Interpretacja 0111-KDIB3-1.4012.850.2025.4.MSO

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług w zakresie uznania aportu Jednostek, po Państwa stronie, za czynność niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 31 października 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej m.in. w zakresie podatku od towarów i usług. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 4 grudnia 2025 r. (wpływ 4 grudnia 2025 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

1.

Wnioskodawcą jest X Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa (dalej: Wnioskodawca) z siedzibą w Polsce.

Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym i podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych (dalej: podatek CIT) oraz czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: podatek VAT) posiadającym numer VAT-UE.

Wnioskodawca prowadzi działalność w branży produkcji tzw. (…).

2.

Wspólnikami Wnioskodawcy są (…) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością będąca komplementariuszem samodzielnie reprezentującym Wnioskodawcę oraz spółki prawa (…) – Y będąca komandytariuszem Wnioskodawcy (dalej: Komandytariusz) oraz Z będąca drugim komandytariuszem Wnioskodawcy.

Podstawowym przedmiotem działalności Komandytariusza jest działalność sklasyfikowana pod kodem (…) pod numerem (…) (…), przy czym według wiedzy Wnioskodawcy na dzień składania wniosku: (i) zakres faktycznie wykonywanej przez Komandytariusza działalności nie obejmuje czynności / transakcji dotyczących nabywania i zbywania papierów wartościowych, oraz (ii) Komandytariusz faktycznie nie prowadzi działalności maklerskiej oraz brokerskiej, aczkolwiek nie można wykluczyć, że w przyszłości faktyczna działalność Komandytariusza może obejmować te obszary.

Komandytariusz nie posiada siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o VAT na terytorium Polski.

3.

Obecnie Komandytariusz rozważa podniesienie wkładu wniesionego przez Komandytariusza do Wnioskodawcy, co będzie wiązało się ze zmianą umowy spółki Wnioskodawcy w formie aktu notarialnego. W efekcie wniesienia wkładu podwyższeniu ulegnie kapitał podstawowy Wnioskodawcy.

Wspomniane powyżej podwyższenie wkładu/kapitału podstawowego ma nastąpić w drodze wkładu niepieniężnego (aportu), a jego przedmiotem mają być jednostki/certyfikaty tzw. ETF notowane na europejskich giełdach (dalej: Certyfikaty).

4.

ETF (ang. Exchange Traded Fund, pol. fundusz notowany na giełdzie) to fundusz inwestycyjny notowany na giełdzie, którego zadaniem jest odzwierciedlanie zachowania się danego indeksu giełdowego. Jego funkcjonowanie jest regulowane dyrektywami unijnymi i regulacjami krajowymi. Charakteryzuje się on możliwością stałej (codziennej) kreacji i umarzania jednostek (certyfikatów). ETF notowane są na giełdzie na takich samych zasadach jak akcje.

Tytuły uczestnictwa w funduszu lub certyfikaty inwestycyjne ETF są papierem wartościowym/ instrumentami finansowymi w rozumieniu przepisów ustawy o z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (t.j., Dz. U. z 2024 r., poz. 722).

W związku z wymogiem warunku tzw. zdolności aportowej Jednostki będą spełniać dla Wnioskodawcy warunek wynikający z art. 3 ust. 1 pkt 12 ustawy o rachunkowości (t.j., Dz.U. z 2023 r., poz. 120), tj. stanowić kontrolowane przez Wnioskodawcę zasoby majątkowe o wiarygodnie określonej wartości, powstałe w wyniku przeszłych zdarzeń, które spowodują w przyszłości wpływ do jednostki korzyści ekonomicznych.

5.

Kodeks spółek handlowych (tj., Dz.U. z 2024, poz. 18, dalej: KSH) nie określa szczegółowo sposobu wyceny aportów do spółek komandytowych. Zgodnie z art. 50 § 1 KSH, wspólnicy określają wartość wkładu w umowie spółki – nie ma zatem wymogu przyjęcia wartości księgowej lub nominalnej.

Przepisy nie ograniczają natomiast w żaden szczególny sposób swobody wspólników co do ustalenia wartości wkładów niepieniężnych. Wymagane jest przypisanie aportowi określonej wartości, jednak to wspólnicy uzgadniają określoną wartość wkładów, co oznacza – tylko i aż – że zobowiązują się, w stosunku ze spółką i wzajemnie, traktować te wkłady jako odpowiadające uzgodnionej wartości.

Dopuszczalność takiego uzgodnienia jest efektem działania zasady swobody umów, stanowiąc analogię swobody ustalenia ceny w umowie sprzedaży. Uzgodnienie wartości wkładów nie odbywa się oczywiście w abstrakcji od wymiaru przyznawanych wspólnikom w zamian korzyści majątkowych. Te dwie wartości pozostają w ścisłym związku; ekonomicznym fundamentem umowy spółki jest osiągnięty między uczestnikami wspólnego przedsięwzięcia konsensus co do przyznania wspólnikom przez spółkę praw członkowskich o określonej treści w zamian za wkłady, które zadeklarował każdy z tych wspólników.

Z uwagi na charakter spółki komandytowej co do zasady nie jest konieczne dokonywanie szczegółowej wyceny, bowiem bazuje to na oświadczeniu wspólników, jednakże zależy to od rodzaju wkładu, tj. istnienia łatwych i obiektywnych sposobów ustalenia ich wartości rynkowej.

W związku z powyższym oraz z uwagi na fakt, że – jak wskazano powyżej Jednostki będą notowane na europejskich giełdach, dla celów określenia wartości wkładu w postaci Jednostek wspólnicy Wnioskodawcy zastosowana zostanie wartość ustalona w oparciu o cenę rynkową z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień aportu (wartość ta zostanie udokumentowana wyciągiem z systemu giełdowego).

Jednocześnie, jeżeli wartość aportu ustalana będzie w oparciu o notowania prowadzone w walucie obcej (np. EUR), w umowie spółki wartość wnoszonego wkładu zostanie określona w PLN, a także wartość będzie przeliczana po średnim kursie NBP z dnia poprzedzającego dzień wyceny – co zostanie również wskazane w akcie notarialnym.

6.

W przyszłości Wnioskodawca może dokonać zbycia (w szczególności – sprzedaży) Jednostek osiągając w związku z tym przychody podlegające opodatkowaniu podatkiem CIT.

Uzupełnienie

W piśmie z 4 grudnia 2025 r. (data wpływu 4 grudnia 2025 r.), będącym odpowiedzią na wezwanie, uzupełnili Państwo opis sprawy o następujące informacje:

1. Czy aport instrumentów finansowych, o którym mowa we Wniosku, będzie świadczony dla Państwa miejsca siedziby działalności gospodarczej?

Tak, aport instrumentów finansowych, o którym mowa we Wniosku, będzie świadczony dla miejsca siedziby działalności gospodarczej Spółki.

2. Czy aport instrumentów finansowych, o którym mowa we Wniosku, będzie świadczony dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej Spółki i gdzie znajduje się to miejsce?

Spółka pragnie wskazać, że wniesienie do niej instrumentów finansowych stanowi formę finansowania całej działalności Spółki, w tym: działalności produkcyjnej prowadzonej w wynajmowanym przez Spółkę pomieszczeniu w budynku położonym (…), przy ul. (…) (siedziba Spółki) oraz na działce wynajmowanej przez Spółkę (…), gdzie docelowo ma powstać zakład produkcyjny Spółki.

3. Czy Komandytariusz uczestniczył/uczestniczy w zarządzaniu Funduszem, którego certyfikaty posiada i zamierza je wnieść do Spółki w drodze aportu, w zakresie wykraczającym poza zwykłe prawa i obowiązki udziałowca?

Nie, Komandytariusz nie uczestniczy w zarządzaniu Funduszem, którego certyfikaty posiada i które zamierza wnieść do Spółki w drodze aportu.

4. Jeśli Komandytariusz uczestniczy w zarządzaniu Funduszem, którego certyfikaty posiada i zamierza je wnieść do Spółki w drodze aportu, to należy wskazać, w jakim zakresie zarządza Funduszem, m.in. czy posiada portfel udziałów Funduszu, czy kontroluje Fundusz, czy prowadzi działalność zarobkową w oparciu o te udziały oraz czy wykonuje w ramach działalności gospodarczej czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT na rzecz Funduszu?

Jak wskazano powyżej, Komandytariusz nie uczestniczy w zarządzaniu Funduszem, którego certyfikaty posiada. Z tego względu odpowiedź na to pytanie jest bezzasadna.

5. Czy posiadanie udziałów w Funduszu jest bezpośrednim, stałym i koniecznym rozszerzeniem działalności gospodarczej Komandytariusza?

Przedmiotem działalności Komandytariusza jest zarządzanie udziałami (wkładami) w Spółce oraz zapewnianie jej finansowania. W tym kontekście nabycie i posiadanie udziałów w Funduszu stanowi element realizacji tej działalności, ponieważ umożliwia dokapitalizowanie Spółki, a w konsekwencji wpływa na wzrost wartości posiadanych przez Komandytariusza udziałów.

W świetle powyższego, zdaniem Spółki, posiadanie udziałów w Funduszu stanowi bezpośrednie, stałe i konieczne rozszerzenie działalności gospodarczej Komandytariusza.

6. Czy Komandytariusz prowadzi działalność gospodarczą w zakresie zarządzania udziałami, jeśli tak, to czy są to transakcje regularne czy też sporadyczne?

Spółka pragnie wskazać, że przedmiotem działalności Komandytariusza jest utrzymywanie wkładów w Spółce i zarządzanie tymi wkładami. Poza tą działalnością Komandytariusz nie prowadzi działalności w zakresie zarządzania akcjami / udziałami ani działalności brokerskiej.

7. Czy Komandytariusz wykonuje usługi przechowywania lub zarządzania udziałami lub usługi pośrednictwa w tym zakresie?

Nie, Komandytariusz nie wykonuje usług przechowywania, zarządzania udziałami oraz usług pośrednictwa w tym zakresie.

8. Czy Komandytariusz wnosząc aport w postaci instrumentów finansowych dokonuje usług dotyczących praw i udziałów odzwierciedlających:

a) tytuł prawny do towarów;

b) tytuł własności nieruchomości;

c) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;

d) udziały i inne tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części;

e) prawa majątkowe, których instrumentami bazowymi są towary, mierniki i limity wielkości produkcji oraz uprawnienia do emisji zanieczyszczeń, i które mogą być zrealizowane poprzez dostawę towarów lub świadczenie usług innych niż zwolnione z podatku?

Nie, Komandytariusz wnosząc aport w postaci instrumentów finansowych nie dokonuje usług dotyczących żadnych z powyżej wskazanych praw lub tytułów.

Spółka pragnie zaznaczyć, iż Certyfikaty będące przedmiotem aportu opierają się na analizie indeksów, a zatem z samej ich konstrukcji wynika, że nie odnoszą się do żadnych praw wskazanych w punktach a – e.

9. Jednoznacznie, wskazanie czy na dzień wnoszenia przez Komandytariusza aportu w postaci instrumentów finansowych, Komandytariusz dokona tego w ramach działalności maklerskiej/brokerskiej?

Spółka pragnie jednoznacznie wskazać, że na dzień wnoszenia przez Komandytariusza aportu w postaci instrumentów finansowych, Komandytariusz nie dokona tego w ramach działalności maklerskiej/brokerskiej.

Pytanie w zakresie podatku od towarów i usług (oznaczenia pytania jak we wniosku)

2. Czy prawidłowe jest ich stanowisko, zgodnie z którym aport Jednostek nie stanowi po stronie Wnioskodawcy czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT, względnie – może on stanowić import usług zwolnionych z VAT?

Państwa stanowisko w sprawie w zakresie pytania w podatku od towarów i usług oznaczonego we wniosku nr 2

Zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowe jest ich stanowisko, zgodnie z którym aport Jednostek nie stanowi po stronie Wnioskodawcy czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT, względnie – może on stanowić import usług zwolnionych z VAT.

Uzasadnienie

Ad. 2 – wniesienie aportu nie stanowi czynności opodatkowanej VAT po stronie Wnioskodawcy

Ramy prawne

Jak stanowi art. 5 ust. 1 pkt 1) ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Z kolei art. 8 ust. 1 ustawy o VAT wskazuje, że przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT, w tym również:

1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;

3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2 tego przepisu, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Z kolei zgodnie z ust. 2 omawianej regulacji działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Jak wskazuje art. 17 ust. 1 pkt 4) ustawy o VAT podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające usługi, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:

a) usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju,

b) usługobiorcą jest – w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b ustawy o VAT – podatnik, o którym mowa w art. 15 ustawy o VAT zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4 ustawy o VAT.

Art. 28b ustawy o VAT wskazuje, iż miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniami wskazanymi w tym przepisie.

Z kolei zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 41) ustawy o VAT zwalnia się od podatku usługi, których przedmiotem są instrumenty finansowe, o których mowa w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (t.j., Dz. U. z 2024 r., poz.722), z wyłączeniem przechowywania tych instrumentów i zarządzania nimi, oraz usługi pośrednictwa w tym zakresie.

Uzasadnienie stanowiska

W świetle przedstawionych powyżej przepisów, zdaniem Wnioskodawcy, należy uznać, że ustawa o VAT obejmuje swoim zakresem przedmiotowym zbycie (w tym wniesienie w postaci wkładu niepieniężnego) Jednostek. Świadczenie takie spełnia bowiem definicję świadczenia usług w rozumieniu ustawy o VAT.

Powyższe nie przesądza jednak, że wniesienie przez Komandytariusza jako wkładu niepieniężnego Jednostek do Wnioskodawcy podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Istotny jest bowiem nie tylko zakres przedmiotowy ustawy o VAT, ale także jej zakres podmiotowy, czyli dokonanie analizy, czy w tym przypadku Komandytariusz działa w charakterze podatnika VAT.

Dlatego też, w ocenie Wnioskodawcy, konieczne jest rozważenie, czy czynność polegająca na zbyciu (aporcie) Jednostek jest wykonywaniem przez Komandytariusza działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

Istotne wskazówki w tym zakresie wynikają z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE). TSUE wielokrotnie i konsekwentnie podkreślał, że samo posiadanie czy też emisja udziałów i innych papierów wartościowych co do zasady nie stanowi działalności gospodarczej, która pozwalałaby na uznanie posiadacza takich udziałów za podatnika.

TSUE wskazał tak w wyrokach w sprawach: C-60/90 i C-155/94 oraz w sprawie C-80/95, jak też w późniejszym orzecznictwie, np. w wyroku z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C-77/01 Empresa de Desenvolvimento Mineiro (EDM), w którym TSUE uznał, że zwykłe nabycie udziałów w innych podmiotach nie stanowi wykorzystania majątku w celu osiągnięcia dochodu w sposób ciągły, ponieważ dywidenda uzyskana z udziału jest skutkiem własności majątku i nie jest wynagrodzeniem uzyskanym w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w rozumieniu Dyrektywy.

Podobnie transakcje finansowe polegające jedynie na sprzedaży udziałów i innych papierów wartościowych, np. jednostek w funduszach inwestycyjnych, nie stanowią w ogóle działalności gospodarczej.

Stanowisko to zostało podtrzymane w orzeczeniu z dnia 26 maja 2005 r. w sprawie C-465/03 Kretztechnik AG przeciwko Finanzamt Linz, gdzie TSUE odwołał się do swego utrwalonego już orzecznictwa, że samo nabycie lub dzierżenie akcji nie może być traktowane jak działalność gospodarcza. Samo nabycie wkładów finansowych w innych przedsiębiorstwach nie stanowi wykorzystywania dobra w celach zarobkowych w sposób ciągły, jako że ewentualna dywidenda, stanowiąca pożytek tego wkładu, wynika z prawa własności, a nie jest świadczeniem wzajemnym z tytułu jakiejkolwiek działalności gospodarczej.

Z orzecznictwa TSUE wynika zatem, że zbycie udziałów i akcji w spółce będącej osobą prawną co do zasady nie podlega opodatkowaniu VAT.

Zdaniem Wnioskodawcy, należy zatem zauważyć, że z punktu widzenia opodatkowania podatkiem VAT zagadnienie, czy za działalność gospodarczą można uznać transakcję zbycia (aportu) przez Komandytariusza Jednostek jest tożsame z analizą, czy za działalność gospodarczą można uznać zbycie akcji i udziałów w spółce z o.o. Nie ma zatem podstaw, aby transakcje te w odmienny sposób były kwalifikowane na gruncie przepisów o VAT, gdyż zarówno Jednostki, jak i wspomniane akcje i udziały stanowią papiery wartościowe (instrumenty finansowe). Ponadto, ani Komandytariusz, ani Wnioskodawca nie prowadzą działalności w zakresie obrotu akcjami/jednostkami, a wniesienie wkładu do Wnioskodawcy pokrytego Jednostkami będzie zdarzeniem incydentalnym.

W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy, należy uznać, że zbycie Jednostek nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT, a tym samym – w związku z aportem Jednostek po stronie Wnioskodawcy nie powstają żadne obowiązki w zakresie VAT.

Takie wnioski wynikają także z orzeczeń TSUE z dnia 6 września 2012 r. w sprawie Portugal Telecom (C-496/11) oraz z dnia 30 maja 2013 r. w sprawie X BV (C-651/11).

W tym ostatnim, z którym TSUE podsumował orzecznictwo i wskazał, że: „zgodnie bowiem z orzecznictwem Trybunału samo nabywanie i posiadanie udziałów lub akcji nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu szóstej dyrektywy, ponieważ samo przejęcie udziałów kapitałowych w innych przedsiębiorstwach nie stanowi korzystania z dobra mającego na celu osiąganie zysków o charakterze trwałym. Ewentualna dywidenda, owoc tego udziału, wynika z samego posiadania dobra (zob. podobnie wyroki: z dnia 20 czerwca 1991 r. w sprawie C-60/90 Polysar Investments Netherlands, Rec.s. 1-3111, pkt 13; z dnia 14 listopada 2000 r. w sprawie C-142/99 Floridienne i Berginvest, Rec.s. 1-9567, pkt 17, 22; z dnia 27 września 2001 r. w sprawie C-I6/00 Cibo Participations, Rec.s. 1-6663, pkt 19; a także z dnia 6 września 2012 r. w sprawie C-496/11 Portugal Telecom, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 32 i przytoczone tam orzecznictwo). Inaczej jest, gdy udziałowi towarzyszy pośrednia lub bezpośrednia ingerencja w zarządzanie spółkami, w których udział został nabyty, jeżeli skutkuje to dokonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, takich jak świadczenie usług administracyjnych, księgowych, handlowych i technicznych (zob. podobnie ww. wyroki: w sprawie Polysar Investments Netherlands, pkt 14; w sprawie Floridienne i Berginvest, pkt 18, 19; w sprawie Cibo Participations, pkt 20, 21; a także w sprawie Portugal Telecom, pkt 33, 34)”.

Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, należy uznać, że zbycie Jednostek nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT, a tym samym – w związku z aportem Jednostek po stronie Wnioskodawcy nie powstają żadne obowiązki w zakresie VAT.

Niezależnie od powyższego, w przypadku gdyby faktyczny zakres działalności Komandytariusza (albo Wnioskodawcy) obejmował czynności/transakcje dotyczące nabywania i zbywania papierów wartościowych, wówczas należałoby uznać, że w związku z aportem Jednostek Komandytariusz działa w charakterze podatnika VAT, a tym samym – aport Jednostek stanowi czynność podlegającą przepisom o VAT.

W konsekwencji, należałoby uznać, iż w związku z aportem Jednostek Wnioskodawca jest podatnikiem na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4) ustawy o VAT.

Powyższy przepis miałby bowiem zastosowanie z uwagi na to, że aport Jednostek stanowiłby świadczenie usług na rzecz Wnioskodawcy, tj. podatnika VAT zarejestrowanego w Polsce, przez Komandytariusza będącego podatnikiem nieposiadającym siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, tj. usług, dla których miejscem świadczenia jest Polska na podstawie art. 28b ustawy o VAT.

Konsekwentnie, w przypadku uznania, że planowany aport Jednostek stanowi czynność podlegającą przepisom ustawy o VAT, to w związku z tą czynnością/transakcją Wnioskodawca powinien rozpoznać tzw. import usług, przy czym podstawą opodatkowania powinna być wartość wkładu określona przez Wspólników, a momentem powstania obowiązku podatkowego – moment zmiany umowy spółki Wnioskodawcy w formie aktu notarialnego.

Jednocześnie, w odniesieniu do wspomnianego powyżej tzw. importu usług zastosowanie znajdzie zwolnienie wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 41) ustawy o VAT, gdyż przedmiotem usług będą Jednostki, które są instrumentami finansowymi, o których mowa w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, a jednocześnie usługi nabywane przez Wnioskodawcę nie będą usługami przechowywania tych instrumentów i zarządzania nimi ani usługami pośrednictwa w zakresie tych instrumentów, gdyż Komandytariusz nabędzie Jednostki we własnym imieniu i na własny rachunek, a następnie – zbędzie je poprzez aport do Wnioskodawcy.

W konsekwencji, w przypadku gdyby uznać, że wniesienie aportem Jednostek do Wnioskodawcy jest dokonywane przez Komandytariusza działającego w charakterze podatnika VAT, a tym samym – aport ten stanowi czynność podlegająca przepisom ustawy o VAT, wówczas Wnioskodawca byłby zobowiązany rozpoznać dla celów VAT w Polsce tzw. import usług, przy czym usługi te korzystałyby ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 41) ustawy o VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku w zakresie podatku od towarów i usług w kwestii uznania aportu Jednostek, po Państwa stronie, za czynność niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:

1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2) eksport towarów;

3) import towarów na terytorium kraju;

4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5 wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju – rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.

Według art. 2 pkt 4 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium państwa członkowskiego - rozumie się przez to terytorium państwa wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.

Na podstawie art. 2 pkt 5 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium państwa trzeciego - rozumie się przez to terytorium państwa niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Stosownie do treści art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;

3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Jak wskazano powyżej, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT) na terytorium Polski, podlega świadczenie usług, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium kraju.

Kwestie miejsca świadczenia usług regulują przepisy Działu V Rozdział 3 ustawy – Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług.

Zgodnie z art. 28a ustawy:

Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:

1) Ilekroć jest mowa o podatniku – rozumie się przez to:

a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6;

b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od wartości dodanej;

2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.

Wskazany przepis art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.

Na podstawie art. 28b ustawy:

1. Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.

2. W przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

3. W przypadku gdy podatnik będący usługobiorcą nie posiada siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa w ust. 2, miejscem świadczenia usług jest miejsce, w którym posiada on stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.

Ww. przepisy dotyczą przypadków, gdy usługi są świadczone dla podatników. Wiążą one miejsce świadczenia (opodatkowania) usługi z siedzibą usługobiorcy ewentualnie z jego stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej albo ze stałym miejscem zamieszkania lub zwykłym miejscem pobytu.

Jak stanowi art. 28c ust. 1 ustawy:

Miejscem świadczenia usług na rzecz podmiotów niebędących podatnikami jest miejsce, w którym usługodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 oraz art. 28d, art. 28e, art. 28f ust. 1, 2 i 3, art. 28g ust. 2 i art. 28h-28n.

Z powołanego art. 28c ust. 1 ustawy wynika, że miejscem świadczenia usług na rzecz podmiotów niebędących podatnikami jest miejsce, w którym usługodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej. Zasada ta ma zastosowanie wówczas gdy przepisy szczególne, o których mowa w art. 28c ust. 2 i 3 oraz art. 28d, art. 28e, art. 28f ust. 1, 2 i 3, art. 28g ust. 2 i art. 28h-28n ustawy, nie przewidują innych zasad ustalenia ich miejsca świadczenia.

Według art. 2 pkt 9 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o imporcie usług – rozumie się przez to świadczenie usług, z tytułu wykonania których podatnikiem jest usługobiorca, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Artykuł 15 ust. 2 stanowi, że:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy:

Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające usługi, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:

a) usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, a w przypadku usług, do których stosuje się art. 28e, podatnik ten nie jest zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4,

b) usługobiorcą jest:

-  w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b – podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4,

-  w przypadku transferu bonów jednego przeznaczenia, w przypadku których miejscem świadczenia usług, których te bony dotyczą, jest terytorium kraju – podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15,

-  w pozostałych przypadkach – podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju i zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4.

Według art. 17 ust. 2 ustawy:

W przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 4 i 5, usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego.

Powołany art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy wprowadza mechanizm tzw. odwrotnego obciążenia, który polega na opodatkowaniu usług przez usługobiorcę. Zastosowanie odwrotnego obciążenia na podstawie tego przepisu jest uzależnione od spełnienia warunków dotyczących usługodawcy i usługobiorcy. Jednocześnie, aby wystąpił import usług musi wystąpić czynność stanowiąca usługę i miejscem świadczenia tej usługi musi być terytorium Polski.

Zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wyznacza czynnik przedmiotowy – opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług oraz czynnik podmiotowy – czynności muszą być wykonywane przez podatnika działającego w takim charakterze.

W sprawie będącej przedmiotem, aby wskazać czy Aport Jednostek (Certyfikatów) będzie stanowił po Państwa stronie czynność podlegającą opodatkowaniu, w pierwszej kolejności należy ustalić, czy czynność wniesienia Jednostek (Certyfikatów) do Państwa Spółki przez Komandytariusza, w postaci wkładu niepieniężnego (aportu), będzie dokonana przez podatnika podatku VAT.

Z opisu sprawy wynika, że Komandytariusz Państwa Spółki, nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o VAT na terytorium Polski rozważa podniesienie wniesionego przez siebie (Komandytariusza) wkładu do Państwa Spółki. Podwyższenie wkładu/kapitału podstawowego ma nastąpić w drodze wkładu niepieniężnego (aportu), a jego przedmiotem mają być jednostki/certyfikaty tzw. ETF, które są papierem wartościowy/instrumentami finansowymi w rozumieniu przepisów ustawy o obrocie instrumentami finansowymi.

Według art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 722 ze zm.):

Ilekroć w ustawie jest mowa o papierach wartościowych - rozumie się przez to:

a) akcje, prawa poboru w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 505, 1543, 1655, 1798 i 2217), prawa do akcji, warranty subskrypcyjne, kwity depozytowe, obligacje, listy zastawne, certyfikaty inwestycyjne i inne zbywalne papiery wartościowe, w tym inkorporujące prawa majątkowe odpowiadające prawom wynikającym z akcji lub z zaciągnięcia długu, wyemitowane na podstawie właściwych przepisów prawa polskiego lub obcego,

b) inne zbywalne prawa majątkowe, które powstają w wyniku emisji, inkorporujące uprawnienie do nabycia lub objęcia papierów wartościowych określonych w lit. a, lub wykonywane poprzez dokonanie rozliczenia pieniężnego, odnoszące się do papierów wartościowych określonych w lit. a, walut, stóp procentowych, stóp zwrotu, towarów oraz innych wskaźników lub mierników (prawa pochodne).

W wyrokach w sprawach C-60/90 i C-155/94 oraz w sprawie C-80/95 TSUE podkreślał, że samo posiadanie, czy też emisja udziałów i innych papierów wartościowych, co do zasady, nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 4 VI Dyrektywy, która pozwalałaby na uznanie posiadacza takich udziałów za podatnika. Natomiast w wyroku z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C-77/01 Empresa de Desenvolvimento Mineiro TSUE uznał, że zwykłe nabycie udziałów w innych podmiotach nie stanowi wykorzystania majątku w celu osiągnięcia dochodu w sposób ciągły, ponieważ dywidenda uzyskana z udziału jest skutkiem własności majątku i nie jest wynagrodzeniem uzyskanym w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w rozumieniu Dyrektywy. Podobnie transakcje finansowe polegające jedynie na sprzedaży udziałów i innych papierów wartościowych, np. jednostek w funduszach inwestycyjnych, nie stanowią w ogóle działalności gospodarczej.

Stanowisko to zostało podtrzymane w orzeczeniu z 26 maja 2005 r. w sprawie C-465/03 Kretztechnik AG przeciwko Finanzamt Linz, gdzie Trybunał odwołał się do swego utrwalonego już orzecznictwa, że samo nabycie lub dzierżenie akcji nie może być traktowane jak działalność gospodarcza w rozumieniu VI Dyrektywy. Samo nabycie wkładów finansowych w innych przedsiębiorstwach nie stanowi wykorzystywania dobra w celach zarobkowych w sposób ciągły, jako że ewentualna dywidenda, stanowiąca pożytek tego wkładu, wynika z prawa własności, a nie jest świadczeniem wzajemnym z tytułu jakiejkolwiek działalności gospodarczej w rozumieniu Dyrektywy.

Posiłkując się wyżej wskazanym orzecznictwem należy stwierdzić, że co do zasady, czynności sprzedaży akcji czy udziałów nie stanowią działalności gospodarczej, a zatem podmiot dokonujący tych czynności nie ma statusu podatnika, nawet jeżeli z tytułu innej działalności jest podatnikiem.

Od tej zasady orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przewiduje pewne wyjątki, które pozwalają łączyć z faktem posiadania i zbywania papierów wartościowych (akcji, udziałów) wykonywanie działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy, w określonych okolicznościach, a mianowicie gdy:

- posiadacz papierów wartościowych uczestniczy w zarządzaniu spółką, której akcje posiada,

- sprzedaż akcji, udziałów prowadzona jest w ramach działalności maklerskiej i brokerskiej,

- posiadanie udziałów jest bezpośrednim, stałym i koniecznym rozszerzeniem działalności gospodarczej.

Należy zatem zauważyć, że w sytuacji, gdy w zakres prowadzonej przez podmiot działalności gospodarczej nie wchodzi obrót papierami wartościowymi, to czynność samej sprzedaży udziałów innych spółek nie jest traktowana jako działalność gospodarcza w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Są to czynności polegające na zarządzaniu własnym portfelem w celu maksymalizacji zwrotu z inwestycji. Nie można również sprzedaży udziałów finansowych w innych przedsiębiorstwach traktować jako wykorzystywanie majątku do uzyskiwania z niego dochodów w sposób ciągły.

Aby obrót ten podlegał opodatkowaniu podatkiem VAT, musi być wykonywany przez podatnika w rozumieniu ustawy w ramach jego profesjonalnej aktywności. Podkreślić należy, że zakres opodatkowania podatkiem VAT wyznacza czynnik przedmiotowy – opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług oraz czynnik podmiotowy – czynności muszą być wykonywane przez podatnika działającego w takim charakterze.

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu z 14 listopada 2000 r. w sprawie C-142/99 Floridienne S.A. Berginvest przeciwko Państwu belgijskiemu stwierdził, że zaangażowanie w zarządzanie spółkami zależnymi (w holdingu) należy uznać za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 4 (2) VI Dyrektywy, ale tylko w zakresie, w jakim pociąga to za sobą dokonywanie transakcji podlegających VAT na mocy art. 2 VI Dyrektywy, takich jak świadczenie przez Floridienne usług administracyjnych, rachunkowych i informatycznych na rzecz swoich spółek zależnych.

Również w orzeczeniu z 12 lipca 2001 r. w sprawie C-102/00 Welthgrove BV (także spółka holdingowa) przeciwko Staatssecretaris van Financien TSUE wyraźnie wskazał, że samo zaangażowanie spółki holdingowej w zarządzanie jej spółkami zależnymi, lecz bez dokonywania transakcji podlegających VAT w rozumieniu art. 2 VI Dyrektywy, nie może być traktowane jak działalność gospodarcza w rozumieniu art. 4 (2) tej Dyrektywy. Wobec tego, działalnością gospodarczą będzie tylko takie zarządzanie spółkami zależnymi, które pociąga za sobą dokonywanie transakcji podlegających opodatkowaniu na mocy art. 2 VI Dyrektywy.

W orzeczeniu TSUE z 27 września 2001 r. w sprawie C-16/00 Cibo Participations, Trybunał podtrzymał stanowisko, że udział spółki holdingowej w zarządzaniu spółkami, których udziały nabyła, stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 4 ust. 2 VI Dyrektywy, ale tylko w przypadku, gdy pociąga to za sobą przeprowadzenie transakcji podlegających opodatkowaniu na mocy art. 2 ust. 1 tej Dyrektywy, takich jak świadczenie przez spółkę holdingową na rzecz spółek zależnych usług administracyjnych, finansowych, handlowych lub technicznych.

W związku z powyższym, zdaniem TSUE, samo nabycie i posiadanie akcji spółki nie powinno być traktowane jako działalność gospodarcza w rozumieniu art. 4 ust. 2 VI Dyrektywy, nadająca ich posiadaczowi status podatnika. Trybunał powtórzył tu wyrażone wcześniej w orzeczeniu z 20 czerwca 1996 r. C-155/94 stanowisko, że jeżeli objęcie akcji nie stanowi działalności gospodarczej, to również nie ma takiego charakteru ich zbycie (także orzeczenie TSUE z 26 czerwca 2003 r. w sprawie C-442/01).

Również w wyroku C-320/17 TSUE wskazał, że samo nabycie i posiadanie udziałów nie powinno być uznane, w rozumieniu dyrektywy VAT, za działalność gospodarczą przyznającą nabywcy lub posiadaczowi status podatnika. Trybunał podkreślił przy tym, że z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, że uczestniczenie spółki holdingowej w zarządzaniu spółkami, w których nabyła ona udział lub akcje, stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy VAT, w zakresie, w jakim skutkuje ono dokonywaniem transakcji podlegających opodatkowaniu VAT na podstawie art. 2 tej dyrektywy, takich jak świadczenie usług administracyjnych, księgowych, finansowych, handlowych, informacyjnych i technicznych przez spółkę holdingową na rzecz spółek.

Interpretując wskazany w tym orzecznictwie wyjątek od omawianej zasady, sprowadzający się do możliwości uznania za działalność gospodarczą posiadania (zbywania) udziałów, jeżeli towarzyszyłoby temu uczestnictwo w zarządzaniu spółką – WSA w Opolu w wyroku z 25 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Op 176/10, stwierdził, że taka możliwość ograniczona jest do sytuacji szczególnych, w których udział w zarządzaniu pociąga za sobą przeprowadzenie transakcji podlegających opodatkowaniu, takich jak świadczenie usług na rzecz spółki.

Wskazać zatem należy, że nie każde uczestnictwo w zarządzie przedsiębiorstwa pozwala na uznanie zarządzania za działalność gospodarczą, lecz tylko takie, które pociąga za sobą dokonywanie transakcji opodatkowanych.

Mając na uwadze opis sprawy oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa, jak również orzecznictwo TSUE należy stwierdzić, że w opisanej sytuacji, wniesienie do Państwa Spółki przez Komandytariusza aportu w postaci Jednostek (Certyfikatów) nie będzie traktowana jako działalność gospodarcza w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Powyższe wynika z faktu, że na dzień wnoszenia przez Komandytariusza aportu w postaci instrumentów finansowych, Komandytariusz nie dokona tego w ramach działalności maklerskiej/brokerskiej. Komandytariusz nie uczestniczy w zarządzaniu Funduszem, którego certyfikaty posiada i które zamierza wnieść do Spółki w drodze aportu.

Przedmiotem działalności Komandytariusza, jak wskazali Państwo w piśmie z 4 grudnia 2025 r., jest zarządzanie udziałami (wkładami) w Spółce oraz zapewnianie jej finansowania. W tym kontekście nabycie i posiadanie udziałów w Funduszu stanowi element realizacji tej działalności, ponieważ umożliwia dokapitalizowanie Spółki, a w konsekwencji wpływa na wzrost wartości posiadanych przez Komandytariusza udziałów. Przedmiotem działalności Komandytariusza jest utrzymywanie wkładów w Spółce i zarządzanie tymi wkładami. Poza tą działalnością Komandytariusz nie prowadzi działalności w zakresie zarządzania akcjami/udziałami ani działalności brokerskiej. Komandytariusz nie wykonuje usług przechowywania, zarządzania udziałami oraz usług pośrednictwa w tym zakresie. Komandytariusz wnosząc aport w postaci instrumentów finansowych nie dokonuje usług dotyczących praw i udziałów odzwierciedlających: tytuł prawny do towarów, tytuł własności nieruchomości, prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości, udziały i inne tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części, prawa majątkowe, których instrumentami bazowymi są towary, mierniki i limity wielkości produkcji oraz uprawnienia do emisji zanieczyszczeń, i które mogą być zrealizowane poprzez dostawę towarów lub świadczenie usług innych niż zwolnione z podatku.

W konsekwencji, w przedstawionych przez Państwa okolicznościach, wnosząc aport w postaci Certyfikatów (Jednostek) do Państwa Spółki Komandytariusz nie będzie działać w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy. Zatem transakcja ta nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Z uwagi na powyższe nie będą Państwo zobowiązani do rozpoznania importu usług.

Tym samym Państwa stanowisko, że aport Jednostek nie stanowi po Państwa stronie czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT jest prawidłowe.

Z uwagi na powyższe rozstrzygnięcie, analiza przepisów związanych z importem usług zwolnionych jest bezzasadna.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dniu wydania interpretacji.

Niniejsza interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie podatku od towarów i usług. Ocena prawna Państwa stanowiska w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych oraz podatku od czynności cywilnoprawnych zostanie wydana w odrębnych rozstrzygnięciach.

Wskazać należy, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku (pytania). Inne kwestie przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego, bądź we własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym albo opisem zdarzenia przyszłego. Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-    Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-  w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-  w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.