Obowiązek do wystawiania faktur ustrukturyzowanych w KSeF.
Podatnik jest osobą fizyczną, nieprowadzącą działalności gospodarczej, korzystającą ze zwolnienia podmiotowego w VAT na podstawie art. 113 ustawy o VAT. Od lipca 2017 r. wynajmuje dom wolnostojący na cele użytkowe (biuro) spółce prowadzącej działalność gospodarczą. Miesięczny przychód z najmu wynosi ponad 10 000 zł i jest opodatkowany…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
2 kwietnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 30 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług.
Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismami z 7 maja 2026 r. (wpływ 14 maja 2026 r.).
Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Od tego roku wchodzi obowiązek wystawiania faktur w Krajowym Systemie e-Faktur, dlatego w związku z tym mam pytanie, czy będę zobowiązany do wystawiania faktur w KSEF i od kiedy? Jeśli nie prowadzę działalności gospodarczej. Nie jestem płatnikiem VAT ponieważ korzystam ze zwolnienia podmiotowego i nie przekroczyłem kwoty sprzedaży 200 tys. zł w roku poprzednim ani nie przekroczę tej kwoty w roku 2026. Prywatnie wynajmuje nieruchomość firmie prowadzącej działalność gospodarczą i nie wynajmuje żadnego innego lokalu na cele mieszkalne. Z najmu osiągam miesięcznie przychód w wysokości ponad 10 tys. zł., który rozliczam ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. Dotychczas nie wystawiałem najemcy żadnego rachunku ani faktury, dlatego moje stanowisko jest takie że nie muszę wystawiać faktur za pośrednictwem KSEF.
Uzupełnienie
W pismach z 7 maja 2026 r. uzupełnił Pan opis sprawy o poniższe informacje.
Od tego roku wchodzi obowiązek wystawiania faktur w Krajowym Systemie e-Faktur, dlatego w związku z tym mam pytanie, czy będę zobowiązany do wystawiania faktur w KSEF i od kiedy?
Jeśli od lipca 2017 r. jako osoba fizyczna nie prowadząca działalności gospodarczej wynajmuje jeden dom wolnostojący na cele użytkowe (biuro) firmie - spółce prowadzącej działalność gospodarczą i nie wynajmuje żadnej innej nieruchomości na cele mieszkalne.
Cały czas korzystam ze zwolnienia podmiotowego na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz.U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), ponieważ w skali roku nie przekraczałem obowiązujących limitów. W bieżącym roku 2026 również nie przekroczę limitu 240.000 zł.
Oprócz wynajmu nieruchomości nie wykonuje żadnych innych czynności podlegających opodatkowaniu i nie jestem zobowiązany do wystawiania żadnych faktur w KSEF.
Łączna wartość sprzedaży jaką osiągnąłem i osiągam jest tylko z tytułu wynajmu.
W roku 2024 i 2025 łączna wartość sprzedaży wraz z kwotą podatku nie przekroczyła kwoty 200 mln. zł.
Dotychczas nie wystawiałem najemcy żadnego rachunku ani faktury i nadal nie chce dokumentować sprzedaży fakturą ani rachunkiem tylko zapłacić podatek dochodowy zgodnie z otrzymanym na konto bankowe wpływie. Wynajmujący koszt wynajmu księguje na podstawie dowodu wewnętrznego, a ja opodatkowuję przychód na podstawie otrzymanego wpływu przelewem na konto bankowe.
Najemca/nabywca, świadczonej przeze mnie usługi najmu nieruchomości jest podatnikiem VAT posiadającym siedzibę na terytorium Polski.
Zgodnie z umową najmu otrzymuje miesięcznie przychód w wysokości ponad 10 tys. zł., który rozliczam ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych.
W związku z powyższym moje stanowisko jest takie, że nie muszę wystawiać faktur za pośrednictwem KSEF
Pytanie, przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego
(…) czy będę zobowiązany do wystawiania faktur w KSEF i od kiedy?
Pana stanowisko w sprawie wynikające z opisu zdarzenia przyszłego
(…) moje stanowisko jest takie że nie muszę wystawiać faktur za pośrednictwem KSEF.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).
