Interpretacja 0111-KDIB3-1.4012.614.2021.12.WN

Interpretacja indywidualna po wyroku sądu
- stanowisko prawidłowe

 

Szanowni Państwo,

    1) ponownie rozpatruję sprawę z Państwa wniosku z 8 lipca 2021 r. (data wpływu 16 lipca 2021 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej - uwzględniam przy tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 lutego 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 1493/21 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 października 2025 r. sygn. akt I FSK 1142/22,

    2) stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania rekompensaty z tytułu świadczenia usług transportu publicznego otrzymywanej przez Wnioskodawcę od Miasta Z. - jest prawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 

W dniu 16 lipca 2021 r. do tut. organu wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania rekompensaty z tytułu świadczenia usług transportu publicznego otrzymywanej przez Wnioskodawcę od Miasta Z.

 

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Gmina jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Od 1 stycznia 2017 r. wraz ze swoimi jednostkami organizacyjnymi rozlicza podatek VAT w systemie scentralizowanym.

Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 713 ze zm., zwanej dalej ustawą o samorządzie gminnym), gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność, gmina posiada osobowość prawną a samodzielność gminy podlega ochronie sądowej.

Treść art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stanowi, że do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadać własnych gminy, które obejmują między innymi sprawy lokalnego transportu zbiorowego (art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o samorządzie gminnym).

Jak wynika z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1944 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o publicznym transporcie zbiorowym), publiczny transport zbiorowy może być wykonywany przez operatora publicznego transportu zbiorowego, lub przewoźnika spełniających warunki do podejmowania i wykonywania działalności w zakresie przewozu osób określone w odrębnych przepisach.

Z treści art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym wynika, że w przypadku gdy świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego ma być wykonywane przez podmiot wewnętrzny w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1370/2007, powołany do świadczenia usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego organizator, może bezpośrednio zawrzeć umowę o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego.

Pomiędzy Burmistrzem a Przedsiębiorstwem Komunikacji Miejskiej w X Sp. z o.o. dnia 27 maja 2014 r. została zawarta Umowa 7243.14.2014, oraz w późniejszych okresach aneksy do tej Umowy, której przedmiotem jest wykonywanie usług publicznych w zakresie publicznego transportu zbiorowego na określonych liniach komunikacyjnych.

W umowie określono, że Organizatorem publicznego transportu zbiorowego jest Burmistrz, a Operatorem publicznego transportu zbiorowego jest Przedsiębiorstwo Komunikacji Miejskiej w X Sp. z o.o.

Przedsiębiorstwo Komunikacji Miejskiej w X Sp. z o. o. (zwane dalej PKM), jest spółką prawa handlowego, której założycielem i 100% udziałowcem jest Gmina. PKM jest odrębnym od Gminy, czynnym podatnikiem podatku VAT. Zgodnie z Umową Operator (PKM) zobowiązany jest m.in. do zapewnienia ciągłej sprzedaży biletów emitowanych przez niego, zgodnie z aktualnie obowiązującym cennikiem.

Środki finansowe pozyskane ze sprzedaży biletów, w zakresie korzystania z usług publicznego transportu zbiorowego oraz opłaty dodatkowe wynikające z tytułu jazdy bez ważnego biletu, stanowią przychód PKM.

Gmina pokrywa PKM koszty związane ze świadczeniem usług w zakresie lokalnego transportu zbiorowego, poprzez rekompensatę jej bieżącej działalności na zasadach określonych w zarządzeniu nr (…) Burmistrza z dnia (…) r. w sprawie zasad ustalania wysokości, kontroli i rozliczania rekompensaty za świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego.

Zgodnie z zarządzeniem nr (…), wysokość rekompensaty nie może przekroczyć kwoty odpowiadającej wynikowi finansowemu netto PKM, który obliczany jest jako:

1) suma kosztów poniesionych w związku ze świadczeniem usług transportu zbiorowego,

2) minus inne przychody wygenerowane podczas wypełniania usług publicznego transportu zbiorowego,

3) minus wszystkie dodatnie wpływy finansowe dotyczące pomocniczej (dodatkowej) działalności prowadzonej,

4) plus rozsądny zysk,

5) plus podatek dochodowy w obligatoryjnym wymiarze.

