Podatniczka prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą od 2011 roku, zajmującą się robotami budowlanymi i wynajmem lokali niemieszkalnych. Posiada lokale, w stosunku do których miała prawo do odliczenia VAT. W związku z trudnościami w branży budowlanej, planuje przesunąć te nieruchomości do majątku prywatnego, nadal je wynajmując,…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług w zakresie braku wykazania podatku VAT należnego z tytułu wycofania lokali z jednoosobowej działalności gospodarczej, braku obowiązku sporządzenia remanentu likwidacyjnego oraz braku utraty statusu czynnego podatnika VAT - jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
1 grudnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług.
Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą od 20.07.2011 r. polegającą na wykonywaniu robót budowlanych PKD 41.00.A i 40.00.B związanych ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych. Wnioskodawczyni posiada w firmie lokale niemieszkalne usługowe.
Część lokali usługowych została nabyta Aktem Notarialnym a część została wybudowana w ramach prowadzonej działalności. We wszystkich przypadkach Wnioskodawczyni przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego. Wszystkie te lokale są wynajmowane podmiotom gospodarczym prowadzącym działalność gospodarczą. W związku z brakiem frontu robót w branży budowlanej, Wnioskodawczyni zamierza w przyszłości przesunąć te nieruchomości do majątku prywatnego, sposób użytkowania nie ulegnie zmianie, (nie będą one wykorzystywane do celów osobistych). Następnie Wnioskodawczyni zamierza zlikwidować jednoosobową działalność gospodarczą a jednocześnie pozostać czynnym podatnikiem VAT, gdyż wystawia wszystkim podmiotom faktury z naliczonym 23% podatkiem VAT.
Pytanie
Czy zgodnie z przepisami prawa podatkowego przesunięcie lokali do majątku prywatnego i likwidacja działalności gospodarczej spowoduje utratę statusu czynnego podatnika VAT a co za tym idzie obowiązek wykazania VAT należnego z tytułu wycofania nieruchomości z działalności oraz złożenia VAT-Z i sporządzenia remanentu likwidacyjnego w rozumieniu przepisów ustawy VAT?
Pani stanowisko w sprawie
Przesunięcie lokali usługowych do majątku prywatnego w celu wynajmu opodatkowanego podatkiem od towarów i usług, nie spowoduje obowiązku wykazania VAT należnego, ponieważ nie nastąpi dostawa towaru na cele osobiste oraz nie będzie Pani zobowiązana do złożenia VAT- Z i remanentu likwidacyjnego przy zakończeniu działalności gospodarczej.
Po wykreśleniu z rejestru CEiDG nie utraci Pani statusu podatnika VAT, gdyż lokale użytkowe będą nadal w sposób ciągły wykorzystane do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Nie nastąpi zmiana przeznaczenia wycofanego z działalności składnika majątku. Dopiero jeśli nieruchomość zostałaby wykorzystana do celów osobistych nastąpi obowiązek wykazania podatku VAT należnego. Będzie Pani nadal zobowiązana do prowadzenia ewidencji, składania deklaracji i wysyłania plików jpk.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku w zakresie braku wykazania podatku VAT należnego z tytułu wycofania lokali z jednoosobowej działalności gospodarczej, braku obowiązku sporządzenia remanentu likwidacyjnego oraz braku utraty statusu czynnego podatnika VAT - jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
W świetle art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:
Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).
Z powyższych przepisów wynika, że w sytuacji, gdy przedmiotem dostawy są towary w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel, mamy do czynienia z dostawą tych towarów w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT jedynie wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie (za wynagrodzeniem). Jednocześnie ustawodawca zrównał niektóre dostawy towarów i świadczenia usług wykonywane nieodpłatne z odpłatną dostawą towarów i odpłatnym świadczeniem usług, a więc z czynnościami, które podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT.
Jak stanowi art. 7 ust. 2 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności:
1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,
2) wszelkie inne darowizny
- jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.
Z przytoczonego przepisu wynika zatem, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega generalnie każde nieodpłatne przekazanie towaru należącego do przedsiębiorstwa, z którym wiąże się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, o ile podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu tych towarów, ich imporcie lub wytworzeniu tych towarów lub ich części składowych. Z kolei zużycie towarów podlega opodatkowaniu tylko wówczas, gdy dokonywane jest na rzecz podmiotów i na cele wymienione w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy, pod warunkiem, że przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego.