W przytoczonych przepisach została zrealizowana zasada powszechności opodatkowania wyrażona w art. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 str. 1 ze zm.).
Definicja świadczenia usług stanowi dopełnienie definicji dostawy towarów i tym samym opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wszystkie czynności odpłatnego obrotu profesjonalnego.
Przez świadczenie usług należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie, powstrzymanie się od działania (nieczynienie, bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia, jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa o podatku od towarów i usług zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w myśl art. 7 tej ustawy. Należy jednak zaznaczyć, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.
W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności, przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.
Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usługi w rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.
Pojęcie „podatnik” i „działalność gospodarcza” na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:
Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
W świetle art. 15 ust. 2 ustawy:
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Zatem definicja działalności gospodarczej ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy tym, z art. 15 ust. 2 ustawy jednoznacznie wynika, że pod pojęciem działalności gospodarczej należy rozumieć także czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W tym przypadku decydujące znaczenie ma ciągłość wykorzystywania majątku. Wykorzystywanie towarów lub wartości niematerialnych i prawnych ma miejsce przede wszystkim poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne, np. w najem, dzierżawę itp. Przy czym przez ciągłość wykorzystywania składników majątku rozumieć należy także wykorzystanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania.
Na mocy art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):
Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.
Zatem, najem jest umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Z powyższego wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego najemcę.
Należy wskazać, że umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.
Trzeba tu zaznaczyć, że w podatku VAT nie występuje pojęcie „najmu prywatnego” i „najmu w ramach działalności gospodarczej”. W świetle przepisów ustawy działalnością gospodarczą jest każda czynność najmu niezależnie od tego, czy wynajmujący działalność tę zarejestrował, czy nie i niezależnie od tego, czy przedmiot najmu stanowi w jego działalności środek trwały.
W konsekwencji, najem nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i świadczony jest w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a tym samym podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Należy zauważyć, że ustawodawca przewidział m.in. zwolnienie od podatku VAT sprzedaży dokonywanej przez podatników, a regulacje w tym zakresie zawarte zostały w art. 113 ustawy.
Zwolnienie wynikające z art. 113 ustawy jest zwolnieniem podmiotowym, co oznacza, że jest związane bezpośrednio z podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, która w standardowych warunkach podlegałaby opodatkowaniu. Zwolnienie to odnosi się do konkretnego limitu wynikającego ze sprzedaży (odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług) danego podatnika.
Jak wynika z art. 113 ust. 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2025 r.:
Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200 000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.
Stosownie natomiast do art. 113 ust. 1 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2026 r.:
Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, u którego wartość sprzedaży, z wyłączeniem podatku, nie przekroczyła w poprzednim ani bieżącym roku podatkowym kwoty 240 000 zł.
Zgodnie z nowelizacją ustawy o podatku od towarów i usług zmianie ulega art. 113 ust. 1 ustawy, w którym podwyższono limit sprzedaży uprawniający do korzystania ze zwolnienia podmiotowego, z kwoty 200 000 zł do kwoty 240 000 zł.
Tym samym, począwszy od tej daty, podatnik będzie miał prawo do zastosowania zwolnienia, jeżeli wartość sprzedaży – nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym 240 000 zł oraz nie przekroczy tego limitu w roku bieżącym.
Zgodnie z art. 113 ust. 2 ustawy:
Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:
1) wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
1a) sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
2) odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem:
a) transakcji związanych z nieruchomościami,
b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,
c) usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych
– jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych;
3) odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.
W myśl art. 113 ust. 5 ustawy:
Jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą przekroczono tę kwotę.
Stosownie do art. 113 ust. 9 ustawy:
Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, rozpoczynającego w trakcie roku podatkowego wykonywanie czynności określonych w art. 5, jeżeli przewidywana przez niego wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty określonej w ust. 1.
Zgodnie z art. 113 ust. 10 ustawy:
Jeżeli faktyczna wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 9, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej, przekroczy w trakcie roku podatkowego kwotę określoną w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą przekroczono tę kwotę.
