Interpretacja 0111-KDIB3-1.4012.463.2026.4.KO

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 czerwca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie m.in. podatku od towarów i usług.

Wniosek został uzupełniony pismem z 10 lipca 2026 r. będącym odpowiedzią na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca (A sp. z o.o.) prowadzi działalność w zakresie produkcji i sprzedaży gotowych (...) dla zwierząt gospodarskich (p.1). Spółka planuje wdrożyć nowy model rozliczeń z kontrahentami, polegający na wyraźnym wyodrębnieniu kosztów finansowania (kredytu kupieckiego) w przypadku sprzedaży (...) z odroczonym terminem płatności (przekraczającym 14 dni) (pp. 1-2). Na fakturze dokumentującej sprzedaż wykazywane będą co najmniej dwie odrębne pozycje: 1) dostawa (...) oraz 2) koszt finansowania. Koszt finansowania kalkulowany będzie według wzoru opartego na wartości brutto faktury, stawce WIBOR 3M, marży oraz liczbie dni odroczenia powyżej 14 dni. Wynagrodzenie to będzie należne wyłącznie za okres po dokonaniu dostawy towaru i będzie ekonomicznym ekwiwalentem za udostępnienie kapitału, odrębnym od ceny samej (...) czy jej transportu.

Kontrahent zachowa możliwość wyboru standardowego terminu płatności (do 14 dni) bez dodatkowych kosztów. Umowa przewiduje możliwość ustanowienia zabezpieczeń płatności. Szczegółowy i pełny opis planowanego modelu rozliczeń znajduje się w załączonym pliku PDF („Wniosek-o-wyd-interpretacjiindywid.pdf”), który stanowi integralną część niniejszego wniosku.;

W załączonym pliku PDF wskazali Państwo:

Wnioskodawcą jest A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...) (dalej jako „Wnioskodawca” lub „A”), która prowadzi działalność gospodarczą obejmującą produkcję gotowej (...) dla zwierząt gospodarskich, w tym sprzedaż środków żywienia zwierząt.

Wnioskodawca w ramach umowy sprzedaży zobowiązuje się zaopatrzyć Kupującego w środki żywienia zwierząt, natomiast Kupujący zobowiązuje się do zakupu tych produktów od Wnioskodawcy na zasadach określonych w treści umowy – „Warunki Sprzedaży”.

Sprzedaż (...) dokumentowana jest fakturami VAT wystawianymi przez Wnioskodawcę. Zgodnie z umową podstawą zapłaty za (...) jest faktura VAT, a zapłata przez Kupującego następuje przelewem w terminie określonym na fakturze. Umowa przewiduje również, że Kupujący zaopatruje się w (...) według uzgodnionych cen, a Sprzedający zastrzega sobie możliwość zmiany ceny.

Planowany model rozliczeń

Wnioskodawca rozważa wdrożenie modelu rozliczeń, w którym w przypadku sprzedaży (...) z odroczonym terminem płatności na fakturze dokumentującej dostawę towarów będzie wyodrębniana odrębna pozycja obejmująca wynagrodzenie za finansowanie zakupu towarów przez Wnioskodawcę, określane również jako koszt finansowania (kredyt kupiecki). Celem planowanego modelu jest rozdzielenie ceny należnej za dostawę (...) od wynagrodzenia należnego Wnioskodawcy za udzielenie kontrahentowi finansowania w postaci odroczonego terminu płatności.

Planowany model ma być stosowany w odniesieniu do transakcji, w których Kupujący korzysta z odroczonego albo wydłużonego terminu płatności. Sprzedaż towarów może następować zarówno z terminem płatności do 14 dni, przy którym Sprzedający nie nalicza odrębnych kosztów finansowania, jak również z wydłużonym terminem płatności, obejmującym dodatkowe świadczenie polegające na finansowaniu zakupu towarów przez Sprzedającego w formie kredytu kupieckiego. Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, że koszty finansowania mogą być naliczane wyłącznie dla części okresu finansowania przekraczającej 14 dni terminu płatności.

Świadczenie polegające na finansowaniu zakupu towarów, tj. kredyt kupiecki, jest świadczeniem odrębnym od dostawy towarów i stanowi wynagrodzenie za udostępnienie Kupującemu finansowania na okres przekraczający standardowe warunki handlowe stosowane przez Wnioskodawcę.

Wnioskodawca zamierza wykazywać odrębnie od wartości sprzedanych towarów na fakturze lub innym dokumencie rozliczeniowym wynagrodzenie z tytułu finansowania zakupu towarów (kredyt kupiecki). Na fakturze dokumentującej sprzedaż (...) Wnioskodawca zamierza zatem wykazywać co najmniej dwie odrębne pozycje:

1) pozycję dotyczącą dostawy (...) oraz

2) pozycję dotyczącą kosztów finansowania (kredyt kupiecki).

Koszt finansowania będzie kalkulowany według wzoru wskazanego w zawartych umowach:

Koszt finansowania = Wartość brutto faktury × (WIBOR 3M + Marża) × ((Liczba dni terminu płatności – 14) / 365).

Oznacza to, że wysokość wynagrodzenia za finansowanie będzie zależeć od wartości finansowanej należności, długości okresu finansowania oraz stawki referencyjnej powiększonej o marżę Wnioskodawcy.

Wynagrodzenie za finansowanie będzie należne za okres, w którym Kupujący korzysta z odroczenia płatności ceny za zakupioną (...). Finansowanie będzie więc związane z okresem po dokonaniu dostawy towaru, w którym Wnioskodawca oczekuje na zapłatę należności, udostępniając Kupującemu finansowanie w formie kredytu kupieckiego. Koszt finansowania nie będzie wynagrodzeniem za samą (...), jej transport, rozładunek, jakość, obsługę zamówienia ani inne świadczenia związane bezpośrednio z dostawą towarów, lecz wynagrodzeniem za możliwość zapłaty ceny w późniejszym terminie.

Wnioskodawca zakłada, że kontrahent będzie miał możliwość wyboru wariantu rozliczenia bez odrębnego kosztu finansowania, tj. poprzez zapłatę w standardowym terminie płatności, oraz wariantu z wydłużonym terminem płatności, w którym naliczane będzie wynagrodzenie za finansowanie.

W przypadku korzystania przez Kupującego z odroczonego terminu zapłaty strony mogą ustalić maksymalną kwotę zadłużenia Kupującego z tytułu zakupu (...). Umowa, którą zawiera Wnioskodawca z Kupującymi przewiduje również możliwość ustanowienia zabezpieczeń płatności za dostarczoną (...), w tym m.in. weksla in blanco, weksla poręczonego, hipoteki, przewłaszczenia stada zwierząt albo innych zabezpieczeń wskazanych przez strony.

Wnioskodawca odróżnia wynagrodzenie za finansowanie (kredyt kupiecki) od odsetek ustawowych za opóźnienie. Wynagrodzenie za finansowanie ma być należne z tytułu udzielenia Kupującemu finansowania na uzgodniony okres odroczenia płatności, natomiast odsetki ustawowe za opóźnienie będą naliczane dopiero w przypadku nieuregulowania należności w wyznaczonym terminie.

Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy w opisanym modelu wynagrodzenie za finansowanie zakupu (...) przez Kupującego stanowi element podstawy opodatkowania dostawy towarów, czy też wynagrodzenie za odrębną usługę finansową polegającą na udzieleniu kredytu kupieckiego w rozumieniu ustawy o VAT. Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą również tego, czy przychody uzyskiwane z tytułu takiego wynagrodzenia powinny być traktowane jako przychody o charakterze odsetkowym w rozumieniu art. 15c ustawy o CIT.

Pytania w zakresie podatku od towarów i usług (numeracja pytań jak we wniosku)

1.   Czy w opisanym, w zdarzeniu przyszłym modelu, koszty finansowania (kredyt kupiecki) stanowią element podstawy opodatkowania dostawy towarów w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, czy wynagrodzenie za odrębną usługę finansową polegającą na udzieleniu kontrahentowi finansowania w formie kredytu kupieckiego?

2.   Czy możliwość traktowania kosztów finansowania jako wynagrodzenia za odrębną usługę finansową powinna dotyczyć wyłącznie transakcji z wydłużonymi terminami płatności (powyżej 14 dni), wykraczającymi poza typowe terminy stosowane w codziennej praktyce handlowej spółki?

3.   Czy w opisanym modelu kwota kosztów finansowania (koszt kupiecki), wyodrębniona na fakturze dokumentującej sprzedaż (...), może korzystać ze zwolnienia od VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad. 1 i Ad. 2.

Zdaniem Wnioskodawcy koszty finansowania za okres po dokonaniu dostawy towarów nie stanowią elementu podstawy opodatkowania dostawy (...) (art. 29a ust. 1 ustawy o VAT), lecz są wynagrodzeniem za odrębną usługę finansową udzielenia kredytu kupieckiego. Kryterium decydującym jest to, że wynagrodzenie dotyczy okresu po dostawie, a nie sama długość terminu płatności w relacji do ogólnej praktyki spółki.

Ad. 3

Zdaniem Wnioskodawcy wyodrębniona na fakturze kwota kosztów finansowania (kredytu kupieckiego) jako usługa finansowa może korzystać ze zwolnienia z opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT. (...) powinna być opodatkowana stawką właściwą dla towaru, a koszt finansowania wykazany w odrębnej pozycji jako zwolniony (zw).

W załączonym pliku PDF wskazali Państwo:

Ad. 1

Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym zdarzeniu przyszłym, koszty finansowania, tj. wynagrodzenie za kredyt kupiecki, nie będą stanowiły elementu podstawy opodatkowania dostawy towarów w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, lecz będą stanowiły wynagrodzenie za odrębną usługę finansową polegającą na udzieleniu kontrahentowi finansowania w formie kredytu kupieckiego.

Powyższe dotyczy sytuacji, w której koszty finansowania będą należne za okres po dokonaniu dostawy (...), w związku z udzieleniem kontrahentowi wydłużonego terminu płatności, przykładowo nawet do 180 dni. W takim przypadku kontrahent, zamiast dokonać zapłaty za towar w standardowym terminie, korzysta z finansowania udzielonego przez Wnioskodawcę, a wynagrodzenie należne Wnioskodawcy z tego tytułu ma ekonomiczny charakter odsetek za odroczenie płatności.

W konsekwencji, koszt finansowania powinien być traktowany jako wynagrodzenie za odrębną usługę finansową.

Ad. 2

Zdaniem Wnioskodawcy, możliwość traktowania kosztów finansowania jako wynagrodzenia za odrębną usługę finansową nie powinna być ograniczona wyłącznie do transakcji z wydłużonymi terminami płatności, rozumianymi jako terminy wykraczające poza typowe terminy stosowane w codziennej praktyce handlowej spółki.

O kwalifikacji kosztów finansowania jako wynagrodzenia za odrębną usługę finansową powinno decydować przede wszystkim to, jakiego okresu dotyczy wynagrodzenie za finansowanie. Jeżeli wynagrodzenie to jest należne za okres po dokonaniu dostawy towarów, tj. za okres, w którym kontrahent korzysta z odroczenia płatności ceny za już dostarczone towary, wówczas koszt finansowania należy traktować jako wynagrodzenie za odrębną usługę finansową polegającą na udzieleniu kredytu kupieckiego.

Nie jest natomiast rozstrzygające samo to, czy termin płatności jest dłuższy niż typowy termin stosowany przez Wnioskodawcę w codziennej praktyce handlowej.

Ad. 3

Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym modelu kwota kosztów finansowania, tj. wynagrodzenie za kredyt kupiecki, wyodrębniona na fakturze dokumentującej sprzedaż (...), może korzystać ze zwolnienia od VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT, o ile wynagrodzenie to dotyczy okresu po dokonaniu dostawy towarów i stanowi zapłatę za możliwość odroczenia terminu płatności.

W konsekwencji (...) powinna być opodatkowana według właściwej dla niej stawki VAT, natomiast kwota kosztów finansowania (kredytu kupieckiego) powinna zostać wykazana jako odrębna pozycja na fakturze, ze wskazaniem zwolnienia od VAT. Kwota ta nie powinna zwiększać podstawy opodatkowania dostawy (...) i nie powinna podlegać opodatkowaniu według stawki VAT właściwej dla sprzedawanego towaru.

Uzasadnienie stanowiska

Ad. 1

Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT podstawą opodatkowania jest co do zasady wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał albo ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej. Oznacza to, że do podstawy opodatkowania dostawy towarów należy zaliczyć te kwoty, które są należne z tytułu samej dostawy towarów.

W opisanym modelu koszt finansowania nie będzie jednak wynagrodzeniem za samą dostawę (...). Dostawa (...) zostanie wykonana w określonym momencie, natomiast koszt finansowania będzie należny z tytułu późniejszego korzystania przez kontrahenta z odroczonego terminu płatności. Innymi słowy, po dokonaniu dostawy Wnioskodawca będzie kredytował kontrahenta, umożliwiając mu zapłatę ceny w późniejszym terminie.

Zgodnie z treścią zawieranych umów przez Wnioskodawcę - sprzedaż może następować z terminem płatności bez odrębnych kosztów finansowania oraz z wydłużonym terminem płatności obejmującym dodatkowe świadczenie polegające na finansowaniu zakupu towarów w formie kredytu kupieckiego. Umowa wskazuje również, że świadczenie polegające na finansowaniu zakupu towarów ma charakter odrębny od dostawy towarów, a wynagrodzenie z tego tytułu ma być wykazywane odrębnie od wartości sprzedawanych towarów na fakturze lub innym dokumencie rozliczeniowym.

Istotne znaczenie ma również sposób kalkulacji kosztu finansowania. Zgodnie z umową koszt ten ma być obliczany według formuły uwzględniającej wartość brutto faktury, stawkę WIBOR 3M, marżę oraz liczbę dni terminu płatności przekraczających określony próg. Taki mechanizm kalkulacji wskazuje, że wynagrodzenie jest zależne od wartości finansowania i okresu korzystania z odroczonej płatności, a więc pełni funkcję ekonomicznie zbliżoną do odsetek.

Powyższe podejście jest zgodne z orzecznictwem TSUE. W sprawie C-281/91 Muys’en De Winter’s Bouw-en Aannemingsbedrijf BV Trybunał wskazał, że dostawca towarów lub usługodawca, który odracza klientowi termin płatności w zamian za odsetki, co do zasady udziela kredytu zwolnionego z VAT. Jednocześnie TSUE rozróżnił tę sytuację od przypadku, w którym odroczenie płatności i należne odsetki dotyczą wyłącznie okresu do dnia dostawy - wówczas takie kwoty stanowią część wynagrodzenia za dostawę towarów lub świadczenie usług.

W analizowanym zdarzeniu przyszłym koszty finansowania będą dotyczyły okresu po dokonaniu dostawy (...). Nie będą więc kosztami dodatkowymi związanymi bezpośrednio z dostawą, takimi jak transport, opakowanie, ubezpieczenie czy inne elementy wpływające na cenę towaru. Będą natomiast wynagrodzeniem za umożliwienie kontrahentowi zapłaty ceny w późniejszym terminie, a więc za odrębne świadczenie finansowe.

Nie zmienia tego okoliczność, że obecnie Wnioskodawca uwzględnia ekonomiczny koszt finansowania w cenie (...). Planowany model ma bowiem polegać na wyraźnym oddzieleniu ceny towaru od wynagrodzenia za finansowanie. Skoro koszt finansowania będzie wyodrębniony, opisany jako wynagrodzenie za odroczony termin płatności, uzależniony od długości tego terminu i należny za okres po dostawie, to nie powinien zwiększać podstawy opodatkowania dostawy (...).

Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, że odmienna kwalifikacja byłaby właściwa w sytuacji, gdyby dodatkowe opłaty były naliczane do dnia dokonania dostawy albo gdyby stanowiły element kalkulacyjny ceny towaru niezależny od rzeczywistego okresu finansowania. W takim przypadku należałoby uznać je za część wynagrodzenia za dostawę towarów, zwiększającą podstawę opodatkowania na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy o VAT.

Podsumowując, w opisanym modelu koszty finansowania (kredyt kupiecki) będą stanowiły wynagrodzenie za odrębną usługę finansową polegającą na udzieleniu kontrahentowi finansowania w formie odroczonego terminu płatności. Nie będą one elementem podstawy opodatkowania dostawy (...), o ile będą dotyczyć okresu po dokonaniu dostawy i zostaną prawidłowo wyodrębnione oraz opisane jako opłata za finansowanie (kredyt kupiecki).

Ad. 2

W ocenie Wnioskodawcy, dla kwalifikacji kosztów finansowania na gruncie VAT kluczowe znaczenie ma rozróżnienie dwóch sytuacji.

Pierwsza sytuacja występuje wtedy, gdy dodatkowe wynagrodzenie, odsetki albo koszt finansowania dotyczą okresu do dnia dokonania dostawy towarów. W takim przypadku kwoty te pozostają ściśle związane z samą dostawą i powinny być traktowane jako element wynagrodzenia za dostawę towarów, a więc jako element podstawy opodatkowania na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy o VAT.

Druga sytuacja występuje wtedy, gdy koszt finansowania dotyczy okresu po dokonaniu dostawy towarów. W takim przypadku kontrahent korzysta już nie z samej dostawy (...), lecz z finansowania udzielonego mu przez Wnioskodawcę poprzez odroczenie płatności ceny. Wynagrodzenie należne za ten okres nie stanowi wynagrodzenia za towar, lecz wynagrodzenie za udostępnienie kontrahentowi finansowania.

Powyższe rozróżnienie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie TSUE. W sprawie C-281/91 Muys’en De Winter’s Bouw-en Aannemingsbedrijf BV Trybunał wskazał, że odroczenie klientowi terminu płatności w zamian za odsetki powinno być traktowane jako udzielenie kredytu zwolnione z VAT, natomiast odsetki należne jedynie za okres do momentu dostawy stanowią część wynagrodzenia za dostawę towarów lub usług.

Długość terminu płatności pozostaje natomiast istotna jako okoliczność faktyczna potwierdzająca istnienie finansowania. Przykładowo, jeżeli rolnicy lub hodowcy otrzymują terminy płatności wynoszące nawet do 180 dni, to w sensie ekonomicznym korzystają z kredytu kupieckiego udzielanego przez Wnioskodawcę. Nie oznacza to jednak, że tylko tak długie terminy płatności mogą uzasadniać rozpoznanie odrębnej usługi finansowej. Także krótszy termin płatności może wiązać się z usługą finansową, o ile wynagrodzenie jest należne za okres po dostawie i jest wyodrębnione od ceny towaru.

Takie podejście jest spójne z zawieraną umową przez Wnioskodawcę, która przewiduje, że świadczenie polegające na finansowaniu zakupu towarów, czyli kredyt kupiecki, ma charakter odrębny od dostawy towarów, a wynagrodzenie z tego tytułu ma być wykazywane odrębnie od wartości sprzedawanych towarów na fakturze lub innym dokumencie rozliczeniowym. Umowa przewiduje również kalkulację kosztu finansowania według wzoru opartego na wartości brutto faktury, stawce WIBOR 3M, marży oraz liczbie dni finansowania.

Podsumowując, możliwość traktowania kosztów finansowania jako wynagrodzenia za odrębną usługę finansową nie powinna dotyczyć wyłącznie transakcji z terminami płatności wykraczającymi poza typowe terminy stosowane w codziennej praktyce handlowej spółki. Decydujące znaczenie ma nie samo porównanie terminu płatności z praktyką handlową spółki, lecz to, czy wynagrodzenie jest należne za okres po dokonaniu dostawy towarów i stanowi ekonomiczne wynagrodzenie za udzielenie kontrahentowi finansowania w formie kredytu kupieckiego.

Ad. 3

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT zwolnione od podatku są usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, usługi pośrednictwa w świadczeniu takich usług, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę. Przepis ten obejmuje nie tylko finansowanie udzielane przez banki lub instytucje finansowe, ale również sytuacje, w których dostawca towarów udziela nabywcy finansowania w postaci odroczonego terminu płatności.

W przedstawionym modelu Wnioskodawca udziela kontrahentom finansowania w formie kredytu kupieckiego. Kupujący otrzymują możliwość zapłaty za (...) w późniejszym terminie, niekiedy nawet do 180 dni. Ekonomicznie oznacza to, że Wnioskodawca finansuje zakup (...) przez kontrahenta, rezygnując przez określony czas z natychmiastowego otrzymania zapłaty. Wynagrodzeniem za to finansowanie są odsetki, opłata, prowizja albo inna kwota kalkulowana jako koszt odroczenia płatności.

Z treści zawieranych umów wynika, że strony przewidują sprzedaż towarów z terminem płatności bez odrębnych kosztów finansowania oraz sprzedaż z wydłużonym terminem płatności obejmującym dodatkowe świadczenie polegające na finansowaniu zakupu towarów w formie kredytu kupieckiego. Umowa wskazuje również, że świadczenie finansowania ma charakter odrębny od dostawy towarów, a wynagrodzenie z tego tytułu ma być wykazywane odrębnie od wartości sprzedawanych towarów na fakturze.

W ocenie Wnioskodawcy, skoro koszt finansowania jest należny za możliwość zapłaty ceny w późniejszym terminie, to stanowi wynagrodzenie za usługę finansową, a nie element ceny (...). Nie zmienia tego okoliczność, że obecnie ekonomiczny koszt finansowania może być uwzględniany w cenie (...). Planowany model zakłada bowiem jego wyraźne wyodrębnienie oraz przypisanie do konkretnego świadczenia finansowego polegającego na udzieleniu kredytu kupieckiego.

Powyższe rozróżnienie jest spójne z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem podstawą opodatkowania jest zasadniczo wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub należną z tytułu sprzedaży. Do podstawy opodatkowania dostawy (...) należy więc zaliczyć wynagrodzenie należne za dostawę (...), natomiast nie należy do niej włączać odrębnego wynagrodzenia należnego za usługę finansowania, jeżeli świadczenie to jest rzeczywiście odrębne od dostawy towaru.

Kluczowe znaczenie ma moment, za który naliczane są odsetki albo koszt finansowania. W orzecznictwie TSUE przyjmuje się, że dostawca towarów lub usługodawca, który umożliwia klientowi odroczenie płatności ceny w zamian za odsetki, co do zasady udziela kredytu zwolnionego z VAT. Jednocześnie, jeżeli odroczenie płatności i odsetki dotyczą wyłącznie okresu do dnia dostawy, odsetki stanowią część wynagrodzenia za dostawę towarów lub świadczenie usług.

W przedstawionym modelu zwolnienie od VAT powinno mieć zastosowanie w tej części, w jakiej koszt finansowania dotyczy okresu po dokonaniu dostawy (...). W tym okresie kontrahent korzysta już z finansowania udzielonego przez Wnioskodawcę, ponieważ otrzymał towar, lecz nie dokonał jeszcze zapłaty ceny. Odsetki lub inne wynagrodzenie za ten okres nie stanowią zapłaty za (...), lecz zapłatę za odroczenie terminu płatności.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie również w krajowej linii orzeczniczej i interpretacyjnej. Wskazuje się w niej, że opłaty dodatkowe lub odsetki za wydłużenie terminu płatności, należne po dniu dokonania dostawy towarów lub wykonania usług, stanowią wynagrodzenie za odrębną usługę finansową korzystającą ze zwolnienia od VAT. Przykładowo stanowisko takie wiązane jest z wyrokiem NSA z 5 stycznia 2018 r., sygn. I FSK 343/16, oraz interpretacją indywidualną Dyrektora KIS z 16 kwietnia 2020 r., sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.46.2020.2.AMO.

Wnioskodawca podkreśla, że dla zastosowania zwolnienia nie powinno mieć rozstrzygającego znaczenia, czy wynagrodzenie za kredyt kupiecki zostanie nazwane odsetkami, prowizją, opłatą za finansowanie czy kosztem finansowania. Istotna jest ekonomiczna treść świadczenia. Jeżeli dana kwota jest należna za odroczenie terminu płatności po dokonaniu dostawy i jej wysokość jest powiązana z okresem korzystania przez kontrahenta z finansowania, to stanowi ona wynagrodzenie za usługę finansową.

Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, że na fakturze należy prawidłowo opisać tę pozycję. Nie powinna ona być prezentowana jako element ceny (...), dopłata do ceny (...) ani podwyższenie ceny towaru. Powinna zostać oznaczona jako odrębna pozycja, przykładowo jako „koszt finansowania”, „wynagrodzenie za kredyt kupiecki”, „odsetki za odroczony termin płatności” albo „opłata za finansowanie”. Takie ujęcie będzie odpowiadało ekonomicznemu charakterowi świadczenia oraz treści załączonej umowy, która przewiduje odrębne wykazywanie wynagrodzenia za finansowanie od wartości sprzedawanych towarów.

Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym modelu kwota kosztów finansowania (kredytu kupieckiego) wyodrębniona na fakturze dokumentującej sprzedaż (...) może korzystać ze zwolnienia od VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT. W takim przypadku (...) powinna być opodatkowana według właściwej stawki VAT, natomiast koszt finansowania powinien zostać wykazany jako odrębna pozycja zwolniona od VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko Państwo w zakresie podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:

1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2) eksport towarów;

3) import towarów na terytorium kraju;

4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 , rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, (…).

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 , rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 , w tym również:

1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;

3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Pod pojęciem usługi należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy.

Każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:

- w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, nabywca jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,

- świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie).

Należy podkreślić, że oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby świadczenie podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Przy czym z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków ściśle określonych w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 ustawy).

W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk sprzedającego.

W wyroku C-16/93 z 3 marca 1994 r. pomiędzy R. J. Tolsma v. Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden, Trybunał zauważył, że czynność „podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy”.

Natomiast w wyroku C-90/20 ws. Apcoa Parking Danmark, TSUE wskazał, że aby świadczenie usług można było uznać za odpłatne, i wobec tego opodatkowane podatkiem VAT, to pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą musi istnieć stosunek prawny, w ramach którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych – usługi i wynagrodzenia, między którymi istnieje bezpośredni związek.

W konsekwencji, aby uznać dane świadczenie za świadczenie odpłatne musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a beneficjentem i w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Tym samym, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie (usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie usługą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Opodatkowaniu podlegają tylko takie transakcje, w ramach których występuje możliwy do zidentyfikowania konsument towarów lub usług. W związku z powyższym zaniechanie działania lub tolerowanie czynności lub sytuacji podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywane jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta usługi.

Należy również wskazać, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez podatników w rozumieniu ustawy i są wykonywane w ramach działalności gospodarczej.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Natomiast, stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Wobec przytoczonych wyżej przepisów stwierdzić należy, że dostawa towarów lub świadczenie usług podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywane będą przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji.

Na podstawie art. 29a ustawy:

Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c , art. 32 , art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5 , jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.

Art. 29a ust. 1 ustawy odnosi się do wszystkiego, co stanowi zapłatę, obejmując swym zakresem każdą formę zapłaty otrzymaną przez sprzedawcę z tytułu dostawy towarów lub wykonania usługi.

Katalog elementów dodatkowych wchodzących w skład podstawy opodatkowania określony został w art. 29a ust. 6 ustawy. Stosownie do ww. przepisu:

Podstawa opodatkowania obejmuje:

1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku;

2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.

Zarówno w treści ustawy, jak i w wydanych do niej przepisach wykonawczych, ustawodawca przewidział zwolnienie od podatku niektórych czynności.

W myśl art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy:

Zwalnia się od podatku usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę.

Z kolei w myśl art. 43 ust. 15 ustawy:

Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41, nie mają zastosowania do:

1) czynności ściągania długów, w tym factoringu;

2) usług doradztwa;

3) usług w zakresie leasingu.

Sprecyzowanie przepisów regulujących zwolnienie od podatku od towarów i usług dla usług finansowych ma na celu zapewnienie jednolitego stosowania tego zwolnienia w odniesieniu do rynku wspólnotowego, jak również zapewnienie spójności przepisów dotyczących podatku od towarów i usług z przepisami krajowymi regulującymi funkcjonowanie rynku finansowego.

Przepisy dotyczące funkcjonowania podatku VAT w krajach członkowskich Unii Europejskiej podlegają harmonizacji na zasadach określonych w Dyrektywie 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L z 2006 r. Nr 347 str. 1 ze zm.). Uszczegółowieniem zasad obowiązywania i funkcjonowania podatku VAT określonych w ww. Dyrektywie są wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Zwolnienia od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy znajdują zatem odzwierciedlenie w przepisach Dyrektywy 2006/112/WE Rady.

Przepis art. 131 Dyrektywy 2006/112/WE Rady stanowi, że:

Zwolnienia przewidziane w rozdziałach 2-9 stosuje się bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych i na warunkach ustalanych przez państwa członkowskie w celu zapewnienia prawidłowego i prostego stosowania tych zwolnień oraz zapobieżenia wszelkim możliwym przypadkom uchylania się od opodatkowania, unikania opodatkowania i nadużyć.

Stosownie do art. 135 ust. 1 lit. b Dyrektywy 2006/112/WE Rady:

Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje: udzielanie kredytów i pośrednictwo kredytowe, oraz zarządzanie kredytami przez kredytodawcę.

Jak wielokrotnie podkreślał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zakres zwolnień przewidzianych w Dyrektywie 2006/112/WE Rady nie może być interpretowany w sposób rozszerzający. Czynności zwolnione od VAT zgodnie z Dyrektywą VAT stanowią autonomiczne pojęcia prawa wspólnotowego, a ich ujednolicona interpretacja ma służyć unikaniu rozbieżności w stosowaniu systemu podatku VAT w poszczególnych państwach członkowskich.

Tym samym, pojęcia używane do oznaczenia zwolnień, o których mowa w art. 43 ustawy, winny być interpretowane w sposób ścisły, gdyż zwolnienia te stanowią odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatek od towarów i usług pobierany jest od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika. Zwolnienia stanowią pojęcia autonomiczne prawa wspólnotowego, które mają na celu uniknięcie rozbieżności pomiędzy państwami członkowskimi w stosowaniu systemu VAT i które należy sytuować w ogólnym kontekście wspólnego systemu VAT.

Zgodnie z art. 43 ust. 22 ustawy:

Podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku usług, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, świadczonych na rzecz podatników, i wybrać ich opodatkowanie, pod warunkiem że:

1) jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny;

2) złoży naczelnikowi urzędu skarbowego pisemne zawiadomienie o wyborze opodatkowania tych usług przed początkiem okresu rozliczeniowego, od którego rezygnuje ze zwolnienia.

Z kolei jak stanowi art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:

Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem.

Jak wynika z art. 106b ust. 2 ustawy:

Podatnik nie jest obowiązany do wystawienia faktury w odniesieniu do sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie art. 43 ust. 1, art. 113 ust. 1 i 9, art. 113a ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3 .

W myśl art. 106b ust. 3 ustawy:

Na żądanie nabywcy towaru lub usługi podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:

1) czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust. 1, z wyjątkiem:

a) czynności, o których mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4,

b) czynności, o których mowa w art. 106a pkt 3 i 4,

1a) otrzymanie całości lub części zapłaty przed wykonaniem czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust. 1, z wyjątkiem:

a) przypadku, gdy zapłata dotyczy czynności, o których mowa w art. 19a ust. 1b i ust. 5 pkt 4 oraz art. 106a pkt 3 i 4,

b) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,

2) sprzedaż zwolnioną, o której mowa w ust. 2, z zastrzeżeniem art. 117 pkt 1 i art. 118

- jeżeli żądanie jej wystawienia zostało zgłoszone w terminie 3 miesięcy, licząc od końca miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź otrzymano całość lub część zapłaty.

Jak wynika z opisu sprawy, rozważają Państwo wdrożenie modelu rozliczeń, w którym w przypadku sprzedaży (...) z odroczonym terminem płatności na fakturze dokumentującej dostawę towarów będzie wyodrębniana odrębna pozycja obejmująca wynagrodzenie za finansowanie zakupu towarów przez Państwa, określane również jako koszt finansowania (kredyt kupiecki). Celem planowanego modelu jest rozdzielenie ceny należnej za dostawę (...) od wynagrodzenia należnego Państwu za udzielenie kontrahentowi finansowania w postaci odroczonego terminu płatności.

Planowany model ma być stosowany w odniesieniu do transakcji, w których Kupujący korzysta z odroczonego albo wydłużonego terminu płatności. Sprzedaż towarów może następować zarówno z terminem płatności do 14 dni, przy którym Sprzedający nie nalicza odrębnych kosztów finansowania, jak również z wydłużonym terminem płatności, obejmującym dodatkowe świadczenie polegające na finansowaniu zakupu towarów przez Sprzedającego w formie kredytu kupieckiego. Wskazują Państwo, że koszty finansowania mogą być naliczane wyłącznie dla części okresu finansowania przekraczającej 14 dni terminu płatności.

Na fakturze dokumentującej sprzedaż (...) zamierzają Państwo wykazywać co najmniej dwie odrębne pozycje:

1) pozycję dotyczącą dostawy (...) oraz

2) pozycję dotyczącą kosztów finansowania (kredyt kupiecki).

Wynagrodzenie za finansowanie będzie należne za okres, w którym Kupujący korzysta z odroczenia płatności ceny za zakupioną (...). Finansowanie będzie więc związane z okresem po dokonaniu dostawy towaru, w którym oczekują Państwo na zapłatę należności, udostępniając Kupującemu finansowanie w formie kredytu kupieckiego. Koszt finansowania nie będzie wynagrodzeniem za samą (...), jej transport, rozładunek, jakość, obsługę zamówienia ani inne świadczenia związane bezpośrednio z dostawą towarów, lecz wynagrodzeniem za możliwość zapłaty ceny w późniejszym terminie.

Państwa wątpliwości dotyczą wskazania:

-     czy w opisanym modelu, koszty finansowania (kredyt kupiecki) stanowią element podstawy opodatkowania dostawy towarów w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy, czy wynagrodzenie za odrębną usługę finansową polegającą na udzieleniu kontrahentowi finansowania w formie kredytu kupieckiego, (pytanie nr 1)

-     czy możliwość traktowania kosztów finansowania jako wynagrodzenia za odrębną usługę finansową powinna dotyczyć wyłącznie transakcji z wydłużonymi terminami płatności (powyżej 14 dni), wykraczającymi poza typowe terminy stosowane w codziennej praktyce handlowej spółki, (pytanie nr 2)

-     czy w opisanym modelu kwota kosztów finansowania (koszt kupiecki), wyodrębniona na fakturze dokumentującej sprzedaż (...), może korzystać ze zwolnienia od VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT, (pytanie nr 3)

W odniesieniu do przedstawionych wątpliwości w pierwszej kolejności należy przeanalizować czy w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z pobocznym świadczeniem do dostawy towarów, czy też niezależną czynnością – usługą finansową polegającą na odroczeniu przez sprzedawcę terminu płatności i kredytowaniu przez cały czas tego odroczenia nabywcy. Takie odroczenie zapłaty zwane jest kredytem kupieckim, kredytem handlowym lub towarowym.

Kredyt kupiecki nie jest niczym innym, niż odroczoną płatnością za pobrany przez kupującego towar, czy też usługę. Przy takiej umowie zakup towaru bądź usługi następuje w innym momencie niż zapłata ustalonej za niego należności. Oznacza to, że sprzedawca poprzez odroczenie terminu płatności przez czas tegoż odroczenia kredytuje nabywcę. W praktyce, kredyt kupiecki jest odłożeniem zapłaty za otrzymane towary lub usługi.

Istotą kredytu kupieckiego jest zatem relacja, w ramach której dostawca przez odroczenie terminu płatności przez czas tegoż odroczenia kredytuje nabywcę. Dostawca godzi się bowiem na brak otrzymania płatności należności za towary w określonym terminie czyli de facto środki te pozostawia w dyspozycji nabywcy w pewnym okresie czasu. Powyższa relacja jest zbliżona do zaciągnięcia przez nabywcę kredytu lub pożyczki w instytucji zewnętrznej z tym, że w przypadku kredytu kupieckiego kredytowania dokonuje sam sprzedawca. Sprzedawca pobiera za powyższą usługę wynagrodzenie w postaci odsetek, co jest formą wynagrodzenia charakterystyczną dla usług finansowych, takich jak kredyt czy pożyczka.

Z powyższego wynika, że ekonomiczna istota oraz charakterystyczne elementy kredytu kupieckiego przesądzają o tym, że dla potrzeb rozliczeń w zakresie podatku VAT, usługi polegające na udzielaniu kredytu kupieckiego należy zaklasyfikować jako usługi finansowe.

Problem związany z opodatkowaniem odsetek od kredytu kupieckiego był przedmiotem orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 27 października 1993 r. w sprawie C-281/91 pomiędzy Muysen De Winters Bouwn-en Aannemingsbedrift BV a Staatssecretaris van Financien (Holandia). TSUE wskazał w rozstrzygnięciu na konieczność odmiennego traktowania sytuacji, gdy odsetki są naliczane za okres do dnia realizacji dostawy lub wykonania usługi oraz sytuacji, gdy odsetki od odroczonej płatności są należne za okres po zrealizowaniu dostawy lub wykonaniu dostawy. Trybunał podkreślił, że co do zasady, odsetki pobierane przez sprzedawcę za odroczenie terminu płatności stanowią wynagrodzenie za usługę finansową zwolnioną od podatku VAT. Jednakże w sytuacji, gdy termin płatności jest odroczony (a co za tym idzie, odsetki naliczane są jedynie do dnia realizacji dostawy lub wykonania usługi), odsetki stanowią część wynagrodzenia za dostawę towarów, za które zapłata jest odraczana, nawet jeśli wynagrodzenie za odroczenie ustalone jest w umowie odrębnie.

W konsekwencji, odsetki za odroczenie terminu płatności należne na moment następujący po dostawie towarów nie stanowią elementu podstawy opodatkowania z tytułu samej dostawy, a uznawane powinny być za wynagrodzenie za odrębną od dostawy usługę finansową. Co istotne TSUE zaznaczył, że odmienne traktowanie kredytu kupieckiego na gruncie podatku VAT naruszałoby zasadę równego traktowania podmiotów gospodarczych, gdyż przedsiębiorcy finansujący działalność poprzez kredyt bądź pożyczkę udzieloną przez podmiot zewnętrzny otrzymywaliby usługę finansową zwolnioną od podatku, podczas gdy przedsiębiorcy otrzymujący finansowanie od własnego sprzedawcy (kredyt kupiecki) musieliby uiszczać dodatkową kwotę podatku VAT (pkt 14 orzeczenia).

Wskazali Państwo, że sprzedaż towarów może następować zarówno z terminem płatności do 14 dni, przy którym Sprzedający nie nalicza odrębnych kosztów finansowania, jak również z wydłużonym terminem płatności, obejmującym dodatkowe świadczenie polegające na finansowaniu zakupu towarów przez Sprzedającego w formie kredytu kupieckiego. Wskazują Państwo, że koszty finansowania mogą być naliczane wyłącznie dla części okresu finansowania przekraczającej 14 dni terminu płatności. Finansowanie będzie więc związane z okresem po dokonaniu dostawy towaru, w którym oczekują Państwo na zapłatę należności, udostępniając Kupującemu finansowanie w formie kredytu kupieckiego.

Zatem z uwagi na powołane przepisy oraz orzeczenie TSUE, z którego wynika, że podstawa opodatkowania oraz podatek VAT z tytułu dostawy towarów powinny być ustalane wyłącznie na moment dokonania dostawy, stwierdzić należy, że odrębne koszty finansowania za wydłużenie/odroczenie terminu płatności nie stanowią elementu podstawy opodatkowania z tytułu ww. dostawy towarów, na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy, lecz stanowią wynagrodzenie za odrębną od dostawy, usługę finansową. W tym przypadku mamy do czynienia z dwiema transakcjami, tj. dostawą towarów (dostawa (...)) oraz świadczeniem usługi finansowej (wydłużenie terminu płatności).

Należy podkreślić, że TSUE w ww. rozstrzygnięciu wskazał na konieczność odmiennego traktowania sytuacji gdy odsetki są naliczane za okres do dnia realizacji dostawy lub wykonania usługi oraz sytuacji, gdy odsetki od odroczonej płatności są należne za okres po zrealizowaniu dostawy lub wykonaniu dostawy.

Zatem jak wskazano wyżej, jeżeli wynagrodzenie to jest należne za okres po dokonaniu dostawy towarów, tj. za okres, w którym kontrahent korzysta z odroczenia płatności ceny za już dostarczone towary, wówczas koszt finansowania należy traktować jako wynagrodzenie za odrębną usługę finansową polegającą na udzieleniu kredytu kupieckiego. Nie ma przy tym znaczenia czy termin płatności jest dłuższy niż typowy termin stosowany przez Państwa w codziennej praktyce handlowej.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że opłaty dodatkowe naliczone z tytułu wydłużenia/odroczenia terminów płatności na warunkach przedstawionych w opisie sprawy należne za okres po zrealizowaniu dostawy towarów – stanowią odrębną usługę finansową korzystającą ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy. Tak, więc w przypadku udokumentowania tej czynności fakturą powinni Państwo uwzględnić ww. zwolnienie z opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

Stanowisko Państwa w zakresie pytań oznaczonych nr 1-3 jest zatem prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Ocena prawna Państwa stanowiska w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych – pytanie nr 4 zostanie zawarta w odrębnym rozstrzygnięciu.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym. Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-    Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a ;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-    w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-     w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.