Interpretacja 0111-KDIB3-1.4012.567.2026.3.ICZ

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług.

Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 13 sierpnia 2026 r.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wspólnota Mieszkaniowa 1 jest jedną z czterech wspólnot mieszkaniowych tworzących grupę budynków. Pozostałe trzy budynki należą do: Wspólnoty Mieszkaniowej 2 przy ul. (…), Wspólnoty Mieszkaniowej 3 przy ul. (…) oraz Wspólnoty Mieszkaniowej 4 przy ul. (...). Budynki tych Wspólnot były wybudowane przez jednego dewelopera. Projekt zakładał wybudowanie po dwa budynki po jednej i drugiej stronie deptaka, który łączył te budynki i z którego były wejścia do wszystkich budynków. Pod deptakiem zaplanowano garaż podziemny. Pod każdym z budynków znajduje się hala garażowa wybudowana w taki sposób, że dwie hale zlokalizowane pod dwoma budynkami konstrukcyjnie są połączone w jedną całość posiadającą jedne wspólny wyjazd. Na etapie projektowym, gdy deweloper starał się o pozwolenia na budowę wszystkie cztery budynki stanowiły jedno zadanie inwestycyjne i były objęte jednym projektem budowlanym. Budynki były projektowane na jednej działce geodezyjnej co powodowało, że będą one stanowiły jedną wspólnotę mieszkaniową.

Projekt zakładał, że wszystkie cztery budynki będą miały jedno wspólne przyłącze wody zimnej, jedno przyłącze kanalizacyjne oraz jedno wspólne przyłącze ciepła. W budynku, do którego planowano przyłączyć przyłącze zimnej wody oraz przyłącze ciepła projektant umieścił wymiennik ciepła, który obsługiwał będzie te cztery bloki. Instalacje rozprowadzające ciepło, ciepłą wodę, zimną wodę oraz odprowadzające kanalizację zostały zaprojektowane w taki sposób, aby ułatwić przepływ tych mediów, ale całkowicie uniemożliwić określenie, ile ciepła, ciepłej wody oraz zimnej wody zostało zużytych przez dany budynek. Do każdego budynku (z wyjątkiem budynku posiadającego przyłącza mediów) dochodzi kilka „wejść” ciepła, ciepłej wody oraz zimnej wody.

Na etapie realizacji inwestycji, gdy deweloper wybudował już - zgodnie z projektem budowlanym - jeden budynek, została podjęta przez dewelopera decyzja o podziale działki, na której budowano budynki na pięć niezależnych części. Na czterech działkach znajdowało się po jednym budynku a piątą część stanowił deptak wraz ze zlokalizowanym pod nim garażem podziemnym. Podział działki na pięć części nie zmienił planu przyłącza mediów - dalej planowano jedno przyłącze wody, jedno przyłącze kanalizacyjne i jedno przyłącze ciepła dochodzące do jednego budynku (obecnie Wspólnota Mieszkaniowa 1), z którego media byłyby rozprowadzane do pozostałych budynków, z których każdy stanowi już - od momentu podziału działki - osobną Wspólnotę Mieszkaniową. Podział działki na pięć części oraz niezmieniony projekt budowlany spowodowały, że Wspólnota Mieszkaniowa 1 - ze względu na posiadanie przyłączy mediów - musiała zawrzeć umowę na dostawę ciepła oraz umowę z Miejskim Przedsiębiorstwem Wodociągów i Kanalizacji na dostawę wody i odprowadzenie ścieków. Faktury za dostawy mediów wynikające z zawartych umów są wystawiane na Wspólnotę Mieszkaniową 1 i dotyczą mediów dostarczanych do Wspólnoty Mieszkaniowej 1 (strona umów), Wspólnoty Mieszkaniowej 2, Wspólnoty Mieszkaniowej 3 oraz Wspólnoty Mieszkaniowej 4.

Należy pamiętać, że wszystkie media (ciepło, ciepła woda, zimna woda) dostarczane są do mieszkań w tych budynkach - żadna ze Wspólnot nie korzysta we własnym zakresie z tych mediów. Aby zabezpieczyć Wspólnotę Mieszkaniową 1 przed ponoszeniem kosztów zakupu mediów dostarczanych do innych budynków, Wspólnota 1 wystawia dokumenty „przeniesienia kosztów” na wszystkie trzy pozostałe Wspólnoty (2, 3 i 4) po jednym dokumencie na każdą ze Wspólnot dla każdego z mediów.

Zgodnie z zapisami prawa energetycznego oraz ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków Wspólnota Mieszkaniowa 1 musi obciążać pozostałe Wspólnoty kosztem zużytych mediów w taki sposób, aby nie uzyskać z tego tytułu żadnego zarobku (obciążenie po koszcie zakupu). Ze względu na fakt, iż wewnętrzne instalacje CO, ciepłej wody oraz zimnej wody i kanalizacji rozprowadzające media pomiędzy wszystkimi czterema Wspólnotami zostały zaprojektowane w taki sposób, że nie ma technicznej możliwości opomiarowania zużycia danego medium przez daną Wspólnotę, przeniesienie kosztów dokonywane jest w równych częściach po 1/4 kosztu zakupu. Gdy dokonywane jest rozliczenie mediów odczytywane są wszystkie podliczniki w mieszkaniach we wszystkich czterech Wspólnotach (wodomierze zimnej wody, wodomierze ciepłej wody, ciepłomierze) i na ich podstawie szacowane jest zużycie mediów w każdej Wspólnocie. Na podstawie tych szacunków dokonywane są przez Wspólnotę Mieszkaniową 1 korekty „przeniesienia kosztów” do wartości rzeczywistych a następnie każda ze Wspólnot na podstawie kosztów mediów w danej Wspólnocie rozliczenia mediów dla poszczególnych właścicieli we wspólnotach.

Podobna do sytuacji opisanej w przypadku ciepła, ciepłej wody oraz zimnej wody dotyczy także prądu zużywanego w hali garażowej pod budynkiem Wspólnoty Mieszkaniowej 1. Część prądu zużywana jest na oświetlenie terenu deptaka pomiędzy Wspólnotami, halę garażową pod budynkiem 4 oraz halę garażową zlokalizowaną pod deptakiem. Mechanizm przeniesienia kosztów na poszczególnych użytkowników tego prądu jest identyczny jak w przypadku ciepła i wody. Nie opisujemy tego dokładniej, ponieważ sytuacja jest identyczna jak w przypadku ciepła i wody a wartość rozliczanych kosztów znacząco mniejsza niż w przypadku ciepła i wody.

Ponieważ Wspólnota Mieszkaniowa 1 dokonuje zakupu mediów (ciepło i zimna woda praż prąd doprowadzony do hali garażowej) na potrzeby swoich właścicieli, ale także właścicieli ze Wspólnot Mieszkaniowych 2, 3 oraz 4 konieczne jest, aby Wspólnoty współkorzystające z mediów ponosiły także koszty zużywanych przez swoich właścicieli mediów. Do przeniesienia części kosztów na te wspólnoty, Wspólnota 1 stosuje dokument o nazwie „Przeniesienie kosztów”. Stosowanie tego dokumentu jest wynikiem zawartego przez wszystkie cztery Wspólnoty porozumienia, w którym ustalono konieczność ponoszenia kosztów zużycia mediów przez wszystkie strony porozumienia oraz zapis mówiący o tym, że wartość kosztów przenoszona będzie na wspólnoty 2, 3 oraz 4 po cenie zakupu po jakiej zakupiła te media Wspólnota 1. Tak więc - zgodnie z zapisami porozumienia - Wspólnota Mieszkaniowa 1 nie może czerpać żadnych pożytków wynikających z przeniesienia kosztów na pozostałe Wspólnoty.

Przeniesienie kosztów mediów jest jedyną operacją gospodarczą jakiej dokonuje Wspólnota Mieszkaniowa 1 w stosunku do innych podmiotów a która to operacja gospodarcza związana jest z otrzymaniem przez Wspólnotę 1 środków pieniężnych od podmiotów/ osób nie będących członkiem Wspólnoty Mieszkaniowej 1.

Pismem z 13 sierpnia 2026 r. uzupełnili Państwo opis sprawy w następujący sposób:

W odpowiedzi na pismo z dnia 12.08.2026 roku wyjaśniamy:

1. Z informacji uzyskanych od poprzedniego zarządcy Wspólnoty Mieszkaniowej 1 - - wynika, że Wspólnota była podatnikiem VAT czynnym od października 2019 roku do stycznia 2025 roku. G. był zarządcą Wspólnoty przez cały ten czas i posiada w swoim systemie komputerowym dane dotyczące rozliczania podatku VAT przez Wspólnotę w tym okresie. W dokumentacji papierowej, którą G. przekazał do A. Nieruchomości nie ma dokumentów potwierdzających zgłoszenie Wspólnoty do VAT (VAT-R) ani dokumentów potwierdzających wyrejestrowanie Wspólnoty z VAT (VAT-Z). W „Wykazie podmiotów zarejestrowanych jako podatnicy VAT, niezarejestrowanych oraz wykreślonych i przywróconych do rejestru VAT" (…) informacja, że Wspólnota dokonała rejestracji jako podatnik VAT w dniu (…) 2019 roku.

2. Jak wskazaliśmy w druku ORD-IN w części dotyczącej opisu stanu faktycznego, Wspólnota Mieszkaniowa 1 dokonuje co miesiąc operacji przeniesienia kosztów zużytych mediów na 3 sąsiadujące Wspólnoty Mieszkaniowe z którymi wspólnie użytkuje wymiennik ciepła (..), zamontowany w garażu podziemnym budynku przy ul. 1. Dokonuje także przeniesienia kosztów zużytej wody zimnej i odprowadzenia ścieków na 3 sąsiadujące Wspólnoty Mieszkaniowe z którymi wspólnie użytkuje jedno wspólne przyłącze wody i odprowadzenia ścieków zamontowane w garażu podziemnym budynku przy ul. 1. Identyczny mechanizm dotyczy przeniesienia kosztów zużycia prądu dostarczonego do budynku przy ul. 1 a zużywanego przez sąsiednie budynki. Zastrzegamy wyraźnie: Wspólnota Mieszkaniowa 1 nie dokonuje „refakturowania” kosztu mediów, lecz dokonuje przeniesienia kosztu zużywanych mediów. Dokumentem wykorzystywanym w tym celu jest dokument „Przeniesienie kosztów” a jego znaczenie gospodarcze jest zbliżone do dokumentu „Nota księgowa”. Należy również pamiętać, że zgodnie z obowiązującym prawem, przeniesienie kosztu mediów dokonywane jest po cenach zakupu co wynika z zawartego ze Wspólnotami porozumienia oraz z zapisów ustawowych prawa energetycznego oraz ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków”.

Wyjaśniamy, że Wspólnota Mieszkaniowa 1 nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej. Co więcej, zawarcie przez Państwa w piśmie z dnia 12.08.2026 roku na stronie 1 tego pisma pytania „2) czy poza usługą refakturowania mediów na inne wspólnoty mieszkaniowe - prowadzę Państwo inną działalność gospodarczą; jeśli tak to należy wskazać jaką” pokazuje, że nie do końca zrozumieliście Państwo zarówno opis zaistniałego stanu faktycznego jak i pytanie przyporządkowane do opisanego w druku ORD-IN stanu faktycznego. Opisując stan faktyczny w druku ORD-IN mieliśmy na celu bezsprzecznie wykazać, że Wspólnota Mieszkaniowa 1 nie prowadzi działalności gospodarczej w rozumieniu zapisów art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług a co za tym idzie nie obowiązują jej zapisy tej ustawy.

Stosowanie przez Krajową Informację Skarbową w piśmie dotyczącym naszego wniosku o interpretację indywidualną zwrotów „refakturowanie mediów” oraz pytanie - wbrew całości tekstu zawartego w naszym wniosku o interpretację indywidualną - czy Wspólnota prowadzi inną działalności gospodarczą może wskazywać, że Krajowa Administracja Skarbowa próbuje przez takie działanie doprowadzić do stosowania przez nas również takich zwrotów a poprzez to udowodnić, że Wspólnota prowadzi sprzedaż (bo refakturuje) a więc prowadzi działalność gospodarczą i poprzez to staje się podatnikiem VAT. Dlatego też jeszcze raz wyjaśniamy:

- Wspólnota Mieszkaniowa 1nie dokonuje żadnego refakturowania;

- Ponieważ deweloper w taki a nie inny sposób zaprojektował instalację wodną i kanalizacyjną oraz instalację CO i ciepłej wody a także instalację elektryczną budynków przy ul. 1, 2, 3 oraz 4, umowy z dostawcami mediów musiała zawrzeć Wspólnota Mieszkaniowa 1. Wynika to z faktu, iż do tego budynku dostarczane są media wykorzystywane przez wszystkie 4 budynki - w tym budynku zaprojektowano przyłącza mediów. Zakupione media dostarczane są do wszystkich 4 Wspólnot instalacjami przebiegającymi z budynku 1 do pozostałych budynków;

- Sposób zaopatrywania w media budynków 2, 3 oraz 4 poprzez budynek 1 wymusza to, że za media zużyte przez mieszkańców tych budynków płaci Wspólnota 1, ponieważ to ona ma zawarte umowy z dostawcami. Wymusza to konieczność „przeniesienia kosztów” mediów zużytych przez budynki 2, 3 oraz 4 na te Wspólnoty.

Przeniesienie kosztów zużytych mediów na Wspólnoty 2, 3, 4 nie jest sprzedażą mediów i nie jest to refakturowane. Zgodnie z zapisami Art. 2 pkt 22 ustawy o podatku od towarów i usług „Art. 2. Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o: [..] 22) sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów”. Zapis ten zawiera wyraźne wskazanie, że sprzedająca wie, ile towarów lub usług dostarczył kupującemu. Z kolei Art. 535 § 1 Kodeksu cywilnego brzmi „Art. 535. Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę”. Zapis ten mówi o umowie sprzedaży, a więc zakłada dobrowolność zawarcia takiej mowy. W przypadku Wspólnoty 1 nie może być mowy o jakiejkolwiek dobrowolności w „dostarczaniu” mediów do pozostałych 3 Wspólnot. To deweloper w momencie projektowania osiedla obejmującego Wspólnoty Mieszkaniowe 1, 2, 3 oraz 4 i projektowania wszystkich instalacji w tych budynkach podjął decyzję, że Wspólnota 1.

- będzie musiała zawrzeć umowy z dostawcami mediów i płacić za media zużywane nie tylko przez budynek 1, ale także przez 3 pozostałe budynki. To deweloper na etapie projektowania wymusił, że Wspólnota 1 będzie musiała dokonywać przeniesienia kosztów zakupu mediów na pozostałe 3 Wspólnoty. Co bardzo ważne, sposób zaprojektowania instalacji w budynkach uniemożliwił Wspólnocie 1 odłączenie od pozostałych 3 budynków i zaprzestanie przesyłania do nich mediów. Jest to technicznie niewykonalne. Wynika to z faktu, iż Wspólnoty 1, 2, 3 oraz 4 mają jedną wspólną instalację wodną, jedną wspólną instalację kanalizacyjną, jedną wspólną instalację CO oraz jedną wspólną instalację ciepłej wody. Instalacje te zaprojektowano w taki sposób, że mierzone są jedynie ilości dostarczonych mediów do przyłącza głównego zlokalizowanego w budynku 11. Nie ma technicznej możliwości, aby zmierzyć ilość mediów dostarczonych do poszczególnych budynków. Tak więc w każdym miesiącu Wspólnota 1 nie wie ile danego medium zużyła Wspólnota 2, Wspólnota 3 oraz Wspólnota 4. „Przeniesienia kosztów" dokonuje się w wartościach wynoszących % kosztu zakupu danego medium przez Wspólnotę 1. Określenia faktycznej ilość zużytych mediów przez poszczególne Wspólnoty dokonuje się na podstawie odczytów wodomierzy wody zimnej, wodomierzy wody ciepłej oraz ciepłomierzy zamontowanych w każdym mieszkaniu we wszystkich 4 budynkach Wspólnot. Dokonuje się tego dla potrzeb rozliczenia wody zimnej 2 razy w roku a dla rozliczenia kosztu ciepła i podgrzania wody raz w roku. Ponieważ co miesiąc nie jest znana ilość zużytych mediów w każdym z czterech budynków, można mówić, że „Wspólnota 1 dostarcza media do pozostałych budynków” a co za tym idzie nie można mówić, że „Wspólnota 1 dokonuje sprzedaży mediów do pozostałych 3 Wspólnot”. Nie może też być mowy o „refakturowaniu przez Wspólnotę 1G kosztu zużytych mediów”.

- Przeniesienie kosztów mediów dokonywane jest przez Wspólnotę Mieszkaniową 1 po cenach zakupu, czyli wynik finansowy tego przeniesienia kosztów zawsze wynosi ZERO tzn. wpływ środków ze Wspólnot 2, 3 oraz 4 pomniejszony o wartość zakupionych i dostarczonych do tych Wspólnot mediów w cenach zakupu daje wynik 0,00 zł (do rozliczeń zawsze stosowane są wyłącznie ceny zakupu.

- Wspólnota Mieszkaniowa 1 nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług, ponieważ nie prowadzi działalności gospodarczej. Wszelkie działania jakie wykonuje Wspólnota Mieszkaniowa ukierunkowane są na utrzymanie nieruchomości wspólnej Wspólnoty Mieszkaniowej. Wspólnota nie prowadzi żadnych działań dla celów zarobkowych.

Pytanie

Czy Wspólnota Mieszkaniowa 1 dokonująca w sposób ciągły przeniesienia kosztów zakupu mediów (ciepło, zimna woda, energia elektryczna) na wykorzystujące w części te media Wspólnotę Mieszkaniową 2, Wspólnotę Mieszkaniową 3 oraz Wspólnotę Mieszkaniową 4 oraz pamiętając, że przeniesienie kosztów mediów jest jedyną operacją gospodarczą w wyniku której Wspólnota 1 otrzymuje środki pieniężne od podmiotów/osób nie będących członkiem Wspólnoty Mieszkaniowej 1 i że przeniesienie kosztów odbywa się zawsze po kosztach zakupu tych mediów, nie prowadzi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług a co za tym idzie Wspólnota nie jest podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług i nie obowiązują jej zapisy tej ustawy.

Państwa stanowisko

Wspólnota Mieszkaniowa 1 oraz pozostałe trzy Wspólnoty działają w oparciu o ustawę z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Zgodnie z zapisami art 6 tej ustawy „Ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana”. Jest to jedyna w obecnym systemie prawnym definicja Wspólnoty Mieszkaniowej. Wynika z niej, że wspólnota mieszkaniowa jest „właścicielem” części wspólnych budynku Wspólnoty Mieszkaniowej. Zgodnie z zapisami art. 13 ust. 1 tej ustawy "Właściciel ponosi wydatki związane z utrzymaniem jego lokalu, jest obowiązany utrzymywać swój lokal w należytym stanie, przestrzegać porządku domowego, uczestniczyć w kosztach zarządu związanych z utrzymaniem nieruchomości wspólnej, korzystać z niej w sposób nieutrudniający korzystania przez innych współwłaścicieli oraz współdziałać z nimi w ochronie wspólnego dobra”. Z kolei art 14 tej ustawy definiuje koszty utrzymania nieruchomości wspólnej w następujący sposób: "Art. 14. Na koszty zarządu nieruchomością wspólną składają się w szczególności:

1) wydatki na remonty i bieżącą konserwację;

2) opłaty za dostawę energii elektrycznej i cieplnej, gazu i wody, w części dotyczącej nieruchomości wspólnej, oraz opłaty za antenę zbiorczą i windę;

3) ubezpieczenia, podatki i inne opłaty publicznoprawne, chyba że są pokrywane bezpośrednio przez właścicieli poszczególnych lokali;

4) wydatki na utrzymanie porządku i czystości;

5) wynagrodzenie członków zarządu lub zarządcy”.

Takie brzmienie zapisów ustawy o własności lokali wyraźnie wskazuje na to, że celem istnienia Wspólnoty Mieszkaniowej jest utrzymanie nieruchomości wspólnej budynku Wspólnoty i że Wspólnota nie jest powołana w celu prowadzenia działalności gospodarczej ani w celach zarobkowych.

Art 45a ust. 6 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne brzmi: „W przypadku, gdy wyłącznym odbiorcą paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła dostarczanych do budynku jest właściciel lub zarządca budynku wielolokalowego, jest on odpowiedzialny za rozliczanie na poszczególne lokale całkowitych kosztów zakupu paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła”. Takie brzmienie zapisu prawnego wymusza na Wspólnocie Mieszkaniowej konieczność zawarcia umowy z dostawcą ciepła oraz dostawcą energii elektrycznej. W opisywanym przypadku taki obowiązek spoczywał na Wspólnocie Mieszkaniowej przy 1 jako tej do której było doprowadzone przyłącze ciepła oraz przyłącze elektryczne doprowadzające prąd elektryczny do hali garażowej.

Art 45a ust. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne brzmi: „Koszty zakupu, o których mowa w ust. 2, są rozliczane w opłatach pobieranych od osób, o których mowa w ust. 2. Wysokość opłat powinna być ustalana w taki sposób, aby zapewniała wyłącznie pokrycie ponoszonych przez odbiorcę kosztów zakupu paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła”. Zapis ten oznacza prawne narzucenie Wspólnocie Mieszkaniowej 1 obowiązku dokonywania przeniesienia kosztów zużytego przez Wspólnoty 2, 3 oraz 4 ciepła i prądu na te Wspólnoty po koszcie zakupu.

Zgodnie z zapisami art 6 ust. 2 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków „Przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane do zawarcia umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków z osobą, której nieruchomość została przyłączona do sieci i która wystąpiła z pisemnym wnioskiem o zawarcie umowy”. Takie brzmienie zapisu prawnego wymusza na Wspólnocie Mieszkaniowej konieczność zawarcia umowy z dostawcą wody. W opisywanym przypadku taki obowiązek spoczywał na Wspólnocie Mieszkaniowej przy 1jako tej do której było doprowadzone przyłącze wody i przyłącze kanalizacyjne. Art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków brzmi: "Jeżeli odbiorcą usług jest wyłącznie właściciel lub zarządca budynku wielolokalowego lub budynków wielolokalowych, jest on obowiązany do rozliczenia kosztów tych usług. Suma obciążeń za wodę lub ścieki nie może być wyższa od ponoszonych przez właściciela lub zarządcę na rzecz przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego". Zapis ten oznacza prawne narzucenie Wspólnocie Mieszkaniowej 1 obowiązku dokonywania przeniesienia kosztów zużytej przez Wspólnoty 2, 3 oraz 4 wody i odprowadzenie ścieków na te Wspólnoty po koszcie zakupu.

Przeniesienie kosztów mediów jest jedyną operacją gospodarczą jakiej dokonuje Wspólnota Mieszkaniowa przy 1 w stosunku do innych podmiotów - w tym 2, 3 oraz 4 - a która to operacja gospodarcza związana jest z otrzymaniem przez Wspólnotę 1 środków pieniężnych od podmiotów/osób nie będących członkiem Wspólnot Mieszkaniowych 1, 2, 3 oraz 4. Tak więc patrząc na Wspólnotę Mieszkaniową przy 1z punktu zapisów art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług który brzmi: "Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych" należy stwierdzić, że Wspólnota nie prowadzi działalności gospodarczej, ponieważ w żaden sposób nie prowadzi działalności zarobkowej. Kolejnym wnioskiem wynikającym z faktu nieprowadzenia przez Wspólnotę działalności gospodarczej jest, że Wspólnota nie jest podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 tej ustawy, ponieważ zgodnie z zapisami tego art. "Art. 15. 1. Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności”. Fakt braku prowadzenia działalności gospodarczej przez Wspólnotę wynika także z regulującej zasady działania wspólnot ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali.

Mając na uwadze wszystkie przytoczone zapisy prawne można bezsprzecznie stwierdzić, że Wspólnota Mieszkaniowa przy 1nie jest podatnikiem w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług a co za tym idzie nie obowiązują jej zapisy tej ustawy.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne

Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Zgodnie z cytowanym art. 2 pkt 6 ustawy, towarami są m.in. wszelkie postacie energii, w tym energii elektrycznej, gazu i energii cieplnej oraz chłodniczej.

Oznacza to, że w przypadku wykonywania świadczeń dotyczących tych mediów na gruncie podatku od towarów i usług będziemy mieć do czynienia z dostawą towarów. Jeśli chodzi o inne media (objęte zakresem opodatkowania), będzie to świadczenie usług.

Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Jak stanowi art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;

3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów” i jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatników w ramach ich działalności gospodarczej.

Z treści art. 8 ust. 1 ustawy wynika, że przez usługę należy rozumieć każde świadczenie na rzecz danego podmiotu. Słownik języka polskiego definiuje czasownik „świadczyć” jako „wykonywać coś na czyjąś rzecz”, „świadczenie” zaś to obowiązek wykonywania, przekazania czegoś.

Z powyższego wynika więc, że świadczeniem usług jest każde świadczenie na rzecz danego podmiotu niebędące dostawą towarów. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia, jako usługi, należy mieć na względzie, że ustawa o podatku od towarów i usług zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą towarów, zgodnie z art. 7 ustawy. Dodatkowo, warto wskazać, że pojęcie „świadczenia” wywodzi się z prawa cywilnego i należy je rozumieć zgodnie z ukształtowaną w tej gałęzi prawa definicją jako „każde zachowanie się na rzecz innej osoby”.

Pojęcie usługi według ustawy o podatku od towarów i usług jest szersze od usługi w rozumieniu klasyfikacji statystycznych. Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.

W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Co więcej, związek pomiędzy otrzymywaną płatnością, a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można było powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Taka definicja świadczenia usług jest wyrazem realizacji powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług wszelkich transakcji wykonywanych przez podatników w ramach ich działalności gospodarczej.

Natomiast stosownie do art. 8 ust. 2a ustawy o VAT:

W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi.

Przepis ten jest źródłem praw i obowiązków podatników w odniesieniu do świadczeń określanych mianem „odsprzedaży” lub „refakturowania” usług. W związku z tym należy stwierdzić, że nabycie usług oraz ich późniejsza odsprzedaż (z marżą czy bez) powinny być zawsze traktowane jako dwie odrębne transakcje usługowe.

Powyższy przepis jest odpowiednikiem art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 s. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady, który stanowi, że:

W przypadku, kiedy podatnik działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten nabył i wyświadczył te usługi.

Oznacza to, że podmiot świadczący (sprzedający) daną usługę nabytą we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej usługi. Przeniesienie ciężaru kosztów na inną osobę (podmiot), nie może być zatem w żaden inny sposób potraktowane niż jako świadczenie usług w tym samym zakresie.

Przepis ten reguluje zatem takie sytuacje, kiedy podatnik działając we własnym imieniu zawiera umowę, na podstawie której zobowiązuje się do zrealizowania pewnego świadczenia, jednak faktycznie świadczenie to realizowane jest przez podmiot trzeci.

W takim przypadku, gdy podmiot nabywa usługę, a następnie odsprzedaje ją kontrahentowi w tzw. „stanie nieprzetworzonym”, uznawany jest za podatnika, który usługę taką świadczy. Świadczenie takich usług powinno zostać opodatkowane podatkiem od towarów i usług według stawki właściwej dla danego rodzaju usług.

Wskazać należy, że nie każda czynność, która stanowi dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ustawy, bądź świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Określona czynność będzie opodatkowana podatkiem VAT, jeśli zostanie wykonana przez podatnika, a więc osobę prowadzącą działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Czyli przez podmiot mający status podatnika lub przez podmiot działający w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Z powołanego przepisu wynika, że w rozumieniu ustawy o VAT podatnikami mogą być osoby prawne, osoby fizyczne jak również jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Należy wskazać, że definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Z opisu sprawy wynika, że Państwo (Wspólnota Mieszkaniowa 1) jest jedną z czterech wspólnot mieszkaniowych tworzących grupę budynków. Pozostałe trzy budynki należą do: Wspólnoty Mieszkaniowej 2, Wspólnoty Mieszkaniowej 3 oraz Wspólnoty Mieszkaniowej 4.

Projekt zakładał, że wszystkie cztery budynki będą miały jedno wspólne przyłącze wody zimnej, jedno przyłącze kanalizacyjne oraz jedno wspólne przyłącze ciepła. Na etapie realizacji inwestycji, gdy deweloper wybudował już - zgodnie z projektem budowlanym - jeden budynek, została podjęta przez dewelopera decyzja o podziale działki, na której budowano budynki na pięć niezależnych części. Na czterech działkach znajdowało się po jednym budynku a piątą część stanowił deptak wraz ze zlokalizowanym pod nim garażem podziemnym. Podział działki na pięć części nie zmienił planu przyłącza mediów - dalej planowano jedno przyłącze wody, jedno przyłącze kanalizacyjne i jedno przyłącze ciepła dochodzące do jednego budynku (obecnie Wspólnota Mieszkaniowa 1), z którego media byłyby rozprowadzane do pozostałych budynków, z których każdy stanowi już - od momentu podziału działki - osobną Wspólnotę Mieszkaniową.

Podział działki na pięć części oraz niezmieniony projekt budowlany spowodowały, że Wspólnota Mieszkaniowa 1 - ze względu na posiadanie przyłączy mediów - musiała zawrzeć umowę na dostawę ciepła oraz umowę z Miejskim Przedsiębiorstwem Wodociągów i Kanalizacji na dostawę wody i odprowadzenie ścieków. Faktury za dostawy mediów wynikające z zawartych umów są wystawiane na Wspólnotę Mieszkaniową 1 i dotyczą mediów dostarczanych do Wspólnoty Mieszkaniowej przy 1 (strona umów), Wspólnoty Mieszkaniowej 2, Wspólnoty Mieszkaniowej 3 oraz Wspólnoty Mieszkaniowej 4. Należy pamiętać, że wszystkie media (ciepło, ciepła woda, zimna woda) dostarczane są do mieszkań w tych budynkach - żadna ze Wspólnot 1, 2, 3 oraz 4 nie korzysta we własnym zakresie z tych mediów. Aby zabezpieczyć Wspólnotę Mieszkaniową przy 1 przed ponoszeniem kosztów zakupu mediów dostarczanych do innych budynków, Wspólnota 1 wystawia dokumenty „przeniesienia kosztów” na wszystkie trzy pozostałe Wspólnoty (2, 3, 4) po jednym dokumencie na każdą ze Wspólnot dla każdego z mediów. Przeniesienie kosztów mediów jest jedyną operacją gospodarczą jakiej dokonuje Wspólnota Mieszkaniowa przy 1 w stosunku do innych podmiotów a która to operacja gospodarcza związana jest z otrzymaniem przez Wspólnotę 1 środków pieniężnych od podmiotów/ osób nie będących członkiem Wspólnoty Mieszkaniowej 1. Przeniesienie kosztów mediów dokonywane jest przez Wspólnotę Mieszkaniową przy 1 po cenach zakupu, czyli wynik finansowy tego przeniesienia kosztów zawsze wynosi ZERO tzn. wpływ środków ze Wspólnot 2, 3 oraz 4 pomniejszony o wartość zakupionych i dostarczonych do tych Wspólnot mediów w cenach zakupu daje wynik 0,00 zł (do rozliczeń zawsze stosowane są wyłącznie ceny zakupu).

Państwa wątpliwości dotyczą kwestii czy Wspólnota Mieszkaniowa przy 1 dokonująca w sposób ciągły przeniesienia kosztów zakupu mediów (ciepło, zimna woda, energia elektryczna) na wykorzystujące w części te media Wspólnotę Mieszkaniową 2, Wspólnotę Mieszkaniową 3 oraz Wspólnotę Mieszkaniową 4 oraz pamiętając, że przeniesienie kosztów mediów jest jedyną operacją gospodarczą, w wyniku której Wspólnota 1 otrzymuje środki pieniężne od podmiotów/osób nie będących członkiem Wspólnoty Mieszkaniowej 1 i że przeniesienie kosztów odbywa się zawsze po kosztach zakupu tych mediów, nie prowadzi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług a co za tym idzie Wspólnota nie jest podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług i nie obowiązują jej zapisy tej ustawy.

Prawa i obowiązki członków wspólnoty oraz zakres zarządu nieruchomością wspólną określa ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 232 ze zm.).

Stosownie do art. 1 ust. 1 ww. ustawy o własności lokali:

Ustawa określa sposób ustanawiania odrębnej własności samodzielnych lokali mieszkalnych, lokali o innym przeznaczeniu, prawa i obowiązki właścicieli tych lokali oraz zarząd nieruchomością wspólną.

Z powyższego przepisu wynika, że postanowienia ww. ustawy o własności lokali odnoszą się zarówno do lokali mieszkalnych, jak też do lokali o innym przeznaczeniu, tzw. lokali użytkowych.

W myśl art. 6 ustawy o własności lokali:

Ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana.

Zatem jednostka organizacyjna, która powstała w oparciu o przepis art. 6 ww. ustawy o własności lokali, posiada określoną strukturę, w której skład wchodzą właściciele lokali, którzy są zobowiązani do określonych zachowań oraz czynności wynikających z tej ustawy.

Przepis ten nadaje wspólnocie przymiot jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej. Zgodnie z którym wspólnota mieszkaniowa jest jednostką organizacyjną, o której mowa w art. 33¹ § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 795), a więc tzw. ułomną osobą prawną. Wspólnota jest odrębnym od członków wspólnoty podmiotem praw i obowiązków, a tym samym działając w ramach przyznanej zdolności prawnej może nabywać prawa i ponosić obowiązki do własnego majątku.

Z powyższych przepisów wynika, że wspólnota mieszkaniowa:

- działa jako odrębny od właścicieli podmiot praw i obowiązków.

- może świadczyć odpłatne usługi (np. odsprzedaje media).

Z tego przepisu wynika, że skoro wspólnota mieszkaniowa jest jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej to w zakresie sprzedaży towarów i usług również może być uznana za podatnika VAT.

Na tle tak przedstawionego opisu sprawy oraz cytowanego stanu prawnego stwierdzam, że Państwo nabywając usługę w zakresie dostawy ciepła, dostawy wody, odprowadzenia ścieków od Dostawcy tych mediów we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej (w omawianym zakresie na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej 2, Wspólnoty Mieszkaniowej 3 oraz Wspólnoty Mieszkaniowej 4), na rzecz, których dokonują Państwo „przeniesienia kosztów zużywanych mediów” – działają Państwo jak pośrednik dokonujący odprzedaży mediów. Tym samym w niniejszej sprawie znajdzie zastosowanie regulacja wynikająca z art. 8 ust. 2a ustawy o VAT.

Jak bowiem Państwo wskazali, z uwagi na okoliczności budowy budynków oraz sposobu przyłączy mediów Państwo tj. Wspólnota Mieszkaniowa 1 jest zobowiązana do zawarcia umów z dostawcami mediów. Wynika to z faktu, iż do tego budynku dostarczane są media wykorzystywane przez wszystkie 4 budynki - w tym budynku zaprojektowano przyłącza mediów. Zakupione media dostarczane są do wszystkich 4 Wspólnot instalacjami przebiegającymi z budynku 5 do pozostałych budynków. Faktury za dostawy mediów wynikające z zawartych umów są wystawiane na Wspólnotę Mieszkaniową przy 1 i dotyczą mediów dostarczanych do Wspólnoty Mieszkaniowej 1(strona umów), Wspólnoty Mieszkaniowej 2, Wspólnoty Mieszkaniowej 3 oraz Wspólnoty Mieszkaniowej 4. Należy pamiętać, że wszystkie media (ciepło, ciepła woda, zimna woda) dostarczane są do mieszkań w tych budynkach oraz odprowadzane są z tych lokali ścieki.

Wszystkie media, które Państwo nabywają od Dostawców, są sprzedawane przez Państwa Wspólnotom Mieszkaniowym w stanie nieprzetworzonym oraz nie doliczają Państwo do kosztów zakupu mediów marży. Jak Państwo wyjaśnili przeniesienie kosztów mediów dokonywane jest przez Wspólnotę Mieszkaniową przy 1po cenach zakupu, czyli wynik finansowy tego przeniesienia kosztów zawsze wynosi ZERO tzn. wpływ środków ze Wspólnot 51E, 51F oraz 51H pomniejszony o wartość zakupionych i dostarczonych do tych Wspólnot mediów w cenach zakupu daje wynik 0,00 zł (do rozliczeń zawsze stosowane są wyłącznie ceny zakupu).

Bez znaczenia pozostaje, że obciążając pozostałe Wspólnoty nie doliczają Państwo marży, gdyż zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Tym samy dokonywane przez Państwa czynności „przeniesienia kosztu zużycia” mediów na inne podmioty – stanowią – na płaszczyźnie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług – refakturowanie usług. Bowiem sprzedający daną usługę nabytą we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej usługi. Celem obciążenia kosztami podmiotu, który faktycznie korzystał z usługi (czyli w omawianym przypadku Wspólnoty Mieszkaniowe) jest odsprzedaż tej usługi przez podmiot uczestniczący pośrednio w świadczeniu, pomimo, że pośrednik danej usługi nie wykonał.

Przeniesienie ciężaru kosztów na inną osobę (w opisywanym przypadku na Wspólnoty Mieszkaniowe) nie może być zatem w żaden inny sposób potraktowane niż jako świadczenie usługi w tym samym zakresie. Przenoszenie kosztów, na płaszczyźnie podatku od towarów i usług, jest świadczeniem zachodzącym pomiędzy podmiotem pośredniczącym usługodawcą, a rzeczywistym nabywcą tej usługi.

W niniejszej sprawie występuje zatem tzw. fikcja prawna przewidziana w art. 8 ust. 2a ustawy, w świetle której Państwo występujecie w roli odsprzedającego przedmiotowe usługi nabyte we własnym imieniu, lecz na rzecz Wspólnot Mieszkaniowych. Wspólnoty Mieszkaniowe w opisywanym przypadku są beneficjentami ww. usług (dostawy mediów) i to na ich rzecz te usługi są realizowane.

Zatem, na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, są Państwo traktowani najpierw jako usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej usługi w zakresie dostawy mediów, za którą to usługę powinni Państwo obciążać Wspólnoty Mieszkaniowe wystawiając faktury.

Skoro Państwo nabywają usługi (media) od Dostawców tych mediów na rzecz Wspólnot Mieszkaniowych, to mimo tego, że to nie Państwo bezpośrednio świadczą ww. usługi, to i tak są Państwo traktowani, na gruncie przepisów ustawy o VAT, jakby to Państwo świadczyli te usługi.

Zatem konsekwencją uznania danego podmiotu biorącego udział w odsprzedaży usługi za świadczącego, jest wystawienie przez te podmiot faktury dokumentującej wyświadczenie takiej usługi, z zastosowaniem stawki podatku VAT właściwej dla tej usługi.

W sytuacji takiej środki, które są uiszczane przez poszczególne Wspólnoty Mieszkaniowe (Wspólnota Mieszkaniowa 2, Wspólnota Mieszkaniowa przy 3 oraz Wspólnota Mieszkaniowa 4) w związku z dostarczeniem do tych Wspólnot mediów, stanowią zapłatę za odsprzedawane im przez Państwa usługi. W konsekwencji należy stwierdzić, że obciążanie Wspólnot Mieszkaniowych kosztami zakupu mediów - stanowi odpłatne świadczenie usług w myśl art. 8 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 2a ustawy.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że Państwo (Wspólnota Mieszkaniowa1) dokonując odsprzedaży (zakupionych uprzednio w tym celu wody, energii cieplnej, odbioru ścieków, energii elektrycznej), działają w tym zakresie jako podatnik podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzący działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy.

Bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie pozostaje fakt, że podział działki na pięć części oraz niezmieniony projekt budowlany spowodowały, że Wspólnota Mieszkaniowa 1 - ze względu na posiadanie przyłączy mediów - musiała zawrzeć umowę na dostawę ciepła oraz umowę z Miejskim Przedsiębiorstwem Wodociągów i Kanalizacji na dostawę wody i odprowadzenie ścieków, co w opisanych okolicznościach doprowadziło do sytuacji, w której Państwo z punktu widzenia przepisów ustawy o podatku od towarów i usług są zobowiązani występować w charakterze podatnika podatku VAT, konsekwentne zobowiązanego do dokonania „refakturowania kosztów” mediów na rzecz pozostałych Wspólnot Mieszkaniowych.

Wobec powyższego Państwa stanowisko, zgodnie z którym - mając na uwadze wszystkie przytoczone zapisy prawne można bezsprzecznie stwierdzić, że Wspólnota Mieszkaniowa przy 1 nie jest podatnikiem w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług a co za tym idzie nie obowiązują jej zapisy tej ustawy – jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego, ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się będzie z opisem sprawy podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-  Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-  Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-  Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-  w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-  w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.