Stosownie do art. 113 ust. 13 ustawy:
Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników:
1) dokonujących dostaw:
a) towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy,
b) towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, z wyjątkiem:
- energii elektrycznej (CN 2716 00 00),
- wyrobów tytoniowych,
- samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych przez podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków trwałych podlegających amortyzacji,
c) budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 lit. a i b,
d) terenów budowlanych,
e) nowych środków transportu,
f) następujących towarów, w związku z zawarciem umowy w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie:
- preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1),
- komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych (PKWiU 26),
- urządzeń elektrycznych (PKWiU 27),
- maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 28),
g) hurtowych i detalicznych części i akcesoriów do:
- pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKWiU 45.3),
- motocykli (PKWiU ex 45.4);
2) świadczących usługi:
a) prawnicze,
b) w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze sporządzaniem planu zagospodarowania modernizacji gospodarstwa rolnego,
c) jubilerskie,
d) ściągania długów, w tym factoringu;
3) (uchylony).
W myśl art. 2 pkt 31 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze - rozumie się przez to dokument w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej zawierający dane wymagane ustawą i przepisami wydanymi na jej podstawie.
Natomiast na mocy art. 2 pkt 32 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze elektronicznej - rozumie się przez to fakturę w postaci elektronicznej wystawioną i otrzymaną w dowolnym formacie elektronicznym.
Zgodnie z treścią art. 2 pkt 32a ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.
Zasady dokumentowania czynności podlegających opodatkowaniu regulują przepisy art. 106a-106q ustawy.
Na podstawie art. 106b ust. 1 ustawy:
Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem;
2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;
3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w pkt 1;
4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4,
c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 1b.
W myśl art. 106b ust. 2 ustawy:
Podatnik nie jest obowiązany do wystawienia faktury w odniesieniu do sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie art. 43 ust. 1, art. 113 ust. 1 i 9, art. 113a ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3.
Zgodnie z art. 106b ust. 3 ustawy:
Na żądanie nabywcy towaru lub usługi podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
1) czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust. 1, z wyjątkiem:
a) czynności, o których mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4,
b) czynności, o których mowa w art. 106a pkt 3 i 4,
1a) otrzymanie całości lub części zapłaty przed wykonaniem czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust. 1, z wyjątkiem:
a) przypadku, gdy zapłata dotyczy czynności, o których mowa w art. 19a ust. 1b i ust. 5 pkt 4 oraz art. 106a pkt 3 i 4,
b) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
2) sprzedaż zwolnioną, o której mowa w ust. 2, z zastrzeżeniem art. 117 pkt 1 i art. 118
- jeżeli żądanie jej wystawienia zostało zgłoszone w terminie 3 miesięcy, licząc od końca miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź otrzymano całość lub część zapłaty.
Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów – co do zasady – podatnik VAT jest zobowiązany wystawiać fakturę dokumentującą sprzedaż towarów i usług na rzecz innego podatnika. Generalnie ustawodawca nie nakłada na podatników obowiązku wystawiania faktur dokumentujących sprzedaż zwolnioną od podatku na podstawie przepisów ustawy lub rozporządzeń wykonawczych do niej oraz sprzedaż realizowaną na rzecz podmiotów niebędących podatnikami VAT.
Jak wynika z art. 106ga ustawy:
1. Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.
2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:
1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę;
3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach;
4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej;
5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s;
6) przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.
3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub faktury w postaci papierowej.
4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 4, podatnicy mogą wystawiać faktury ustrukturyzowane.
W tym miejscu należy również wskazać, że zgodnie z art. 145m ust. 1 i 2 ustawy:
1. W okresie od dnia 1 kwietnia 2026 r. do dnia 31 grudnia 2026 r. podatnicy obowiązani do wystawiania faktur ustrukturyzowanych mogą wystawiać faktury elektroniczne lub faktury w postaci papierowej, jeżeli łączna wartość sprzedaży wraz z kwotą podatku u tych podatników udokumentowana tymi fakturami wystawionymi w danym miesiącu jest mniejsza lub równa 10 000 zł.