 

Przy wyliczeniu wielkości należnej rekompensaty uwzględnione zostają wszystkie koszty ponoszone w ramach jej działalności, między innymi:

   1) wszystkie koszty bezpośrednie oraz pośrednie związane z działalnością przewozową między innymi (koszty amortyzacji, koszty wynagrodzeń oraz pochodnych, koszty materiałów eksploatacyjnych, koszty ubezpieczeń, koszty obsługi technicznej, koszty napraw i remontów pojazdów, koszty podatków i opłat, pozostałe koszty, koszty związane z utrzymaniem i korzystaniem z niezbędnej infrastruktury technicznej, koszty wykonania formatek przystankowych i ich bieżące uzupełnianie, koszty wyposażenia pojazdów oraz realizacji usługi przewozowej według założonych norm jakości, koszty wydziałowe, itp. tworzące tzw. techniczny koszt wytworzenia),

   2) koszty ogólnozakładowe zarządu,

   3) koszty finansowe bezpośrednio związane ze świadczeniem usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego.

Wysokość należnej rekompensaty oraz określona wielkość zadań przewozowych wyznaczają odpowiednio stawkę na pokrycie kosztu jednostkowego netto wozokilometra. Stawka rekompensaty na pokrycie kosztu jednostkowego netto ustalana jest łącznie dla wszystkich rodzajów autobusów.

Do celów obliczania rekompensaty obowiązuje następujący wzór:

Rw = K - P1 - PS + Z + Pd

Rw - rekompensata wozokilometra

K - koszty poniesione w związku ze zobowiązaniami z tytułu świadczenia usług publicznego transportu zbiorowego,

P1 - przychody wygenerowane podczas wypełniania usług publicznego transportu zbiorowego,

PS - dodatnie wpływy finansowe dotyczące pomocniczej (dodatkowej) działalności,

Z - rozsądny zysk,

Pd - podatek dochodowy w obligatoryjnym wymiarze.

Wysokość miesięcznej rekompensaty liczona jest jako iloczyn liczby wozokilometrów na organizowanych przez Gminę liniach komunikacyjnych i rekompensaty do wozokilometra wynoszącej (…) zł netto, określonej w załączniku nr 1 do zarządzenia nr (…) Burmistrza z dnia (…) r. w sprawie ustalenia wysokości rekompensaty za świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego.

Na podstawie art. 74 ustawy o samorządzie gminnym, gminy mogą zawierać porozumienia międzygminne w sprawie powierzenia jednej z nich określonych przez nie zadań publicznych. Gmina wykonująca zadania publiczne objęte porozumieniem przejmuje prawa i obowiązki pozostałych gmin, związane z powierzonymi jej zadaniami, a gminy te mają obowiązek udziału w kosztach realizacji powierzonego zadania.

 

W myśl art. 7 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym, organizatorem publicznego transportu zbiorowego, właściwym ze względu na obszar działania lub zasięg przewozów, jest:

   a) gmina na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w gminnych przewozach pasażerskich,

   b) gmina, której powierzono zadanie organizacji publicznego transportu zbiorowego na mocy porozumienia między gminami - na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w gminnych przewozach pasażerskich, na obszarze gmin, które zawarły porozumienie.

W dniu (…) r. pomiędzy Miastem Z. a Gminą (zwanymi dalej Uczestnicy porozumienia), zostało zawarte porozumienie międzygminne regulujące zasady prowadzenia publicznego transportu zbiorowego na liniach komunikacyjnych, których organizatorem w myśl ustawy o publicznym transporcie zbiorowym jest Miasto Z. oraz Gmina, postanawiające zmienić łączące je porozumienie komunalne zawarte dnia 16 czerwca 2004 r., zastępując je w całości niniejszym porozumieniem międzygminnym. Porozumienie międzygminne zawarto na czas określony i obowiązuje od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2021 r.

 

Zgodnie z zawartym porozumieniem międzygminnym:

  1) Gmina powierza, a Miasto Z. przyjmuje prowadzenie zadań z zakresu publicznego transportu zbiorowego dotyczących przewozu osób i bagażu komunikacją autobusową na terenie Gminy na liniach komunikacyjnych organizowanych przez Miasto, a obsługujących obszar Gminy,

  2) Miasto Z. powierza, a Gmina przyjmuje prowadzenie zadań z zakresu publicznego transportu zbiorowego dotyczących przewozu osób i bagażu komunikacją autobusową na terenie Miasta Z. na liniach komunikacyjnych organizowanych przez Gminę, a obsługujących obszar Miasta.

Zadania przewozowe wynikające z niniejszego porozumienia międzygminnego są realizowane na wyszczególnionych w porozumieniu liniach komunikacyjnych, według ustalonych przez Uczestników porozumienia warunków, obejmujących w szczególności rozkład jazdy, długości tras na terenie Miasta Z. oraz Gminy, liczbę kursów, częstotliwość kursowania.

Uczestnicy porozumienia zachowują prawo do wnioskowania zmian w zakresie liczby linii, liczby kursów, przebiegu tras, lokalizacji przystanków i rozkładów jazdy.

