Interpretacja 0111-KDIB3-1.4012.884.2025.2.IK

Interpretacja indywidualna
- stanowisko prawidłowe

 

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 

21 listopada 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług.

 

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca (dalej Wnioskodawca lub Spółka) jest podmiotem gospodarczym, który zamierza prowadzić działalność w zakresie pośrednictwa kredytowego. Spółka będzie udzielać klientom pożyczek gotówkowych oraz pośredniczyć w sprzedaży kart kredytowych. Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności zamierza pozyskać duży portfel (wolumen) klientów. W zdecydowanej większości będą to klienci indywidualni, nie prowadzący działalności gospodarczej.

Spółka zamierza rozszerzać zakres świadczonych usług i w celu uatrakcyjnienia oferty planuje nawiązać współpracę z brokerem ubezpieczeniowym, który przygotuje program ubezpieczenia grupowego dla klientów Spółki. Każdy klient będzie miał możliwość skorzystania z opcji dołączenia do grupowego ubezpieczenia podczas zawierania umowy pożyczki lub umowy o kartę kredytową.

 

Wnioskodawca nawiąże współpracę z brokerem ubezpieczeniowym, który posiada stosowne zezwolenie Komisji Nadzoru Finansowego do świadczenia tego rodzaju usług. W ramach umowy współpracy Wnioskodawca będzie pośredniczyć w zawieraniu umów na świadczenie usług brokerskich pomiędzy swoimi klientami a brokerem ubezpieczeniowym przyjmować deklaracje przystąpienia do grupowego ubezpieczenia przygotowanego oraz obsługiwanego przez brokera. W umowie o współpracy zostaną ustalone obowiązki Spółki w zakresie świadczenia usług ubezpieczeniowych na rzecz brokera ubezpieczeniowego. Do zakresu obowiązków Wnioskodawcy należeć będą:

- pozyskiwanie nowych klientów dla brokera ubezpieczeniowego wśród klientów Spółki,

- podpisywanie umów na rzecz i w imieniu brokera ubezpieczeniowego spośród klientów Wnioskodawcy,

- pozyskiwanie pełnomocnictw dla brokera ubezpieczeniowego w celu wykonania usługi brokerskiej,

- zachęcania klientów Spółki do skorzystania z usług brokera ubezpieczeniowego,

- przekazywania klientom informacji o działalności brokera ubezpieczeniowego oraz świadczonych usługach brokerskich,

- pozyskiwania od klientów informacji o aktualnie posiadanych polisach ubezpieczeniowych,

- przyjmowanie od klientów deklaracji w celu przystąpienia klientów do grupowego ubezpieczenia przygotowanego oraz obsługiwanego przez brokera ubezpieczeniowego.

Broker ubezpieczeniowy będzie wykonywał czynności pośrednictwa na rzecz klientów (klienci Wnioskodawcy, którzy podpiszą umowę na świadczenie usług brokerskich z brokerem ubezpieczeniowym za pośrednictwem Wnioskodawcy oraz podpiszą stosowne pełnomocnictwo dla brokera ubezpieczeniowego).

Usługa brokerska świadczona przez brokera obejmować będzie, oprócz obsługi grupowego ubezpieczenia na rzecz klientów Wnioskodawcy, usługi w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego, tj.: przeprowadzi identyfikację ryzyk i zagrożeń w zakresie ubezpieczeń dla klienta, przedstawi możliwości oraz propozycje programu ubezpieczeniowego w odniesieniu do indywidualnych potrzeb ubezpieczeniowych klienta, wystąpi na rynek ubezpieczeniowy z zapytaniem w celu pozyskania optymalnej ochrony ubezpieczeniowej dla klienta, przygotuje odpowiednie rekomendacje w zakresie ubezpieczeń dla klienta.

Z tytułu świadczonych usług pośrednictwa w zakresie zawierania umów pomiędzy klientami Wnioskodawcy a brokerem Wnioskodawca będzie otrzymywał wynagrodzenie od brokera, z którym zawrze umowę współpracy. Wynagrodzenie będzie stanowić ustalony procent wpłaconych do brokera przez klientów Spółki kwot z tytułu świadczenia usługi brokerskiej oraz umów ubezpieczenia zawartych za jego pośrednictwem.

 

W uzupełnieniu do wniosku wskazano, że:

  1. Działania Wnioskodawcy będą maksymalnie skoncentrowane na czynnościach zmierzających do zawarcia przez klientów umów brokerskich oraz umów ubezpieczenia grupowego. Celem Spółki będzie proponowanie każdemu klientowi skorzystanie z przygotowanego programu ubezpieczenia grupowego oraz podjęcie czynności aby klient z niego skorzystał (przedstawienie warunków ubezpieczenia grupowego, zachęcanie klienta do skorzystania z oferty, przyjmowanie deklaracji przystąpienia do ubezpieczenia grupowego). Przystąpienie do grupowego ubezpieczenia będzie możliwe tylko dla klientów, którzy skorzystają z usług brokerskich. Wnioskodawca nie będzie miał żadnego interesu ubezpieczeniowego oraz nie będzie miał żadnych korzyści ubezpieczeniowych/odszkodowawczych z tytułu przystąpienia klienta do umowy ubezpieczenia grupowego. Treść umowy ubezpieczenia będzie dotyczyć klienta oraz towarzystwa ubezpieczeń.

  2. Wynagrodzenie Wnioskodawcy będzie obliczane jako procent od przychodów brokera z tytułu opłat pobieranych od klientów Wnioskodawcy za świadczone usługi brokerskie oraz jako % od kurtażu/prowizji uzyskanej przez brokera od Towarzystwa Ubezpieczeniowego (dalej TU) za zawarte polisy ubezpieczenia przez klientów Wnioskodawcy. Otrzymane wynagrodzenie będzie powiązane z ilością podpisanych umów.

  3. Usługa brokera ubezpieczeniowego polega na reprezentowaniu klienta przed TU w celu wynegocjowania dla niego najkorzystniejszej ochrony ubezpieczeniowej w najniższej cenie. Działalność brokera ubezpieczeniowego wymaga odpowiedniej licencji udzielanej przez KNF i jest działalnością regulowaną. Sama usługa brokerska składa się z kilku etapów. Broker przed wykonywaniem czynności brokerskich musi ustalić zakres swoich czynności z klientem (najlepiej w formie dokumentowej-umowa) oraz uzyskać stosowne pełnomocnictwo od klienta. Następnie broker zbiera niezbędne informacje o kliencie, posiadanych przez niego polisach, ryzykach na jakie jest narażony oraz przygotowuje program ubezpieczenia najbardziej dopasowany do jego potrzeb. Po przygotowaniu programu ubezpieczeniowego negocjuje z TU najkorzystniejsze warunki ubezpieczenia, przedstawia rekomendacje oraz zawiera polisy w imieniu klienta z TU. Po zawarciu umów ubezpieczenia administruje nimi oraz prowadzi działania w celu prawidłowego wykonania zawartych umów.

  4. Wszystkie czynności wykonywane przez brokera w ramach usługi brokerskiej dotyczą zawierania umów ubezpieczenia. Rolą brokera jest wynegocjowanie z TU najkorzystniejszych warunków ubezpieczeń oraz zawarcie polis ubezpieczeniowych. Usługi świadczone przez brokera będą prowadzone aby zapewnić jak największej liczbie klientów ochronę ubezpieczeniową oraz zawarcie jak największej ilości polis ubezpieczeniowych.

  5. Wnioskodawca będzie pozyskiwał klientów dla brokera ubezpieczeniowego, co jest pierwszym etapem zawierania polis oraz usług ubezpieczeniowych. Do głównych zadań będzie prowadzenie działań w postaci proponowania klientom wnioskodawcy skorzystania z usług brokera, przedstawienie klientom zasad działalności brokerskiej, podpisywanie umów o świadczenie usług brokerskich na rzecz brokera z klientami, pozyskanie dla brokera ubezpieczeniowego stosownego pełnomocnictwa aby mógł klientów reprezentować przed TU oraz prowadzić negocjacje z TU w celu uzyskania polis ubezpieczeniowych. Zebranie informacji na temat posiadanych polis przez klienta. Wnioskodawca przeprowadzi cały proces opisany w pkt 3 odnośnie świadczenia usług brokerskich aż do momentu przygotowania programu ubezpieczeniowego przez brokera. Dodatkowo Wnioskodawca będzie przyjmował od klientów deklaracje przystąpienia do ubezpieczenia grupowego przygotowanego przez brokera.

  6. Celem Wnioskodawcy jest zrobienie wszystkiego (zgodnie z przepisami prawa) aby klienci zawarli jak najwięcej polis ubezpieczeniowych za pośrednictwem brokera gdyż to przełoży się na przychody Wnioskodawcy. Wnioskodawca nie będzie miał interesu ubezpieczeniowego w zakresie treści umów ubezpieczenia zawartych przez naszych klientów za pośrednictwem brokera.

  7. Działalność brokera ubezpieczeniowego jest działalnością wymagającą odpowiedniej licencji KNF, stąd niemożliwe jest wykonywanie działalności brokerskiej przez Wnioskodawcę na własną rzecz gdyż nie będzie on posiadać odpowiedniej licencji. Wszystkie czynności będą wykonywane na rzecz brokera z którym zostanie podpisana umowa o współpracy. Celem Wnioskodawcy będzie pozyskanie klientów dla brokera, podpisanie umowy w jego imieniu, odebranie stosownego pełnomocnictwa dla brokera oraz uzyskanie możliwie największej ilości informacji aby broker mógł wykonać czynności brokerskie i doprowadzić do zawarcia możliwie największej ilości umów.

  8. Wynagrodzenie Wnioskodawcy będzie obliczane jako procent od przychodów brokera z tytułu opłat pobieranych od klientów Wnioskodawcy za świadczone usługi brokerskie oraz jako % od kurtażu/prowizji uzyskanej przez brokera od Towarzystwa Ubezpieczeniowego (dalej TU) za zawarte polisy ubezpieczenia przez klientów Wnioskodawcy. Otrzymane wynagrodzenie będzie powiązane z ilością podpisanych umów.

Pytanie

Czy wynagrodzenie prowizyjne Wnioskodawcy za pośrednictwo w zawieraniu umów usług brokerskich oraz umów ubezpieczenia zawieranych przez brokera na rzecz klientów Wnioskodawcy będzie zwolnione z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zmianami).

 

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy otrzymywanie wynagrodzenia prowizyjnego za świadczone usługi pośrednictwa w zawieraniu umów obsługi brokerskiej oraz ubezpieczeń przez brokera na rzecz klientów Wnioskodawcy będzie korzystało ze zwolnienia w podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt. 37.

W ocenie Wnioskodawcy świadczone usługi pośrednictwa będą stanowić usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych. Spółka wskazuje, że: pozyskiwanie klientów jest podstawowym etapem pośrednictwa ubezpieczeniowego, występuje relacja pomiędzy ubezpieczonym - klientem a TU (broker ubezpieczeniowy jest pełnomocnikiem klienta, którego reprezentuje przez TU na podstawie pełnomocnictwa), przedstawienie zasad świadczenia usług brokerskich jest czynnością pośrednictwa ubezpieczeniowego, podpisanie umowy z klientem oraz pozyskanie pełnomocnictwa dla brokera również jest czynnością pośrednictwa ubezpieczeniowego, pozyskiwanie od klientów informacji o posiadanych w przeszłości oraz obecnie posiadanych polisach w celu wykonania usług brokera ubezpieczeniowego również jest czynnością pośrednictwa ubezpieczeniowego, umożliwienie klientom skorzystania z usług ubezpieczeniowych również jest pośrednictwem ubezpieczeniowym, usługi te będą proponowane wszystkim klientom podczas każdej rozmowy handlowej.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku usługi ubezpieczeniowe, usługi reasekuracyjne i usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, a także usługi świadczone przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego umów ubezpieczenia na cudzy rachunek, z wyłączeniem zbywania praw nabytych w związku z wykonywaniem umów ubezpieczenia i umów reasekuracji. Ustawa o VAT, oraz przepisy dyrektywy VAT 2006/112 nie zawierają definicji pośrednictwa, w tym ubezpieczenia. W wyroku z 13 grudnia 2001 r. w sprawie C-235/00 CSC Financial Services, zdaniem Trybunału pośrednikiem jest podmiot niebędący żadną ze stron umowy, ale świadczący usługę na rzecz strony w zamian za wynagrodzenie. W skład usługi może wchodzić zwłaszcza prowadzenie negocjacji. Celem pośrednictwa jest zaś uczynienie wszystkiego co niezbędne, by dwie strony zawarły umowę. W wyroku z 6 grudnia 2005 r. w sprawie C- 453/03 Volker Ludwig, Trybunał podkreślił, że nawet jeśli podatnik nie jest związany umownie z żadną ze stron umowy kredytowej, do zawarcia której się przyczynił, oraz nie kontaktuje się bezpośrednio z żadną z tych stron, to nie stanowi przeszkody dla tego, aby świadczył on usługę pośrednictwa (kredytowego) zwolnioną z VAT. Czynności zwolnione z opodatkowania definiuje się ze względu na charakter świadczonych usług, a nie osobę je świadczącą lub ich odbiorcę. Przepis ten nie odnosi się bowiem w ogóle do tych ostatnich podmiotów. Stwierdzenie to zachowuje również aktualność w odniesieniu do charakteru stosunku między pośrednikiem a stronami umowy, ponieważ przepisy nie zawierają żadnej wskazówki w tym zakresie. Jednakże pojęcie to zostało wypracowane w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości UE.

W wyroku z 13 grudnia 2001 r. w sprawie C-235/00 CSC Financial Services, zdaniem Trybunału pośrednikiem jest podmiot niebędący żadną ze stron umowy, ale świadczący usługę na rzecz strony w zamian za wynagrodzenie. W skład usługi może wchodzić zwłaszcza prowadzenie negocjacji. Celem pośrednictwa jest zaś uczynienie wszystkiego co niezbędne, by dwie strony zawarły umowę. W wyroku z 6 grudnia 2005 r. w sprawie C-453/03 Volker Ludwig, Trybunał podkreślił, że nawet jeśli podatnik nie jest związany umownie z żadną ze stron umowy kredytowej, do zawarcia której się przyczynił, oraz nie kontaktuje się bezpośrednio z żadną z tych stron, to nie stanowi przeszkody dla tego, aby świadczył on usługę pośrednictwa (kredytowego) zwolnioną z VAT. Czynności zwolnione z opodatkowania definiuje się ze względu na charakter świadczonych usług, a nie osobę je świadczącą lub ich odbiorcę. Przepis ten nie odnosi się bowiem w ogóle do tych ostatnich podmiotów. Stwierdzenie to zachowuje również aktualność w odniesieniu do charakteru stosunku między pośrednikiem a stronami umowy, ponieważ przepisy nie zawierają żadnej wskazówki w tym zakresie.

Wykładnia pojęcia pośrednictwa znalazła również odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych.

W wyroku NSA z 3 marca 2015 r., sygn. akt. I FSK 2135/13, skład orzekający wskazał, że zwolnienie z VAT z tytułu usług pośrednictwa finansowego nie dotyczy sytuacji, gdy „głównym elementem świadczonej usługi na rzecz instytucji finansowych (...) jest pozyskiwanie, gromadzenie, weryfikowanie i udostępnianie bazy danych kontaktowych (...)”. W ocenie składu orzekającego dana usługa nie ma charakteru pośrednictwa, lecz czynności materialno-technicznej, jeżeli pozyskane i zgromadzone dane są „jedynie przekazywane za opłatą instytucjom finansowym, bądź pośrednikom finansowym. To oni dopiero wykorzystując tak otrzymane informacje w postaci bazy danych, wykonując szereg określonych czynności, podejmują próbę doprowadzenia do sprzedaży określonego produktu finansowego. Przekazanie danych podmiotu wstępnie zainteresowanego produktem finansowym w opisanej sprawie nie jest równoznaczne z doprowadzeniem do zawarcia umowy na sprzedaż produktu”.

Powyższe czynności, w ocenie sądu, nie korzystają ze zwolnienia z VAT z uwagi na fakt, że nie zmierzają do uczynienia "wszystkiego co możliwe, aby doprowadzić do zawarcia umowy pomiędzy klientem, a instytucją finansową". Takie działania, w ocenie sądu, maja raczej charakter marketingowy.

Powyższe tezy znalazły również odzwierciedlenie we wcześniejszym wyroku NSA z 1 października 2013 r., sygn. akt. I FSK 1513/12. Jedną z podstawowych przesłanek uznania usług za pośrednictwo jest wykonanie czynności wykraczających poza zwykłe pozyskiwanie bazy klientów dla instytucji finansowych. Czynności pośrednictwa powinny "za wszelką cenę" dążyć do zawarcia umowy przez zainteresowanego Klienta. W tym kontekście, istotnym potwierdzeniem intencji stron (pośrednika i instytucji finansowej/ubezpieczeniowej) jest uzależnienie wynagrodzenia wyłącznie od ilości sprzedanych produktów. Tym samym, czynności pośrednika, które nie skutkują sprzedażą nie stanowią podstawy do wypłaty wynagrodzenia.

W wyroku WSA w Warszawie z 13 lipca 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 27/16, podkreślono: „Jeżeli bowiem skarżąca otrzymuje prowizję tylko od wartości umów ubezpieczenia turystycznego zawartych pomiędzy klientem (turystą) i Ubezpieczycielem bez udziału osób trzecich poza skarżącą, to należałoby uznać, że wyłącznie dzięki działaniom skarżącej umowa ubezpieczenia została zawarta. (...) Jeżeli bowiem efektem czynności podejmowanych przez Spółkę w ramach realizacji umowy zawartej z Ubezpieczycielem jest wyszukanie klientów i kontaktowanie ich z Ubezpieczycielem, dzięki czemu zawierane są usługi ubezpieczenia turystycznego wskazywane przez Spółkę, z tytułu których otrzymuje ona stosowną prowizję, to może oznaczać, że przedmiotowe czynności dotyczą kojarzenia klientów z Ubezpieczycielem”.

Podsumowując powyższe, można przyjąć, że zwolnienie usług ubezpieczeniowych nie ma charakteru podmiotowego. Usługi, które mają charakter ubezpieczeniowy, korzystają ze zwolnienia niezależnie od podmiotu, który je świadczy.

Zgodnie m.in. z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości zwolnienie usług ubezpieczeniowych z VAT nie jest ograniczone jedynie do czynności świadczonych przez podmioty uprawnione na podstawie prawa krajowego do wykonywania działalności ubezpieczeniowej. Zwolnienie od podatku VAT dotyczy zatem określonych czynności związanych z ubezpieczeniem, a nie tylko określonych prawem podmiotów. Definicje z ustawy o VAT są szersze od definicji z ustawy o dystrybucji ubezpieczeń, gdyż odnoszą się także do czynności świadczonych przez podmioty nieuprawnione do prowadzenia działalności ubezpieczeniowej czy pośrednictwa ubezpieczeniowego, zakres pojęcia "pośrednictwo w usługach ubezpieczeniowych” można znaleźć również w interpretacjach podatkowych Ministra Finansów.

Przykładowo zgodnie z interpretacją indywidualną wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 25 sierpnia 2014 r., sygn. ILPP1/443-432/14-4/MK, LEX nr 245828: „Działalność pośrednictwa ubezpieczeniowego dotyczy działalności wykonywanej przez pośrednika, który nie zajmuje miejsca jakiejkolwiek ze stron umowy, dotyczącej produktu ubezpieczeniowego. Powinna to być usługa wykonana na rzecz strony umowy oraz opłacona przez nią jako odrębna działalność pośrednictwa. Pośrednictwo ma na celu dokonanie wszelkich niezbędnych czynności faktycznych lub czynności prawnych związanych z zawieraniem lub wykonywaniem umów ubezpieczenia”.

W opinii Wnioskodawcy, zakres czynności, które będzie On wykonywał na rzecz brokera ubezpieczeniowego stanowią usługi pośrednictwa ubezpieczeniowego w rozumieniu przepisów ustawy o VAT i dyrektywy unijnej, pomimo tego, że stroną zlecającą te czynności nie jest strona umowy ubezpieczenia, ale inny pośrednik (broker ubezpieczeniowy).

Należy jednak wskazać, że czynności wykonywane przez Wnioskodawcę mają doprowadzić do kontaktu z brokerem i finalnie do zawarcia umowy ubezpieczenia. Wnioskodawca ma bowiem informować klientów o możliwości zawarcia umowy z brokerem, ma też określać potrzeby potencjalnego klienta i informować go o możliwości zawarcia umowy ubezpieczenia (dopasowanej do potrzeb tego klienta), ponadto ma zbierać wszelkie dane i dokumenty niezbędne do zawarcia umowy. Kolejną istotną kwestią jest to, że wynagrodzenie Wnioskodawcy uzależnione jest od zawarcia umowy ubezpieczenia przez potencjalnego klienta. Tak więc samo przekazanie danych klienta i jego potencjalnego zainteresowania danym ubezpieczeniem nie wpływa na wysokość wynagrodzenia Wnioskodawcy. Wobec tego w interesie Wnioskodawcy jest skuteczne doprowadzenie do zawarcia umowy za pośrednictwem brokera i będzie to główna motywacja i zadanie Wnioskodawcy.

Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że działalność opisana w zdarzeniu przyszłym znajduje się w zakresie usług pośrednictwa ubezpieczeniowego, a co za tym idzie Wnioskodawca uprawniony jest do stosowania stawki zwolnionej na mocy art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT.

 

Inne pozytywne interpretacje:

- Pismo z dnia 23 sierpnia 2021 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej 0112-KDIL1-2.4012.299.2021.2.ST;

- Pismo z dnia 1 marca 2022 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej 0114-KDIP4-3.4012.854.2021.2.RK;

- Pismo z dnia 24 listopada 2023 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej 0114-KDIP4-3.4012.430.2023.1.IG.

 

Ocena stanowiska

 

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku jest prawidłowe.

 

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT:

W myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy:

Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy:

 

Stosownie natomiast do art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;

3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Pod pojęciem usługi należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie).

Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy.

 

Każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:

- w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, nabywca jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,

- świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie).

Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci wynagrodzenia.

W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o  podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk sprzedającego.

Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę, należy uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć bezpośredni związek o  charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia.

Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.

 

Zatem za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być takie sytuacje, w których:

- istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne,

- wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,

- istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi,

- odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem,

- istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.

Zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewiduje dla niektórych czynności zwolnienie od podatku.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

Jak wynika z art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy:

 

W myśl art. 43 ust. 15 ustawy:

Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41, nie mają zastosowania do:

1)  czynności ściągania długów, w tym factoringu;

2) usług doradztwa;

3) usług w zakresie leasingu.

Powyższe zwolnienia uregulowane zostały w ustawie o podatku od towarów i usług wskutek odzwierciedlenia odpowiednich przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 135 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE:

Państwa członkowskie zwalniają transakcje ubezpieczeniowe i reasekuracyjne, wraz z usługami pokrewnymi świadczonymi przez brokerów ubezpieczeniowych i agentów ubezpieczeniowych.

Należy wskazać, że ww. zwolnienia mają charakter przedmiotowy, gdzie przede wszystkim istotną przesłanką do skorzystania ze zwolnienia jest rodzaj świadczonej usługi - cechy, które ją wyróżniają. Ustawodawca szczególny nacisk położył na stronę przedmiotową, nie dokonując zawężenia omawianych zwolnień wyłącznie do określonej grupy podmiotów. Zatem podkreślić należy, że wystarczającą przesłanką pozwalającą objąć zwolnieniem daną czynność jest wykazanie jej związku ze wskazanymi w ww. przepisach czynnościami, przy czym związek ten musi być wyraźny i nie odbiegać od świadczenia usług finansowych, wypaczając przez to istotę przewidzianego zwolnienia.

Powyższy pogląd potwierdza orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-2/95 pomiędzy Sparekassernes Datacenter (SDC) a Skatteministeriet (Dania), w którym Trybunał stwierdził, że: „zwolnienie dotyczące usług finansowych nie jest uzależnione od tego, czy usługa jest wykonywana przez instytucję, która wstępuje w prawny związek z końcowym odbiorcą. Fakt, że dana transakcja jest wykonywana przez osobę trzecią, ale z punktu widzenia końcowego odbiorcy wydaje się być usługą wykonywaną przez bank, nie wyklucza objęcia jej zwolnieniem”.

Należy podkreślić, że pojęcia używane do oznaczania zwolnień, o których mowa w art. 43 ustawy, winny być interpretowane w sposób ścisły, gdyż zwolnienia te stanowią odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą, podatek od towarów i usług pobierany jest od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika. Zwolnienia stanowią pojęcia autonomiczne prawa wspólnotowego, które mają na celu uniknięcie rozbieżności pomiędzy państwami członkowskimi w stosowaniu systemu VAT i które należy sytuować w ogólnym kontekście wspólnego systemu VAT.

Mając na uwadze wykładnię zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy oraz w art. 135 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE, konieczne jest zdefiniowanie pojęcia „usług pośrednictwa”. W związku z tym, że ani ustawa o podatku od towarów i usług, ani Dyrektywa 112 nie definiują tego pojęcia, w celu określenia, jakie czynności należy rozumieć pod pojęciem usług pośrednictwa, należy oprzeć się na wykładni językowej, wspieranej przy tym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN, wersja internetowa: http://sjp.pwn.pl), przez pośrednictwo należy rozumieć działalność osoby trzeciej mającą na celu porozumienie się między stronami lub załatwienie jakichś spraw dotyczących obu stron. Równorzędnie, przez pośrednictwo rozumie się kojarzenie kontrahentów w transakcjach handlowych, a więc załatwianie dla zarobku różnego rodzaju transakcji handlowych między dwiema stronami, uczestniczenie w zawieraniu takich transakcji. W tym zakresie stwierdzić należy, że wykonywane przez podmiot wszelkie czynności zmierzające do zawarcia między dwiema różnymi stronami transakcji handlowych można uznać za pośrednictwo. Z kolei z doktrynalnego punktu widzenia cechą charakterystyczną pośrednictwa odróżniającą ten stosunek od innych umów jest fakt, że bezpośrednią przyczyną zawarcia bezpośrednio lub pośrednio umowy są działania pośrednika. Innymi słowy przez umowę o pośrednictwo należałoby rozumieć taki stosunek prawny istniejący pomiędzy dwiema stronami, z których jedna (pośrednik) otrzymuje zlecenie od drugiej, aby doprowadzić do wymiany gospodarczej świadczeń z osobą trzecią, przy czym znalezienie kontrahenta ma stanowić bezpośredni i decydujący rezultat starań pośrednika. Bezpośrednim celem aktywności pośrednika jest wywołanie skutku prawnego, polegającego na wprowadzeniu zleceniodawcy (podmiotu zastępowanego) w stosunek umowny z osobą trzecią.

W celu rozstrzygnięcia, co w świetle przepisów prawa podatkowego należy rozumieć pod pojęciem „pośrednictwa” warto odnieść się do wyroku z 21 czerwca 2007 r. w sprawie C-453/05 Volker Ludwig przeciwko Finanzamt Luckenwalde, w którym TSUE stwierdził, że „(…) pośrednictwo stanowi działalność polegającą na pośredniczeniu, która może obejmować między innymi wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia takiej umowy, kontaktowanie się z drugą stroną i negocjowanie w imieniu i na rzecz klienta warunków świadczeń wzajemnych, przy czym celem takiej działalności jest uczynienie wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę, a sam pośrednik nie ma żadnego interesu w zakresie treści umowy. Zatem pojęcie pośrednictwa nie wymaga koniecznie, aby pośrednik działający jako subagent agenta głównego kontaktował się bezpośrednio z dwiema stronami umowy, aby negocjować wszystkie klauzule, jednakże pod warunkiem że jego działalność nie ogranicza się do zobowiązania do wykonania części czynności faktycznych związanych z umową”.

Natomiast w wyroku z 13 grudnia 2001 r. w sprawie C-235/00 Commissioners of Customs & Excise przeciwko CSC Financial Services Ltd. Trybunał orzekł, że pojęcie pośrednictwa obejmuje działalność wykonywaną przez osobę pośredniczącą, która nie jest stroną umowy dotyczącej produktu finansowego i której działalność różni się od typowych świadczeń umownych wykonywanych przez strony tych umów. W istocie pośrednictwo stanowi usługę świadczoną na rzecz strony umowy, za którą wypłaca ona wynagrodzenie jako za odrębną działalność pośrednictwa.

Działalność ta może obejmować m.in. wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia takiej umowy, kontaktowanie się z drugą stroną i negocjowanie w imieniu i na rzecz klienta warunków świadczeń wzajemnych. Celem takiej działalności jest uczynienie wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę, a sam pośrednik nie ma żadnego interesu w zakresie treści umowy. TSUE w orzeczeniu tym uznał, że znaczenie słowa „negocjacje”, w kontekście art. 13 część B lit. d pkt 5 VI Dyrektywy odnosi się „do działalności pośrednika, który nie przyjmuje roli którejkolwiek ze stron umowy dotyczącej produktu finansowego oraz którego działalność polega na czymś innym, niż świadczenie usług wchodzących w zakres umowy, typowo wykonywanych przez strony takich umów. Negocjacje stanowią usługę świadczoną na rzecz strony umowy oraz są wynagradzane przez nią, polegającą na jednoznacznie określonym akcie mediacji. Mogą one polegać m.in. na wskazywaniu odpowiednich możliwości zawarcia takiej umowy, nawiązywaniu kontaktu z drugą stroną lub negocjowaniu, w imieniu i na rzecz klienta, warunków płatności, jakich ma dokonać jedna ze stron. Celem negocjacji jest zatem wykonanie wszystkich czynności niezbędnych w celu zawarcia przez dwie strony umowy, przy jednoczesnym braku jakiegokolwiek własnego zaangażowania negocjatora określonego w warunkach umowy.

 

Zatem, zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, usługa pośrednictwa powinna stanowić:

   - usługę świadczoną na rzecz strony transakcji finansowej, za którą strona ta wypłaca wynagrodzenie;

   - z punktu widzenia nabywcy usługi finansowej usługi świadczone przez pośrednika powinny stanowić element usługi finansowej;

   - celem jest dążenie do zawarcia umowy (przy czym pośrednik nie ma żadnego interesu co do treści umowy);

   - usługa pośrednictwa nie może mieć charakteru wyłącznie wykonywania czynności faktycznych związanych z umową (nie może to być np. wyłącznie udostępnianie informacji stronom transakcji finansowej).

 

W konsekwencji, żeby uznać daną działalność za pośrednictwo konieczne jest, aby pośrednik wykonał przynajmniej niektóre z czynności:

- wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia umowy;

- uczynienie wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę;

- prowadzenie negocjacji polegających na jednoznacznie określonym akcie mediacji;

- nawiązywanie kontaktu z drugą stroną lub negocjowanie w imieniu i na rzecz klienta warunków płatności, jakich ma dokonać jedna ze stron.

Nie oznacza to, że pośrednik nie może wykonywać dodatkowych czynności, jednakże aby czynności te można było zaliczyć do czynności pośredniczących konieczne jest, aby wywoływały skutek lub miały na celu wywołanie skutku dla wszystkich stron transakcji, innymi słowy konieczne jest, aby skutek tych czynności znalazł odzwierciedlenie w zawartej umowie pomiędzy stronami.

Z opisu sprawy wynika, że planują Państwo współpracę z brokerem ubezpieczeniowym. Każdy z Państwa klientów podczas zawierania umowy pożyczki lub umowy o kartę będzie miał możliwość skorzystania z opcji dołączenia do grupowego ubezpieczenia. Będą Państwo pośredniczyć w zawieraniu umów na świadczenie usług brokerskich pomiędzy swoimi klientami a brokerem ubezpieczeniowym przyjmować deklaracje przystąpienie do grupowego ubezpieczenia przygotowanego oraz obsługiwanego przez brokera.

 

W umowie o współpracy zostaną ustalone obowiązki Spółki w zakresie świadczenia usług ubezpieczeniowych na rzecz brokera ubezpieczeniowego. Do zakresu obowiązków Wnioskodawcy należeć będą:

- pozyskiwanie nowych klientów dla brokera ubezpieczeniowego wśród klientów Spółki,

- podpisywanie umów na rzecz i w imieniu brokera ubezpieczeniowego spośród klientów Wnioskodawcy,

- pozyskiwanie pełnomocnictw dla brokera ubezpieczeniowego w celu wykonania usługi brokerskiej,

- zachęcania klientów Spółki do skorzystania z usług brokera ubezpieczeniowego,

- przekazywania klientom informacji o działalności brokera ubezpieczeniowego oraz świadczonych usługach brokerskich,

- pozyskiwania od klientów informacji o aktualnie posiadanych polisach ubezpieczeniowych,

- przyjmowanie od klientów deklaracji w celu przystąpienia klientów do grupowego ubezpieczenia przygotowanego oraz obsługiwanego przez brokera ubezpieczeniowego.

Usługa brokerska świadczona przez brokera obejmować będzie, oprócz obsługi grupowego ubezpieczenia na rzecz klientów Wnioskodawcy, usługi w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego, tj.: przeprowadzi identyfikację ryzyk i zagrożeń w zakresie ubezpieczeń dla klienta, przedstawi możliwości oraz propozycje programu ubezpieczeniowego w odniesieniu do indywidualnych potrzeb ubezpieczeniowych klienta, wystąpi na rynek ubezpieczeniowy z zapytaniem w celu pozyskania optymalnej ochrony ubezpieczeniowej dla klienta, przygotuje odpowiednie rekomendacje w zakresie ubezpieczeń dla klienta.

Usługa brokera ubezpieczeniowego polega na reprezentowaniu klienta przed TU w celu wynegocjowania dla niego najkorzystniejszej ochrony ubezpieczeniowej w najniższej cenie. Działalność brokera ubezpieczeniowego wymaga odpowiedniej licencji udzielanej przez KNF i jest działalnością regulowaną. Sama usługa brokerska składa się z kilku etapów. Broker przed wykonywaniem czynności brokerskich musi ustalić zakres swoich czynności z klientem (najlepiej w formie dokumentowej-umowa) oraz uzyskać stosowne pełnomocnictwo od klienta. Następnie broker zbiera niezbędne informacje o kliencie, posiadanych przez niego polisach, ryzykach na jakie jest narażony oraz przygotowuje program ubezpieczenia najbardziej dopasowany do jego potrzeb. Po przygotowaniu programu ubezpieczeniowego negocjuje z TU najkorzystniejsze warunki ubezpieczenia, przedstawia rekomendacje oraz zawiera polisy w imieniu klienta z TU. Po zawarciu umów ubezpieczenia administruje nimi oraz prowadzi działania w celu prawidłowego wykonania zawartych umów. Wszystkie czynności wykonywane przez brokera w ramach usługi brokerskiej dotyczą zawierania umów ubezpieczenia. Rolą brokera jest wynegocjowanie z TU najkorzystniejszych warunków ubezpieczeń oraz zawarcie polis ubezpieczeniowych. Usługi świadczone przez brokera będą prowadzone aby zapewnić jak największej liczbie klientów ochronę ubezpieczeniową oraz zawarcie jak największej ilości polis ubezpieczeniowych.

Państwo będą pozyskiwać klientów dla brokera ubezpieczeniowego, co jest pierwszym etapem zawierania polis oraz usług ubezpieczeniowych. Do głównych zadań będzie prowadzenie działań w postaci proponowania Państwa klientom skorzystania z usług brokera, przedstawienie klientom zasad działalności brokerskiej, podpisywanie umów o świadczenie usług brokerskich na rzecz brokera z klientami, pozyskanie dla brokera ubezpieczeniowego stosownego pełnomocnictwa aby mógł klientów reprezentować przed TU oraz prowadzić negocjacje z TU w celu uzyskania polis ubezpieczeniowych. Zebranie informacji na temat posiadanych polis przez klienta. Państwo przeprowadzą cały proces odnośnie świadczenia usług brokerskich aż do momentu przygotowania programu ubezpieczeniowego przez brokera. Dodatkowo będą Państwo przyjmować od klientów deklaracje przystąpienia do ubezpieczenia grupowego przygotowanego przez brokera.

Państwa celem jest zrobienie wszystkiego (zgodnie z przepisami prawa) aby klienci zawarli jak najwięcej polis ubezpieczeniowych za pośrednictwem brokera gdyż to przełoży się na Państwa przychody. Nie będą Państwo mieć interesu ubezpieczeniowego w zakresie treści umów ubezpieczenia zawartych przez naszych klientów za pośrednictwem brokera.

Wszystkie czynności będą wykonywane na rzecz brokera, z którym zostanie podpisana umowa o współpracy. Państwa celem będzie pozyskanie klientów dla brokera, podpisanie umowy w jego imieniu, odebranie stosownego pełnomocnictwa dla brokera oraz uzyskanie możliwie największej ilości informacji aby broker mógł wykonać czynności brokerskie i doprowadzić do zawarcia możliwie największej ilości umów.

Państwa wynagrodzenie będzie obliczane jako procent od przychodów brokera z tytułu opłat pobieranych od Państwa klientów za świadczone usługi brokerskie oraz jako % od kurtażu/prowizji uzyskanej przez brokera od Towarzystwa Ubezpieczeniowego (dalej TU) za zawarte polisy ubezpieczenia przez klientów Wnioskodawcy. Otrzymane wynagrodzenie będzie powiązane z ilością podpisanych umów.

W odniesieniu do Państwa wątpliwości stwierdzić należy, że niewątpliwie wskazane przez Państwa czynności mają na celu doprowadzenie do zawarcia umowy ubezpieczenia. Wskazane czynności nie ograniczają się jedynie do czynności administracyjnych czy technicznych, nie polegają też jedynie na przekazywaniu informacji stronom transakcji. Ponadto jak Państwo wskazali, przysługuje Państwu prowizja uzależniona od liczby potencjalnych klientów oraz od zawartych umów ubezpieczenia. Będą Państwo wykonywać szeregu czynności zmierzających do zawarcia umowy ubezpieczenia pomiędzy klientem a brokerem ubezpieczeniowym, wskazanych w orzecznictwie TSUE jako wymagane elementy pośrednictwa.

Biorąc zatem pod uwagę powołane przepisy prawa oraz orzecznictwo TSUE w kontekście przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że opisane przez Państwa czynności będą spełniały definicję usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych, które na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy będą korzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług.

Państwa stanowisko jest zatem prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dniu wydania interpretacji.

Wskazać należy, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku (pytania). Inne kwestie przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego, bądź we własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być - zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej - rozpatrzone.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym albo opisem zdarzenia przyszłego. Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

 

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

 

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

 

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

 

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.