Interpretacja 0111-KDIB3-1.4012.144.2026.1.WN

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 lutego 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług w zakresie braku opodatkowania podatkiem od towarów i usług otrzymanej rekompensaty, braku obowiązku dokumentowania otrzymanych rekompensat fakturą oraz braku wpływu otrzymanej rekompensaty na prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego od zakupów towarów i usług służących wykonywaniu czynności opodatkowanych podatkiem VAT tj. usług przewozu w ramach publicznego transportu zbiorowego na liniach tramwajowych i autobusowych.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego

Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne w (…) S.A. z siedzibą w (…) (dalej: „MPK”, „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą w formie spółki akcyjnej (poprzednia forma prawna: spółka z o.o.). Jedynym wspólnikiem Spółki i jednocześnie jej założycielem jest Gmina Miasto (…) (dalej: „Gmina”), dysponująca 100% akcjami w jej kapitale zakładowym.

Spółka została utworzona w wykonaniu Uchwały Rady Miasta z dnia (…). nr (…), na mocy której MPK powierzono wykonywanie zadań własnych Gminy w zakresie publicznego transportu zbiorowego.

Zgodnie ze Statutem Spółki, jej podstawowym celem działalności jest realizacja zadań własnych Gminy w zakresie publicznego transportu zbiorowego. MPK jest podmiotem wewnętrznym, o którym mowa w art. 2 lit. j) rozporządzenia (WE) nr (…)   dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr (…) i (EWG) nr (…) (dalej: „Rozporządzenia (WE) nr 1370/2007”), podlegającym kontroli Gminy jako właściwego organu lokalnego, analogicznej do kontroli, jaką sprawuje ono nad własnymi służbami.

Spółka prowadzi pełną księgowość, opodatkowana jest podatkiem dochodowym od osób prawnych oraz podatkiem od towarów i usług. MPK jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług od dnia powstania Spółki. MPK wykonuje i będzie wykonywało czynności opodatkowane m.in. sprzedaż biletów jednorazowych i okresowych, sprzedaży usług obsługi i naprawy pojazdów mechanicznych, wynajem środków transportowych, wynajem nieruchomości, sprzedaży reklam, sprzedaż materiałów i inne. Spółka nie wykonuje żadnych zadań, które nie byłyby działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.

Spółka prowadzi także, jako poboczną działalność gospodarczą, ośrodek szkolenia kierowców (OSK) przy czym usługi świadczone w ramach tej działalności korzystają ze zwolnienia od podatku VAT. Od nabyć towarów i usług, które służą wyłącznie działalności OSK i mogą zostać bezpośrednio do niej przyporządkowane, Spółka nie odlicza podatku VAT. W odniesieniu do nabyć towarów i usług, których nie jest możliwe bezpośrednie przyporządkowanie do działalności opodatkowanej albo zwolnionej, Spółka stosuje zasady określone w art. 90 ust. 2-10 ustawy o podatku od towarów i usług, dokonując odliczenia podatku naliczonego z zastosowaniem proporcji ustalonej zgodnie z tymi przepisami. Zastosowanie wskazanych regulacji prowadzi do ustalenia proporcji w wysokości 100%, w związku z czym Spółka odlicza w całości podatek naliczony od tych nabyć.

W dniu (…) pomiędzy Gminą a MPK została zawarta umowa wykonawcza o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego nr (…) (dalej: „Umowa"). Przedmiotem Umowy jest wykonywanie przez Spółkę zadania własnego Gminy w zakresie przewozów autobusowych i tramwajowych w komunikacji miejskiej (dalej: „Przedmiot Umowy”). Umowa została zawarta w oparciu o przepisy Rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 oraz ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (dalej: „u.p.t.z.”).

Umowa określa szczegółowe zasady, na jakich MPK będzie wykonywało Przedmiot Umowy, w ogólnym publicznym interesie gospodarczym, na liniach autobusowych komunikacji miejskiej organizowanej przez Gminę, obejmującej obszar Gminy Miasta oraz obszar Gmin, które zawarły lub zawrą z Gminą Miastem porozumienia międzygminne w sprawie powierzenia Gminie Miasto zadania organizacji publicznego transportu zbiorowego na swoim obszarze oraz na liniach tramwajowych komunikacji miejskiej organizowanej przez Gminę Miasto, obejmującej obszar Gminy Miasta.

Wpływy ze sprzedaży biletów (opłaty za przewóz), jak również z innych opłat, o których mowa w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (dalej: „Prawo przewozowe”), za usługę świadczoną w zakresie publicznego transportu zbiorowego, stanowią przychód MPK z tytułu wykonywania Przedmiotu Umowy. Spółka zobowiązana jest do sprzedaży biletów według ich cen jednostkowych zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami taryfowymi, z zastrzeżeniem, że w celu wygenerowania większego ruchu pasażerskiego, MPK ma prawo do zawierania umów hurtowych sprzedaży biletów z innymi podmiotami, w których ceny biletów mogą zostać pomniejszone o rabat, nie większy jednak niż 5%.

Należy zauważyć, że ustalanie opłat za przewóz oraz innych opłat, o których mowa w Prawie przewozowym, za usługę świadczoną przez operatora w zakresie publicznego transportu zbiorowego, należy do ustawowych zadań organizatora publicznego transportu zbiorowego. Opłaty za usługi przewozowe w komunikacji miejskiej powierzonej do realizacji przez Gminę, reguluje obecnie zarządzenie nr (…) Prezydenta Miasta z dnia (…) w sprawie zmiany zarządzenia nr (…) Prezydenta Miasta z dnia (…) w sprawie ustalenia opłat za usługi przewozowe w komunikacji miejskiej powierzonej do realizacji przez gminę a, wydane na podstawie art. 7 ust. 4 pkt 3 oraz art. 15 ust. 1 pkt 10 u.p.t.z.