Do obowiązków Uczestników porozumienia należy:

1) planowanie rozwoju komunikacji miejskiej,

2) opracowywanie i uzgadnianie rozkładów jazdy na liniach, dla których zawarto niniejsze porozumienie,

3) określenie uprawnień do ulg i przejazdów bezpłatnych,

4) emitowanie i dystrybuowanie biletów komunikacji miejskiej,

5) kontrola biletów i windykacja należności za przejazd bez ważnego biletu,

6) określenia niezbędnego poziomu dopłaty do usług komunikacyjnych objętych niniejszym porozumieniem,

7) opracowanie i udostępnianie informacji o funkcjonowaniu komunikacji miejskiej,

8) zapewnienie na całości tras linii komunikacyjnych wyposażenia w informację dla pasażerów - przystankowe rozkłady jazdy i komunikaty o tymczasowych zmianach.

Miasto Z. wykonuje powierzone zadanie z zakresu publicznego transportu zbiorowego poprzez Miejski Zakład Komunikacyjny w X Sp. z o.o. (zwane dalej MZK), natomiast Gmina poprzez Przedsiębiorstwo Komunikacji Miejskiej w X Sp. z o.o.

 

Podmioty MZK i PKM wykonujące powierzone zadanie, zobligowane są do:

   1) uiszczania opłat za korzystanie z przystanków autobusowych, których właścicielem lub zarządzającym jest dany Uczestnik porozumienia, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa regulującymi przedmiotowe kwestie,

   2) utrzymania czystości i porządku na przystankach komunikacyjnych, których są właścicielami lub zarządzającymi,

   3) zapewnienia na swoim terenie warunków technicznych do świadczenia usługi przewozowej w postaci oznakowania przystanków znakami D-15 (przystanek autobusowy),

   4) zapewnienie na swoim terenie warunków dla postoju autobusów na pętlach, a także dostępu do istniejących punktów socjalnych, w tym zapewnienie ich właściwego stanu technicznego.

Uczestnicy porozumienia powierzający prowadzenie zadań z zakresu publicznego transportu zbiorowego, zobowiązani są do dokonywania dopłaty stanowiącej zwrot kosztów z tytułu realizacji tychże zadań na swoim terenie.

Za korzystanie z usług publicznego transportu zbiorowego wykonywanych przez PKM, dotyczących przewozu osób i bagażu komunikacją autobusową na terenie Miasta Z. na liniach komunikacyjnych organizowanych przez Gminę, a obsługujących obszar Miasta Z., pasażer ponosi opłaty według taryfy opłat ustalonej przez Gminę - uchwała Rady Miejskiej. Nie został przewidziany osobny cennik za usługi wykonywane lokalnym transportem zbiorowym na terenie Miasta Z. Dla wszystkich pasażerów bilety są identyczne i nie zawierają żadnego wyróżnika dla przewozu realizowanego na terenie Miasta Z. Ustalenie wysokości opłat dodatkowych z tytułu przewozu osób, rzeczy i zwierząt oraz wysokości opłaty manipulacyjnej należy również do kompetencji Gminy.

Środki finansowe, o których mowa powyżej tj. pozyskane ze sprzedaży biletów, opłat dodatkowych oraz opłat manipulacyjnych stanowią przychód PKM.

Po zakończeniu każdego miesiąca Gmina sporządza zestawienie faktycznie wykonanej pracy przewozowej (liczby wozokilometrów) na organizowanych przez siebie liniach objętych porozumieniem międzygminnym i na tej podstawie wystawia dokument księgowy - notę obciążeniową, którą w terminie do 10 dnia następnego miesiąca po miesiącu, którego rozliczenie dotyczy, przekazuje Miastu Z.

Miasto Z. przekazuje dopłatę stanowiącą zwrot kosztów Gminie, rozliczaną w cyklach miesięcznych, wyliczoną w oparciu o zestawienie rzeczywiście wykonanej pracy przewozowej (liczby wozokilometrów) na organizowanych przez Gminę liniach komunikacyjnych, za każdy miesiąc w terminie 14 dni od daty otrzymania noty obciążeniowej, wystawionej przez Gminę, na rachunek bankowy Gminy.

W przypadku opóźnienia w przekazaniu zwrotu kosztów na rachunek Gminy, Miasto Z. zobowiązane jest do zapłaty odsetek w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, począwszy od dnia następującego po upływie terminu płatności. Za termin wpływu zwrotu kosztów przyjmuje się dzień uznania rachunku bankowego właściwego Gminy.

Pytanie

Czy przekazywane co miesiąc Gminie środki na pokrycie kosztów prowadzenia zadań z zakresu publicznego transportu zbiorowego dotyczących przewozu osób i bagażu komunikacją autobusową na terenie Miasta Z. na liniach komunikacyjnych organizowanych przez Gminę, a obsługujących obszar Miasta Z., stanowią podstawę opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług?

Państwa stanowisko w sprawie

Stosownie do art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 685 z późn. zm.), podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.

Z powyższej regulacji wynika, że do podstawy opodatkowania w przypadku sprzedaży towarów lub usługi zaliczyć należy wszelkiego rodzaju dopłaty, niezależnie od tego jak zostały one nazwane i od kogo pochodzą. Kluczowym zastrzeżeniem jest to, że musi mieć ona bezpośredni wpływ na cenę sprzedaży konkretnej dostawy towarów lub świadczonej usługi. Z przywołanego przepisu nie wynika jakimi konkretnymi kryteriami należy się kierować ustalając bezpośredni wpływ na cenę

Aby zatem dokonać wykładni art. 29a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, należy odwołać się do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w szczególności do wyroku w sprawie C-184/00 (Office des produits wallons ASBL v. Belgian State).

W uzasadnieniu wyroku z dnia 22 listopada 2001 r. w niniejszej sprawie Trybunał stwierdził, że pojęcie subwencji (dotacji) bezpośrednio związanych z ceną należy interpretować jako obejmujące wyłącznie subwencje, które stanowią całość lub część wynagrodzenia za dostawę towarów lub świadczenie usług, a które są wypłacane przez podmiot trzeci w stosunku do sprzedawcy lub świadczącego, przy czym związek pomiędzy dotacją a ceną musi być jednoznacznie widoczny, na podstawie indywidualnych okoliczności stanowiących podstawę wypłaty tego wynagrodzenia. Z drugiej strony nie jest konieczne, aby cena towarów lub usług, bądź część tej ceny została ustalona. Wystarczy, by możliwe było jej ustalenie. Natomiast rzeczą istotną jest, że cena, jaką płaci nabywca musi być ustalona w taki sposób, że pomniejsza się ona w proporcji do dotacji, przyznanej sprzedawcy towarów lub świadczącemu usługi. W takiej sytuacji widoczne jest, że dotacja stanowi element ustalenia ceny. Trybunał wskazał na konieczność obiektywnego zbadania przez sąd krajowy, czy fakt, że dotacja jest wypłacana sprzedawcy lub świadczącemu pozwala mu sprzedawać towar lub świadczyć usługi po cenie niższej, niż musiałby on żądać w braku takiej dotacji. Nie jest konieczne, by dotacja odpowiadała bezpośrednio zmniejszeniu ceny dostarczanych towarów, ale relacja pomiędzy zmniejszeniem ceny, a dotacją, która może być wyrażona ryczałtowo, musi być istotna.

Podobne stanowisko zostało wyrażone przez TSUE w wyroku z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie C-353/00, z którego wynika, że dla uznania dotacji za zwiększającą podstawę opodatkowania koniecznym jest stwierdzenie, że jest ona dokonywana w celu sfinansowania konkretnej czynności opodatkowanej, odpowiada całości lub części wynagrodzenia z tytułu tej czynności, czyli jest związana z konkretną oznaczoną dostawą lub usługą.

Wykonywanie zadań publicznych często jest realizowane w drodze współdziałania pomiędzy jednostkami samorządu terytorialnego, którego jedną z form jest porozumienie międzygminne. Zawarcie porozumień wymaga uprzedniej uchwały organów stanowiących o wyrażeniu zgody na zawarcie porozumienia i jego ogłoszenia. Porozumienia administracyjne stanowią prawną formę działania administracji, podejmowaną w różnym zakresie, trybie, powiązane z czynnościami wywierającymi skutek prawny lub czynnościami materialno-technicznymi. Celem takich porozumień, jest głównie to, że każda ze stron dobrowolnie przejmuje prawa i obowiązki drugiej strony porozumienia w zamian za udział w kosztach ich realizacji przekazywanych przez jednostkę samorządu terytorialnego zlecającą te zadania.

Prawny charakter porozumienia potwierdza Naczelny Sąd Administracyjny (do 2003.12.31) w Łodzi w wyroku z dnia 27 września 1994 r. SA/Łd 1906/94, zgodnie z którym porozumienia zawarte na podstawie art. 74 ustawy o samorządzie gminnym nie są umowami prawa cywilnego, ale swoistymi formami publicznoprawnymi. W przypadku umów cywilnoprawnych mogą być przekazywane zadania prywatnoprawne, ale nie zadania publicznoprawne, których przekazanie może jedynie nastąpić na podstawie porozumienia komunalnego.

Czynności wykonywane przez Gminę w ramach przedmiotowego porozumienia międzygminnego w postaci prowadzenia zadań z zakresu publicznego transportu zbiorowego i ich rozliczanie, poprzez planowanie rozwoju komunikacji miejskiej, opracowywanie i uzgadnianie rozkładów jazdy na liniach, dla których zawarto niniejsze porozumienie, określenie uprawnień do ulg i przejazdów bezpłatnych, emitowanie i dystrybuowanie biletów komunikacji miejskiej, kontroli biletów i windykacja należności za przejazd bez ważnego biletu, określenia niezbędnego poziomu przekazywanych środków na realizację zadań w zakresie publicznego transportu zbiorowego objętych porozumieniem, opracowanie i udostępnianie informacji o funkcjonowaniu komunikacji miejskiej oraz zapewnieniu na całości tras linii komunikacyjnych wyposażenia w informację dla pasażerów w przystankowe rozkłady jazdy i komunikaty o tymczasowych zmianach - są czynnościami, za wykonanie których Gmina otrzymuje środki stanowiące pokrycie kosztów funkcjonowania komunikacji autobusowej organizowanej przez Gminę na terenie Miasta Z.

Tak sformułowany w porozumieniu międzygminnym cel wskazuje, że przekazywane co miesiąc Gminie środki na pokrycie kosztów prowadzenia zadań z zakresu publicznego transportu zbiorowego mają „ogólny” charakter, jakim jest pokrycie kosztów prowadzenia publicznego transportu zbiorowego, a nie jako dopłata do biletów.

W związku z powyższym, przekazywane co miesiąc Gminie środki na pokrycie kosztów prowadzenia zadań z zakresu publicznego transportu zbiorowego dotyczących przewozu osób i bagażu komunikacją autobusową na terenie Miasta Z. na liniach komunikacyjnych organizowanych przez Gminę, a obsługujących obszar Miasta Z., nie będą podlegały opodatkowaniu zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, z powodu braku wymaganego tym przepisem bezpośredniego wpływu na cenę, po której sprzedawane są bilety.

Interpretacja indywidualna

Rozpatrzyłem Państwa wniosek z 8 lipca 2021 r. i 8 września 2021 r. wydałem interpretację indywidualną znak: 0111-KDIB3-1.4012.614.2021.1.WN, w której uznałem Państwa stanowisko w zakresie opodatkowania rekompensaty z tytułu świadczenia usług transportu publicznego otrzymywanej przez Wnioskodawcę od Miasta Z. za nieprawidłowe.

Interpretację doręczono Państwu 8 września 2021 r.

Skarga na interpretację indywidualną

7 października 2021 r. wnieśli Państwo skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (pismo z 4 października 2021 r.) na ww. interpretację.

Wnieśli Państwo o:

- uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej i

- zasądzenie na rzecz Strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Postępowanie przed sądami administracyjnymi

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach - wyrokiem z 7 lutego 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 1493/21 - uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną.

19 kwietnia 2022 r. wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Naczelny Sąd Administracyjny - wyrokiem z 3 października 2025 r. sygn. akt I FSK 1142/22 - oddalił skargę kasacyjną organu.

Wyrok WSA w Gliwicach, który uchylił interpretację indywidualną, stał się prawomocny 3 października 2025 r. (data wpływu prawomocnego wyroku do organu 11 lutego 2026 r.).

Ponowne rozpatrzenie wniosku - wykonanie wyroku

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143):

 

Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:

   - uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 7 lutego 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 1493/21 oraz Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 3 października 2025 r. sygn. akt I FSK 1142/22;

   - ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej - stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w kwestii opodatkowania rekompensaty z tytułu świadczenia usług transportu publicznego otrzymywanej przez Wnioskodawcę od Miasta Z. - jest prawidłowe.

 

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

 

Treść uzasadnienia:

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 685), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Natomiast art. 8 ust. 1 ustawy stanowi, że:

Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy. Każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:

1) w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, nabywca jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia;

2) świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie).

Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie podlegało, jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Usługą jest tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, w myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności.

Aby świadczenie usługi podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, musi mieć miejsce również odpłatność, tj. gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy świadczeniem usługi, a otrzymanym wynagrodzeniem będącym świadczeniem wzajemnym, natomiast usługodawcę musi łączyć z odbiorcą stosunek prawny, z którego wynika obowiązek świadczenia usługi oraz wysokość wynagrodzenia (świadczenia wzajemnego) za dokonanie tych czynności. Bezpośredni związek pomiędzy świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem istnieje wówczas, gdy istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść na rzecz świadczącego usługę i jeżeli świadczenie wzajemne pozostaje w bezpośrednim związku ze świadczeniem dokonanej czynności.

Taka definicja świadczenia usług jest wyrazem realizacji powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług wszelkich transakcji wykonywanych przez podatników w ramach ich działalności gospodarczej.

W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk sprzedającego. Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę należy uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej).

Wobec powyższych rozważań dostawa towarów lub świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wtedy, gdy są wykonane odpłatnie oraz gdy pomiędzy dostawcą towaru lub świadczącym usługę i ich beneficjentem (odbiorcą) istnieje jawny lub dorozumiany stosunek prawny (umowa), w ramach którego spełniane są świadczenia wzajemne.

Należy wskazać, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania, podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez podatników w rozumieniu ustawy i są wykonywane w ramach działalności gospodarczej.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 6 ustawy:

Stosownie do przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2021  r., poz. 1372):

Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:

W myśl art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o samorządzie gminnym:

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy) czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy itp., umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych).

Zgodnie z art. 74 ust. 1 i ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym:

Stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1371 ze zm.):

Zgodnie z art. 8 ww. ustawy:

Na tle przedstawionego opisu sprawy mają Państwo wątpliwość czy przekazywane co miesiąc Gminie środki na pokrycie kosztów prowadzenia zadań z zakresu publicznego transportu zbiorowego dotyczących przewozu osób i bagażu komunikacją autobusową na terenie Miasta Z. na liniach komunikacyjnych organizowanych przez Gminę, a obsługujących obszar Miasta Z., stanowią podstawę opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy przede wszystkim zauważyć, że - jak wskazano na wstępie - pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nie czynienie bądź też tolerowanie). Zatem aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem.

W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność, a także odszkodowanie, nagroda. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.

Powyższa analiza prowadzi do wniosku, że istotną cechą wynagrodzenia jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług i otrzymaną zapłatą. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.

W konsekwencji należy stwierdzić, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie (usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie usługą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Stosownie zaś do art. 29a ust. 1 ustawy:

Jednocześnie, zgodnie z art. 29a ust. 6 ustawy o VAT:

Ponadto, w myśl art. 29a ust. 7 ustawy:

Z powyższych przepisów wynika, że co do zasady, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko co stanowi wartość otrzymanego świadczenia, które dostawca lub świadczący usługę otrzymuje lub powinien otrzymać od kupującego. Przepis art. 29a ust. 6 i ust. 7 ustawy wymienia elementy, które powinny być wliczane bądź nie powinny być wliczane do podstawy opodatkowania.

Zatem do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług wlicza się tylko takie dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które mają bezpośredni wpływ na kwotę należną (cenę) z tytułu dostawy towaru lub świadczenia usługi.

Dla określenia, czy dane dotacje (subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze) są czy też nie są opodatkowane istotne są szczegółowe warunki ich przyznawania, określające cele realizowanego w określonej formie dofinansowania.

Kryterium uznania dotacji za stanowiącą podstawę opodatkowania jest zatem stwierdzenie, że dotacja dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast dotacje nie dające się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, nie stanowią podstawy opodatkowania w rozumieniu przepisu art. 29a ust. 1 ustawy.

Włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to dotacja, subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą towaru lub świadczeniem usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio przeznaczone na dofinansowanie konkretnego towaru czy też konkretnego rodzaju usługi. Nie jest więc podstawą opodatkowania ogólna dotacja (subwencja, inna dopłata o podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą towaru lub świadczeniem usługi.

W przypadku natomiast, gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z dostawą lub świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenach obniżonych, płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

Zatem, podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług zwiększa się tylko o takie dotacje, które w sposób bezwzględny i bezpośredni są związane z daną dostawą towarów lub świadczeniem usług. Jeżeli jednak taki bezpośredni związek nie występuje, dofinansowanie ogólne - na pokrycie kosztów działalności nie zwiększa podstawy opodatkowania, a tym samym nie podlega opodatkowaniu.

Przepis art. 29a ust. 1 ustawy stanowi odzwierciedlenie art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006, str. 1, ze zm.), zwanej dalej: Dyrektywą 2006/112/WE Rady, z treści którego wynika, że:

Związane jest to z tym, że podstawa opodatkowania stanowi wartość faktycznie uzyskaną przez sprzedawcę z tytułu danej opodatkowanej czynności. Należy jednocześnie wskazać, że nie ma tu znaczenia status podmiotu wypłacającego dofinansowanie ani pochodzenie środków, z których to dofinansowanie jest wypłacane.

Z treści powołanych przepisów wynika, że w sytuacji, gdy podatnik, w związku z konkretną dostawą towarów lub świadczeniem usług, otrzymuje dofinansowanie (dotację, subwencję), stanowiące dopłatę do ceny towaru lub usługi, tego rodzaju dofinansowanie stanowi obok ceny, uzupełniający element podstawy opodatkowania z tytułu danej dostawy lub świadczenia. Kryterium uznania dofinansowania za stanowiące podstawę opodatkowania jest zatem stwierdzenie, że dofinansowanie dokonywane jest w celu sfinansowania konkretnej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast dofinansowanie niedające się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, nie stanowią podstawy opodatkowania w rozumieniu przepisu art. 29a ust. 1 ustawy.

Nie ma przy tym znaczenia, od kogo dostawca towaru lub świadczący usługę otrzymuje zapłatę - czy od nabywcy czy od osoby trzeciej, ważne jest, aby było to wynagrodzenie za daną konkretną usługę lub za daną konkretną dostawę.

Należy zauważyć, że otrzymanie dofinansowania (dotacji, dopłaty) nie stanowi samo w sobie żadnej czynności, ani też zdarzenia opodatkowanego. Dotacje (dopłaty) podlegają bowiem opodatkowaniu jako składnik ceny czynności, z którą są związane. Dotacje, które stanowią dopłatę do ceny sprzedawanych towarów, czy świadczonych usług, są ściśle związane z daną usługą, czy towarem i podlegają opodatkowaniu.

Jak wskazano powyżej, włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to celowa dotacja, subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą towaru lub świadczeniem usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio przeznaczone na dofinansowanie ceny konkretnego towaru czy też konkretnego rodzaju usługi. Nie jest więc obrotem ogólna dotacja (subwencja, inna dopłata o podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą towaru lub świadczeniem usługi. W przypadku natomiast, gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z dostawą lub świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenach obniżonych, płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Dla określenia, czy dane dotacje mają czy też nie bezpośredni wpływ na cenę świadczonych usług, a co za tym idzie - czy podlegają opodatkowaniu, istotne są zatem szczegółowe warunki ich przyznawania, określające cele realizowanego w określonej formie dofinansowania.

Tym samym podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług zwiększa się tylko o takie dotacje, które w sposób bezwzględny i bezpośredni są związane z daną dostawą towarów lub świadczeniem usług. Jeżeli jednak taki bezpośredni związek nie występuje, dofinansowanie ogólne - na pokrycie kosztów działalności - nie podlega opodatkowaniu.

Koniecznym zatem dla wykładni art. 29a ust. 1 ustawy jest wyjaśnienie pojęcia „subwencja bezpośrednio związana z ceną”.

W tym celu istotne znaczenie ma orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w szczególności wyroki w sprawach C-184/00 (Office des produits wallons ASBL v. Belgian State) oraz C-353/00 (Keeping Newcastle Warm Limited v. Commisioners od Customs and Excise, w skrócie KNW).

W wyroku C-184/00 Trybunał stwierdził, że pojęcie subwencji (dotacji) bezpośrednio związanych z ceną należy interpretować jako obejmujące wyłącznie subwencję, które stanowią całość lub część wynagrodzenia za dostawę towarów lub świadczenie usług, a które są wypłacane przez podmiot trzeci w stosunku do sprzedawcy lub świadczącego. Trybunał argumentował, że w celu ustalenia, czy dotacja stanowi wynagrodzenie, cena towarów i usług musi, co do zasady, być ustalana nie później, niż w momencie zdarzenia podlegającego opodatkowaniu. Zobowiązanie do zapłaty dotacji dokonane przez osobę, która jej udziela, rodzi korelat, jakim jest prawo beneficjenta do jej otrzymania, ponieważ dokonał on dostawy podlegającej opodatkowaniu. Ten związek pomiędzy dotacją a ceną musi być jednoznacznie widoczny na podstawie indywidualnej analizy okoliczności stanowiących podstawę wypłaty tego wynagrodzenia. Z drugiej strony nie jest konieczne, aby cena towarów lub usług bądź część tej ceny została ustalona. Wystarczy, by możliwe było jej ustalenie. Cena jaką płaci nabywca musi być ustalana w taki sposób, że zmniejsza się ona w proporcji do dotacji przyznanej sprzedawcy towarów lub świadczącemu usługi, co zatem stanowi element ustalenia ceny, jakiej żąda ten ostatni. Trybunał w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania wskazał sądowi odsyłającemu szereg wskazówek, stwierdzając, że sąd krajowy musi zbadać obiektywnie, czy fakt, że dotacja jest wypłacana sprzedawcy lub świadczącemu usługę pozwala mu sprzedawać towary lub świadczyć usługi po cenie niższej, niż musiałby on żądać w braku takiej dotacji. Nie jest konieczne, by dotacja odpowiadała bezpośrednio zmniejszeniu ceny dostarczanych towarów, wystarczy by relacja pomiędzy zmniejszeniem ceny a dotacją, która może być wyrażona ryczałtowo, była istotna.

W wyroku C-353/00 Trybunał wyraził pogląd, że niezależnie od tego, czy dofinansowanie spełnia warunek bezpośredniego związku z ceną, czy też nie spełnia takiego warunku, zwiększać będzie podstawę opodatkowania, jeśli osoba trzecia (także organ władzy publicznej) wpłaca pewną kwotę pieniędzy na poczet usług świadczonych na rzecz osoby fizycznej. Orzeczenie to dotyczyło dopłat wypłacanych firmie zajmującej się usługami związanymi z doradztwem w dziedzinie energetyki.

Związek dotacji z ceną nie został szczegółowo przeanalizowany w tym wyroku. Szersze uwagi na ten temat znalazły się natomiast w opinii rzecznika generalnego oraz pisemnym stanowisku rządu Wielkiej Brytanii, które zaaprobował Trybunał. Jak wskazuje rzecznik, dotacje mogą mieć różną formę i charakter. Zwykle przez dotacje (subwencje) rozumie się sumy wypłacane danemu podmiotowi z funduszy publicznych w interesie ogólnym.

W praktyce dotacje mogą mieć postać dopłat ogólnych do działalności przedsiębiorstwa (i wówczas nie podlegają opodatkowaniu) albo też stanowić subsydia do konkretnych dostaw lub usług, umożliwiając nabycie ich ostatecznemu odbiorcy po niższej cenie (lub w ogóle bez odpłatności z jego strony). W tym ostatnim przypadku podlegają podatkowi VAT.

Jeżeli otrzymywana dotacja jest w sposób zindywidualizowany i policzalny związana z ceną danego świadczenia (tj. świadczenie dzięki dotacji ma cenę niższą o konkretną kwotę), taka dotacja podlega VAT. Jeżeli natomiast związek tego rodzaju nie występuje i równocześnie dotacja nie jest elementem wynagrodzenia związanego z danymi dostawami towarów lub usług, wówczas można - i należy - potraktować ją jako płatność niepodlegającą podatkowi VAT.

Należy zwrócić uwagę, że dla określenia, czy dana dotacja jest, czy nie jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług, istotne są szczegółowe warunki jej przyznawania, określające cel, na który ta dotacja jest przeznaczona.

Jak już wskazano, kryterium uznania dotacji za zwiększającą obrót stanowi stwierdzenie, że dotacja dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast dotacje nie dające się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, nie stanowią obrotu w rozumieniu przepisu art. 29a ust. 1 ustawy, czyli nie zwiększają podstawy opodatkowania tym podatkiem.

Tym samym, podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług zwiększa się tylko o takie dotacje, które w sposób bezwzględny i bezpośredni są związane z daną dostawą towarów lub świadczeniem usług. Jeżeli taki bezpośredni związek nie występuje, dofinansowanie ogólne - na pokrycie kosztów działalności - nie zwiększa podstawy opodatkowania, a tym samym nie podlega opodatkowaniu.

Jak wskazano powyżej kryterium uznania dotacji za stanowiącą podstawę opodatkowania jest stwierdzenie, że dotacja przekazywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Dokonując oceny Państwa stanowiska w ww. zakresie należy mieć na uwadze stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach przedstawione w ww. wyroku z 7 lutego 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 1493/21 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z 5 października 2025 r. sygn. akt I FSK 1142/22, które, jako zapadłe w tej sprawie, wiążą Organ z mocy art. 153 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

WSA w Gliwicach w wyroku z 7 lutego 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 1493/21 wskazał, że:

Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 3 października 2025 r. sygn. akt I FSK 1142/22 wskazał, że:

W konsekwencji, mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności sprawy oraz wskazane przepisy prawa, a także uwzględniając stanowiska wyrażone w ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 lutego 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 1493/21 oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 października 2025 r. sygn. akt I FSK 1142/22, należy uznać, że przekazywane co miesiąc Państwu środki na pokrycie kosztów prowadzenia zadań z zakresu publicznego transportu zbiorowego dotyczących przewozu osób i bagażu komunikacją autobusową na liniach komunikacyjnych organizowanych przez Państwa, a obsługujących obszar Miasta Z., nie podlegają opodatkowaniu jako wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usług, gdyż nie stanowią pokrycia ceny świadczonych przez Państwa usług. Nie stanowią tym samym podstawy opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Tym samym, Państwa stanowisko, że przekazywane co miesiąc Gminie środki na pokrycie kosztów prowadzenia zadań z zakresu publicznego transportu zbiorowego dotyczących przewozu osób i bagażu komunikacją autobusową na terenie Miasta Z. na liniach komunikacyjnych organizowanych przez Gminę, a obsługujących obszar Miasta Z., nie będą podlegały opodatkowaniu zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, z powodu braku wymaganego tym przepisem bezpośredniego wpływu na cenę, po której sprzedawane są bilety, jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisem stanu faktycznego.

Nadmienia się, że niniejsza interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

  - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

  - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP:/KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.