2. Podatnik, o którym mowa w ust. 1, traci prawo do wystawiania faktur elektronicznych oraz faktur w postaci papierowej począwszy od faktury, którą przekroczono wartość, o której mowa w ust. 1.
Z opisu sprawy wynika, że nie prowadzi Pan działalności gospodarczej. Nie jest Pan płatnikiem VAT. Korzysta Pan ze zwolnienia podmiotowego na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz.U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.). W skali roku nie przekraczał Pan obowiązujących limitów. W bieżącym roku 2026 również nie przekroczy Pan limitu 240.000 zł.
Od lipca 2017 r. jako osoba fizyczna nie prowadząca działalności gospodarczej wynajmuje Pan jeden dom wolnostojący na cele użytkowe (biuro) firmie - spółce prowadzącej działalność gospodarczą. Nie wynajmuje Pan żadnej innej nieruchomości na cele mieszkalne.
Oprócz wynajmu nieruchomości nie wykonuje Pan żadnych innych czynności podlegających opodatkowaniu i nie jest Pan zobowiązany do wystawiania żadnych faktur w KSEF.
Zgodnie z umową najmu otrzymuje Pan miesięcznie przychód w wysokości ponad 10 tys. zł., który rozlicza Pan ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych.
Dotychczas nie wystawiał Pan najemcy żadnego rachunku ani faktury i nadal nie chce Pan dokumentować sprzedaży fakturą ani rachunkiem tylko zapłacić podatek dochodowy zgodnie z otrzymanym na konto bankowe wpływie. Wynajmujący koszt wynajmu księguje na podstawie dowodu wewnętrznego, a Pan opodatkowuje przychód na podstawie otrzymanego wpływu przelewem na konto bankowe.
Najemca/nabywca, świadczonej przez Pana usługi najmu nieruchomości jest podatnikiem VAT posiadającym siedzibę na terytorium Polski.
W roku 2024 i 2025 łączna wartość sprzedaży wraz z kwotą podatku nie przekroczyła u Pana kwoty 200 mln. zł.
Pana wątpliwości dotyczą kwestii czy będzie Pan zobowiązany do wystawiania faktur w KSEF i od kiedy.
Jak już zostało wskazane, najem nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i świadczony jest w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a tym samym podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Zatem, w rozpatrywanej sprawie, z tytułu najmu domu wolnostojącego na cele użytkowe (biuro) firmie - spółce prowadzącej działalność gospodarczą na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług jest Pan - podatnikiem prowadzącym działalność gospodarczą. Jednocześnie, na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy korzysta Pan ze zwolnienia podmiotowego, wskazał Pan we wniosku, że w skali 2025 roku nie przekraczał Pan obowiązujących limitów i w bieżącym roku 2026 również nie przekroczy Pan limitu 240.000 zł.
Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów – co do zasady – podatnik VAT jest zobowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż towarów i usług na rzecz innego podatnika. Jednocześnie przepis art. 106b ust. 2 ustawy o VAT wskazuje, że co do zasady podatnik nie jest zobowiązany do wystawienia faktury w odniesieniu do sprzedaży zwolnionej od podatku m.in. na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o VAT. Wyjątek stanowią tzw. „faktury na żądanie”, wystawiane zgodnie z art. 106b ust. 3 pkt 2 ustawy o VAT, ponieważ w tym przypadku podatnik jest zobowiązany, na żądanie nabywcy towaru lub usługi, wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż zwolnioną, jeżeli żądanie jej wystawienia zostało zgłoszone w terminie 3 miesięcy, licząc od końca miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź otrzymano całość lub część zapłaty.
Z powyższych przepisów wynika zatem jednoznacznie, że obowiązek wystawienia faktury w przypadku sprzedaży zwolnionej od podatku VAT ma charakter warunkowy i powstaje wyłącznie w sytuacji zgłoszenia stosownego żądania przez nabywcę w ustawowym terminie.
W opisie sprawy wskazał Pan, że dotychczas nie wystawiał Pan najemcy żadnego rachunku ani faktury i nadal nie chce Pan dokumentować sprzedaży fakturą ani rachunkiem. Wynajmujący koszt wynajmu księguje na podstawie dowodu wewnętrznego.
