisy podatkowe nie zawierają jakichkolwiek ograniczeń, co do formy zapłaty. Wynagrodzenie (zapłata) nie musi nastąpić w formie świadczenia pieniężnego. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.

Zatem pod pojęciem odpłatności rozumieć należy prawo podmiotu sprzedającego towar lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego).

Z wniosku wynika, że umowa pożyczki pomiędzy X S.A. a Y S.A. została zawarta na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Środki pieniężne stanowiące przedmiot pożyczki znajdowały się na terytorium Polski, a ich przekazanie nastąpiło częściowo w drodze przelewu bankowego pomiędzy rachunkami bankowymi prowadzonymi przez banki mające siedzibę na terytorium Polski, a częściowo w formie niepieniężnej (datio in solutum), tj. poprzez – za zgodą Pożyczkodawcy – przeniesienie na jego rzecz prawa własności określonego składnika majątku o wartości odpowiadającej wysokości pozostałego do spłaty kapitału pożyczki wraz z należnymi odsetkami. Taka forma wykonania zobowiązania nie zmieniała jednak charakteru prawnego udzielonej pożyczki ani jej odpłatnego charakteru.

Państwa wątpliwości w zakresie podatku od towarów i usług dotyczą ustalenia, czy w świetle art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług czynność udzielenia pożyczki przez X S.A. na rzecz Y S.A. stanowi czynność zwolnioną z opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

Istota umowy pożyczki została zawarta w art. 720 § 1 Kodeksu cywilnego:

Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

W wyniku spełnienia świadczenia przez dającego pożyczkę, określone przedmioty majątkowe stają się własnością biorącego pożyczkę. Zasilają one jednak tylko czasowo majątek biorącego pożyczkę, który obowiązany jest do zwrotu, tj. do przeniesienia na drugą stronę własności tej samej ilości pieniędzy albo rzeczy tego samego rodzaju.

Czynność polegająca na udzieleniu pożyczki pieniężnej podlegającej oprocentowaniu stanowi odpłatne świadczenie usług i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Udzielenie pożyczki przez podatnika podatku od towarów i usług spełnia przesłanki uznania tej czynności za podlegające opodatkowaniu, niezależnie od częstotliwości i celu jej udzielenia, czy statusu nabywcy. Udzielenie bowiem pożyczki przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą, w związku z jej prowadzeniem, można identyfikować i zaliczać do zawodowej płaszczyzny jednostki, a więc uznać za rodzącą obowiązki w podatku od towarów i usług, nawet gdy ta czynność nie znajduje się w jej zakresie przedmiotowym.

Charakter i cechy usługi udzielenia pożyczki wskazują, że czynność ta mieści się w definicji pojęcia „działalność gospodarcza”. W świetle art. 15 ust. 2 zdanie drugie ustawy o VAT, działalność gospodarcza „obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych”. Niewątpliwie przekazanie środków pieniężnych (a zatem wartości o charakterze niematerialnym) na rzecz pożyczkobiorcy, na określony okres czasu, za ustalonym wynagrodzeniem (oprocentowaniem), uzyskiwanym w ustalonych okresach rozliczeniowych, stanowi wykorzystywanie tych środków w sposób ciągły i w celach zarobkowych. Usługa tego rodzaju mieści się zatem w pojęciu „działalność gospodarcza” zdefiniowanym w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

Ponadto należy zauważyć, że wpis przedmiotu działalności gospodarczej (wg klasyfikacji PKD) do rejestru KRS nie ma decydującego znaczenia dla określenia zakresu wykonywanej faktycznie działalności, a w konsekwencji do określenia czy podmiot prawa podatkowego z tytułu wykonywanych czynności staje się podatnikiem w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Podawany bowiem przy rejestracji podmiotów gospodarczych zakres działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności ma charakter orientacyjny. Ponadto, ewentualny brak danego kodu czynności wg klasyfikacji PKD w umowie spółki i wykonanie jej nie oznacza, że przedsiębiorca wykonuje czynność niezgodną z prawem.

Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz wskazane wyżej przepisy należy stwierdzić, że wskazana we wniosku czynność udzielenia pożyczki spełnia przesłanki uznania tej czynności za podlegającą opodatkowaniu. Udzielenie bowiem pożyczki przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą, w związku z jej prowadzeniem, można identyfikować i zaliczać do zawodowej płaszczyzny jednostki, a więc uznać za rodzące obowiązki w podatku od towarów i usług, zaś Pożyczkodawcę (Wnioskodawcę) uznać za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT.

W konsekwencji wskazana we wniosku czynność udzielenia przez Państwa – X S.A. (pożyczkodawcę) odpłatnej pożyczki pieniężnej na rzecz Y S.A., jako odpłatne świadczenie usług, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Ustawodawca zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi, bądź zwolnienie od podatku.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

W myśl art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy:

Zwalnia się od podatku usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę.

Stosownie do art. 43 ust. 22 ustawy:

Podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku usług, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, świadczonych na rzecz podatników, i wybrać ich opodatkowanie, pod warunkiem że:

1) jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny;

2) złoży naczelnikowi urzędu skarbowego pisemne zawiadomienie o wyborze opodatkowania tych usług przed początkiem okresu rozliczeniowego, od którego rezygnuje ze zwolnienia.

W myśl art. 43 ust. 23 ustawy:

Podatnik, o którym mowa w ust. 22, może, nie wcześniej niż po upływie 2 lat, licząc od początku okresu rozliczeniowego, od którego wybrał opodatkowanie usług, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, ponownie skorzystać ze zwolnienia od podatku tych usług, pod warunkiem złożenia naczelnikowi urzędu skarbowego pisemnego zawiadomienia o rezygnacji z opodatkowania, przed początkiem okresu rozliczeniowego, od którego ponownie będzie korzystał ze zwolnienia.

Powyższe zmiany przepisów umożliwiają wybór opodatkowania określonych usług, które dotychczas obligatoryjnie korzystały ze zwolnienia od podatku – w tym m.in. właśnie usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usług pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, a także zarządzania kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę, przy czym możliwość wyboru opcji opodatkowania dotyczy wyłącznie usług świadczonych na rzecz innych podatników, przy zachowaniu warunków określonych w art. 43 ust. 22 i 23 ustawy.

W odniesieniu do przedstawionego we wniosku opisu sprawy, należy wskazać, że czynność udzielenia przez Państwa – X S.A. (pożyczkodawcę) odpłatnej pożyczki pieniężnej na rzecz Y S.A. (pożyczkobiorcy), stanowi czynność mieszczącą się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu VAT, jako odpłatne świadczenie usług, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy. Z uwagi na to, że usługi te mieszczą się w zakresie czynności, o których mowa w cyt. art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy jako wymienione wprost w tym przepisie, usługi udzielenia przez Pożyczkodawcę - odpłatnej pożyczki pieniężnej na rzecz Pożyczkobiorcy – co do zasady - korzystają ze zwolnienia z podatku od towarów i usług na podstawie tego przepisu, niezależnie od dopuszczenia możliwości wykonania zobowiązania pożyczkowego w formie datio in solutum.

Powyższe zwolnienie może mieć zastosowanie pod warunkiem, że dla tej czynności Pożyczkodawca - nie wybierze opcji opodatkowania zgodnie i na warunkach zawartych w art. 43 ust. 22 ustawy o VAT.

Zatem kluczowe znaczenie dla zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy ma sposób postępowania Pożyczkodawcy w stosunku do czynności udzielenia pożyczki, w szczególności wybór sposobu jej opodatkowania. Obejmuje ono zarówno skorzystanie ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy, jak i ewentualną rezygnację z tego zwolnienia na podstawie cyt. wyżej art. 43 ust. 22 ustawy o VAT.

Z pisma uzupełniającego wniosek wynika, że z dniem (...) 2026 roku złożyli Państwo (pożyczkodawca) zawiadomienie, o którym mowa w cyt. art. 43 ust. 22 ustawy o VAT i tym samym zrezygnowali ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT dla usługi udzielenia odpłatnej pożyczki pieniężnej na rzecz Y S.A.(pożyczkobiorcy). Powyższe oznacza, że udzielona przez Państwa odpłatna pożyczka pieniężna na rzecz Y S.A. (pożyczkobiorcy) podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

Zatem, Państwa stanowisko, że czynność udzielenia oprocentowanej pożyczki pieniężnej przez X S.A. na rzecz Y S.A. stanowi odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, które korzysta ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 tej ustawy, jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Niniejsza interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie podatku od towarów i usług. Ocena prawna Państwa stanowiska w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych zostanie zawarta w odrębnym rozstrzygnięciu.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym. Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

-    Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-  Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

X S.A. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.