Uzyskiwane przychody ze sprzedaży biletów nie rekompensują jednak MPK kosztów prowadzonej działalności przewozowej. Spółka już w momencie tworzenia była narażona na osiąganie straty finansowej, co wynika z publicznej interwencji w regulacje taryfowe i ofertę przewozową. Poza przewozami autobusowymi i tramwajowymi w komunikacji miejskiej (działalność podstawowa), MPK wykonuje co prawda również działalność poboczną, tj. usługi reklamy, wynajmy, szkolenia kierowców, usługi diagnostyczne, warsztatowe i budowlane, sprzedaż materiałów, z której to działalności przeznacza zyski na pokrywanie straty z działalności podstawowej. Jednakże łączne zyski Spółki z tytułu działalności pobocznej nie wystarczają na pokrywanie kosztów działalności podstawowej - komunikacyjnej.

Wobec powyższego, MPK ma przyznawaną tzw. rekompensatę z tytułu wykonywania zadań przewozowych w zakresie publicznego transportu zbiorowego, powierzonych do realizacji w trybie władczym. Przedmiotowa rekompensata ma za zadanie częściowo pokryć koszty związane z wykonywaniem podstawowej działalności gospodarczej z zakresu publicznego transportu zbiorowego. Na podstawie zawartej umowy wykonawczej, Spółce przysługuje rekompensata z tytułu poniesionych kosztów wynikających z wykonywania Przedmiotu Umowy zgodnie z zasadami określonymi w załączniku do Rozporządzenia (WE) nr 1370/2007.

Kwota rekompensowanych kosztów wykonywania Przedmiotu Umowy jest ustalana dla każdego roku obowiązywania Umowy, odrębnie dla linii tramwajowych i autobusowych, z podziałem na Miasto i poszczególne Gminy, zgodnie z Załącznikiem nr (…) do Umowy („…”). Kalkulacja planowanego do rekompensaty kosztu jednego wozokilometra na następny rok kalendarzowy, jest przedstawiona przez Spółkę do (…) roku poprzedzającego. Po akceptacji przez Gminę, strony przyjmują Załącznik nr (…) do Umowy na rok następny w drodze pisemnego aneksu do Umowy.

Płatności na pokrycie rekompensowanych kosztów należnych MPK z tytułu realizacji Przedmiotu Umowy następują w cyklach miesięcznych, na podstawie składanych Gminie przez Spółkę wniosków o rekompensatę, tj. odpowiednich not księgowych, wystawianych przez MPK. Spółka otrzymuje rekompensatę kosztów wykonywania Przedmiotu Umowy ustaloną w oparciu o wskaźnik wykonanych wozokilometrów i stawki za jeden wozokilometr.

Roczna rekompensata kosztów wykonywania Przedmiotu Umowy, będąca sumą płatności miesięcznych, ujmowana jest w rachunku ustalenia należnej rekompensaty (ex post). Roczna rekompensata wyliczana jest na zasadach określonych w Załączniku do Rozporządzenia (WE) nr 1370/2007. Wysokość rekompensaty nie może przekroczyć kwoty niezbędnej do pokrycia całości kosztów związanych z wykonywaniem Przedmiotu Umowy, przy uwzględnieniu przychodów Operatora z tytułu wykonywania Przedmiotu Umowy i rozsądnego zysku. Zgodnie z ust. 6 Załącznika do Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007, przez "rozsądny zysk" należy rozumieć stopę zwrotu z kapitału, która w danym państwie członkowskim uznawana jest za normalną dla tego sektora i w której uwzględniono ryzyko lub brak ryzyka ingerencji organu publicznego ponoszone przez podmiot świadczący usługi publiczne.

Należy wskazać, że otrzymywana od Gminy rekompensata nie ma bezpośredniego wpływu na kwotę należną - cenę świadczonych usług dla konsumenta, nie stanowi dopłaty do ceny świadczonej usługi, a jej istotą jest jedynie pokrycie kosztów powierzonej do wykonania działalności gospodarczej stanowiącej statutowe zadanie Spółki i będące także jednym z zadań własnych Gminy.

Bezpośrednim odbiorcą świadczonych przez MPK usług (prowadzonej działalności gospodarczej) są pasażerowie komunikacji miejskiej. Spółka nie świadczy usług na rzecz Gminy, lecz na rzecz potencjalnych podróżnych, a wynagrodzenie z tego tytułu stanowią kwoty uzyskane przez Spółkę ze sprzedaży biletów na rzecz pasażerów. Brak jest zatem bezpośredniego związku pomiędzy kwotą rekompensaty a wynagrodzeniem z tytułu świadczenia usług zbiorowego transportu publicznego.

Podkreślić należy, że rekompensata, którą otrzymuje Spółka od Gminy na pokrycie kosztów związanych z wykonywaniem usług przewozowych nie wpływa na cenę biletu, czyli na cenę świadczonej usługi. Wysokość ceny biletu uzależniona jest wyłącznie od zarządzenia Prezydenta Miasta i jest pochodną oczekiwań społecznych, a także możliwości finansowych pasażerów, a nie rzeczywistych kosztów usługi przewozowej świadczonej przez MPK. Reasumując, cena biletów nie jest uzależniona od otrzymywanej przez Spółkę rekompensaty. Otrzymywana od Gminy rekompensata służy częściowemu pokryciu kosztów poniesionych w związku z wykonywaniem powierzonej działalności przewozowej, a nie stanowi wynagrodzenia za świadczone usługi.

Wnioskodawca wskazuje, że w odniesieniu do przedstawionego zagadnienia uzyskał - w zbliżonym stanie faktycznym - interpretacje indywidualne wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach w dniu 18 marca 2015 r., znak: IBPP1/443-1237/14/MS oraz w dniu 7 stycznia 2016 r., znak IBPP3/4512-886/15/MN, a także przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w dniu 16 maja 2025 r., znak 0111-KDIB3-2.4012.325.2021.16.DK. W interpretacjach tych potwierdzono w szczególności, że otrzymanie przez MPK rekompensaty nie podlega opodatkowaniu VAT, nie powinno być dokumentowane fakturą, a Spółka ma prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego z tytułu dokonywanych przez nią zakupów towarów i usług związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą.