Jeżeli natomiast podatnik nie miał prawa do odliczenia kwoty podatku naliczonego, to wszelkie przekazanie lub zużycie towarów bez wynagrodzenia (nieodpłatne przekazanie), pozostaje neutralne podatkowo (podatnik nie musi dokonać ich opodatkowania), bez względu na cel, na który zostały one przekazane (darowane).
Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 5 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podatnika.
Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Na podstawie art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):
Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.
Jak wynika z art. 659 § 2 ustawy Kodeks cywilny:
Czynsz może być oznaczony w pieniądzach lub w świadczeniach innego rodzaju.
Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Zatem oddanie w ramach umowy najmu osobie trzeciej środków trwałych skutkuje uzyskiwaniem korzyści majątkowej po stronie podmiotu dokonującego wynajmu.
Mając na uwadze powołane przepisy należy stwierdzić, że najem wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, jeżeli wykonywany jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych (zawierane umowy najmu mają zazwyczaj długotrwały charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe), bez względu na to, czy najem jest prowadzony w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zatem, najem stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pani działalność gospodarczą. Jest Pani czynnym podatnikiem podatku VAT. Lokale usługowe są wynajmowane podmiotom gospodarczym prowadzącym działalność gospodarczą. Zamierza Pani w przyszłości przesunąć te nieruchomości do majątku prywatnego, sposób użytkowania nie ulegnie zmianie, (nie będą one wykorzystywane do celów osobistych). Następnie zamierza Pani zlikwidować jednoosobową działalność gospodarczą a jednocześnie pozostać czynnym podatnikiem VAT.
Pani wątpliwości dotyczą kwestii, czy przesunięcie lokali do majątku prywatnego i likwidacja działalności gospodarczej spowoduje utratę statusu czynnego podatnika VAT a co za tym idzie obowiązek wykazania VAT należnego z tytułu wycofania nieruchomości z działalności oraz złożenia VAT-Z i sporządzenia remanentu likwidacyjnego w rozumieniu przepisów ustawy VAT?
Jak wynika z okoliczności sprawy lokale niemieszkalne, które zamierza Pani wycofać z majątku jednoosobowej działalności gospodarczej do majątku prywatnego, będą przez Panią dalej wynajmowane. W stosunku do tych lokali przysługiwało Pani prawo do odliczenia podatku VAT. Lokale te były wykorzystywane do działalności opodatkowanej (najem 23%).
Zatem, skoro objęte zakresem wniosku lokale po wycofaniu będą przez Panią wynajmowane, to będą one wykorzystywane do czynności opodatkowanych podatkiem VAT, tj. nadal będą wykorzystywane przez Panią w sposób ciągły dla celów zarobkowych do wykonywania czynności opodatkowanych.
Zatem, oddając nieruchomości w najem nie utraci Pani statusu czynnego podatnika podatku VAT w tym zakresie. Wynika to z faktu, że oddanie nieruchomości w najem prowadzone będzie w ramach działalności gospodarczej, rozumianej zgodnie z definicją zawartą w art. 15 ust. 2 ustawy. Będzie to zatem czynność podlegająca opodatkowaniu (najem za wynagrodzeniem w postaci czynszu), określona w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
W rezultacie – w odniesieniu do czynności wycofania lokali niemieszkalnych z Pani działalności gospodarczej, które po ich wycofaniu będzie Pani wynajmowała – nie będzie mieć zastosowania art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy, bowiem nie nastąpi tutaj dostawa towaru na Pani cele osobiste. Nieruchomości będą bowiem nadal wykorzystywane do czynności opodatkowanych, polegających na świadczeniu usług najmu. W związku z tym, czynność wycofania z majątku działalności gospodarczej do majątku prywatnego nieruchomości, które po wycofaniu będą przez Panią wynajmowane, nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W konsekwencji nie będzie Pani zobowiązana do wykazania VAT należnego z tytułu wycofania nieruchomości (lokali niemieszkalnych) z działalności.
Zgodnie z art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT:
Opodatkowaniu podatkiem podlegają towary własnej produkcji i towary, które po nabyciu nie były przedmiotem dostawy towarów, w przypadku zaprzestania przez podatnika, o którym mowa w art. 15, będącego osobą fizyczną albo przedsiębiorstwem w spadku wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, obowiązanego, na podstawie art. 96 ust. 6, do zgłoszenia zaprzestania działalności naczelnikowi urzędu skarbowego.
W myśl art. 14 ust. 2 ustawy:
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do podatników, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1.
Na mocy art. 14 ust. 4 ustawy:
Przepisy ust. 1 i 3 stosuje się do towarów, w stosunku do których przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
W świetle art. 14 ust. 5 ustawy:
W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 3, podatnicy są obowiązani sporządzić spis z natury towarów na dzień rozwiązania spółki, zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu albo wystąpienia przypadków, o których mowa w ust. 1 pkt 3, zwany dalej „spisem z natury”. Podatnicy są obowiązani złożyć informację o dokonanym spisie z natury, o ustalonej na jego podstawie wartości towarów i o kwocie podatku należnego, nie później niż w dniu złożenia deklaracji podatkowej składanej za okres obejmujący dzień rozwiązania spółki, zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu albo wystąpienia przypadków, o których mowa w ust. 1 pkt 3.
Zgodnie z art. 14 ust. 6 ustawy:
Obowiązek podatkowy w przypadku, o którym mowa w ust. 1, powstaje w dniu rozwiązania spółki, zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu albo wystąpienia przypadków, o których mowa w ust. 1 pkt 3.
W świetle powyższych regulacji prawnych, obowiązki wynikające z przepisu art. 14 ustawy ciążą na podatniku tegoż podatku, będącym osobą fizyczną zaprzestającym wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zgodnie z art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy, opodatkowaniu podatkiem podlegają towary własnej produkcji i towary, które po nabyciu nie były przedmiotem dostawy towarów, w przypadku zaprzestania przez podatnika, o którym mowa w art. 15, będącego osobą fizyczną wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, obowiązanego na podstawie art. 96 ust. 6, do zgłoszenia zaprzestania działalności naczelnikowi urzędu skarbowego.
Zgodnie z art. 96 ust. 6 ustawy o VAT:
Jeżeli podatnik zarejestrowany jako podatnik VAT zaprzestał wykonywania czynności podlegającej opodatkowaniu, jest on obowiązany zgłosić zaprzestanie działalności naczelnikowi urzędu skarbowego; zgłoszenie to stanowi dla naczelnika urzędu skarbowego podstawę do wykreślenia podatnika z rejestru jako podatnika VAT.
Natomiast z godnie z rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie wzorów dokumentów związanych z rejestracją w zakresie podatku od towarów i usług z dnia 9 marca 2020 r. (t. j. Dz.U. z 2023 r. poz. 55 ze zm.), formularz VAT-Z składają przedsiębiorcy, którzy zaprzestali wykonywania czynności podlegający opodatkowaniu. O takiej sytuacji należy poinformować naczelnika urzędu skarbowego.
W omawianej sprawie nie znajdą zatem zastosowania przepisy art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczące opodatkowania towarów w przypadku zaprzestania przez podatnika wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu - tzn. likwidacja jednoosobowej działalności gospodarczej - ponieważ jak wyjaśniono, dalsze oddanie w najem lokali - na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług - skutkować będzie wykonywaniem działalności gospodarczej, zdefiniowanej w art. 15 ust. 2 ustawy oraz dokonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Ponadto nie będzie ciążył na Pani obowiązek złożenia formularza VAT-Z.
Tym samym Pani stanowisko w zakresie braku wykazania podatku VAT należnego z tytułu wycofania lokali z jednoosobowej działalności gospodarczej, braku obowiązku sporządzenia remanentu likwidacyjnego oraz braku utraty statusu czynnego podatnika VAT - jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Przedmiotowa interpretacja rozstrzyga ściśle w zakresie zadanego we wniosku przez Panią pytania, tj. w zakresie braku wykazania podatku VAT należnego z tytułu wycofania lokali z jednoosobowej działalności gospodarczej, braku obowiązku sporządzenia remanentu likwidacyjnego oraz braku utraty statusu czynnego podatnika VAT.
Inne kwestie przedstawione we własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być - zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
Pełna weryfikacja przedstawionych we wniosku okoliczności możliwa jest jedynie w toku postępowania podatkowego lub kontrolnego, prowadzonego przez uprawnione do tego organy, będącego poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej. Postępowanie w sprawie dotyczącej wydania interpretacji indywidualnej jest postępowaniem szczególnym, mającym charakter uproszczony, odrębny od postępowania podatkowego, uregulowanego w dziale IV Ordynacji podatkowej. Wydając bowiem interpretację indywidualną Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przedstawia jedynie swój pogląd dotyczący wykładni treści analizowanych przepisów i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego (którego elementy przyjmuje, jako podstawę rozstrzygnięcia bez weryfikacji).
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo