Interpretacja 0111-KDIB3-2.4012.123.2026.1.KK

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

 

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 

14 lutego 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 14 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej.

 

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

 

(…) (dalej: „Wnioskodawca”) jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej, a także polskim rezydentem podatkowym. Nie jest czynnym podatnikiem VAT.

 

Wnioskodawca jest właścicielem położonych w (…):

- działek o numerach ewidencyjnych A oraz B (objętych księgą wieczystą nr (…)) - w całości,

- działki o numerze ewidencyjnym C (objętej księgą wieczystą o numerze (…)) - w udziale wynoszącym 2/3.

Prawo własności przedmiotowych nieruchomości gruntowych Wnioskodawca uzyskał na podstawie decyzji (…) z dnia (…) r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, a wcześniej były w jego władaniu jako użytkownika wieczystego począwszy od (…) r. Jako użytkownik wieczysty Wnioskodawca użytkował działki rolniczo.

Tym samym, opisane wyżej nabycie działek nie nastąpiło w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu VAT. W związku z nabyciem Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego.

Obecnie Wnioskodawca rozważa zbycie ww. działek, co najprawdopodobniej nastąpi w ramach jednej transakcji sprzedaży (taki jest zamiar Wnioskodawcy). Przy czym nie wyklucza zbycia każdej z działek A oraz B oddzielnie wraz z jednoczesnym zbyciem po 1/3 udziale w działce C (droga dojazdowa) odpowiednio na rzecz nabywcy działki A lub B.

Wnioskodawca nie ma bowiem pewności, że uda się znaleźć nabywcę na całość nieruchomości, chociażby z uwagi na jej wielkość, poniżej opisaną.

 

Wymienione wyżej działki zostały geodezyjnie wyodrębnione w (…) r. w wyniku zleconego przez Wnioskodawcę podziału działki o numerze ewidencyjnym D, którą wówczas podzielono na:

   - dz. E o powierzchni (…) ha,

   - dz. A o powierzchni (…) ha,

   - dz. B o powierzchni (…) ha,

   - dz. C o powierzchni (…) ha  pod wewnętrzną drogę dojazdową o minimalnej szerokości (…) metrów. Wydzielenie tej ostatniej w charakterze drogi dojazdowej wymuszały obowiązujące przepisy dotyczące podziałów geodezyjnych nieruchomości (art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami).

Działki te po dziś dzień są niezabudowane, brak posadowienia na nich budynków lub budowli, w tym brak sieci uzbrojenia terenu.

Dokonany podział geodezyjny na mniejsze parcele nie miał na celu uatrakcyjnienia działek jako towaru czy zwiększenia jego ceny łącznej, lecz stanowił jedynie przejaw racjonalnego zarządzania majątkiem – przede wszystkim w kontekście planowanego zamierzenia rodzinnego, o którym mowa niżej. Również samo wydzielenie drogi wewnętrznej nie było aktem woli biznesowej Wnioskodawcy, lecz niezbędnym wymogiem prawnym (przymus administracyjny) umożliwiającym jakiekolwiek rozporządzenie gruntem.

Ponieważ opisane działki położone są na terenie, dla którego brak było wówczas (i nadal brak) miejscowego planu zagospodarowania terenu, Wnioskodawca pozyskał w (…) r. dla działek E, F, G decyzje o warunki zabudowy, umożliwiające budowę na każdej z nich budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Następnie w (…) r. pozyskał pozwolenia na budowę domów jednorodzinnych na wymienionych działkach, a w (…) r. zgłosił w organie nadzoru budowlanego rozpoczęcie budowy tychże domów. Celem inwestycyjnym Wnioskodawcy było wybudowanie nowych, niewielkich i energooszczędnych domów dla siebie i małżonki, a także dla ich dorosłych już dzieci i ich rodzin. Budynki położone w (…) miały odpowiednio zaspokajać potrzeby życiowe Wnioskodawcy i jego rodziny na kolejne dekady życia. Wnioskodawca nigdy nie prowadził działalności deweloperskiej, ani nie planował budowy przedmiotowych domów w celach handlowych (pod sprzedaż) czy też innych zarobkowych (np. na najem lub inne usługi).