Powodem złożenia niniejszego wniosku jest zmiana stanu faktycznego polegająca na zawarciu w dniu (…) r. pomiędzy Gminą a MPK nowej umowy wykonawczej o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego nr (…), która obowiązuje od dnia 1 stycznia 2026 r. i reguluje zadania związane ze świadczeniem usług przewozu w ramach publicznego transportu zbiorowego zarówno na liniach tramwajowych, jak i autobusowych, a także zasady otrzymywania rekompensaty z tego tytułu.

Do dnia (…) zadania związane ze świadczeniem usług przewozu w ramach publicznego transportu zbiorowego na liniach tramwajowych i komunikacji zastępczej autobusowej za tramwaje oraz zasady otrzymywania rekompensaty z tego tytułu regulowała umowa nr (…) z dnia (…) na świadczenie usług przewozowych dotycząca realizacji zadania własnego Miasta w zakresie lokalnego transportu zbiorowego. Zadania związane ze świadczeniem usług przewozu w ramach publicznego transportu zbiorowego na liniach autobusowych oraz zasady otrzymywania rekompensaty z tego tytułu regulowała natomiast umowa nr (…) z dnia (…) o świadczenie usług przewozu w ramach publicznego transportu zbiorowego na liniach autobusowych.

Pytania

  1. Czy w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym rekompensaty otrzymywane przez Wnioskodawcę od Gminy Miasto na podstawie umowy wykonawczej o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego z dnia (…) nr (…), podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

  2. Czy w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym rekompensaty otrzymywane przez Wnioskodawcę od Gminy Miasto na podstawie umowy wykonawczej o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego z dnia (…) r., nr (…), powinny zostać udokumentowane przez Wnioskodawcę fakturą?

  3. Czy w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia w pełnej wysokości podatku naliczonego od prawidłowo udokumentowanych zakupów towarów i usług służących wykonywaniu usług przewozu w ramach publicznego transportu zbiorowego, czy też ze względu na otrzymywane rekompensaty Wnioskodawca powinien dokonywać odliczenia podatku naliczonego z uwzględnieniem proporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2a-2h ustawy o VAT?

Państwa stanowisko

Zdaniem Spółki, w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, rekompensaty otrzymywane przez Wnioskodawcę od Gminy Miasto na podstawie umowy wykonawczej o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego z dnia (…), nr (…), nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej "podatkiem", podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Jak wynika z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:

  1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie;

  2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;

  3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu; między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;

  4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;

  5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;

  6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;

  7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT przez świadczenie usług, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;

3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Z powyższego wynika, że definicja świadczenia usług ma charakter dopełniający definicję dostawy towarów i jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatników w ramach ich działalności gospodarczej. Przez świadczenie należy zatem rozumieć każde zachowanie się na rzecz innego podmiotu.

Aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Zatem, opodatkowanym świadczeniem usług jest każda transakcja podatnika w ramach jego działalności gospodarczej, która nie została wymieniona jako dostawa towarów, przy czym do uznania czynności za usługę konieczne jest istnienie odbiorcy usługi.

Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Spółki, rekompensaty otrzymywane przez nią od Gminy na podstawie umowy wykonawczej o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego z dnia (…), nr (…), nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Należy uznać, że rekompensata, którą Spółka otrzymuje od Gminy w związku z wykonywaniem przez nią powierzonego zadania własnego Gminy w zakresie publicznego transportu zbiorowego, nie stanowi wynagrodzenia z tytułu usług wykonywanych na rzecz Gminy i tym samym nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Pomiędzy Spółką a Gminą istnieje wprawdzie stosunek prawny, jednakże związany jedynie z relacją organ publiczny - podmiot wewnętrzny, w związku z czym w ramach tego stosunku bezpośrednim i ostatecznym beneficjentem są wyłącznie pasażerowie korzystający z usług transportu miejskiego. Brak jest zatem podstaw aby twierdzić, że pomiędzy Spółką a Gminą istnieje jakiekolwiek obustronne i ekwiwalentne świadczenie. Spółka nie świadczy usług na rzecz Gminy, lecz na rzecz potencjalnych pasażerów, a wynagrodzenie z tego tytułu stanowią kwoty uzyskiwane przez Spółkę ze sprzedaży biletów na rzecz pasażerów, przy czym wypłacana rekompensata nie ma wpływu na cenę biletów.

Rekompensata stanowi częściowy zwrot kosztów z tytułu wykonywania zadań publicznych. Otrzymana rekompensata od Gminy nie stanowi bezpośredniej dopłaty związanej z wykonywaniem usług przewozowych, gdyż nie wpływa wprost na wysokość ceny tych usług, a celem jej jest dofinansowanie działalności przewozowej powierzonej Spółce przez Gminę. Rekompensata, którą otrzymuje Spółka od Gminy, przeznaczona jest na pokrycie kosztów związanych z wykonywaniem usług przewozowych i nie wpływa na cenę biletu. Oznacza to, że ma charakter ogólny, jej celem jest częściowe pokrycie ogółu kosztów ponoszonych w związku z wykonywaniem zadań publicznych przez Spółkę, natomiast nie ma bezpośredniego (ani nawet jakiegokolwiek) wpływu na cenę świadczonych usług.

W ocenie Spółki otrzymywana rekompensata nie wypełnia zatem dyspozycji art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, gdyż nie stanowi ona wynagrodzenia z tytułu świadczenia usług wykonywanych na rzecz Gminy (MPK świadczy usługi na rzecz pasażerów).

Ponadto wypłacana przez Gminę rekompensata nie wypełnia dyspozycji art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, ponieważ jej wypłata nie ma bezpośredniego wpływu na cenę świadczonych usług publicznego transportu zbiorowego dla korzystających z tegoż transportu.

Jak wynika art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.

Przepis art. 29a ust. 1 ustawy o VAT jest ścisłym odzwierciedleniem przepisu art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: „Dyrektywa VAT”), który stanowi, że w odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług innych niż te, o których mowa w art. 74-77, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.

Z powołanych wyżej przepisów wynika więc, że nie wszystkie dopłaty (dotacje, subwencje i inne wpłaty o podobnym charakterze) otrzymane przez podatnika od osoby trzeciej w związku z dostawą towarów lub świadczeniem usług będą zaliczane do podstawy opodatkowania. Warunkiem jest ich bezpośredni wpływ (związek) na cenę towarów lub usług dostarczanych lub świadczonych przez podatnika.

Na gruncie opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, otrzymywana przez Spółkę od Gminy rekompensata nie ma natomiast bezpośredniego wpływu na cenę świadczonych przez MPK usług na rzecz pasażerów, nie stanowi dopłaty do ceny wykonywanych usług, a jej istotą jest pokrycie kosztów działalności statutowej. Rekompensata jest przekazywana w związku z wyrównaniem kosztów świadczonej usługi przewozowej.

Bardzo istotnym jest, że to nie MPK ustala cenę biletów, ale jak wskazano powyżej Prezydent Miasta w formie zarządzenia. Spółka jest podmiotem wewnętrznym, nie działającym na zasadach komercyjnych, a przez rekompensaty Gmina partycypuje w kosztach działalności Spółki, stanowiącej realizację zadań publicznych. Istotnym jest, że przy przyznaniu rekompensaty uwzględniane są koszty działalności Spółki, a nie wartość konkretnie świadczonych usług.

Należy wskazać, że wyrażony przez Wnioskodawcę pogląd znajduje potwierdzenie w wydanych dla Spółki - w zbliżonym stanie faktycznym (tj. na gruncie poprzednio obowiązujących umów wykonawczych) - interpretacjach indywidualnych przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach w dniu 18 marca 2015 r., znak: IBPP1/443-1237/14/MS, a także przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w dniu 16 maja 2025 r., znak 0111-KDIB3-2.4012.325.2021.16.DK. W interpretacjach tych potwierdzono, że otrzymanie przez Spółkę rekompensaty nie podlega opodatkowaniu VAT.

Co istotne, ostatnia z ww. interpretacji została wydana przy uwzględnieniu wiążących wytycznych wynikających z prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 17 marca 2022 r., sygn. akt I SA/GI 1515/21 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 listopada 2024 r., sygn. akt I FSK 1141/22. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w ww. sprawie podzielił ocenę Sądu I instancji, że opisane we wniosku Spółki o udzielenie interpretacji indywidualnej rekompensaty za świadczone usługi przewozowe nie mogą być uznane za dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, zaliczane do podstawy opodatkowania, o której mowa art. 29a ust. 1 ustawy o VAT. Rekompensaty te nie mają bowiem bezpośredniego wpływu na ceny za usługi.

Taka wykładnia art. 29a ust. 1 ustawy o VAT pozostaje zgodna z utrwaloną już linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. np. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2023 r., sygn. akt I FSK 2264/19; z dnia 1 lutego 2023 r., sygn. akt I FSK 2308/19, z dnia 28 marca 2023 r., sygn. akt I FSK 974/22; z dnia 19 kwietnia 2023 r., sygn. akt I FSK 419/20; z dnia 27 maja 2025 r., sygn. akt I FSK 262/22; z dnia 11 lipca 2025 r., sygn. akt I FSK 520/22; z dnia 21 sierpnia 2025 r., sygn. akt I FSK 1092/22; z dnia 19 września 2025 r., sygn. akt I FSK 1150/22). W orzeczeniach tych NSA jednolicie przyjmuje, że rekompensaty za świadczone usługi przewozowe nie mogą być uznane za dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, zaliczane do podstawy opodatkowania, o której mowa w art. 29 ust. 1 ustawy o VAT, albowiem nie mają bezpośredniego wpływu na cenę usług świadczonych przez operatora.

Nie można również pominąć kluczowego dla oceny przedmiotowego zagadnienia wyroku TSUE z dnia 8 maja 2025 r., sygn. akt C-615/23, w którym Trybunał orzekł, że art. 73 Dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że zryczałtowana rekompensata wypłacana przez jednostkę samorządu terytorialnego przedsiębiorstwu świadczącemu usługi publicznego transportu zbiorowego i mająca na celu pokrycie strat poniesionych w ramach świadczenia tych usług nie wchodzi w zakres podstawy opodatkowania tego przedsiębiorstwa.

Mając na uwadze powołane wyżej przepisy prawa podatkowego oraz zaistniały stan faktyczny należy stwierdzić, że rekompensata, którą Spółka otrzymuje od Gminy, jako że służy wyrównaniu kosztów działalności Spółki, nie stanowi podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Ad. 2.

Zdaniem Spółki, w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, rekompensaty otrzymywane przez Wnioskodawcę od Gminy Miasto na podstawie umowy wykonawczej o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego z dnia (…), nr (…), nie powinny zostać udokumentowane przez Wnioskodawcę fakturą.

 

Na podstawie art. 106b ust. 1 ustawy o VAT, podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:

   1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem;

   2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;

   3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w pkt 1;

   4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:

 a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4, c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 1b.

Powyższe oznacza, że podatnik, który wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na rzecz innego podatnika jest zobowiązany do wystawienia faktury.

Skoro rekompensaty otrzymywane przez MPK od Gminy nie podlegają jednak opodatkowaniu podatkiem VAT, to ich otrzymanie przez Spółkę nie stanowi zdarzenia, które powinno zostać udokumentowane fakturą. W ocenie Spółki, właściwym sposobem udokumentowania przedmiotowych rekompensat powinna być natomiast nota księgowa wystawiona zgodnie z przepisami o rachunkowości.

Należy wskazać, że wyrażony przez Wnioskodawcę pogląd znajduje potwierdzenie w wydanych dla Spółki - w zbliżonym stanie faktycznym - interpretacjach indywidualnych przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach w dniu 18 marca 2015 r., znak: IBPP1/443-1237/14/MS, a także przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w dniu 16 maja 2025 r., znak 0111-KDIB3-2.4012.325.2021.16.DK. W interpretacjach tych potwierdzono, że otrzymanie przez Spółkę rekompensaty od Gminy nie powinno być dokumentowane fakturą. Takie samo stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w prawomocnym wyroku z dnia 17 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 1515/21, wydanym na gruncie analogicznej sprawy Spółki.

Ad. 3.

Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, przysługuje mu prawo do odliczenia w pełnej wysokości podatku naliczonego od prawidłowo udokumentowanych zakupów towarów i usług służących wykonywaniu usług przewozu w ramach publicznego transportu zbiorowego. Nie powinien on dokonywać odliczenia podatku naliczonego z uwzględnieniem proporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2a-2h ustawy o VAT ze względu na otrzymywane rekompensaty.

W myśl art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Jak wynika z art. 86 ust. 2 pkt 1 kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu: a) nabycia towarów i usług, b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.

Zatem prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, tj. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Tak skonstruowana zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.

Ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy o VAT. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Z uwagi na brzmienie cytowanych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług należy zauważyć, że obowiązkiem podatnika jest przypisanie konkretnych wydatków do określonego rodzaju sprzedaży, z którymi wydatki te są związane. Podatnik ma zatem obowiązek odrębnego określenia, z jakim rodzajem działalności będzie związany podatek wynikający z otrzymanych faktur zakupu, czyli dokonania tzw. alokacji podatku.

Zgodnie z art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, w przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej, zwanym dalej "sposobem określenia proporcji". Sposób określenia proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć.

 

Jak wynika z art. 86 ust. 2b ustawy o VAT, sposób określenia proporcji najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, jeżeli:

   1) zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej czynności opodatkowane oraz

   2) obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe.

W oparciu o art. 86 ust. 2g ustawy o VAT, proporcję określa się procentowo w stosunku rocznym. Proporcję tę zaokrągla się w górę do najbliższej liczby całkowitej. Przepisy art. 90 ust. 5, 6, 9a, 10 i 10c-10g stosuje się odpowiednio.

Zgodnie z art. 86 ust. 2h ustawy o VAT, w przypadku gdy podatnik, dla którego sposób określenia proporcji wskazują przepisy wydane na podstawie ust. 22, uzna, że wskazany zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 22 sposób określenia proporcji nie będzie najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez niego nabyć, może zastosować inny bardziej reprezentatywny sposób określenia proporcji.

Ponadto należy zauważyć, że w przypadku wykonywania w ramach działalności gospodarczej czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług oraz zwolnionych od podatku, należy mieć na uwadze uregulowania zawarte w art. 90 ustawy o VAT. Powyższe przepisy stanowią uzupełnienie regulacji art. 86 ww. ustawy.

Zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy o VAT, w stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.

Przepis art. 90 ust. 2 ustawy o VAT stanowi, że jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust. 1, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z zastrzeżeniem ust. 10.

 

Zgodnie z art. 90 ust. 10 ustawy o VAT, w przypadku gdy proporcja określona zgodnie z ust. 2-8:

    1) przekroczyła 98% oraz kwota podatku naliczonego niepodlegająca odliczeniu, wynikająca z zastosowania tej proporcji, w skali roku, była mniejsza niż 10 000 zł - podatnik ma prawo uznać, że proporcja ta wynosi 100%; 

    2) nie przekroczyła 2% - podatnik ma prawo uznać, że proporcja ta wynosi 0%.

Podkreślić również należy, że aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, w pierwszej kolejności winien spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go - dla tej czynności - za podatnika podatku od towarów i usług, działającego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Spółki, przysługuje jej prawo do odliczenia w pełnej wysokości podatku naliczonego od prawidłowo udokumentowanych zakupów towarów i usług służących wykonywaniu usług przewozu w ramach publicznego transportu zbiorowego.

Nie powinna ona natomiast odliczać podatku naliczonego z uwzględnieniem proporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2a-2h ustawy o VAT, ze względu na otrzymywane rekompensaty.

Należy zauważyć, że przepisy ustawy o VAT nie wiążą prawa do odliczenia podatku ze źródłem pochodzenia środków finansowych przeznaczonych na zakup towarów i usług, przy nabyciu których podatek został naliczony. Przepisy ww. ustawy nie wyłączają prawa do odliczenia podatku naliczonego w przypadku dokonywania zakupów ze środków finansowych otrzymanych w postaci dotacji lub darowizn. W związku z tym, otrzymanie przez Spółkę częściowego zwrotu ponoszonych kosztów w formie rekompensaty nie powinno pozbawiać Spółki prawa do całkowitego lub częściowego odliczenia podatku naliczonego z tytułu zakupów związanych z wykonywaniem czynności opodatkowanych VAT. Zatem dla ustalenia prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego podstawowe znaczenie ma związek dokonanych zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi, natomiast bez znaczenia pozostaje źródło pochodzenia środków finansowych na pokrycie ww. zakupów. Jednak przy ustalaniu tego prawa należy mieć na uwadze ograniczenie wynikające z art. 88 ustawy o VAT.

Podsumowując, w przypadku spełnienia podstawowej pozytywnej przesłanki warunkującej prawo do odliczenia podatku naliczonego, jaką jest związek zakupów z wykonywaniem czynności opodatkowanych, MPK - będącemu czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT w sytuacji wykonywania przez Spółkę tylko zadań będących działalnością gospodarczą - stosownie do treści art. 86 ust. 1 w zw. z art. 90 ustawy o VAT, będzie przysługiwać prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego wykazanego w fakturach dokumentujących te zakupy przy spełnieniu ww. warunków.

Przepisy art. 86 ust. 2a-2h ustawy o VAT odnoszą się natomiast do sposobu określenia proporcji przez podatnika w przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, w sytuacji gdy nie jest możliwe przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika.

Tymczasem MPK nie wykonuje żadnych zadań, które nie byłyby działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o VAT. Zatem w przypadku Spółki, w przedstawionym opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, przepisy art. 86 ust. 2a-2h ustawy o VAT nie mają zastosowania.

Spółka prowadzi także, jako poboczną działalność gospodarczą, ośrodek szkolenia kierowców (OSK), przy czym usługi świadczone w ramach tej działalności korzystają ze zwolnienia od podatku VAT. Od nabyć towarów i usług, które służą wyłącznie działalności OSK i mogą zostać bezpośrednio do niej przyporządkowane, Spółka nie odlicza podatku VAT. W odniesieniu do nabyć towarów i usług, których nie jest możliwe bezpośrednie przyporządkowanie do działalności opodatkowanej albo zwolnionej, Spółka stosuje zasady określone w art. 90 ust. 2-10 ustawy o podatku od towarów i usług, dokonując odliczenia podatku naliczonego z zastosowaniem proporcji ustalonej zgodnie z tymi przepisami. Zastosowanie wskazanych regulacji prowadzi do ustalenia proporcji w wysokości 100%, w związku z czym Spółka odlicza w całości podatek naliczony od tych nabyć.

Wyrażony przez Wnioskodawcę pogląd znajduje potwierdzenie w wydanych dla Spółki - w zbliżonym stanie faktycznym - interpretacjach indywidualnych przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach w dniu 7 stycznia 2016 r., znak: IBPP3/4512-886/15/MN, a także przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w dniu 16 maja 2025 r., znak 0111-KDIB3-2.4012.325.2021.16.DK. W interpretacjach tych potwierdzono, że Spółka ma prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego z tytułu dokonywanych przez nią zakupów towarów i usług związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą.

W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego od prawidłowo udokumentowanych zakupów towarów i usług służących wykonywaniu usług przewozu w ramach publicznego transportu zbiorowego, podatek naliczony od ww. zakupów winien być odliczony w pełnej wysokości oraz nie ma ona obowiązku stosowania przepisów art. 86 ust. 2a-2h ustawy o VAT, bez względu na otrzymywane rekompensaty.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”:

Jak wynika z treści art. 2 pkt 6 ustawy:

Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:

Definicja świadczenia usług ma charakter dopełniający definicję dostawy towarów i jest wyrazem realizacji powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatnika w ramach działalności gospodarczej.

Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do „grona” usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w rozumieniu art. 7 ustawy.

Zatem każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi, co do zasady, usługę w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej muszą być przy tym spełnione następujące warunki:

- w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,

- świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie).

Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym, pomiędzy jej wykonaniem, a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną czynność w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.

Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.

Zatem pod pojęciem odpłatności rozumieć należy prawo podmiotu sprzedającego towar lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego).

Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy podatku od towarów i usług, podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie (dostawa lub usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Taka konstrukcja definicji świadczenia usług jest wyrazem zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji dokonywanych w ramach profesjonalnego obrotu gospodarczego.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem działa jako podatnik VAT.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

Przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług stanowią implementację art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, str. 1, ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady.

Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:

Powyższe przepisy wskazują, że czynność podlega opodatkowaniu, jeśli podmiot wykorzystuje w sposób ciągły w celach zarobkowych swój majątek.

Z powyższych konstrukcji prawnych jednoznacznie wynika, że wykonując opisane we wniosku czynności spełniające definicję działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 ustawy, działają Państwo w charakterze podatnika podatku VAT.

Dla uzyskania statusu podatnika VAT nie ma znaczenia rezultat prowadzonej działalności. Podatnikiem będzie podmiot prowadzący działalność gospodarczą bez względu na to, czy przynosi ona zyski. Podatnikami VAT są również podmioty, których cel działalności nie jest związany z prowadzeniem działalności komercyjnej nastawionej na osiąganie zysków lub też przeznaczające uzyskane zyski na cele społecznie użyteczne (charytatywne, kulturalne, naukowe, itd.).

Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzenia wymaga, że gdyby nawet podatnik nie osiągnął z tytułu prowadzonej działalności dochodu, to nie zmienia to faktu, że wykonując czynności będące przedmiotem działalności gospodarczej wystąpi w charakterze podatnika podatku VAT - bowiem będzie świadczył w tym zakresie usługi, które podlegają VAT. W konsekwencji, oznacza to, że jeżeli podmiot uzyska jakąkolwiek zapłatę za te usługi w sensie ekonomicznym (nawet bilansując tylko poniesione w związku z nim wydatki), to owe wynagrodzenie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT według właściwych reguł.

Zasady finansowania przewozów o charakterze publicznym zostały uregulowane w ustawie z 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 285 ze zm.), dalej „ustawa o publicznym transporcie zbiorowym”.

Art. 4 ust. 1 pkt 15 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym stanowi, że:

Stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:

Zgodnie z art. 8 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:

W myśl art. 50 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:

Stosownie do art. 51 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:

Zgodnie z art. 51 ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:

W myśl art. 12 ust. 1 pkt 3 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:

W myśl art. 12 ust. 2 pkt 6 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:

W myśl art. 52 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:

Z kolei na mocy art. 29a ust. 1 ustawy o VAT:

Jednocześnie, zgodnie z art. 29a ust. 6 ustawy:

Art. 29a ust. 7 ustawy stanowi, że:

Z powyższych przepisów wynika, że, co do zasady, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi wartość otrzymanego świadczenia, które dostawca lub świadczący usługę otrzymuje lub powinien otrzymać od kupującego. Przepis art. 29a ust. 6 i ust. 7 ustawy wymienia elementy, które powinny być wliczane bądź nie powinny być wliczane do podstawy opodatkowania.

Włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to dotacja, subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą towaru lub świadczeniem usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio przeznaczone na dofinansowanie konkretnego towaru, czy też konkretnego rodzaju usługi. Gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z dostawą lub świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenach obniżonych, płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Nie jest natomiast podstawą opodatkowania ogólna dotacja (subwencja, inna dopłata o podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą towaru lub świadczeniem usługi.

Z treści powołanych przepisów wynika, że podstawę opodatkowania w podatku od towarów i usług stanowi wynagrodzenie, które dostawca lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu dostawy towarów albo świadczenia usług. Wynagrodzenie to oznacza wartość rzeczywiście otrzymaną (lub która ma być otrzymana) w konkretnym przypadku.

Dla określenia, czy dane dotacje (subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze) są czy też nie są opodatkowane istotne są szczegółowe warunki ich przyznawania, określające cele realizowanego w określonej formie dofinansowania.

Kryterium uznania dotacji za stanowiącą podstawę opodatkowania jest zatem stwierdzenie, że dotacja dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast dotacje niedające się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, nie stanowią podstawy opodatkowania w rozumieniu przepisu art. 29a ust. 1 ustawy.

Włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to dotacja, subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą towaru lub świadczeniem usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio przeznaczone na dofinansowanie konkretnego towaru czy też konkretnego rodzaju usługi. Nie jest więc podstawą opodatkowania ogólna dotacja (subwencja, inna dopłata o podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą towaru lub świadczeniem usługi.

W przypadku natomiast, gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z dostawą lub świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenach obniżonych, płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

Zatem, podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług zwiększa się tylko o takie dotacje, które w sposób bezwzględny i bezpośredni są związane z daną dostawą towarów lub świadczeniem usług. Jeżeli jednak taki bezpośredni związek nie występuje, dofinansowanie ogólne – na pokrycie kosztów działalności nie zwiększa podstawy opodatkowania, a tym samym nie podlega opodatkowaniu.

Przepis art. 29a ust. 1 ustawy jest odpowiednikiem art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady, zgodnie z którym:

Opodatkowanie subwencji (dotacji) stanowi wyjątek od zasad ogólnych wspólnego systemu VAT. Nie wszystkie subwencje (dotacje) stanowią element podstawy opodatkowania VAT. Jedynie takie, które są subwencjami (dotacjami) związanymi bezpośrednio z ceną dostawy towarów czy ceną świadczenia usług. Wyjątek ten należy interpretować w sposób ścisły. Wykładnia ścisła prowadzi do wniosku, że tylko subwencje bezpośrednio wpływające na cenę transakcji podlegają opodatkowaniu. Natomiast inne subwencje (dotacje) nie wchodzą tym samym do podstawy opodatkowania, a w konsekwencji nie podlegają opodatkowaniu VAT.

Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że na podstawie umowy z dnia (…) nr (…) zawartej z Gminą, świadczą Państwo usługi przewozu osób zarówno na liniach tramwajowych jak i autobusowych w publicznym transporcie zbiorowym. W ramach realizacji umowy mają Państwo przyznawaną tzw. rekompensatę z tytułu wykonywania zadań przewozowych w zakresie publicznego transportu zbiorowego, powierzonych do realizacji w trybie władczym. Przedmiotowa rekompensata ma za zadanie częściowo pokryć koszty związane z wykonywaniem podstawowej działalności gospodarczej z zakresu publicznego transportu zbiorowego. Rekompensata, którą Państwo otrzymują od Gminy na pokrycie kosztów związanych z wykonywaniem usług przewozowych nie wpływa na cenę biletu, czyli na cenę świadczonej usługi. Otrzymywana od Gminy rekompensata służy częściowemu pokryciu kosztów poniesionych w związku z wykonywaniem powierzonej działalności przewozowej, a nie stanowi wynagrodzenia za świadczone usługi.

Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą braku obowiązku opodatkowania podatkiem od towarów i usług otrzymywanych rekompensat.

Odnosząc się do okoliczności sprawy zasadnym jest odwołanie się do wyroku TSUE z 8 maja 2025 r. w sprawie C‑615/23 (Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przeciwko P. S.A.). Przedmiotem tego wyroku jest bowiem sytuacja, w której Spółka realizująca (na podstawie umowy zawartej z jednostką samorządu terytorialnego) publiczny transport zbiorowy, pokrywa część kosztów z wpływów z biletów, a pozostałą część uzyskuje w formie rekompensaty od tej jednostki działającej jako organizator.

W wyroku tym TSUE wskazał, że:

Jak wynika z wniosku, otrzymują Państwo rekompensatę w celu pokrycia kosztów związanych ze świadczeniem przez Państwa usług przewozu osób w publicznym transporcie zbiorowym, na podstawie umowy wykonawczej zawartej w oparciu o zasady dotyczące realizacji usług transportu publicznego zgodnie z przepisami Rozporządzenia (WE) nr 1370/2007. Zatem rekompensata, którą Państwo otrzymują nie stanowi wynagrodzenia za konkretne świadczenie realizowane przez Państwa na rzecz konkretnego pasażera, lecz służy częściowemu pokryciu kosztów realizowanej przez Państwa działalności w zakresie publicznego transportu zbiorowego. W analizowanym przypadku nie zachodzi bezpośredni związek między otrzymaną rekompensatą a ceną biletu czy konkretnym świadczeniem na rzecz pasażera. Organizator transportu – jednostka samorządu terytorialnego tj. Gmina - nie nabywa od Państwa odpłatnej usługi, lecz za pomocą rekompensaty wspiera Państwa działalność i umożliwia realizację celu publicznego, jakim jest dostępność usług transportowych.

Zatem otrzymana przez Państwa rekompensata nie stanowi indywidualnej korzyści ani na rzecz Organizatora ani na rzecz Państwa. Umożliwia jedynie Organizatorowi realizację celu publicznego, jakim jest dostępność usług transportowych, a Państwu pokrycie kosztów, w związku z realizacją tych usług.

Z uwagi na powyższe, otrzymywana przez Państwa od Organizatora - jednostki samorządu terytorialnego tj. Gminy – rekompensata kosztów wynikających ze świadczenia usług publicznego transportu zbiorowego, nie stanowi podstawy opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Podsumowując, mając na uwadze przepisy art. 29a ust. 1 ustawy o VAT oraz orzeczenie TSUE w sprawie C-615/23 stwierdzić należy, że otrzymywana przez Państwa rekompensata, którą Państwo otrzymują w związku z realizacją usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego jako wyrównanie poniesionych kosztów, nie stanowi podstawy opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, a tym samym nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż nie stanowi czynności wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1, że rekompensata, którą Spółka otrzymuje od Gminy, jako że służy wyrównaniu kosztów działalności Spółki, nie stanowi podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jest prawidłowe.

Państwa wątpliwości w pytaniu nr 2 dotyczą kwestii dokumentowania kwoty rekompensaty.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości w tym zakresie wskazać należy, że w myśl art. 106a ustawy:

W świetle art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:

W oparciu o przepisy ustawy, należy wskazać, że faktury są dokumentami potwierdzającymi rzeczywiste transakcje gospodarcze dokonywane przez podatnika.

Jak wskazano wyżej, w analizowanej sprawie otrzymana przez Państwa rekompensata z tytułu świadczenia usług przewozu osób w publicznym transporcie zbiorowym nie stanowi podstawy opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W konsekwencji brak jest podstaw do udokumentowania rekompensaty fakturami VAT (możliwe jest udokumentowanie notą księgową).

Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2 jest prawidłowe.

Zaznaczyć należy, że ustawa o VAT oraz przepisy wykonawcze wydane na podstawie jej upoważnienia w żadnym zakresie nie regulują kwestii wystawiania not księgowych. Noty księgowe stanowią dokumenty księgowe na podstawie ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 120 ze zm.), a nie przepisów dotyczących podatku VAT.

Należy zatem wskazać, że nota księgowa nie jest dokumentem przewidzianym przez przepisy ustawy o podatku od towarów i usług i jako taka nie jest objęta regulacją tych przepisów, brak jest jednakże przeciwwskazań na gruncie przepisów dotyczących podatku od towarów i usług dla takiego sposobu dokumentowania.

Przechodząc do kwestii prawa do odliczenia w pełnej wysokości podatku naliczonego od zakupów towarów i usług służących, wykonywaniu powierzonego zadania własnego – prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie publicznego transportu zbiorowego – od wszystkich prawidłowo udokumentowanych zakupów związanych z działalnością gospodarczą, bez uwzględniania – ze względu na otrzymaną rekompensatę – sposobów określenia proporcji, o których mowa w art. 86 ust. 2a-2h ustawy o VAT, wyjaśniam co następuje:

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT:

Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:

Jak wynika z zacytowanych wyżej przepisów, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony są wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest niewątpliwy i bezsporny związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego.

Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku i niepodlegających temu podatkowi.

Ponadto, podkreślić należy, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 cyt. ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Ten ostatni przepis określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Z wniosku wynika, że są Państwo spółką prawa handlowego. Wykonują Państwo i będą wykonywać czynności opodatkowane m.in. sprzedaż biletów jednorazowych i okresowych, sprzedaży usług obsługi i naprawy pojazdów mechanicznych, wynajem środków transportowych, wynajem nieruchomości, sprzedaży reklam, sprzedaż materiałów i inne. Nie wykonują Państwo żadnych zadań, które nie byłyby działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o VAT. Prowadzą Państwo także, jako poboczną działalność gospodarczą, ośrodek szkolenia kierowców (OSK) przy czym usługi świadczone w ramach tej działalności korzystają ze zwolnienia od podatku VAT. Od nabyć towarów i usług, które służą wyłącznie działalności OSK i mogą zostać bezpośrednio do niej przyporządkowane, nie odliczają Państwo podatku VAT. W odniesieniu do nabyć towarów i usług, których nie jest możliwe bezpośrednie przyporządkowanie do działalności opodatkowanej albo zwolnionej, stosują Państwo zasady określone w art. 90 ust. 2-10 ustawy o podatku od towarów i usług, dokonując odliczenia podatku naliczonego z zastosowaniem proporcji ustalonej zgodnie z tymi przepisami. Zastosowanie wskazanych regulacji prowadzi do ustalenia proporcji w wysokości 100%, w związku z czym odliczają Państwo w całości podatek naliczony od tych nabyć.

Biorąc pod uwagę obowiązujące przepisy prawa oraz przedstawione wyżej okoliczności sprawy stwierdzić należy, że skoro nabywane towary i usługi związane z realizacją przez Państwa usług publicznego transportu zbiorowego, będą wykorzystywane do czynności opodatkowanych, to mają Państwo – na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT – prawo do odliczenia w pełnej wysokości podatku naliczonego od zakupu towarów i usług służących prowadzeniu działalności gospodarczej w zakresie publicznego transportu zbiorowego bez obowiązku obliczania współczynnika oraz bez obowiązku stosowania proporcji. Przy czym prawo to przysługuje przy założeniu, że nie zachodzą wyłączenia, o których mowa w art. 88 ustawy.

Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 3, że Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego od prawidłowo udokumentowanych zakupów towarów i usług służących wykonywaniu usług przewozu w ramach publicznego transportu zbiorowego, podatek naliczony od ww. zakupów winien być odliczony w pełnej wysokości oraz nie ma ona obowiązku stosowania przepisów art. 86 ust. 2a-2h ustawy o VAT, bez względu na otrzymywane rekompensaty, jest prawidłowe.

W konsekwencji Państwa stanowisko jest prawidłowe.

 

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

- stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia,

- zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym albo opisem zdarzenia przyszłego. Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

   - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

  - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

  - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.