Zatem, w sytuacji gdy nabywca usług (najemca - spółka prowadzącej działalność gospodarczą) nie zgłosi żądania wystawienia faktury w terminie określonym w art. 106b ust. 3 ustawy o VAT, nie będzie Pan zobowiązany do jej wystawienia.
Odnosząc się natomiast do kwestii dokumentowania sprzedaży (usługi najmu) przy użyciu Krajowego Systemu e‑Faktur, wskazać należy, że regulacje dotyczące faktur ustrukturyzowanych nie kreują samoistnego obowiązku dokumentowania czynności fakturą, lecz określają wyłącznie formę wystawienia faktury w sytuacji, gdy obowiązek jej wystawienia wynika z przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.
W szczególności, przepisy dotyczące Krajowego Systemu e-Faktur stanowią rozwiązanie o charakterze techniczno-formalnym, odnoszące się do sposobu dokumentowania transakcji, nie zaś do zakresu czynności podlegających obowiązkowi fakturowania. Tym samym obowiązek wystawienia faktury ustrukturyzowanej jest wtórny wobec obowiązku wystawienia faktury jako takiej i może powstać wyłącznie wówczas, gdy na podatniku ciąży obowiązek udokumentowania sprzedaży (usługi najmu) fakturą na podstawie art. 106b ustawy o VAT.
Jak wskazano powyżej, w odniesieniu do czynności zwolnionych od podatku VAT – na podstawie art. 106b ust. 2 ustawy o VAT – ustawodawca wprost wyłączył generalny obowiązek wystawiania faktur, przewidując jednocześnie jego powstanie wyłącznie w przypadku zgłoszenia żądania przez nabywcę, o którym mowa w art. 106b ust. 3 ustawy o VAT.
Zatem, w sytuacji gdy w odniesieniu do świadczonych przez Pana usług zwolnionych od podatku VAT:
• nie powstaje obowiązek wystawienia faktury na podstawie art. 106b ust. 1 ustawy o VAT,
• a jednocześnie nabywca nie zgłasza żądania jej wystawienia w trybie art. 106b ust. 3 ustawy o VAT, oraz nie wystawia Pan żadnego dokumentu dotyczącego wynajmowanej nieruchomości,
nie będzie Pan zobowiązany do wystawienia jakiejkolwiek faktury dokumentującej usługę najmu.
Jednocześnie należy podkreślić, że będąc podatnikiem podatku VAT korzystającym ze zwolnienia podmiotowego, do dokumentowania transakcji związanych z najmem na żądanie najemcy - spółki prowadzącej działalność gospodarczą, będzie Pan zobowiązany do stosowania przepisów ustawy o VAT. Zatem dla potrzeb udokumentowania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT - najem domu wolnostojącego na cele użytkowe (biuro) firmie (spółce prowadzącej działalność gospodarczą) będzie Pan zobowiązany do wystawiana faktur w oparciu o regulacje wynikające z ustawy o VAT.
Jak wynika z treści art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT, podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie w ust. 2 art. 106ga ustawy wskazano na przypadki, których nie dotyczy obowiązek wystawienia faktur za pośrednictwem KSeF. Należy zauważyć, że wśród tych przypadków nie została wymieniona sprzedaż dokonywana przez podatników korzystających ze zwolnienia podmiotowego na podstawie art. 113 ustawy jako wyłączona z obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych.
Zatem obowiązek wystawiania od 1 lutego 2026 r. faktur ustrukturyzowanych dotyczy zarówno podatników VAT czynnych, jak również podatników zwolnionych podmiotowo z podatku VAT. Z tym, że konieczne jest w przypadku tych podatników uwzględnienie zacytowanych powyżej regulacji zawartych w przepisach epizodycznych dotyczących faktur, tj. art. 145l oraz art. 145m ustawy o VAT. Przepisy te przewidują bowiem w okresie przejściowym możliwość wystawiania faktur elektronicznych lub faktur w postaci papierowej przez niektórych podatników. W tym okresie podatnicy, do których odwołuje się art. 145l i art. 145m ustawy o VAT, nie są zobowiązani do wystawiania faktur ustrukturyzowanych.
