Interpretacja 0111-KDIB3-1.4012.817.2025.3.KO

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zaistniałego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług.

Wniosek uzupełnili Państwo pismem z 4 grudnia 2025 r. będącym odpowiedzią na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zaistniałego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego

„A” sp. z o.o. (dalej jako: „A” lub „Spółka”) jest spółką prawa handlowego z siedzibą na terytorium Polski oraz zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT. Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie handlu (…).

W ramach swojej działalności gospodarczej A wykorzystuje pojazdy samochodowe w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1047, z późn. zm.) o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5t z dwoma lub więcej rzędami siedzeń konstrukcyjnie przeznaczone do przewozu nie więcej niż 10 osób łącznie z kierowcą (dalej jako: „Samochody osobowe”),

Pracownicy Spółki mają prawo do skorzystania z Samochodów osobowych również do celów prywatnych, a Spółka nie prowadzi ewidencji przebiegu pojazdu dla Samochodów osobowych, o której mowa w 86a ust. 4 ustawy o VAT.

Na potrzeby eksploatacji i używania Samochodów osobowych A nabywa towary i usługi takie jak paliwo, oleje i smary, akcesoria samochodowe czy usługi myjni. W celu optymalizacji procesów zakupowych i ułatwienia bezgotówkowego nabywania przez pracowników Spółki paliwa i innych towarów i usług na potrzeby eksploatacji i używania tych samochodów, Spółka zawarła umowę z B (dalej „Sprzedawca”). Sprzedawca ma siedzibę na terytorium Polski, jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT oraz posiada koncesję na obrót paliwami ciekłymi (gaz płynny LPG, olej napędowy, benzyna silnikowa), jednak nie posiada własnych stacji benzynowych czy punktów sprzedaży.

W oparciu o umowę Sprzedawca postawił do dyspozycji Spółki karty serwisowe (dalej „Karty serwisowe” lub „Karta serwisowa” w liczbie pojedynczej), które Spółka przekazała swoim pracownikom korzystającym z Samochodów osobowych. Za okazaniem Karty serwisowej pracownik Spółki zaopatruje się w określone zgodnie z umową towary i usługi na potrzeby użytkowania i eksploatacji Samochodów osobowych A, odbierając takie towary lub uzyskując takie usługi bezgotówkowo w placówkach partnerów serwisowych Sprzedawcy (dalej jako: „Partnerzy serwisowi”). Zgodnie z postanowieniami umowy pomiędzy Spółką i Sprzedającym dostawy towarów i świadczenie usług przez Partnerów serwisowych za okazaniem Karty serwisowej są realizowane w imieniu i na rachunek Sprzedawcy na podstawie odpowiednich umów zawartych przez Sprzedawcę z tymi Partnerami serwisowymi. Spółka nie zawierała i nie będzie zawierać odrębnych umów bezpośrednio z Partnerami serwisowymi w odniesieniu do nabywanych przez nią towarów i usług z wykorzystaniem Kart serwisowych.

Karty nie są środkiem płatniczym i nie służą do regulowania przez Spółkę jakichkolwiek należności u Partnerów serwisowych, nie są na nich też zgromadzone żadne środki płatnicze. Karty te służą jedynie do identyfikacji Sprzedawcy, osób uprawnionych do odbioru towarów/usług w imieniu Spółki, weryfikacji dopuszczalnego do nabycia przez osobę posługującą się daną Kartą serwisową asortymentu (określonych towarów i usług) oraz do ewidencjonowania wydań towarów/wyświadczenia usług na rzecz Spółki. Emitentem i właścicielem Karty jest podmiot zagraniczny z siedzibą w Niemczech, którego wyłącznym przedstawicielem w Polsce jest Sprzedawca.

Szczegółowe warunki współpracy, a w szczególności zasady użytkowania Kart serwisowych i zasady ustalania cen za nabywane z ich wykorzystaniem towary i usługi zostały określone w umowie między Sprzedającym a Spółką, Ogólnych Zasadach Użytkowania (dalej jako: „OZU”) stanowiących integralny załącznik do umowy (dalej łącznie jako: „Umowa”), a także w ofercie cenowej przedstawionej Spółce przez Sprzedawcę (dalej jako: „Oferta”).

Reasumując, Sprzedawca nabywa towary i usługi od swoich Partnerów serwisowych w swoim imieniu i na swój rachunek. Nabyte przez Sprzedawcę towary (np. paliwo) i usługi (np. myjni) są wydawane przez Partnerów serwisowych bezpośrednio pracownikom Spółki na podstawie okazanej Karty serwisowej.

Towary i usługi wydawane na podstawie okazanej Karty serwisowej są nabywane przez Spółkę na terytorium Polski oraz są wykorzystywane przez Spółkę na potrzeby prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, w ramach której Spółka dokonuje czynności opodatkowanych.

Zapisy Umowy dopuszczają również możliwość nabywania z wykorzystaniem Kart serwisowych towarów i usług w placówkach zagranicznych partnerów serwisowych (tj. poza terytorium Polski), jednak z uwagi na specyfikę swojej działalności, Spółka zdecydowała o tym, aby zablokować możliwość dokonywania tego rodzaju transakcji z wykorzystaniem Kart serwisowych i takie – zagraniczne – transakcje nie stanowią przedmiotu niniejszego wniosku.

Pracownik Spółki po okazaniu Karty serwisowej może nabyć jedynie te towary i usługi, które określono w Umowie oraz które są związane z samochodami, tj. paliwa, oleje i smary, akcesoria samochodowe oraz usługi (m.in. myjnie), a także przejazdów płatnymi autostradami. Za okazaniem Karty serwisowej pracownik Spółki nie może nabywać innych towarów i usług dostępnych u Partnerów serwisowych niezwiązanych z samochodami np. artykułów spożywczych, przekąsek, papierosów, itd. Możliwe, że umowy między Sprzedawcą a danym Partnerem serwisowym mogą dotyczyć dostaw także innych towarów czy usług, jednak na podstawie Umowy między Spółką a Sprzedawcą ich dostawa na rzecz A nie jest przewidziana.

Sprzedawca zastrzega sobie w Umowie, że towary i usługi pobierane na podstawie okazanej Karty serwisowej mogą być używane tylko dla potrzeb używania i eksploatacji Samochodów osobowych Spółki uwidocznionych na przedmiotowych kartach, a do legitymowania się Kartami serwisowymi upoważnieni są jedynie określeni pracownicy Spółki. Do każdej Karty serwisowej przypisany jest numer PIN, który Spółka może przekazać jedynie osobom przez nią upoważnionym. Karty serwisowe nie mogą być w żadnej formie odstępowane, a prawo do korzystania z nich nie podlega cesji.

Partner serwisowy ma prawo skontrolować czy posiadacz Karty serwisowej jest uprawniony do posługiwania się nią (m.in. weryfikowania dostępnego dla Spółki asortymentu towarowego oraz rodzaju i zakresu usługi, a także miejsca i częstotliwości dokonywania zakupów), oraz ma prawo do odmowy wydania towaru/usługi a także do zatrzymania Karty serwisowej w przypadku stwierdzenia np.: zastrzeżenia, zablokowania, upływu ważności Karty serwisowej, niezgodności danych zawartych na Karcie serwisowej z danymi pojazdu lub nieuprawnionej próby wykorzystania Karty serwisowej poza granicami Polski.

Sprzedawca zastrzegł w OZU, że może w dowolnym czasie wstrzymać użytkowanie Kart serwisowych, rozwiązać Umowę lub zablokować Karty serwisowe u wszystkich Parterów serwisowych w przypadku niewywiązywania się Spółki z postanowień umownych, w szczególności w zakresie terminowego regulowania zobowiązań wobec Sprzedawcy. Ważność Kart serwisowych wydanych Spółce wygasa również np. w momencie sprzedaży pojazdu lub zmiany jego numeru rejestracyjnego, zmiany formy prawnej Spółki, bądź wprowadzenia istotnych zmian w jej strukturze lub rozwiązania Spółki.

Po wstrzymaniu użytkowania Kart serwisowych z powodów przewidzianych w OZU, Spółka zobowiązana jest do ich niezwłocznego zwrotu do Sprzedawcy.

Spółka zobowiązana jest do nieprzekraczania łącznego salda otwartych należności wynikającego z użytkowania przez nią Kart (dalej jako: „Limit”). Limit (tj. saldo otwartych należności) to łączna kwota wystawionych przez Sprzedawcę niezapłaconych faktur (wymagalnych i niewymagalnych), a także transakcji niezafakturowanych, ale zrealizowanych. Wysokość Limitu ustalona jest indywidualnie dla Spółki przez Sprzedawcę i może zostać w każdym czasie podwyższona lub obniżona na podstawie jego jednostronnej decyzji, o której jedynie informuje on Spółkę. Oznacza to, że Spółka nie ma wpływu na kształtowanie wysokości Limitu.

Jak wskazano powyżej, Sprzedawca posiada koncesję na obrót paliwami ciekłymi, jednak nie posiada własnych stacji benzynowych ani punktów serwisowych, dlatego towary i usługi nabywane z wykorzystaniem Kart serwisowych wydawane są Spółce w placówkach Partnerów serwisowych. Sprzedawca kształtuje jednak cenę obowiązującą przy nabywaniu przez Spółkę paliw oraz innych usług i produktów poza paliwowych w placówkach Partnerów serwisowych.

Zgodnie z Umową i Ofertą Sprzedawca ustala ceny towarów i usług dla Spółki według różnych modeli, w zależności od tego, kto jest Partnerem serwisowym czy rodzaju nabywanego przez Spółkę asortymentu (usługi, produkty poza paliwowe, paliwa). I tak, cena towarów i usług nabywanych przez Spółkę z wykorzystaniem Kart serwisowych może być ustalana w oparciu o:

1. średnią cenę paliw notowaną na stacjach danej sieci i bez opłaty serwisowej;

2. cenę paliw notowaną obowiązującą na danej stacji w danym momencie pomniejszoną o rabat kwotowy (np. 10 zł na każde 100l paliwa) i bez opłaty serwisowej;

3. cenę hurtową (B) pomniejszoną o rabat kwotowy i bez opłaty serwisowej;

4. cenę hurtową (B) bez rabatu i bez opłaty serwisowej;

5. cenę hurtową (B) bez rabatu, ale z opłatą serwisową;

6. cenę hurtową (B) z rabatem kwotowym i opłatą serwisową;

7. cenę usługi lub produktu pozapaliwowego notowaną na stacji pomniejszoną o rabat procentowy (np. 10%) i bez opłaty serwisowej;

8. cenę usługi lub produktu pozapaliwowego notowaną na stacji pomniejszoną o rabat procentowy (np. 10%) i z opłatą serwisową;

9. cenę usługi lub produktu pozapaliwowego notowaną na stacji i z opłatą serwisową;

10. cenę usługi lub produktu pozapaliwowego notowaną na stacji i bez opłaty serwisowej.

Zatem cena po jakiej towary i usługi nabywane z wykorzystaniem Kart serwisowych są dostarczane Spółce co do zasady różni się od ceny po jakiej inni klienci w danym momencie mogą nabywać dane towary lub usługi bezpośrednio od tego samego Partnera serwisowego.

Ceny te Spółka ustala ze Sprzedawcą i w żaden sposób nie negocjuje ich z Partnerami serwisowymi. To na jakich warunkach następuje rozliczenie pomiędzy Sprzedawcą i Partnerami serwisowymi stanowi tajemnicę handlową tych podmiotów i warunki te nie są udostępniane Spółce.

Sprzedawca nie pobiera żadnych opłat zarówno za samo wydanie oraz użytkowanie Kart serwisowych, jak i ich administrowanie, w tym wystawianie i przesyłanie faktur. W szczególności Sprzedawca nie obciąża Spółki żadnymi kosztami, których wysokość byłaby zależna od salda wykorzystanego przez Spółkę Limitu.

Reklamacje dotyczące jakości i/lub ilości towarów, jakości i/lub zakresu usług, wad widocznych oraz ukrytych Spółka składa do Sprzedawcy oraz dodatkowo w imieniu Sprzedawcy również do Partnera serwisowego. Z tego względu Sprzedawca upoważnia A do występowania w jego imieniu z roszczeniami z tytułu gwarancji oraz rękojmi. Pozostałe reklamacje np. w zakresie niezgodności otrzymanych faktur z dowodami dostaw Spółka składa do Sprzedawcy. Oznacza to, że stroną rozpatrującą reklamacje dla Spółki jest wyłącznie Sprzedawca, natomiast A może wystąpić jako pełnomocnik Sprzedawcy w procesie reklamacyjnym między Sprzedawcą, a Partnerem serwisowym.

Spółka i Sprzedawca zawierając Umowę dokonały uzgodnień dotyczących ramowych warunków dostaw towarów i świadczenia usług w następujących obszarach:

Rodzaj i jakość: Spółka mogła wybrać jakie grupy towarów/usług związanych z użytkowaniem i eksploatacją samochodów mogą być nabywane z wykorzystaniem Kart serwisowych, np. Spółka mogła określić jakiego rodzaju i w jakiej jakości paliwa (np. benzyna, olej napędowy, LPG) mogą być nabywane, czy z wykorzystaniem Karty serwisowej można nabyć produkty poza paliwowe (np. C, płyn do spryskiwaczy, oleje silnikowe) lub usługi (np. myjni). Ponadto możliwe było, aby poszczególne Karty serwisowe uprawniały do nabycia różnych asortymentów, np. Spółka mogła określić, że za okazaniem danej Karty serwisowej można nabyć tylko olej napędowy i C, ale nie benzynę czy inne produkty i usługi (zakres przedmiotowy).

Lokalizacja: Karty serwisowe mogą być używane wyłącznie na terytorium Polski i jedynie w placówkach Partnerów serwisowych, z którymi Sprzedawca nawiązał relacje handlowe. W ramach warunków ramowych uzgodnionych ze Spółką możliwe było również wprowadzenie ograniczeń co do punktów Partnerów serwisowych czy sieci takich punktów, w których Spółka może nabywać towary i usługi (Spółka nie zdecydowała się na tego typu możliwość).

Ilość i wartość: Spółka i Sprzedający w ramach warunków ramowych uzgodniły limit liczby wydań towarów/usług, jaka może być przeprowadzona w ciągu jednej doby z wykorzystaniem Karty paliwowej w placówce jednego Partnera serwisowego jak i u wszystkich Partnerów serwisowych (dobowy limit transakcji). Strony określiły też limity kwotowe pojedynczego wydania oraz dziennej sumy wartości wydań z podziałem na rodzaj Partnera serwisowego, u którego następuje wydanie (stacje paliw, warsztaty, inne). Zakupy przekraczające uzgodnione limity są odrzucane.

Czas: Okresy, w ramach których można dokonywać nabyć, są określone w warunkach ramowych uzgodnionych ze Spółką. Zakupy, które mają miejsce poza tymi okresami lub po upływie terminu ważności karty, są odrzucane. Spółka i Sprzedający mogli uzgodnić np. że wydanie towarów/usług po okazaniu Karty paliwowej może mieć miejsce tylko od poniedziałku do piątku albo przez cały tydzień, ale w określonych godzinach (Spółka nie zdecydowała się na tego typu ograniczenia i dopuszcza możliwość korzystania z Kart serwisowych przez cały tydzień i o każdej porze, co wynika ze specyfiki jej działalności).

Rozliczenie w zakresie usług i towarów nabytych przez Spółkę przy pomocy Kart serwisowych odbywa się raz w miesiącu, gdy Sprzedawca wystawia i przekazuje Spółce fakturę za wszystkie nabyte przez Spółkę z wykorzystaniem Kart serwisowych towary i usługi w danym okresie. Na fakturach tych Sprzedawca wykazuje kwotę podatku VAT.

Ponieważ Spółka zakłada, że współpraca ze Sprzedawcą będzie trwać również w przyszłości, niniejszy wniosek dotyczy zarówno już zrealizowanych transakcji (stan faktyczny) jak i tych, których realizacja nastąpi po złożeniu tego wniosku (zdarzenie przyszłe).

Spółka jest świadoma tego, że Minister Finansów wydał interpretację ogólną z dnia 15 lutego 2021 r., sygn. PT9.8101.3.2020 w sprawie prawidłowego kwalifikowania dla celów podatku od towarów i usług transakcji z wykorzystaniem kart paliwowych, realizowanych w modelu trójstronnym jako dostawy towarów albo świadczenia usług (dalej jako: „Interpretacja Ogólna”). Jak jednak wskazano w Interpretacji Ogólnej, orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, o które oparto tę interpretację, nie dotyczy wszystkich możliwych modeli transakcji z użyciem kart paliwowych obejmujących transakcje trójstronne. Z uwagi na mnogość funkcjonujących w obrocie modeli wykorzystania kart paliwowych każdy stan faktyczny powinien być analizowany indywidualnie, z uwzględnieniem charakteru i okoliczności realizowanych transakcji.

Zdaniem Spółki przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) nie odpowiadają zagadnieniu będącemu przedmiotem Interpretacji Ogólnej, gdyż:

1. Interpretacja Ogólna została wydana odnoście modelu trójstronnego, w którym jeden z podmiotów (np. leasingodawca, spółka dominująca) – dalej: „podmiot pośredniczący” udostępnia (przekazuje) kontrahentowi karty paliwowe, których nie jest emitentem.

Kontrahent ten (np. leasingobiorca, spółka zależna) – dalej: „odbiorca” za pomocą ww. kart dokonuje zakupu towaru od dostawcy prowadzącego stację paliw (np. spółki paliwowej) – dalej: „dostawca”, podczas gdy w opisanym stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym):

- zakupy realizowane przez Spółkę z wykorzystaniem Kart serwisowych mogą dotyczyć nie tylko towarów, ale także usług, a Interpretacja Ogólna odnosi się tylko do transakcji obejmujących dostawę towarów,

- Sprzedawca udostępnia Spółce Karty serwisowe na potrzeby realizacji nabyć, ale jest też ich emitentem, a Interpretacja Ogólna odnosi się do sytuacji, w której podmiot udostępniający karty nie jest ich emitentem,

- Partnerami serwisowymi nie są wyłącznie podmioty prowadzące stację paliw, a Interpretacja Ogólna odnosi się do sytuacji, w której dostawcy prowadzą stacje paliw.

2. Interpretacja ogólna została wydana w oparciu o wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-235/18 18 (Vega International Car Transport and Logistic - Trading GmbH) oraz sprawie C-185/01 (Auto Lease Holland BV), w których podmiot pośredniczący pobierał odrębnie opłatę za zarządzanie kartą, a w opisanym stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) opłata za Kartę serwisową nie jest w ogóle pobierana przez Sprzedawcę od Spółki.

3. Interpretacja ogólna dotyczy prawidłowego kwalifikowania dla celów podatku VAT transakcji z wykorzystaniem kart paliwowych, realizowanych w modelu trójstronnym jako dostawy towarów albo świadczenie usług i nie odnosi się w ogóle do kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących zakup towarów i usług z wykorzystaniem kart paliwowych, co jest przedmiotem pytania nr 2 niniejszego wniosku.

Ponadto Spółka ma prawo oczekiwać wydania interpretacji indywidualnej mimo istnienia w sprawie Interpretacji Ogólnej. Interpretacja Ogólna określa jedynie generalnie pola koniecznych do przeprowadzenia ocen, niezbędnych przy kwalifikowaniu transakcji realizowanych z wykorzystaniem kart paliwowych za dostawę towarów lub świadczenie usługi (finansowania zakupów) i nie daje odpowiedzi, którą można byłoby odnieść bezpośrednio do sytuacji opisanej przez Spółkę.

Orzecznictwo sądów administracyjnych także potwierdza, że interpretacje ogólne zawierające zastrzeżenia o mnogości możliwych do wystąpienia stanów faktycznych, które winny być indywidualnie analizowane mają jedynie charakter kierunkowy, a szczegółowa analiza danej sytuacji powinna być przedmiotem interpretacji indywidualnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2021 r., sygn. akt I FSK 1191/18 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2023 r., sygn. akt I FSK 1344/20).

Pogląd ten wydaje się podzielać również tut. Organ, gdyż skutki podatkowe transakcji z wykorzystaniem kart paliwowych, realizowane w modelu trójstronnym, były przedmiotem interpretacji indywidualnych tut. Organu m.in. z dnia:

- 30 kwietnia 2025 r., sygn. 0111-KDIB3-1.4012.142.2025.3.KO, w której w zbliżonych okolicznościach, do tych opisanych we wniosku przez Spółkę Dyrektor KIS uznał, że: „Odnosząc się natomiast do wskazanej przez państwa interpretacji ogólnej z dnia 15 lutego 2021 r. znak: PT9.8101.3.2020 należy stwierdzić, że nie będzie ona mieć zastosowania w sprawie gdyż dotyczy ona innego stanu faktycznego aniżeli opisany we wniosku.”,

- 3 stycznia 2025 r. sygn. 0112-KDIL1-2.4012.559.2024.2.AS,

- 18 grudnia 2024, sygn. 0114-KDIP4-2.4012.643.2024.2.MC.

Wnioskodawca wnosi zatem o wydanie interpretacji indywidualnej w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) dla transakcji krajowych pomiędzy Sprzedawcą a Spółką z wykorzystaniem Kart serwisowych. Wydanie interpretacji indywidualnej jest w ocenie Spółki uzasadnione.

Pytania

1. Czy wydanie pracownikom Spółki towarów lub wyświadczenie usług w punkcie Partnera serwisowego po okazaniu Kart serwisowych stanowi odpłatną dostawę towarów lub odpłatne świadczenie usług w rozumieniu ustawy o VAT przez Sprzedawcę na rzecz Spółki?

2. Czy przy zakupie towarów i usług związanych z Samochodami osobowymi, dokumentowanych fakturami wystawionymi przez Sprzedawcę Spółka ma prawo odliczyć 50% kwoty podatku VAT wykazanego na fakturach przypadającego na te towary i usługi?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy:

1. wydanie pracownikom Spółki towarów lub wyświadczenie usług w punkcie Partnera serwisowego po okazaniu Kart serwisowych stanowi odpłatną dostawę towarów lub odpłatne świadczenie usług w rozumieniu ustawy o VAT przez Sprzedawcę na rzecz Spółki,

2. przy zakupie towarów i usług związanych z Samochodami osobowymi, dokumentowanych fakturami wystawionymi przez Sprzedawcę Spółka ma prawo odliczyć 50% kwoty podatku VAT wykazanego na fakturach przypadającego na te towary i usługi.

Uzasadnienie

Ad. 1

Art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT wskazuje, że opodatkowaniu VAT, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Natomiast art. 7 ust. 1 ustawy o VAT wskazuje, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel w tym również:

1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie;

2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;

3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;

4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;

5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;

6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;

7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;

3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Z treści powołanego wyżej art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT jedynie wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie.

Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność, a także odszkodowanie. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.

Zatem z odpłatnością za dostawę towarów lub świadczenie usług mamy do czynienia w sytuacji, gdy pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usługi a zapłatą istnieje adekwatny związek.

Zarówno dostawa towarów, jak i świadczenie usług objęte są definicją sprzedaży określoną w art. 2 pkt. 22 ustawy o VAT, zgodnie z którą: przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Ponadto, art. 8 ust. 2a ustawy o VAT wskazuje, że w przypadku, gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi.

Powołany przepis obejmuje sytuacje, w której podmiot świadczący (odsprzedający) daną usługę nabytą we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej usługi. Przeniesienie ciężaru kosztów na inną osobę, nie może być zatem w żaden inny sposób potraktowane niż jako świadczenie usługi w tym samym zakresie.

Ustawa o VAT w jej obecnym brzmieniu (po nowelizacji przepisów w 2021 r.) nie zawiera analogicznego do art. 8 ust. 2a przepisu odnoszącego się do dostawy towarów. W brzmieniu ustawy o VAT obowiązującej do 31 grudnia 2020 r. istniał przepis regulujący transakcje łańcuchowe, a mianowicie art. 7 ust. 8, zgodnie z którym w sytuacji, gdy kilka podmiotów dokonywało dostawy tego samego towaru w ten sposób, że pierwszy z nich wydawał ten towar bezpośrednio ostatniemu w kolejności nabywcy, uznawało się, że dostawy towarów dokonał każdy z podmiotów biorących udział w tych czynnościach.

Przepis ten jednak został uchylony z dniem 1 stycznia 2021 r. na mocy ustawy z dnia 27 listopada 2020 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 2419); (dalej jako: „Ustawa zmieniająca”). Jak wynika z uzasadnienia do Ustawy zmieniającej uchylenie przepisu miało charakter porządkowy, gdyż „ust. 8 w art. 7 ustawy o VAT nie posiada odpowiedniej podstawy w przepisach dyrektywy VAT, stanowiąc nadregulację względem przepisów prawa unijnego. Rozwiązania wynikające z uchylanego przepisu możliwe są do zinterpretowania w oparciu o generalną zasadę dotyczącą opodatkowania dostawy towarów, uregulowaną w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.” W uzasadnieniu wskazano również, że „Kwalifikowanie poszczególnych transakcji dokonanych przez podatnika, w tym również w transakcji łańcuchowej, powinno następować na podstawie ogólnych zasad dotyczących kwalifikacji czynności jako dostawy towarów, co potwierdza również orzecznictwo TSUE (np. wyroki w sprawie C-235/18 Vega International Car Transport and Logistic lub C-185/01 Auto Lease Holland). Ponadto występowanie w przepisach krajowych regulacji, która nie zawiera wyraźnej podstawy w przepisach prawa unijnego, może w pewnych szczególnych sytuacjach powodować wątpliwości interpretacyjne, w jaki sposób powinny być kwalifikowane poszczególne transakcje. (...) do opodatkowania transakcji łańcuchowych odnosi się art. 22 ustawy o VAT, regulujący kwestie ustalania miejsca dostawy towarów. Jest to przepis samodzielny, niewymagający „wsparcia” w postaci uchylanego art. 7 ust. 8 w ustawie o VAT.” W uzasadnieniu wskazano również, że uchylenie art. 7 ust. 8 ustawy VAT miało na celu eliminację rozwiązania nadmiarowego, nie ugruntowanego na kanwie przepisów unijnych, które w warunkach rozliczeń krajowych zaburza logikę w podejściu do opodatkowania dostawy towarów.

Ustawodawca uznał zatem, że art. 22 ustawy o VAT jest przepisem samodzielnym, regulującym kwestie ustalania miejsca dostawy towarów, niewymagającym doprecyzowania.

Biorąc pod uwagę powyższe, aby transakcje zawierane pomiędzy poszczególnymi podmiotami uczestniczącymi w transakcji łańcuchowej stanowiły odpłatną dostawę towarów w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, na każdy z podmiotów uczestniczących w takiej transakcji winno nastąpić przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel.

Polskie przepisy prawa podatkowego nie wskazują, jak należy rozumieć „przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel”, jednak zgodnie z ugruntowanym rozumieniem tego zwrotu prezentowanym m.in. w wyroku TSUE z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie C-185/01 (Auto Lease Holland BV) przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel nie musi wiązać się z cywilnoprawnym przeniesieniem własności, lecz polega na przeniesieniu władzy ekonomicznej (rozporządzeniu, dysponowaniu, posiadaniu) nad rzeczą. W punkcie 32 uzasadnienia Trybunał stwierdził, że „z literalnego brzmienia przepisu wynika wprost, że <<dostawa towarów>> nie odnosi się do przeniesienia własności, przewidzianego wewnętrznymi przepisami państw członkowskich”. Jednocześnie podkreślił, że pojęcie to należy rozumieć w ten sposób, iż obejmuje swoim zakresem każde przeniesienie aktywów materialnych przez jedną stronę w ten sposób, że uprawnia to drugą stronę takiej transakcji do faktycznego rozporządzania tą rzeczą, na takich prawach jakby był właścicielem.

Powyższe zaakceptowano również w wyroku TSUE z 15 maja 2019 r. w sprawie C-235/18 (Vega International Car Transport and Logistic - Trading GmbH), dotyczącym zasad opodatkowania podatkiem VAT transakcji przeprowadzanych przy użyciu kart paliwowych w modelu trójstronnym. Jak wskazał TSUE w pkt 27 wyroku „w tym względzie, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, zdefiniowane w art. 5 ust. 1 szóstej dyrektywy i w art. 14 ust. 1 dyrektywy 2006/112 pojęcie <<dostawy towarów>> nie odnosi się do przeniesienia własności w formie przewidzianej we właściwych przepisach krajowych, lecz obejmuje każdą transakcję przekazania rzeczy przez stronę, która upoważnia drugą stronę do rozporządzania tą rzeczą, jakby była ona jej właścicielem”. Trybunał uznał, że należy zbadać, czy dostawcy paliw faktycznie przenieśli na podmiot pośredniczący uprawnienie do dysponowania paliwem jak właściciel.

W kontekście powyższego istotne jest uznanie, że na każdy z podmiotów uczestniczących w takiej transakcji następuje przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel, czyli – w istocie - przeniesienie (uznanie, że dokonało się takie przeniesienie) praktycznej kontroli nad rzeczą i możliwości korzystania z niej oraz ustalania warunków takiego korzystania. W przypadku zatem, gdy kolejny w łańcuchu podmiot (pośrednik) ma prawo do kształtowania ceny towaru, warunków jego nabycia, a ponadto obciążony jest ponoszeniem obowiązków reklamacyjnych w stosunku do np. wadliwego towaru, to uznać należy, że podmiot taki posiada prawo do faktycznego rozporządzania rzeczą jak właściciel.

Reasumując, aby transakcje zawierane pomiędzy podmiotami, które uczestniczą w transakcjach łańcuchowych stanowiły odpłatną dostawę towarów w myśl ustawy o VAT, niezbędne jest, aby każdy z tych podmiotów posiadał prawo do rozporządzania danym towarem jak właściciel, tj. miał istotny wpływ na kształtowanie warunków transakcji, przy czym o prawie do rozporządzania jak właściciel nie decyduje jedynie fizyczne posiadanie towaru czy też przeniesienie prawa własności w sensie prawnym.

Pomocniczo należy zauważyć, że jak Minister Finansów w Interpretacji Ogólnej także wskazuje, że działalność podmiotu pośredniczącego nie może być uznana za dostawę towarów, jeżeli w transakcji między tym podmiotem a odbiorcą towaru kumulatywnie spełnione zostaną poniższe przesłanki:

1) nabywanie towaru przez odbiorcę (posiadacza karty) następuje bezpośrednio od dostawców;

2) wyłącznie odbiorca decyduje o sposobach nabycia towaru (wybór miejsca nabycia), ilości oraz jakości towaru, momencie zakupu i sposobie wykorzystania towaru;

3) ponoszenie przez odbiorcę (z wyłączeniem podmiotu pośredniczącego) całości kosztów związanych z nabyciem towaru;

4) ograniczenie się podmiotu pośredniczącego do udostępnienia odbiorcy instrumentu finansowego pozwalającego nabyć towar.

W przypadku łącznego spełnienia wszystkich powyższych warunków działalność podmiotu pośredniczącego należy zakwalifikować jako świadczenie usługi o charakterze finansowym polegającej jedynie na udostępnieniu kart paliwowych, nie zaś jako dostawę towarów w rozumieniu ustawy o VAT.

Biorąc pod uwagę powyższe oraz przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) uznać należy, że:

Po pierwsze, zgodnie z Umową towary i usługi wydawane pracownikom Spółki za okazaniem Kart serwisowych są wydawane/świadczone w imieniu i na rachunek Sprzedawcy na podstawie odpowiednich umów zawartych przez Sprzedawcę z Partnerami serwisowymi. Oznacza to, że pomimo, iż towary fizycznie wydawane są (usługi fizycznie świadczone są) w punkcie Partnera serwisowego przez Partnera serwisowego na rzecz Spółki, to w rzeczywistości na podstawie zawartych pomiędzy poszczególnymi stronami umów w pierwszej kolejności to Sprzedawca nabywa towary/usługi od Partnera serwisowego, a następnie odsprzedaje je Spółce w ramach korzystania z Kart. Dostawcą/usługodawcą dla Spółki jest jedynie Sprzedawca. Spółka nie zawierała i nie będzie zawierać odrębnych umów bezpośrednio z Partnerami serwisowymi w odniesieniu do nabywanych przez nią towarów i usług z wykorzystaniem Kart serwisowych.

Tym samym uznać należy, że pierwszy warunek dotyczący bezpośredniego nabywania towarów lub usług od Partnerów serwisowych nie został spełniony.

Po drugie, zapisy Umowy wskazują, że o sposobach nabycia towaru lub usług (wybór miejsca nabycia), ilości oraz jakości towaru lub usługi, momencie zakupu i sposobie wykorzystania towaru lub usługi nie decyduje wyłącznie Spółka, ale również Sprzedawca, gdyż:

a) zakupy przy użyciu Kart serwisowych mogą być realizowane jedynie w wyznaczonych przez Sprzedawcę punktach sprzedaży, tzn. u Partnerów serwisowych, z którymi Sprzedawca podpisał odrębne umowy. Dodatkowo zakupy będące przedmiotem niniejszego wniosku zostały ograniczone jedynie do terytorium Polski. Oznacza to, że Sprzedawca wyznacza miejsca, w których Karta serwisowa może być użyta, a zatem ma wpływ na wybór miejsca nabycia towarów/usług przez Spółkę;

b) przy użyciu Kart serwisowych Spółka może nabyć jedynie ograniczony asortyment towarów i usług potencjalnie dostępnych u Partnerów serwisowych ograniczony do tych związanych z użytkowaniem i eksploatacją samochodów służbowych. Za okazaniem Karty serwisowej pracownik Spółki nie może nabywać innych towarów dostępnych u Partnerów serwisowych niezwiązanych z samochodami (np. artykułów spożywczych) albo co do których strony uzgodniły, że ich zakup nie jest możliwy z wykorzystaniem Kart serwisowych;

c) Sprzedawca zastrzega sobie w Umowie, że Karty serwisowe mogą być wykorzystywane do zakupu towarów i usług dotyczących pojazdów uwidocznionych na tych kartach, a do legitymowania się Kartami upoważnieni są jedynie pracownicy Spółki. Do każdej Karty serwisowej przypisany jest numer PIN, który Spółka może przekazać jedynie osobom przez nią upoważnionym. Karty serwisowe nie mogą być w żadnej formie odstępowane, a prawo do korzystania z tych kart nie podlega cesji. W przypadku stwierdzenia przez Partnera serwisowego próby nieuprawnionego skorzystania z Karty serwisowej np. poza granicami Polski czy niezgodności danych zawartych na Karcie serwisowej z danymi pojazdu może on odmówić realizacji transakcji i zatrzymać Kartę serwisową.

d) Sprzedawca ustala indywidualnie dla Spółki Limit. Spółka zobowiązuje się do nieprzekraczania tego Limitu. Ponadto Sprzedawca może w każdym czasie podwyższyć lub obniżyć Limit na podstawie swojej jednostronnej decyzji, o której jedynie informuje Spółkę. Spółka nie ma wpływu na kształtowanie wysokości Limitu Sprzedawca ustala dla jednej Karty serwisowej maksymalną ilość transakcji w ciągu doby / u jednego Partnera serwisowego, limit kwotowy pojedynczej transakcji oraz wartość dziennej sumy transakcji możliwych do wykonania z jej użyciem. Zakupy przekraczające te limity są odrzucane przez system Sprzedawcy.

e) Sprzedawca wskazał w OZU również okoliczności, w których może odmówić realizacji transakcji zakupu towaru lub dokonać zablokowania Kart serwisowych np. nieuregulowanie przez Spółkę płatności w wyznaczonym terminie, przekroczenie ustalonego Limitu.

Biorąc pod uwagę powyższe w ocenie Wnioskodawcy nie można stwierdzić, że wyłącznie Spółka decyduje o sposobach nabycia towaru lub usług (wybór miejsca nabycia), ilości oraz jakości towaru lub usługi, momencie zakupu i sposobie wykorzystania towaru lub usługi, gdyż Sprzedawca ma wpływ na wiele z tych aspektów. Tym samym należy, uznać, że również drugi warunek nie został spełniony.

Po trzecie, Spółka nie zaciąga żadnych zobowiązań ani nie ponosi jakichkolwiek kosztów na rzecz Partnerów serwisowych w związku z nabyciem towarów lub usług z wykorzystaniem Kart serwisowych. Zobowiązanie takie oraz wynikające z niego koszty Spółka posiada/ponosi jedynie w stosunku do Sprzedawcy, z którym zawarła Umowę i w myśl której zobowiązania płatnicze Spółki wobec Sprzedawcy powstają z chwilą nabycia przez nią towarów i usług. Jednocześnie Spółce nie są znane uzgodnienia dotyczące cen stosowanych między Sprzedawcą a Partnerami serwisowymi ani zasady wzajemnych rozliczeń.

Tym samym trudno uznać jednoznacznie, aby warunek trzeci był spełniony, tj. aby Spółka ponosiła koszt zakupu towarów i usług bezpośrednio na rzecz Partnerów serwisowych, gdyż koszty takie ponosi na rzecz Sprzedawcy a ten dopiero na rzecz Partnerów serwisowych.

Po czwarte, Sprzedawca nie udostępnienia Spółce żadnego instrumentu płatniczego, ale aktywnie kształtuje warunki, na których Spółka nabywa towary i usługi przy wykorzystaniu Kart serwisowych, w szczególności Sprzedawca ma realny wpływ na ceny towarów i usług nabywanych przez Spółkę, które zasadniczo różnią się od cen tych samych towarów i usług oferowanych w tym samym czasie przez Partnera serwisowego na rzecz jego bezpośrednich klientów. Ponadto, należy podkreślić, że:

a) Karty serwisowe nie stanowią kart płatniczych, nie są na nich zgromadzone żadne środki płatnicze ani nie można nią regulować żadnych zobowiązań. Karta serwisowa jest narzędziem pozwalającym na dokonanie przez Partnera serwisowego identyfikacji (Sprzedawcy, osób uprawnionych do odbioru towarów przez Spółkę, zakresu asortymentu dostępnych towarów i usług) oraz ewidencjonowania dokonanych przez Spółkę transakcji;

b) Sprzedawca nie obciąża Spółki żadnymi opłatami, których wysokość byłaby zależna od kwoty wykorzystanego przez Spółkę Limitu (od zaangażowanego przez Sprzedającego kapitału) ani nie pobiera żadnych opłat za wydanie oraz użytkowanie Kart serwisowych, jak i administrowanie nimi, w tym wystawianie i przesyłanie faktur;

c) Sprzedawca jest podmiotem, do którego Spółka powinna zgłaszać reklamacje dotyczące towarów i usług nabywanych z wykorzystaniem Kart serwisowych.

Tym samym należy uznać, że również ostatni z warunków nie zostanie spełniony.

Biorąc zatem pod uwagę powyższe, uznać należy, że rola Sprzedawcy nie ogranicza się jedynie do udostępnienia Kart serwisowych Spółce i zapewnienia finansowania zakupów, ale jest on aktywnym podmiotem w nabywaniu towarów i usług, które następnie są odsprzedawane A, gdyż nie tylko kształtuje warunki na jakich dokonywane są te transakcje, ale również odpowiada wobec Spółki za wady dostarczanych towarów i świadczonych usług. W ocenie Wnioskodawcy w opisanym stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) dochodzi do tzw. transakcji łańcuchowej w ramach której w pierwszej kolejności Partnerzy serwisowi dokonują dostawy towarów i świadczenia usług na rzecz Sprzedawcy, a następnie Sprzedawca dokonuje ich odsprzedaży na rzecz Spółki. Zatem transakcje dokonywane w ramach Umowy zawartej między Sprzedawcą a Spółką nie stanowią usług o charakterze finansowym, a stanowią czynności odpłatnej dostawy towarów oraz odpłatnego świadczenia usług podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT.

Podobne stanowisko dotyczące tożsamych stanów faktycznych było wielokrotnie potwierdzane przez Dyrektora KIS w interpretacjach podatkowych m.in. w:

- Interpretacji indywidualnej z 18 grudnia 2024 r., 0114-KDIP4-2.4012.643.2024.2.MC;

- Interpretacji indywidualnej z 24 października 2023 r., sygn. 0112-KDIL1-1.4012.347.2023.2.MG;

- Interpretacji indywidualnej z 20 marca 2023 r., sygn. 0114-KDIP4-2.4012.16.2023.2.WH;

- Interpretacji indywidualnej z 3 lutego 2022 r., sygn. 0112-KDIL1-2.4012.571.2021.3.ST.

Ad. 2

W myśl art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Art. 15 ust. 1 ustawy o VAT wskazuje, że podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:

a) nabycia towarów i usług,

b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.

Ponadto, jak wynika z art. 86a ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, w przypadku wydatków związanych z pojazdami samochodowymi kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, stanowi 50% kwoty podatku wynikającej z faktury otrzymanej przez podatnika.

Jak stanowi art. 2 pkt. 34 ustawy o VAT przez pojazdy samochodowe rozumie się pojazdy samochodowe w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony.

Zgodnie z art. 86a ust. 2 ustawy o VAT do wydatków związanych z pojazdami samochodowymi, o których mowa w ust. 1, zalicza się wydatki dotyczące:

1) nabycia, importu lub wytworzenia tych pojazdów oraz nabycia lub importu ich części składowych;

2) używania tych pojazdów na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, związane z tą umową, inne niż wymienione w pkt 3;

3) nabycia lub importu paliw silnikowych, oleju napędowego i gazu, wykorzystywanych do napędu tych pojazdów, usług naprawy lub konserwacji tych pojazdów oraz innych towarów i usług związanych z eksploatacją lub używaniem tych pojazdów.

Natomiast art. 86a ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT wskazuje, że przepis ust. 1 (odnośnie 50% kosztów) nie ma zastosowania w przypadku, gdy pojazdy samochodowe są:

a) wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika.

b) konstrukcyjnie przeznaczone do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą, jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów o ruchu drogowym wynika takie przeznaczenie.

W myśl art. 86a ust. 4 ustawy o VAT pojazdy samochodowe są uznawane za wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika, jeżeli:

1) sposób wykorzystywania tych pojazdów przez podatnika, zwłaszcza określony w ustalonych przez niego zasadach ich używania, dodatkowo potwierdzony prowadzoną przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu, wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub

2) konstrukcja tych pojazdów wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub powoduje, że ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą jest nieistotne.

Jednocześnie w art. 88 ustawy o VAT wskazano sytuacje, w których podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego.

Zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Jak wynika z art. 88 ust. 4 ustawy o VAT, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.

Podsumowując wyżej przywołane przepisy pozwalają podatnikowi na obniżenie kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wówczas, gdy zostaną spełnione tzw. przesłanki pozytywne o których mowa w art. 86 oraz nie wystąpią tzw. przesłanki negatywne wskazane w art. 88 ustawy o VAT.

Przenosząc powyższe na grunt przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) należy podkreślić, że:

1. Sprzedawca jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT;

2. Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT, który w swojej działalności gospodarczej, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane, wykorzystuje pojazdy samochodowe – Samochody osobowe;

3. Samochody osobowe użytkowane są przez pracowników Spółki w tzw. sposób mieszany tj. do wykonywania ich obowiązków służbowych oraz do celów prywatnych, a Spółka nie prowadzi ewidencji przebiegu tych pojazdów;

4. A z wykorzystaniem Kart serwisowych nabywa towary i usługi związane z użytkowaniem i eksploatacją Samochodów osobowych, takie jak paliwo, oleje i smary, akcesoria samochodowe, usługi myjni;

5. Sprzedawca wystawia i przekazuje Spółce faktury za usługi i towary nabyte z wykorzystaniem Kart serwisowych z wykazaną kwotą podatku VAT.

Jednocześnie, jak wyargumentowano to wcześniej, zdaniem Spółki, w analizowanych sytuacjach dochodzi do odpłatnej dostawy towarów lub odpłatnego świadczenia usług przez Sprzedawcę na rzecz Spółki, które stanowią czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.

Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Spółki, przysługuje jej prawo do odliczenia 50% kwoty podatku VAT wykazanego na fakturach otrzymanych od Sprzedawcy przypadającego na te towary i usługi zakupione z wykorzystaniem Kart serwisowych a związanych z Samochodami osobowymi.

Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym we wniosku stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) nabycie przez Spółkę towarów i usług przy użyciu Kart stanowi odpłatną dostawę towarów lub odpłatne świadczenie usług przez Sprzedawcę na rzecz Spółki. W związku z tym Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT wykazanego na fakturach otrzymanych od Sprzedawcy dokumentujących te transakcje (zakupy towarów i usług na potrzeby związane z używaniem i eksploatacja Samochodów osobowych), przy czym kwota podatku naliczonego podlegającego odliczeniu stanowi 50% kwoty podatku VAT wykazanego na tych fakturach przypadającego na te towary i usługi.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:

Zarówno dostawa towarów jak i świadczenie usług mieszczących się w definicji sprzedaży, określonej w art. 2 pkt 22 ustawy, według której:

Z kolei art. 8 ust. 2a ustawy stanowi, że:

Powołany przepis obejmuje sytuację, w której podmiot świadczący (odsprzedający) daną usługę nabytą we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej usługi. Przeniesienie ciężaru kosztów na inną osobę, nie może być zatem w żaden inny sposób potraktowane niż jako świadczenie usługi w tym samym zakresie.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że w celu optymalizacji procesów zakupowych i ułatwienia bezgotówkowego nabywania przez pracowników Spółki Państwa paliwa i innych towarów i usług na potrzeby eksploatacji i używania tych samochodów, zawarli Państwo umowę z B („Sprzedawca”). W oparciu o umowę Sprzedawca postawił do dyspozycji Spółki karty serwisowe, które przekazali Państwo swoim pracownikom korzystającym z samochodów osobowych.

Wątpliwości Państwa dotyczą kwestii czy wydanie pracownikom Państwa Spółki towarów lub wyświadczenie usług w punkcie Partnera serwisowego po okazaniu Kart serwisowych stanowi odpłatną dostawę towarów lub odpłatne świadczenie usług w rozumieniu ustawy przez Sprzedawcę na rzecz Państwa Spółki.

W przypadku występowania w transakcji trzech podmiotów kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w analizowanej sprawie w pierwszej kolejności jest ustalenie, czy transakcje dokonywane pomiędzy Sprzedawcą a Państwem, dokonującym zakupów przy użyciu kart paliwowych, stanowią czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT.

W powyższym zakresie należy wskazać na orzeczenie TSUE z 6 lutego 2003 r. w sprawie C-185/01 (Auto Lease Holland BV), którego tezy mają istotne znaczenie dla analizy przedmiotowej sprawy. W ww. orzeczeniu Trybunał podkreślił, że pojęcie „dostawa towarów” należy interpretować jako przeniesienie prawa do dysponowania majątkiem rzeczowym jak właściciel, nawet jeśli nie występuje przeniesienie prawa własności tego majątku w sensie prawnym. Przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel nie musi wiązać się z cywilnoprawnym przeniesieniem własności, lecz polega na przeniesieniu władztwa ekonomicznego (rozporządzanie, dysponowanie, posiadanie) nad towarami. W punkcie 32 swojego uzasadnienia Trybunał stwierdził, że „z literalnego brzmienia przepisu wynika wprost, że „dostawa towarów” nie odnosi się do przeniesienia własności, przewidzianego wewnętrznymi przepisami państw członkowskich”. Jednocześnie podkreślił, że pojęcie to należy rozumieć w ten sposób, iż obejmuje swoim zakresem każde przeniesienie aktywów materialnych przez jedną stronę w ten sposób, że uprawnia to drugą stronę takiej transakcji do faktycznego rozporządzania tą rzeczą, na takich prawach jakby był właścicielem”.

Powyższe zaakceptowano również w wyroku TSUE z dnia 15 maja 2019 r. w sprawie C-235/18 Vega International Car Transport and Logistic – Trading GmbH dotyczącym zasad opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji przeprowadzanych przy użyciu kart paliwowych. Trybunał stwierdził, że rozważania przedstawione w orzeczeniu C-185/01 w odniesieniu do art. 5 ust. 1 szóstej dyrektywy znajdują zastosowanie do okoliczności niniejszej sprawy w odniesieniu do wykładni pojęcia „dostawy towarów” w rozumieniu art. 14 ust. 1 dyrektywy 2006/112. Należy zatem zbadać, czy dostawcy paliw faktycznie przenieśli na Vega International lub Vega Poland uprawnienie do dysponowania paliwem jak właściciel.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo Trybunału, w celu określenia statusu podatkowego danej czynności każdorazowo należy dokonać analizy istotnych postanowień umowy zawartej pomiędzy stronami. W odniesieniu do możliwości zakwalifikowania opisanych transakcji z udziałem kart paliwowych jako transakcji (dostaw) łańcuchowych należy podkreślić, że warunkiem niezbędnym zaistnienia omawianego unormowania jest to, że towar zostaje wydany przez pierwszy podmiot ostatniemu w kolejności podmiotowi, przy czym podmioty pośredniczące w ogóle nie wchodzą w fizyczne posiadanie przedmiotu dostawy. Wskazany przepis bazuje na konstrukcji opartej na fikcji prawnej, zgodnie z którą – dla potrzeb VAT – przyjmuje się, że dostawy towarów dokonuje każdy podmiot uczestniczący w transakcji łańcuchowej, mimo że wydanie towaru ma miejsce tylko raz.

W kontekście powyższego istotne jest uznanie, że na każdym z podmiotów uczestniczących w takiej transakcji następuje przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel, czyli – w istocie – przeniesienie (uznanie, że dokonało się takie przeniesienie) praktycznej kontroli nad rzeczą i możliwości korzystania z niej oraz ustalania warunków takiego korzystania. W przypadku zatem, gdy kolejny w łańcuchu podmiot (pośrednik) ma prawo do kształtowania ceny towaru, warunków jego nabycia, a ponadto obciążony jest ponoszeniem obowiązków reklamacyjnych w stosunku do np. wadliwego towaru, to uznać należy, że podmiot taki posiada prawo do faktycznego rozporządzania rzeczą jak właściciel.

Jeżeli zatem z zawartych postanowień wynika, że drugi w łańcuchu podmiot (pośrednik) ma wpływ na wspomniane wyżej istotne elementy kształtujące obrót danym towarem, to wówczas należy uznać, że rozporządza on daną rzeczą jak właściciel, czyli jest czynną stroną transakcji, w ramach której kolejna w szeregu dostawa na rzecz nabywcy będzie dokonana (uznana za dokonaną) przez niego.

Analiza przedstawionych okoliczności sprawy prowadzi do wniosku, że schemat transakcji realizowanych za pośrednictwem Sprzedawcy przy wykorzystaniu kart paliwowych (w przypadku wystąpienia w transakcji trzech podmiotów: Partnerów Serwisowych, Sprzedawcy i Państwa), odpowiada modelowi transakcji łańcuchowych opisanych powyżej. W pierwszej transakcji pomiędzy Partnerem serwisowym a Sprzedawcą, dochodzi do dostawy towaru i świadczenia usługi a następnie Sprzedawca odsprzedaje nabywane towary i usługi na Państwa rzecz. Fizyczne wydanie towarów lub świadczenie usług ma natomiast miejsce pomiędzy Partnerami serwisowymi (pierwszy podmiot w łańcuchu) a Państwem (ostatni podmiot w łańcuchu). Zatem Sprzedawca występuje tu jako pośrednik, który uczestniczy w łańcuchu dostaw, będąc zarówno nabywcą, jak i dostawcą towarów i usług.

Przedstawione w opisie sprawy informacje przemawiają za uznaniem, że Sprzedawca posiada prawo dysponowania towarami jak właściciel, jest aktywnym uczestnikiem w łańcuchu dostaw towarów, które nabywane są przez Państwa z wykorzystaniem karty paliwowej. Za powyższym stwierdzeniem przemawiają poniższe okoliczności, z których wynika, że:

-   Sprzedawca ustala ceny towarów i usług dla Państwa według różnych modeli, w zależności od tego, kto jest Partnerem serwisowym czy rodzaju nabywanego przez Państwa asortymentu (usługi, produkty poza paliwowe, paliwa). Cena towarów i usług nabywanych przez Państwa z wykorzystaniem Kart serwisowych może być ustalana w oparciu o:

-        średnią cenę paliw notowaną na stacjach danej sieci i bez opłaty serwisowej;

-        cenę paliw notowaną obowiązującą na danej stacji w danym momencie pomniejszoną o rabat kwotowy (np. 10 zł na każde 100l paliwa) i bez opłaty serwisowej;

-        cenę hurtową (B) pomniejszoną o rabat kwotowy i bez opłaty serwisowej;

-        cenę hurtową (B) bez rabatu i bez opłaty serwisowej;

-        cenę hurtową (B) bez rabatu, ale z opłatą serwisową;

-        cenę hurtową (B) z rabatem kwotowym i opłatą serwisową;

-        cenę usługi lub produktu pozapaliwowego notowaną na stacji pomniejszoną o rabat procentowy (np. 10%) i bez opłaty serwisowej;

-        cenę usługi lub produktu pozapaliwowego notowaną na stacji pomniejszoną o rabat procentowy (np. 10%) i z opłatą serwisową;

-        cenę usługi lub produktu pozapaliwowego notowaną na stacji i z opłatą serwisową;

-        cenę usługi lub produktu pozapaliwowego notowaną na stacji i bez opłaty serwisowej.

Cena po jakiej towary i usługi nabywane z wykorzystaniem Kart serwisowych są dostarczane Państwu, co do zasady, różni się od ceny po jakiej inni klienci w danym momencie mogą nabywać dane towary lub usługi bezpośrednio od tego samego Partnera serwisowego. Ceny te ustalają Państwo ze Sprzedawcą i w żaden sposób nie negocjują ich z Partnerami serwisowymi.

-   Reklamacje dotyczące jakości i/lub ilości towarów, jakości i/lub zakresu usług, wad widocznych oraz ukrytych Państwo składają do Sprzedawcy oraz dodatkowo w imieniu Sprzedawcy również do Partnera serwisowego. Z tego względu Sprzedawca upoważnia Państwa do występowania w jego imieniu z roszczeniami z tytułu gwarancji oraz rękojmi. Pozostałe reklamacje np. w zakresie niezgodności otrzymanych faktur z dowodami dostaw Państwo składają do Sprzedawcy. Oznacza to, że stroną rozpatrującą reklamacje dla Państwa jest wyłącznie Sprzedawca, natomiast Państwo mogą wystąpić jako pełnomocnik Sprzedawcy w procesie reklamacyjnym między Sprzedawcą, a Partnerem serwisowym.

-   Sprzedawca może w dowolnym czasie wstrzymać użytkowanie Kart serwisowych, rozwiązać Umowę lub zablokować Karty serwisowe u wszystkich Parterów serwisowych w przypadku niewywiązywania się Państwa z postanowień umownych, w szczególności w zakresie terminowego regulowania zobowiązań wobec Sprzedawcy.

Zatem, biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że Sprzedawca nie ogranicza się wyłącznie do wydania Państwu kart, za pośrednictwem których możliwy jest zakup towarów i usług, ale pełni rolę aktywnego pośrednika, mającego wpływ na warunki, w jakich dokonywane są transakcje. Tym samym, w ramach wskazanego w opisie sprawy schematu współpracy pomiędzy stronami z wykorzystaniem ww. kart paliwowych, dochodzi do sprzedaży towarów/usług przez Partnerów serwisowych na rzecz dostawcy Sprzedawcy, a następnie odsprzedaży tych towarów/usług przez Sprzedawcę na rzecz Państwa.

W konsekwencji należy uznać, że transakcje dokonywane pomiędzy Sprzedawcą a Państwem w zakresie zakupów towarów i usług, dokonywanych przy pomocy kart, stanowią czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, tj. odpłatną dostawę towarów lub odpłatne świadczenie usług, które w myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy opodatkowane będą według właściwych stawek podatku VAT dla danego przedmiotu sprzedaży.

Stanowisko Państwa w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.

Kolejne wątpliwości Państwa dotyczą kwestii czy przy zakupie towarów i usług związanych z samochodami osobowymi, dokumentowanych fakturami wystawionymi przez Sprzedawcę mają Państwo prawo odliczyć 50% kwoty podatku VAT wykazanego na fakturach przypadającego na te towary i usługi.

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym:

Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:

Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są w ogóle wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.

W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowo-prawne, było wykonywanie czynności opodatkowanych.

Ponadto podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z którym:

Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

W kwestii prawa do odliczenia podatku VAT od wydatków dotyczących pojazdów samochodowych ustawa zawiera szereg przepisów szczególnych. W tym zakresie należy przede wszystkim zwrócić uwagę na art. 86a ust. 1 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym:

W myśl art. 86a ust. 2 tego artykułu:

Wskazali Państwo, że są zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT. Prowadzą działalność gospodarczą w zakresie handlu (…). W swojej działalności gospodarczej, w ramach której wykonują Państwo czynności opodatkowane, wykorzystują samochody osobowe. Samochody osobowe użytkowane są przez pracowników Spółki w tzw. sposób mieszany. Państwo z wykorzystaniem kart serwisowych nabywają towary i usługi związane z użytkowaniem i eksploatacją samochodów osobowych, takie jak paliwo, oleje i smary, akcesoria samochodowe, usługi myjni. Sprzedawca wystawia i przekazuje Spółce fakturę za wszystkie nabyte przez Spółkę z wykorzystaniem Kart serwisowych towary i usługi w danym okresie. Na fakturach tych Sprzedawca wykazuje kwotę podatku VAT.

W omawianej sprawie warunki do odliczenia są/będą spełnione, gdyż jak wynika z okoliczności sprawy są Państwo czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, a nabywane przy wykorzystaniu kart paliwowych towary i usługi wykorzystywane są/będą do działalności gospodarczej w zakresie handlu detalicznego artykułami wyposażenia wnętrz poprzez sieć sklepów stacjonarnych oraz stronę internetową (tj. do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT). W związku z tym przysługuje/będzie przysługiwało Państwu prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez Sprzedawcę, dokumentujących nabycie towarów i usług za pośrednictwem kart paliwowych zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z art. 86a i art. 88 ustawy w zakresie odliczania podatku naliczonego od zakupu paliwa oraz towarów i usług związanych z eksploatacją samochodów osobowych.

Zatem stanowisko Państwa w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

Odnosząc się natomiast do wskazanej przez Państwa interpretacji ogólnej z dnia 15 lutego 2021 r. znak: PT9.8101.3.2020 należy stwierdzić, że nie będzie ona mieć zastosowania w sprawie gdyż dotyczy ona innego stanu faktycznego aniżeli opisany we wniosku.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

- stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia,

- zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.