Interpretacja 0111-KDIB3-1.4012.865.2025.2.AB

Interpretacja indywidualna
- stanowisko w części nieprawidłowe, w części prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest:

  - nieprawidłowe w zakresie uznania, że nie będzie Pani działała jako podatnik podatku VAT z tytułu sprzedaży części nakładów na budynek, wybudowany na cudzym gruncie,

  - prawidłowe w zakresie możliwości korzystania przez Panią ze zwolnienia podmiotowego od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 

7 listopada 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 22 grudnia 2025 r. - w odpowiedzi na wezwanie.

 

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego (przeformułowany w piśmie z 22 grudnia 2025 r.)

Wybudowała Pani wspólnie z małżonkiem na gruncie wydzierżawionym od Spółdzielni Mieszkaniowej budynek w postaci sklepu, który zgodnie z umową dzierżawy i pozwoleniem z Gminy nie jest trwale związany z gruntem - budynek w pozwoleniu na budowę ma status tymczasowego. Przy budowie i rozbudowie nie odliczała Pani podatku naliczonego. Jest Pani osobą nie prowadzącą działalności gospodarczej i wynajmuje Pani osobie trzeciej tylko ten jeden lokal. Nigdy też działalności gospodarczej Pani nie prowadziła.

Przychód z najmu przypadający na Panią w skali roku wynosi 21000,00 zł. Nie osiąga Pani innych przychodów z najmu. W lutym zamierza go Pani sprzedać za cenę łączną 390 000,00 zł, a nowy posiadacz wejdzie w Pani prawo dzierżawy. Udział z tytułu sprzedaży przypadający na Panią wyniesie 1/2 tj. 195 000 zł. Dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych płaci Pani ryczałt z najmu prywatnego od swojej połowy przychodu.

Pismem z 22 grudnia 2025 r. uzupełniła Pani opis sprawy następująco:

   1. Na umowie cywilno - prawnej - umowie dzierżawy gruntu widnieje Pani i Pani małżonek.

   2. Część gruntu wydzierżawiła Pani wraz z mężem od Spółdzielni wspólnie w 1992 r. w celu wybudowania tymczasowego pawilonu handlowego, następnie w 1999 r. wydzierżawiła Pani z mężem kolejną część na jego rozbudowę (obie umowy dzierżawy zawierają zapis: budynek tymczasowy).

   3. Ani Pani ani Pani małżonek nie byli nigdy i nie są czynnymi zarejestrowanymi podatnikami VAT.

   4. Nakłady na wybudowanie ponieśli Państwo wspólnie jako małżonkowie; sklep został wybudowany w 1992 r. - 35 m² i rozbudowany o 65 m² w 2000 r.

   5. Na umowie sprzedaży widnieć będzie Pani i Pani małżonek.

   6. Nakłady na wybudowanie sprzeda Pani w 2026 r.

   7. A-B) wzniesiony budynek jest budynkiem w rozumieniu ustawy - Prawo budowlane, gdyż posiada fundamenty, ściany działowe i dach, jednak w decyzji Prezydenta Miasta (…) o pozwoleniu na budowę ma status: tymczasowy, budynek nie jest odrębnym od gruntu przedmiotem własności i nie ma księgi wieczystej; z informacji notariusza wynika, że nie jest jednak nieruchomością.

   8. Przy wybudowaniu nie przysługiwało Pani prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

   9. Przedmiotowy budynek był przez cały czas wykorzystywany przez Panią na cele najmu prywatnego - działalności zwolnionej z VAT do wysokości limitu, nie trudni się Pani i nie trudniła sprzedażą nieruchomości.

 10. Wartość sprzedaży w związku z prywatnym najmem budynku w poprzednim roku podatkowym nie przekroczyła 200 000 zł. Przychody z najmu przypadające na Panią wyniosły: 21 000 zł. Oprócz emerytury i tego najmu prywatnego nie osiąga Pani innych przychodów.

 11. Wartość sprzedaży w związku z dzierżawą budynku w poprzednim roku podatkowym nie przekroczyła 240 000 zł.

 12. Wartość sprzedaży związana ze sprzedażą budynku w roku podatkowym nie przekroczy 200 000zł

 13. Wartość sprzedaży związana ze sprzedażą budynku w roku podatkowym nie przekroczy 240 000zł

 14. Nie dokonuje i nie dokonywała Pani dostaw towarów i świadczenia usług o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy o VAT.

 

Pytania (przeformułowane w piśmie z 22 grudnia 2025 r.)

 

   1. Czy z tytułu planowanego zbycia jest Pani od swojej części przychodu podatnikiem podatku od towarów i usług? Ma Pani z małżonkiem ustawową wspólność majątkową małżeńską.

   2. Czy od Pani części przychodu przysługuje Pani limit zwolnienia z VAT z wysokości 240 000 zł?

 

Pani stanowisko w sprawie (przeformułowane w piśmie z 22 grudnia 2025 r.)

 

  1. Definicja podatnika VAT zawarta w ustawie o VAT określa, że podatnikiem VAT jest osoba fizyczna więc do wysokości limitu nie będzie Pani podatnikiem VAT.

  2. Przychód przypadający na Panią wyniesie: 195 000,00 zł (390 000,00 : 2), więc przysługuje Pani limit zwolnienia 240 000,00 zł, (nie przekroczę tego limitu doliczając miesięczny przychód z najmu) i nie będę zobowiązana płacić podatku od towarów i usług.

 

Ocena stanowiska

 

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest:

  - nieprawidłowe w zakresie uznania, że nie będzie Pani działała jako podatnik podatku VAT z tytułu sprzedaży swoje części nakładów na budynek, wybudowany na cudzym gruncie,

  - prawidłowe w zakresie możliwości korzystania przez Panią ze zwolnienia podmiotowego od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.

 

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”:

W myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy,

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT,

Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usługi w rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.

Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej: Kodeks cywilny.

Zgodnie z art. 195 ww. ustawy - Kodeks cywilny:

Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku podmiotom. Do współwłasności stosuje się - jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych specjalnie tej instytucji - przepisy odnoszące się do własności. Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną postacią prawną własności.

Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług również zbycie udziału w towarze (np. współwłasność nieruchomości), stanowi odpłatną dostawę towarów. Powyższe potwierdził NSA w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r. sygn. akt I FPS 2/11.

Jak wynika z art. 196 § 1 ustawy - Kodeks cywilny:

W myśl art. 198 ustawy - Kodeks cywilny:

Podkreślić więc należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego właściciela, a rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.

Kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z 25 lutego 1964 r. Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy (t. j. Dz. U. 2023 r. poz. 2809 ze zm.).

Stosownie do art. 31 § 1 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:

Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).

W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

W myśl art. 36 § 1 oraz § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego.

Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 cyt. Kodeksu:

Ustawa o podatku od towarów i usług nie wymienia małżonków jako odrębnej kategorii podatników. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną. Należy zauważyć, że żaden z przepisów ustawy nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność majątkowa.

W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który dokona czynności podlegającej opodatkowaniu.

Jeżeli zatem, przedmiotem dostawy jest majątek wspólny małżonków, to podatnikiem podatku od towarów i usług w okolicznościach wskazanych w art. 15 ustawy będzie ten małżonek, który dokonuje dostawy we własnym imieniu (który jest stroną czynności prawnej) - jako podatnik VAT.

Jednakże nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.

Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy,

Według art. 15 ust. 2 ustawy,

Z opisu sprawy wynika, że wybudowała Pani wspólnie z małżonkiem na gruncie wydzierżawionym od Spółdzielni budynek w postaci sklepu, który zgodnie z umową dzierżawy i pozwoleniem z Gminy nie jest trwale związany z gruntem - budynek w pozwoleniu na budowę ma status tymczasowego. Część gruntu wydzierżawiła Pani wraz z mężem od Spółdzielni wspólnie w 1992 r. w celu wybudowania tymczasowego pawilonu handlowego, następnie w 1999 r. wydzierżawiła Pani z mężem kolejną część na jego rozbudowę (obie umowy dzierżawy zawierają zapis: budynek tymczasowy). Przy budowie i rozbudowie nie odliczała Pani podatku naliczonego. Jest Pani osobą nie prowadzącą działalności gospodarczej i wynajmuje Pani osobie trzeciej tylko ten jeden lokal. Nie jest Pani czynnym zarejestrowanym podatnikiem VAT. Przedmiotowy budynek był przez cały czas wykorzystywany przez Panią na cele najmu prywatnego. Przychód z najmu przypadający na Panią w skali roku wynosi 21000,00 zł. W lutym zamierza go Pani sprzedać za cenę łączną 390000,00 zł. Udział z tytułu sprzedaży przypadający na Panią wyniesie 1/2 tj. 195 000 zł.    

Przedmiotem rozstrzygnięcia jest kwestia czy z tytułu planowanego zbycia swojej części nakładów na budynek w postaci sklepu jest Pani podatnikiem od towarów i usług.

Jak stanowi art. 45 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny:

Zgodnie z art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego:

Stosownie natomiast do art. 47 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:

Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego.

W myśl art. 48 kodeksu cywilnego:

Tak więc rzecz, która stała się częścią składową innej rzeczy (rzeczy nadrzędnej), traci samodzielny byt prawny i dzieli losy prawne rzeczy nadrzędnej.

Z punktu widzenia prawa cywilnego nakłady na nieruchomość (np. wybudowanie budynku), poniesione na cudzym gruncie stanowią część składową gruntu, a tym samym własność właściciela gruntu. W konsekwencji podmiot, który wybudował taki obiekt posadowiony na cudzym gruncie, nie może go sprzedać, ponieważ nie ma do niego tytułu prawnego. Niemniej jednak dysponuje on pewnym prawem do poniesionych nakładów, i może to prawo przenieść na rzecz innego podmiotu.

Wprawdzie ustawa o podatku od towarów i usług w odniesieniu do dostawy towarów posługuje się sformułowaniem „przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel” (art. 7 ust. 1 ustawy), a więc nie uzależnia dostawy towarów od tytułu własności, jednak nakłady poniesione na nieruchomość nie stanowią odrębnych rzeczy, które mogłyby stanowić towar (w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy), a więc ich przekazanie nie może uchodzić za dostawę towarów.

Zatem sprzedaż nakładów poniesionych na wybudowanie ww. budynku położonego na dzierżawionym (cudzym) gruncie, należy traktować jako odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT.

Z szeroko sformułowanej definicji świadczenia usług zawartej w art. 8 ust. 1 ustawy wynika, że przez świadczenie usług należy przede wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu, które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę.

Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.

W myśl art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny,

Stosownie do treści powyższego przepisu, oddanie rzeczy innej osobie do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony na podstawie umowy najmu związane jest z wzajemnym świadczeniem najemcy polegającym na zapłacie umówionego czynszu. Z powyższego wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej własności i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie rzeczy przez jego najemcę.

Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Zatem, oddanie w ramach umowy najmu osobie trzeciej nieruchomości skutkuje uzyskiwaniem korzyści majątkowej po stronie podmiotu dokonującego wynajmu.

Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług usługa najmu wypełnia definicję świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy i jako czynność odpłatna, świadczona za wynagrodzeniem, wypełnia dyspozycję art. 5 ust. 1 ustawy, tj. jest czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. Wykorzystywanie towarów lub wartości niematerialnych i prawnych ma miejsce przede wszystkim poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne, np. w najem, dzierżawę, udzielenie licencji do korzystania z danej wartości niematerialnej i prawnej, itp.

Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że świadczenie usług podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego takim charakterze w odniesieniu do danej czynności. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej czynności mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Ponadto należy zauważyć, że działalność gospodarcza, w rozumieniu ustawy, nie musi być -- co do zasady - prowadzona w celu uzyskania zysku. W ramach działalności gospodarczej podatnik VAT może dążyć do osiągnięcia celów inne niż zarobkowe. Tym samym, podatnikami VAT mogą być również podmioty typu „non profit”, realizujące np. zadania charytatywne. Bez znaczenia także dla uzyskania statusu podatnika VAT jest efekt prowadzonej działalności, w szczególności, czy jest to działalność dochodowa, czy też przynosząca straty. Podatnikami są podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat tej działalności.

Analiza przedstawionego zdarzenia przyszłego prowadzi do stwierdzenia, że wynajem budynku w postaci sklepu odbywał się w celach zarobkowych. Zawarcie przez Panią umowy najmu budynku w postaci sklepu wypełnia definicję działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, w konsekwencji tego występuje Pani w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy. Bez znaczenia, dla uznania Pani za podatnika podatku od towarów i usług prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu podatku VAT z tytułu najmu budynku w postaci sklepu, pozostaje okoliczność że przedmiotowy najem jest najmem prywatnym - z działalności zwolnionej z VAT do wysokości limitu.

W związku z powyższym, najem budynku w postaci sklepu, z uwagi na fakt, iż wykonywany jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych skutkujących uzyskiwaniem korzyści majątkowych (w pieniądzu lub w świadczeniu innego rodzaju), stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Tym samym wypełnia ona określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej.

W związku z powyższym z tytułu planowanego zbycia części nakładów na budowę budynku w postaci sklepu będącego Pani własnością, będzie Pani podatnikiem podatku VAT w myśl art. 15 ust. 1 ustawy.

Zatem Pani stanowisko w ww. zakresie należało uznać za nieprawidłowe.

Przechodząc do kwestii możliwości zastosowania zwolnienia na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o VAT należy zauważyć co następuje:

Jak wynika z art. 113 ust. 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2025 r.:

Stosownie natomiast do art. 113 ust. 1 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2026 r.:

Zgodnie z nowelizacją od 1 stycznia 2026 r. ustawy o podatku od towarów i usług zmianie ulega art. 113 ust. 1 ustawy, w którym podwyższono limit sprzedaży uprawniający do korzystania ze zwolnienia podmiotowego, z kwoty 200 000 zł do kwoty 240 000 zł.

Tym samym, począwszy od tej daty, podatnik będzie miał prawo do zastosowania zwolnienia, jeżeli wartość sprzedaży - nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym 240 000 zł oraz nie przekroczy tego limitu w roku bieżącym.

 

Zgodnie z art. 113 ust. 2 ustawy:

Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:

 1) wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;

              1a) sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;

 2) odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem:

a) transakcji związanych z nieruchomościami,

b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,

c) usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych

- jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych; 

 3) odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.

Jak stanowi art. 113 ust. 4 ustawy:

Jak wynika z art. 113 ust. 5 ustawy:

Zgodnie z art. 113 ust. 9 ustawy:

Według art. 113 ust. 10 ustawy:

Stosownie do art. 113 ust. 13 ustawy:

Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników:

1) dokonujących dostaw:

 a) towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy,

 b) towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, z wyjątkiem:

   - energii elektrycznej (CN 2716 00 00),

   - wyrobów tytoniowych,

   - samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych przez podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków trwałych podlegających amortyzacji,

 c) budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 lit. a i b,

 d) terenów budowlanych,

 e) nowych środków transportu,

  f) następujących towarów, w związku z zawarciem umowy w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie:

- preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1),

- komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych (PKWiU 26),

- urządzeń elektrycznych (PKWiU 27),

- maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 28),

 g) hurtowych i detalicznych części i akcesoriów do:

- pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKWiU 45.3),

- motocykli (PKWiU ex 45.4);

2) świadczących usługi:

 a) prawnicze,

 b) w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego,

 c) jubilerskie,

 d) ściągania długów, w tym factoringu.

Z opisu sprawy wynika, że wartość sprzedaży w związku z prywatnym najmem budynku w poprzednim roku podatkowym nie przekroczyła 200 000 zł. Przychody z najmu przypadające na Panią wyniosły: 21 000 zł. Oprócz emerytury i tego najmu prywatnego nie osiąga Pani innych przychodów. Nie dokonuje i nie dokonywała Pani dostaw towarów i świadczenia usług, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy o VAT. W lutym zamierza Pani sprzedać opisany budynek za cenę łączną 390 000,00 zł. Udział z tytułu sprzedaży przypadający na Panią wyniesie 1/2 tj. 195 000 zł.

Jak wcześniej wskazano, na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, najem przez Panią budynku w postaci sklepu wpisuje się w działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a Pani z tytułu tej czynności występować będzie w charakterze podatnika podatku VAT.

W przedmiotowej sprawie, będzie Pani mogła skorzystać ze zwolnienia podmiotowego na podstawie wyżej powołanego art. 113 ust. 1. Wskazała Pani, że wartość sprzedaży w poprzednim roku podatkowym nie przekroczyła 200.000 zł (wyniosła 21 000) zł i nie będzie Pan wykonywać działalności w zakresie dostaw towarów lub świadczenia usług określonych w art. 113 ust. 13  ustawy. Ponadto jak Pani wskazała wartość przedmiotu sprzedaży tj. nakładów poniesionych na przedmiotowy budynek przez Panią będzie wynosił 195 000,00 zł tym samym nie przekroczy limitu uprawniającego Panią do zwolnienia o podmiotowego określonego art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.

Zaznaczyć jednak należy, że zarówno w sytuacji, gdy w ciągu roku wartość sprzedaży przekroczy kwotę 240.000 zł, a także w sytuacji, gdy przedmiotem transakcji będą czynności wymienione w art. 113 ust. 13 ustawy utraci Pani prawo do zwolnienia od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy.

Zatem Pani stanowisko, odnośnie możliwości korzystania ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Zauważam, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi Pani ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

 

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

 

   - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

 

   - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

 

   - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

 

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

 

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).

 

Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

 

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

 

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

 

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.