W przepisie art. 145l ustawy o VAT jest mowa o podatnikach, u których łączna wartość sprzedaży wraz z kwotą podatku nie przekroczyła w 2024 r. kwoty 200 mln zł (podatnicy ci mogli nie wystawiać faktur ustrukturyzowanych w okresie od 1 lutego do 31 marca 2026 r.). Natomiast w art. 145m ust. 1 ustawy o VAT ustawodawca daje możliwość wystawiania faktur elektronicznych lub papierowych, a tym samym nie nakłada obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych, pod warunkiem, że u podatników obowiązanych do wystawiania faktur przy użyciu KSeF łączna wartość sprzedaży wraz z kwotą podatku udokumentowana tymi fakturami wystawionymi w danym miesiącu jest mniejsza lub równa 10 000 zł. Tacy podatnicy mogą wystawiać faktury elektroniczne lub w postaci papierowej w okresie od 1 kwietnia do 31 grudnia 2026 r.
Obliczając natomiast wartość sprzedaży w danym miesiącu dla progu 10 000 zł należy zsumować wszystkie kwoty brutto z faktur, które podatnik byłby zobowiązany wystawić w KSeF. Do wartości sprzedaży w ramach przewidzianego progu 10 000 zł nie są więc wliczane wartości sprzedaży z:
Zatem do limitu 10 000 zł, określonego w art. 145m ust. 1 ustawy o VAT, wlicza się wyłącznie wartość tych faktur, w stosunku do których podatnik jest zobowiązany do ich wystawienia w KSeF.
W opisie sprawy wskazał Pan, że nie przekroczył w 2024 r. kwoty sprzedaży w wysokości 200 mln. zł. Zgodnie z umową najmu otrzymuje Pan miesięcznie przychód w wysokości ponad 10 tys. zł., który rozlicza Pan ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych.
Należy podkreślić, że w odniesieniu do limitu określonego w art. 145m ust. 1 ustawy o VAT jeżeli łączna wartość sprzedaży z wystawionych w danym miesiącu faktur przekroczy kwotę 10 000 zł, to podatnik ma obowiązek stosowania KSeF od 1 kwietnia 2026 r.
Zatem – skoro łączna wartość sprzedaży na rzecz najemcy (spółki prowadzącej działalność gospodarczą) zostałaby udokumentowana fakturą wystawioną przez Pana w danym miesiącu i skoro jak Pan wskazał we wniosku - zgodnie z umową najmu otrzymuje Pan miesięcznie przychód w wysokości ponad 10 tys. zł., to w sytuacji udokumentowania usługi najmu będzie Pan miał obowiązek wystawiania faktury w postaci ustrukturyzowanej przy użyciu KSeF.
Zatem odpowiadając na Pana pytanie – w sytuacji gdy nabywca usług (najemca - spółka prowadzącej działalność gospodarczą) nie zgłosi żądania wystawienia faktury w terminie określonym w art. 106b ust. 3 ustawy o VAT, nie będzie Pan zobowiązany do jej wystawienia, natomiast jeżeli nabywca usługi zgłosi żądanie wystawienia faktury będzie Pan miał obowiązek wystawiania ww. faktur przy użyciu System Krajowego e-Faktur.
Zatem, oceniając całościowo Pana stanowisko stwierdzam, że jest ono nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym albo opisem zdarzenia przyszłego. Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem i zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
Pełna weryfikacja przedstawionych we wniosku okoliczności możliwa jest jedynie w toku postępowania podatkowego lub kontrolnego, prowadzonego przez uprawnione do tego organy, będącego poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej. Postępowanie w sprawie dotyczącej wydania interpretacji indywidualnej jest postępowaniem szczególnym, mającym charakter uproszczony, odrębny od postępowania podatkowego, uregulowanego w dziale IV Ordynacji podatkowej. Wydając bowiem interpretację indywidualną Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przedstawia jedynie pogląd dotyczący wykładni treści analizowanych przepisów i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego (którego elementy przyjmuje jako podstawę rozstrzygnięcia bez weryfikacji).
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo