Interpretacja 0111-KDIB3-1.4012.570.2026.3.ICZ

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług, w kwestii objętej pytaniami nr 1 i nr 2, jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług.

Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie – pismem, które wpłynęło do organu 13 sierpnia 2026 r.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawcą jest spółką jawną - niebędącą osobą prawną (w rozumieniu przepisów prawa handlowego oraz prawa podatkowego – jest transparentna podatkowo dla celów rozliczenia podatku dochodowego) (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”), zarejestrowaną jako czynny podatnik podatku od towarów i usług. Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego towarów oraz działalności spedycyjnej opodatkowaną podatkiem od towarów i usług.

W dniu (...) 2025 r. dotychczasowi wspólnicy Spółki (osoby fizyczne) zawarli porozumienie, na mocy którego z tym dniem jeden z nich (dalej: „Wspólnik występujący”) wystąpił ze Spółki. Wartość udziału kapitałowego Wspólnika występującego strony ustaliły na zasadach wynikających z art. 65 ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (dalej: „KSH”).

Tytułem rozliczenia wartości należnego mu udziału kapitałowego – tj. w wykonaniu ustawowego obowiązku rozliczenia, o którym mowa w art. 65 KSH – Wspólnik występujący otrzymał na wyłączną własność określone składniki majątku Spółki.

Niniejszy wniosek dotyczy wyłącznie skutków podatkowych w zakresie podatku od towarów i usług w odniesieniu do przekazania ruchomych środków transportu, tj.: (…).

Łączną wartość przekazanych pojazdów strony określiły – dla celów wewnętrznego rozliczenia majątkowego pomiędzy wspólnikami – na kwotę (…) zł.

Przekazanie pojazdów na rzecz Wspólnika występującego nie nastąpiło na podstawie umowy sprzedaży, umowy darowizny ani innej typowej umowy cywilnoprawnej. Stanowiło ono wykonanie ustawowego obowiązku rozliczenia udziału kapitałowego występującego wspólnika (art. 65 KSH). Czynność miała zatem causa solvendi – jej podstawą było zwolnienie się Spółki z ciążącego na niej z mocy ustawy obowiązku rozliczenia – nie zaś causa donandi (zamiar obdarowania). Wartość przekazanych pojazdów została odpowiednio uwzględniona (zaliczona) w rozliczeniu udziału kapitałowego pomiędzy Spółką a Wspólnikiem występującym.

Wraz z pojazdami Wspólnik występujący przejął związane z nimi zobowiązania Spółki, w tym zobowiązania.

Spółka nabyła wskazane pojazdy w latach (…) w ramach prowadzonej działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. Przy nabyciu pojazdów Spółce przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Przez cały okres posiadania pojazdy były wykorzystywane przez Spółkę wyłącznie do prowadzonej działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem VAT – świadczenia usług transportu drogowego towarów. Pojazdy nigdy nie były wykorzystywane przez Spółkę do celów innych niż działalność gospodarcza.

Wspólnik występujący jest osobą fizyczną oraz prowadzi również jednoosobową działalność gospodarczą (dalej: „JDG”), zarejestrowaną jako czynny podatnik podatku od towarów i usług. Po otrzymaniu pojazdów Wspólnik występujący włączył je do majątku prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Pojazdy zostały przekazane Wspólnikowi występującemu na cele prowadzonej przez niego działalności gospodarczej i wyłącznie do takich celów są wykorzystywane.

Pojazdy będące przedmiotem niniejszego wniosku w żadnym momencie nie zostały przeznaczone ani wykorzystane do celów prywatnych (osobistych, konsumpcyjnych) Wspólnika występującego ani jakiejkolwiek innej osoby. Nieprzerwanie – zarówno przed przekazaniem, jak i po nim – pozostają w sferze obrotu gospodarczego opodatkowanego podatkiem od towarów i usług.

Przekazane pojazdy były pojazdami wieloletnimi, intensywnie eksploatowanymi w transporcie drogowym towarów.

Wartości pojazdów wskazane w porozumieniu z (...) 2025 r. zostały określone dla celów wewnętrznego rozliczenia majątkowego pomiędzy wspólnikami. Uwzględniają one w sposób ogólny wiek i stan techniczny pojazdów, jednakże nie wynikają z formalnej wyceny rzeczoznawcy ani z systematycznej analizy cen rynkowych pojazdów porównywalnych dostępnych w obrocie wtórnym.

Pytania:

Pytanie nr 1

Czy w przedstawionym stanie faktycznym Spółka, dokonując przekazania pojazdów na rzecz Wspólnika występującego w wykonaniu ustawowego obowiązku rozliczenia jego udziału kapitałowego działała w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT?

Pytanie nr 2

W przypadku uznania, że dokonując opisanego przekazania Spółka działała w charakterze podatnika VAT:

Czy przekazanie pojazdów na rzecz Wspólnika występującego – dokonane w wykonaniu obowiązku rozliczenia jego udziału kapitałowego (art. 65 KSH), połączone z przejęciem przez niego zobowiązań związanych z pojazdami, na cele prowadzonej przez niego działalności gospodarczej stanowi czynność zrównaną z odpłatną dostawą towarów na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o VAT i podlega z tego tytułu opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

Państwa stanowisko

ad Pytanie nr 1

Zdaniem Wnioskodawcy, dokonując przekazania pojazdów na rzecz Wspólnika występującego w wykonaniu ustawowego obowiązku rozliczenia jego udziału kapitałowego (art. 65 KSH), Spółka nie działała w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. Czynność ta miała charakter ustrojowy (korporacyjny), nie została dokonana w ramach działalności gospodarczej Spółki i już z tego względu nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są podmioty wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. a Dyrektywy VAT opodatkowaniu podlega dostawa towarów dokonywana odpłatnie przez podatnika „działającego w takim charakterze”. Wymóg działania w charakterze podatnika w odniesieniu do konkretnej czynności stanowi konstrukcyjną przesłankę opodatkowania: sam status podatnika VAT nie oznacza, że każda czynność dokonana przez taki podmiot podlega opodatkowaniu. Opodatkowaniu podlegają wyłącznie czynności dokonane w ramach działalności gospodarczej – czynności, przy których podmiot występuje w roli producenta, handlowca lub usługodawcy.

W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej utrwalony jest pogląd, że o opodatkowaniu konkretnej czynności decyduje działanie w charakterze podatnika w odniesieniu do tej właśnie czynności:

1) wyrok z 4 października 1995 r., C-291/92 Armbrecht – podmiot będący podatnikiem może dokonywać czynności, przy których nie działa w charakterze podatnika, a czynności takie pozostają poza systemem VAT;

2) wyrok z 15 września 2011 r., C-180/10 i C-181/10 Słaby i Kuć – czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej; o działaniu w charakterze podatnika przesądza aktywne zaangażowanie w zakresie obrotu, porównywalne do działań producentów, handlowców i usługodawców;

3) wyrok z 20 czerwca 1991 r., C-60/90 Polysar oraz wyrok z 20 czerwca 1996 r., C-155/94 Wellcome Trust – nie każda czynność podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą mieści się w zakresie tej działalności;

4) wyrok z 29 kwietnia 2004 r., C-77/01 EDM – czynności pozostające poza przedmiotem działalności gospodarczej podatnika nie podlegają opodatkowaniu.

Rozliczenie z występującym wspólnikiem jest instytucją prawa ustrojowego spółek, uregulowaną w art. 65 KSH. Obowiązek wypłaty udziału kapitałowego powstaje z mocy samego prawa, z chwilą wystąpienia wspólnika ze spółki – niezależnie od woli spółki, jej celów gospodarczych czy strategii rynkowej. Wykonując ten obowiązek Spółka:

1) nie działa w roli handlowca oferującego towary na rynku – czynność nie jest skierowana do uczestników obrotu gospodarczego, lecz do wspólnika i wynika wyłącznie ze stosunku członkostwa;

2) nie realizuje żadnego celu zarobkowego – przeciwnie, jej majątek ulega zmniejszeniu, a Spółka nie uzyskuje w zamian żadnego świadczenia wzajemnego;

3) nie wykorzystuje towarów „w sposób ciągły dla celów zarobkowych” (art. 15 ust. 2 zd. 2 ustawy o VAT) – czynność jest jednorazowa, wewnętrzna i wymuszona ustawą;

4) realizuje normy prawa korporacyjnego regulujące ustrój spółki jawnej i prawa majątkowe wspólników – analogicznie jak przy podziale i wypłacie zysku czy zwrocie wkładów.

Czynności o charakterze wyłącznie ustrojowym, będące pochodną samego stosunku członkostwa w spółce, pozostają poza zakresem systemu VAT. Potwierdza to orzecznictwo TSUE dotyczące m.in. dywidendy – jej wypłata jako wynik samego posiadania udziału, a nie działalności gospodarczej – pozostaje poza systemem VAT (wyrok z 22 czerwca 1993 r., C-333/91 Sofitam; wyrok z 14 listopada 2000 r., C-142/99 Floridienne i Berginvest). Rozliczenie udziału kapitałowego występującego wspólnika jest – tak jak dywidenda – pochodną stosunku członkostwa, a nie obrotu gospodarczego. Różnica sprowadza się do tego, że dywidenda realizuje prawo wspólnika do udziału w zysku, a rozliczenie z art. 65 KSH – jego prawo do udziału w majątku spółki; obie instytucje mają tożsamą, ustrojową naturę.

Dokonując przekazania pojazdów w wykonaniu ustawowego obowiązku rozliczenia udziału kapitałowego występującego wspólnika, Spółka działała jako podmiot stosunków ustrojowych (korporacyjnych) uregulowanych w KSH, a nie jako uczestnik obrotu gospodarczego – producent, handlowiec lub usługodawca. Czynność ta nie została zatem dokonana przez Spółkę działającą w charakterze podatnika VAT i już z tego względu pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

Ad pytanie nr 2 (stanowisko ewentualne)

Zdaniem Wnioskodawcy, nawet w przypadku uznania – wbrew stanowisku przedstawionemu w odniesieniu do pytania nr 1 – że dokonując przekazania pojazdów Spółka działała w charakterze podatnika VAT, przekazanie to nie stanowi czynności zrównanej z odpłatną dostawą towarów na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o VAT i nie podlega z tego tytułu opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o VAT przez dostawę towarów rozumie się również „przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności: 1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, 2) wszelkie inne darowizny – jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych”.

Przepis ten stanowi implementację art. 16 Dyrektywy VAT, zgodnie z którym za odpłatną dostawę towarów uznaje się „wykorzystanie przez podatnika towarów stanowiących część majątku jego przedsiębiorstwa do celów prywatnych podatnika lub jego pracowników, które przekazuje nieodpłatnie lub w ujęciu ogólnym, które przeznacza do celów innych niż prowadzona przez niego działalność, gdy VAT od powyższych towarów lub ich części podlegał w całości lub w części odliczeniu”.

Konstrukcja art. 7 ust. 2 ustawy o VAT opiera się na formule ogólnej („przekazanie nieodpłatnie [...] towarów”) egzemplifikowanej dwiema kategoriami: pkt 1 – przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste enumeratywnie wymienionych kategorii osób powiązanych z podatnikiem (pracowników, byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy i in.) oraz pkt 2 – wszelkie inne darowizny.

Skoro ustawodawca w pkt 1 wyodrębnił zamknięty krąg osób powiązanych z podatnikiem – w tym wprost wspólników – i dla przekazań oraz zużyć na ich rzecz ustanowił kwalifikator celu („na cele osobiste”), to przekazania na rzecz osób należących do tego kręgu podlegają ocenie właśnie przez pryzmat tego kwalifikatora. Odmienna wykładnia – zakładająca, że każde nieodpłatne przekazanie na rzecz wspólnika jest opodatkowane niezależnie od jego celu na podstawie samej formuły ogólnej – czyniłaby zastrzeżenie „na cele osobiste” zawarte w pkt 1 normatywnie pustym w odniesieniu do przekazań, naruszając zakaz wykładni per non est. Należy przy tym podkreślić, że kwalifikator „na cele osobiste” odnosi się w pkt 1 – zgodnie z jego literalnym brzmieniem – zarówno do zużycia, jak i do przekazania towarów („przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste”).

Racjonalność takiego rozwiązania jest oczywista: w odniesieniu do osób z kręgu właścicielsko-pracowniczego podatnika transfery majątkowe mogą mieć zróżnicowany charakter – od konsumpcji prywatnej (którą system VAT powinien obciążyć) po transfery o charakterze korporacyjnym, rozliczeniowym lub gospodarczym (które konsumpcją nie są). Kwalifikator „celów osobistych” pełni funkcję selektora oddzielającego te dwie kategorie.

Pojęcie „celów osobistych” nie zostało zdefiniowane w ustawie o VAT. W jednolitej praktyce interpretacyjnej oraz orzecznictwie przyjmuje się, że cele osobiste to cele prywatne, konsumpcyjne – zaspokajanie potrzeb osobistych, niemających związku z jakąkolwiek działalnością gospodarczą. Wykładnia ta pozostaje w pełnej zgodzie z prawem unijnym: art. 16 Dyrektywy VAT posługuje się pojęciem „celów prywatnych” oraz – w formule ogólnej – „celów innych niż prowadzona działalność”; obie kategorie odnoszą się do wyprowadzenia towaru ze sfery gospodarczej do sfery konsumpcji.

Z utrwalonego orzecznictwa TSUE wynika, że celem regulacji odpowiadającej obecnemu art. 16 Dyrektywy VAT jest zapewnienie równego traktowania podatnika przeznaczającego towary przedsiębiorstwa na cele prywatne oraz zwykłego konsumenta – a więc opodatkowanie ostatecznej konsumpcji, która w przeciwnym razie pozostałaby nieopodatkowana mimo odliczenia podatku naliczonego:

1) wyrok TSUE z 6 maja 1992 r., C-20/91 De Jong – podatnik wycofujący towar z aktywów przedsiębiorstwa do celów prywatnych powinien być traktowany na równi ze zwykłym konsumentem;

2) wyrok TSUE z 8 marca 2001 r., C-415/98 Bakcsi – rozróżnienie sfery gospodarczej i prywatnej majątku podatnika jako oś stosowania przepisu;

3) wyrok TSUE z 17 maja 2001 r., C-322/99 i C-323/99 Fischer i Brandenstein – opodatkowanie wycofania na cele prywatne służy obciążeniu konsumpcji;

4) wyrok TSUE z 30 września 2010 r., C-581/08 EMI Group – cel regulacji polega na zapewnieniu, by konsumpcja końcowa nie pozostała poza systemem VAT.

Pojęcie „celów osobistych” z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT musi być zatem rozumiane jako odnoszące się do konsumpcji prywatnej – nie zaś do transferów, w których towar pozostaje w sferze obrotu gospodarczego opodatkowanego VAT.

W przedstawionym stanie faktycznym przesłanka „celów osobistych” w sposób oczywisty nie jest spełniona:

1) pojazdy zostały przekazane Wspólnikowi występującemu na cele prowadzonej przez niego działalności gospodarczej i włączone do majątku jego JDG – czynnego podatnika VAT;

2) Wspólnik występujący przejął zobowiązania związane z pojazdami;

3) pojazdy w żadnym momencie nie były przeznaczone ani wykorzystane do celów prywatnych kogokolwiek.

Towar nie opuścił sfery obrotu gospodarczego opodatkowanego VAT. Zmienił się wyłącznie podmiot prowadzący z jego wykorzystaniem działalność gospodarczą. Sytuacja ta nie odpowiada hipotezie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT ani celowi art. 16 Dyrektywy VAT.

Przekazanie pojazdów nie może być również zakwalifikowane jako „inna darowizna” w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT. Darowizna (art. 888 Kodeksu cywilnego) wymaga causa donandi – zamiaru nieodpłatnego przysporzenia kosztem swego majątku. W analizowanej sprawie przekazanie nastąpiło w wykonaniu ustawowego obowiązku rozliczenia udziału kapitałowego występującego wspólnika (art. 65 KSH) – a więc z causa solvendi. Spółka nie działała z zamiarem obdarowania Wspólnika występującego, lecz zwalniała się z ciążącego na niej z mocy ustawy obowiązku rozliczeniowego, a wartość przekazanych pojazdów została zaliczona na poczet należnego wspólnikowi udziału kapitałowego. Czynność o takim charakterze prawnym nie mieści się w pojęciu darowizny.

Za stanowiskiem Wnioskodawcy przemawia dodatkowo – i to w sposób rozstrzygający – fundamentalna zasada neutralności podatku od towarów i usług oraz zasada opodatkowania wyłącznie wartości dodanej (art. 1 ust. 2 Dyrektywy VAT).

W przedstawionym stanie faktycznym opodatkowanie przekazania po stronie Spółki prowadziłoby do rzeczywistego, definitywnego podwójnego opodatkowania tej samej wartości ekonomicznej:

1) Spółka zobowiązana byłaby do zapłaty podatku należnego od przekazania pojazdów (art. 7 ust. 2 ustawy o VAT);

2) Wspólnik występujący nie miałby prawa do odliczenia tego podatku – czynność z art. 7 ust. 2 nie jest dokumentowana fakturą dającą nabywcy prawo do odliczenia;

3) jednocześnie JDG Wspólnika występującego rozliczyła już podatek należny od odsprzedaży tych samych pojazdów według stawki 23% – od pełnej ceny sprzedaży, bez pomniejszenia o jakikolwiek podatek naliczony.

W rezultacie ta sama wartość towaru zostałaby obciążona podatkiem dwukrotnie, w sposób ostateczny i nieodwracalny, na dwóch kolejnych etapach obrotu – wbrew konstrukcji VAT jako podatku od wartości dodanej, obciążającego ostatecznie wyłącznie konsumpcję. System VAT nie doznaje żadnego uszczerbku wskutek braku opodatkowania przekazania po stronie Spółki; doznałby natomiast zniekształcenia – w postaci kumulacji podatku – wskutek jego opodatkowania. Wykładnia prowadząca do takiego rezultatu narusza również zasadę proporcjonalności, wykraczając poza to, co konieczne dla realizacji celu art. 16 Dyrektywy VAT.

Przekazanie pojazdów Wspólnikowi występującemu: (i) nie nastąpiło „na cele osobiste” w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT – interpretowanym zgodnie z art. 16 Dyrektywy VAT jako odnoszącym się do konsumpcji prywatnej; (ii) nie stanowi darowizny w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT z uwagi na causa solvendi; (iii) jego opodatkowanie prowadziłoby do niedopuszczalnego podwójnego opodatkowania tej samej wartości, sprzecznego z zasadami neutralności i proporcjonalności. W konsekwencji – nawet przy przyjęciu, że Spółka działała w charakterze podatnika – czynność ta nie stanowi czynności zrównanej z odpłatną dostawą towarów na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o VAT i nie podlega z tego tytułu opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku, w kwestii objętej pytaniami nr 1 i nr 2, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT jedynie wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków ściśle określonych w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 ustawy).

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:

Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, (…).

Należy zauważyć, że dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, rozumiana jest przez ustawodawcę, jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą. W rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług „dostawa” oznacza wszelkiego rodzaju rozporządzanie towarem (sprzedaż, zamiana, darowizna, oraz każdą inną transakcję, która w aspekcie ekonomicznym będzie prowadziła do podobnego rezultatu). Co należy rozumieć przez „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” określił Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-320/88. W orzeczeniu tym stwierdza się, że dla uznania danej czynności za opodatkowaną dostawę towarów, nie ma znaczenia to, czy dochodzi do przeniesienia własności według prawa właściwego dla danego kraju. Regulacja ta ma zastosowanie do każdego przeniesienia prawa do rozporządzania towarem na inny podmiot, które to przeniesienie skutkuje tym, że strona ta uzyskuje de facto możliwość korzystania z rzeczy tak jak właściciel, nawet jeżeli nie wiąże się to z przeniesieniem własności. W tym orzeczeniu, odnosząc się do dostawy towarów, Trybunał posłużył się terminem przeniesienia „własności w sensie ekonomicznym”, podkreślając tym samym uniezależnienie opodatkowania od przeniesienia własności towarów. Oznacza to więc, że na gruncie przedmiotowego przepisu kluczowym elementem jest przeniesienie, w istocie rzeczy, praktycznej kontroli nad rzeczą i możliwości dysponowania nią. Innymi słowy, pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania jak właściciel” dotyczy tego rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak właściciel.

Ponadto stosownie do art. 7 ust. 2 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności:

1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,

2) wszelkie inne darowizny

- jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.

Jak wynika z powyższych uregulowań opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega generalnie każde nieodpłatne przekazanie towaru należącego do przedsiębiorstwa, w tym także wszelkie inne darowizny, z którym wiąże się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, o ile podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu, imporcie lub wytworzeniu tych towarów lub ich części składowych.

Zatem, aby nieodpłatne przekazanie towarów – w świetle powołanego art. 7 ust. 2 ustawy – podlegało opodatkowaniu VAT konieczne jest łączne spełnienie następujących warunków:

- nieodpłatne przekazanie dokonywane jest przez podatnika podatku VAT,

- przekazane przez podatnika towary należą do jego przedsiębiorstwa,

- przedmiotem nieodpłatnego przekazania jest towar, w stosunku, do którego podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tego towaru lub jego części składowych.

Jeżeli natomiast podatnik nie miał prawa do odliczenia kwoty podatku naliczonego, to wszelkie przekazanie lub zużycie towarów bez wynagrodzenia (nieodpłatne przekazania), pozostaje neutralne podatkowo (podatnik nie musi dokonać ich opodatkowania).

Jak wynika z treści art. 7 ust. 2 ustawy przesłanka do opodatkowania nieodpłatnego przekazania towaru wystąpi nie tylko w sytuacji, gdy przy jej nabyciu przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego, ale również wówczas, gdy prawo takie przysługuje w związku z nabyciem lub wytworzeniem części składowych tego towaru.

Analizując treść art. 7 ust. 2 ustawy warto odwołać się również do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który wielokrotnie wypowiadał się w kwestii opodatkowania nieodpłatnych świadczeń. W wyroku z 27 czerwca 1989 r. w sprawie C-50/88 (Heinz Kuchne) Trybunał stwierdził, że ze wspólnym systemem podatku od wartości dodanej spójne jest nieopodatkowanie amortyzacji aktywów przedsiębiorstwa w odniesieniu do ich prywatnego użytku w przypadku, gdy VAT od tych towarów nie podlegał odliczeniu, przy jednoczesnym opodatkowaniu wydatków ponoszonych na utrzymanie i używanie towarów, w odniesieniu do których podatnik jest uprawniony do odliczenia podatku. Rozwiązanie to pozwala zarówno uniknąć podwójnego opodatkowania samych towarów, jak i braku opodatkowania ostatecznej konsumpcji.

Również w orzeczeniu z 25 maja 1993 r. w sprawie C-193/91 (Gerhard Mohsche) oraz w orzeczeniu z 17 maja 2001 r. w połączonych sprawach C-322/99 (Hans-Georg Fisher) i C-323/99 (Klaus Brandenstein) Trybunał wskazał, że nieodpłatne świadczenia mogą być opodatkowane wyłącznie w takim zakresie, w jakim podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia podatku naliczonego.

Jak wynika z powyższego kluczowym elementem determinującym opodatkowanie podatkiem od towarów i usług czynności polegającej na nieodpłatnym przekazaniu towarów jest to, czy przy nabyciu (w tym również imporcie lub wytworzeniu) tych towarów lub ich części składowych podatnikowi przysługiwało – w całości lub w części – prawo do odliczenia podatku naliczonego.

Za prawidłowością takiego rozstrzygnięcia przemawia zarówno treść przywołanych wyżej przepisów, jak i wskazane orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który opowiada się za opodatkowaniem podatkiem VAT nieodpłatnych dostaw tych towarów, przy nabyciu których podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Tylko takie rozwiązanie pozwala bowiem zarówno uniknąć podwójnego opodatkowania, jak i braku opodatkowania ostatecznej konsumpcji.

Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.

Według art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:

Działalność gospodarcza, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Z wniosku wynika, że są Państwo zarejestrowani jako czynny podatnik podatku od towarów i usług. Prowadzą Państwo działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego towarów oraz działalności spedycyjnej opodatkowaną podatkiem od towarów i usług. W dniu (...) 2025 r. dotychczasowi wspólnicy Spółki (osoby fizyczne) zawarli porozumienie, na mocy którego z tym dniem jeden z nich „Wspólnik występujący” wystąpił ze Spółki. Tytułem rozliczenia wartości należnego mu udziału kapitałowego – tj. w wykonaniu ustawowego obowiązku rozliczenia, o którym mowa w art. 65 KSH – Wspólnik występujący otrzymał na wyłączną własność określone składniki majątku Spółki. Niniejszy wniosek dotyczy wyłącznie skutków podatkowych w zakresie podatku od towarów i usług w odniesieniu do przekazania ruchomych środków transportu, tj.: (…).

Przekazanie pojazdów na rzecz Wspólnika występującego nie nastąpiło na podstawie umowy sprzedaży, umowy darowizny ani innej typowej umowy cywilnoprawnej. Stanowiło ono wykonanie ustawowego obowiązku rozliczenia udziału kapitałowego występującego wspólnika (art. 65 KSH).

Spółka nabyła wskazane pojazdy w latach (…) w ramach prowadzonej działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. Przy nabyciu pojazdów Spółce przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Przez cały okres posiadania pojazdy były wykorzystywane przez Spółkę wyłącznie do prowadzonej działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem VAT – świadczenia usług transportu drogowego towarów. Pojazdy nigdy nie były wykorzystywane przez Spółkę do celów innych niż działalność gospodarcza.

Państwa wątpliwości dotyczą kwestii:

-   czy Spółka, dokonując przekazania pojazdów na rzecz Wspólnika występującego w wykonaniu ustawowego obowiązku rozliczenia jego udziału kapitałowego działała w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT (kwestia objęta pytaniem nr 1) oraz

-   czy przekazanie pojazdów na rzecz Wspólnika występującego – dokonane w wykonaniu obowiązku rozliczenia jego udziału kapitałowego (art. 65 KSH), połączone z przejęciem przez niego zobowiązań związanych z pojazdami, na cele prowadzonej przez niego działalności gospodarczej stanowi czynność zrównaną z odpłatną dostawą towarów na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o VAT i podlega z tego tytułu opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (kwestia objęta pytaniem nr 2).

Z okoliczności sprawy wynika, iż Państwo na mocy przepisów Kodeksu Spółek Handlowych zobowiązali się przenieść na rzecz Wspólnika składniki majątku należące do Państwa przedsiębiorstwa.

W Państwa ocenie, dokonując przekazania pojazdów na rzecz Wspólnika występującego w wykonaniu ustawowego obowiązku rozliczenia jego udziału kapitałowego (art. 65 KSH), Spółka nie działała w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. Czynność ta miała charakter ustrojowy (korporacyjny), nie została dokonana w ramach działalności gospodarczej Spółki i już z tego względu nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Państwa ocena w tym zakresie jest nieprawidłowa.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości wstępnie wyjaśniam, że względu na autonomiczność prawa podatkowego i odrębność uregulowań prawnych w zakresie podatku od towarów i usług oraz odrębność uregulowań prawnych w zakresie ustawy Kodeks spółek handlowych (art. 65 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych Dz.U. z 2024 r., poz. 18 ze zm.), czynność przekazania pojazdów na rzecz Wspólnika występującego w wykonaniu ustawowego obowiązku rozliczenia jego udziału kapitałowego w rozumieniu przepisów KSH - pozostaje bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie w tym zakresie na gruncie przepisów ustawy o podatku VAT.

Z opisu sprawy wynika, że przekazali Państwo Wspólnikowi, występującemu ze Spółki, tytułem wynagrodzenia za udziały – ruchome środki transportu (…). Oznacza to, że pomiędzy Stronami zaistniała więź o charakterze zobowiązaniowym.

Ze względu na to, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług zawierają własną definicję dostawy towarów i nie istnieją przesłanki by dostawę towarów na gruncie podatku VAT utożsamiać z innymi przepisami.

W rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług „dostawa” oznacza wszelkiego rodzaju rozporządzanie towarem (sprzedaż, zamiana, darowizna, nieodpłatne przekazanie, przeniesienie własności w formie wkładu niepieniężnego).

Istotą dostawy towarów na płaszczyźnie ustawy o podatku od towarów i usług jest czynność przeniesienia prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel. Należy podkreślić, że „prawo do rozporządzania towarami jak właściciel”, do której to kategorii odwołał się ustawodawca w art. 7 ust. 1 ustawy, nie może być utożsamiane z prawem własności w rozumieniu cywilnoprawnym.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, zgodnie z którym „rozporządzanie towarami jak właściciel” rozumieć należy szeroko i w oderwaniu od cywilnego prawa własności, a podstawowe znaczenie dla opodatkowania podatkiem od towarów i usług ma nie tyle aspekt prawny, a aspekt faktyczny i ekonomiczny, sprowadzający się do faktycznej możliwości dysponowania towarem, a nie rozporządzania nim w sensie prawnym (por. np. wyroki NSA: z 14 września 2010 r., I FSK 1389/09; z 28 maja 2010 r., I FSK 963/09; z 5 czerwca 2008 r., I FSK 739/07; wyroki WSA: w Gdańsku z 3 grudnia 2009 r., I SA/Gd 642/09; w Warszawie z 29 lipca 2009 r., III SA/Wa 518/09; w Olsztynie z 16 kwietnia 2009 r., I SA/O1136/09; w Warszawie z 27 listopada 2008 r. III SA/Wa 1741/08, CBOSA).

W powołanych orzeczeniach wskazuje się przede wszystkim na faktyczne przeniesienie władztwa nad rzeczą (przekazanie możliwości dysponowania nią w znaczeniu ekonomicznym), samo przeniesienie prawa własności uznając za drugorzędne.

Stanowisko takie znajduje potwierdzenie również w orzecznictwie TSUE. Przykładowo zwrócić należy uwagę na orzeczenie w sprawie C-320/88, Shipping and Forwarding Safe B.V. v. Staatsecretaris van Financien, gdzie Trybunał stwierdził, że wyrażenie „dostawa towarów” w rozumieniu art. 5(1) VI Dyrektywy (obecnie art. 14 ust. 1 Dyrektywy 112) oznacza także przeniesienie prawa do dysponowania rzeczą jak właściciel, nawet jeżeli nie dochodzi do przeniesienia własności rzeczy w sensie prawnym. Z przepisu tego, zdaniem Trybunału, wynika, że kładzie on raczej nacisk na faktyczne dysponowanie rzeczą jak właściciel („własność ekonomiczna”), a nie na zbycie prawa własności (M. Chomiuk, [w:] VI Dyrektywa VAT, pod red. K. Sachsa, s. 108 i 122). Stanowisko TSUE potwierdzające brak bezpośredniej zależności pojęcia „dostawy towarów” od prawa własności potwierdzone zostało również w innych orzeczeniach – por. np. wyroki ETS: z 4 października 1995 r. w sprawie C-291/92, z 6 lutego 2003 r. w sprawie C-185/01, z 21 kwietnia 2005 r. w sprawie C-25/03, czy z 21 marca 2007 r. w sprawie C-111/05.

Przedmiotem nieodpłatnego przeniesienia przez Państwa prawa własności na Wspólnika, są towary w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy, tj. ruchome środki transportu.

Przekazanie przez Państwa ruchomych środków transportu nastąpiło w wykonaniu czynności nieodpłatnego przekazania na rzecz Wspólnika występującego, w wykonaniu ustawowego obowiązku rozliczenia jego udziału kapitałowego wynikającego z przepisów KSH - przez Państwa jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą, w związku z jej prowadzeniem, zatem czynność tę należy uznać za rodzącą obowiązki w podatku od towarów i usług z punktu widzenia tej ustawy.

Przepis art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT zrównujący wskazane w nim czynności z odpłatną dostawą (w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT) stanowi implementację art. 5 ust. 6 VI Dyrektywy, a po jej uchyleniu – art. 16 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L Nr 347, poz. 1, z późn. zm.).

Bez wątpienia więc czynność przeniesienia przez Państwa prawa własności składników majątkowych, wykorzystywanych w Państwa działalności gospodarczej, na Wspólnika stanowi w rozumieniu art. 7 ust. 2 ustawy o VAT przekazanie tych towarów do celów osobistych Wspólnika, który może tym majątkiem rozporządzać w dowolny sposób, w tym wykorzystując go w prowadzonej działalności gospodarczej. Natomiast fakt włączenia tych towarów przez Wspólnika do majątku prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, z punktu widzenia art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT pozostaje bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie.

Zatem na opodatkowanie nieodpłatnego przekazania przez Państwa prawa do dysponowania tymi towarami jak właściciel - ruchomych środków transportu, nie ma wpływu sposób wykorzystania tych środków przez Wspólnika.

Jak już wcześniej wskazano z treści art. 7 ust. 2 ustawy wynika, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wszelkie nieodpłatne przekazania towarów pod warunkiem, że podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia tych towarów.

Jeżeli natomiast podatnik nie miał prawa do odliczenia kwoty podatku naliczonego, to wszelkie przekazanie lub zużycie towarów bez wynagrodzenia (nieodpłatne przekazanie), pozostaje neutralne podatkowo (podatnik nie musi dokonać ich opodatkowania), bez względu na cel, na który zostały one przekazane.

Jak Państwo wskazali we wniosku, Spółka nabyła wskazane pojazdy w latach (...) w ramach prowadzonej działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. Przy nabyciu pojazdów Spółce przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Przez cały okres posiadania pojazdy były wykorzystywane przez Spółkę wyłącznie do prowadzonej działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem VAT – świadczenia usług transportu drogowego towarów. Pojazdy nigdy nie były wykorzystywane przez Spółkę do celów innych niż działalność gospodarcza.

Tym samym, czynność nieodpłatnego przeniesienia przez Państwa prawa do dysponowania jak właściciel tymi składnikami majątku w postaci ruchomych środków transportu, tj.: (…), na Wspólnika mieści się w pojęciu dostawy towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy, ponieważ zostały spełnione wszystkie przesłanki wynikające z tego przepisu, tzn.:

-      Państwo jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą dokonają czynności nieodpłatnego przekazania towarów należących do Państwa przedsiębiorstwa (ruchome składniki transportu - (…);

-     nieodpłatne przekazanie tych towarów nastąpi na cele osobiste Wspólnika, ponieważ sposób wykorzystania tych składników przez Wspólnika, pozostaje bez wpływu na czynność opodatkowania w rozumieniu art. 7 ust. 2 ustawy o VAT,

- przy nabyciu pojazdów przysługiwało Państwu prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Zatem, przeniesienia przez Państwa prawa do dysponowania jak właściciel do określonych składników majątku, wykorzystywanych przez Państwa we własnej działalności gospodarczej, na Wspólnika, stanowi odpłatną dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 1, tym samym podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o VAT.

W konsekwencji Państwo - stają się z tytułu realizacji tej czynności podatnikiem podatku od towarów i usług – zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT - zobowiązanym do opodatkowania tej czynności jako odpłatnej dostawy towarów zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Przekazanie towarów Wspólnikowi w rozliczeniu, w związku z jego wystąpieniem ze Spółki, należących do Spółki i wykorzystywanych wyłącznie w działalności gospodarczej do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług należy do obszaru działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Taka czynność nie stanowi działalności innej niż działalność gospodarcza. Państwo zaś w ramach tej czynności występują w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy.

Wobec powyższego stwierdzam, że dokonując przekazania środków transportu działają Państwo w charakterze podatnika VAT w ramach działalności gospodarczej, przekazanie to stanowi czynność zrównaną z odpłatną dostawą towarów na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o VAT i podlega z tego tytułu opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.

Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz cytowany stan prawny, stwierdzam, że Państwa stanowisko:

- w kwestii objętej pytaniem nr 1, zgodnie z którym, dokonując przekazania pojazdów na rzecz Wspólnika występującego w wykonaniu ustawowego obowiązku rozliczenia jego udziału kapitałowego (art. 65 KSH), Spółka nie działała w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. Czynność ta miała charakter ustrojowy (korporacyjny), nie została dokonana w ramach działalności gospodarczej Spółki i już z tego względu nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług – jest nieprawidłowe;

- w kwestii objętej pytaniem nr 2, zgodnie z którym, nawet w przypadku uznania, że dokonując przekazania pojazdów Spółka działała w charakterze podatnika VAT, przekazanie to nie stanowi czynności zrównanej z odpłatną dostawą towarów na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o VAT i nie podlega z tego tytułu opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług – jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Ponadto zauważam, że na poparcie własnego stanowiska, w kwestii objętej pytaniem nr 1, przywołali Państwo niżej wskazane wyroki TSUE:

- wyrok TSUE z dnia 4 października 1995 r. w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht) - dotyczy kluczowej dla podatku VAT kwestii rozróżnienia pomiędzy majątkiem prywatnym (osobistym) a majątkiem przedsiębiorstwa oraz skutków tego podziału przy sprzedaży nieruchomości;

- wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 (Słaby i Kuć) - dotyczy kwestii uznania sprzedaży prywatnych gruntów (działek) za działalność gospodarską podlegającą podatkowi VAT;

- wyrok z 20 czerwca 1991 r., C-60/90 Polysar oraz wyrok z 20 czerwca 1996 r., C-155/94 Wellcome - oba wskazane wyroki dotyczą kwestii definicji działalności gospodarczej oraz statusu podatnika VAT w odniesieniu do posiadania, nabywania i zbywania udziałów lub akcji;

- wyrok TSUE z 30 września 2010 r., C-581/08 EMI Group - dotyczy prawnopodatkowej definicji próbki w podatku VAT oraz warunków, na jakich nieodpłatne przekazanie próbek w celach promocyjnych pozostaje poza zakresem opodatkowania (nie podlega VAT).

W wyniku analizy wyżej wskazanych wyroków stwierdzam, że powołane przez Państwa orzeczenia zapadły na tle całkowicie innych stanów faktycznych, zatem orzeczeń tych nie można przywołać do sytuacji wskazanej we wniosku.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym albo opisem zdarzenia przyszłego. Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-    Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.