Opisane wyżej zamierzenie rodzinne nie doszło ostatecznie do skutku, przede wszystkim z przyczyn osobistych po stronie Wnioskodawcy, a także z powodu rozpadu małżeństwa jednego z dzieci Wnioskodawcy. Poza pierwotnym wytyczeniem geodezyjnym budynków nie przeprowadzono żadnych dalszych prac budowlanych. Nie dokonano żadnych przyłączeń mediów, ani nie wnioskowano o przyłączenie mediów. Wnioskodawca pozostawał bierny, odkładając w czasie wszelkie dalsze decyzje co do nieruchomości.

Przedmiotowe zgłoszenie rozpoczęcia robót miało charakter czysto formalny i służyło wyłącznie zachowaniu ważności pozwoleń na budowę w czasie, gdy Wnioskodawca wciąż żywił nadzieję na realizację planów rodzinnych. Po geodezyjnym wytyczeniu budynków nie podjęto żadnych prac fizycznych (brak wykopów, fundamentów, ogrodzenia placu budowy czy doprowadzenia mediów). Obecnie, po kilkunastu latach bierności, teren jest całkowicie zarośnięty, a ślady wytyczenia geodezyjnego nie istnieją, co potwierdza, że proces inwestycyjny nigdy realnie nie wyszedł poza fazę planistyczną.

Początkiem (…) r. Wnioskodawca sprzedał niezabudowaną dz. E w całości wraz z udziałem wynoszącym 1/3 części w dz. C. Sprzedaż nie była poprzedzona czynnym poszukiwaniem nabywcy (ani samodzielnie, ani poprzez profesjonalnego pośrednika), nie reklamowano działek, nie rozwieszano/nie umieszczano żadnych ogłoszeń. Nabywca zgłosił się sam, przekonując Wnioskodawcę do zbycia działki na jego rzecz. Z racji niedojścia do skutku wcześniej opisanych planów rodzinnych, Wnioskodawca zgodził się na ofertę nabywcy.

Co istotne, sprzedaż dz. E na rzecz osoby trzeciej poprzedzona była uzyskaniem przez Wnioskodawcę ostatecznej decyzji o uchyleniu pozwolenia na budowę na tej działce. Wnioskodawca w ramach transakcji sprzedaży nie oferował „gotowego projektu deweloperskiego”. Przedmiotowe działanie potwierdza wprost subiektywny cel inwestycji rodzinnej (budowa domów dla rodziny), pozwolenie na budowę nie miało służyć nabywcy, nie zostało mu przekazane w drodze cesji administracyjnej i nie stanowiło elementu uatrakcyjnienia towaru. Administracyjne uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę potwierdza, że wcześniejsze plany budowlane Wnioskodawcy miały charakter wyłącznie osobisty i zostały ostatecznie porzucone wraz z decyzją o sprzedaży części majątku prywatnego.

Również pozwolenia na budowę dla dwóch pozostałych działek (A i B) wygasły z mocy prawa, wskutek braku prowadzenia robót budowlanych. Zgodnie bowiem z art. 37 ustawy Prawo budowlane, decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż trzy lata. Wnioskodawca nie podejmował żadnych kroków faktycznych lub prawnych, by przedłużyć ważność pozwoleń na budowę.

W stosunku do działek, które Wnioskodawca aktualnie zamierza zbyć: A, B, C (udział 2/3) – nie podejmował on przez ostatnie (…) lat żadnych działań sprzedażowych, zarobkowych czy inwestycyjnych, nie wykorzystywał ich do prowadzenia działalności rolniczej lub gospodarczej, ani nie zawierał umów najmu, dzierżawy lub innych umów w celach zarobkowych.

Dopiero w (…) r. Wnioskodawca zaczął przymierzać się do zbycia tych nieruchomości, planując przeznaczyć zdobyte w ten sposób środki finansowe na zaspokojenie własnych potrzeb bytowych (uzupełnienie emerytury oraz kwestie zdrowotne). Nie zamierza przeznaczyć wynagrodzenia ze zbycia na jakiekolwiek działania o charakterze inwestycyjno-zarobkowym.

Mając w zamiarze sprzedaż omawianych nieruchomości, Wnioskodawca nie będzie podejmować ani zlecać profesjonalnych działań sprzedażowych, poprzestając na zwyczajowych formach ogłoszeń, jak również przekazując informację o zamiarze zbycia wśród rodziny i znajomych.

Sprzedaż nieruchomości, o których mowa we wniosku, nie ma charakteru zorganizowanego i ciągłego. Po sprzedaży przedmiotowych działek, Wnioskodawca nie będzie prowadził działalności związanej z obrotem nieruchomościami. Ostatniej sprzedaży własnej nieruchomości prywatnej Wnioskodawca dokonał (jak wyżej już wskazano) w (…) r., a więc przed (…). Wcześniejsze sprzedaże nieruchomości prywatnych przez Wnioskodawcę miały miejsce przed (…)– odpowiednio w (…) r. i (…) r. Działki te stanowiły uprzednio własność Wnioskodawcy od (…) r., podobnie jak działki objęte niniejszym wnioskiem.

 

Pytanie

 

Czy w świetle przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca dokonując zbycia działek nr A lub B wraz z udziałem w działce C, będzie działał w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, a w konsekwencji, czy transakcja ta będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem?

 

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, zbycie działek o numerach: A lub B wraz z udziałem w działce C nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W ocenie Wnioskodawcy, w ramach transakcji będzie on korzystać z przysługującego mu prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2024 r. o podatku od towarów i usług
(t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm., dalej: „ustawa o VAT”). Brak tego statusu pozbawia Wnioskodawcę cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie zbycia ww. działek, a dostawę tychże działek cech czynności podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust.1 pkt 1 tejże ustawy.

Uzasadnienie stanowiska:

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy o VAT:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy o VAT:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy o VAT:

Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Zgodnie z przedstawionymi wyżej przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT podlega jednak opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Dostawa towarów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług, jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.

W ocenie Wnioskodawcy, właściwym i prawidłowym jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują one sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. W ocenie Wnioskodawcy, taka właśnie sytuacja ma miejsce w sytuacji wskazanej w opisie zdarzenia przyszłego.

Podkreślić należy, iż dla uznania danego majątku za prywatny decydujące znaczenie ma sposób jego wykorzystania i charakter działań podejmowanych w odniesieniu do niego w całym okresie posiadania przez dany podmiot. W rezultacie, aby majątek uznać za prywatny musi być on w całym okresie posiadania wykorzystywany wyłącznie do celów prywatnych. Stanowisko takie potwierdził Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w orzeczeniu w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej wyłącznie do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. W konsekwencji, jeżeli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, wówczas czynność (czynności) ta (te) nie oznacza prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Nie jest zatem podatnikiem podatku od towarów i usług taka osoba fizyczna, która dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. W rezultacie, przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlowa i działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).

Problematyka rozstrzygnięcia, czy sprzedaż działek stanowi sprzedaż majątku osobistego, czy też jest sprzedażą realizowaną przez podatnika prowadzącego w tym zakresie działalność gospodarczą, była także przedmiotem orzeczenia TSUE z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych J. S. przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz E. K. i H. J.-K. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10). TSUE w sprawach C-180/10 i C-181/10 orzekł, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Analogiczne stanowisko TSUE zajął w odniesieniu do okoliczności, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość bowiem wskazanych powyższej elementów/działań może odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

TSUE - we wskazanym orzeczeniu - zaznaczył, iż inaczej jest w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L z dnia 11 grudnia 2006 r., Nr 347, str. 1, z późn. zm.). W rezultacie, za podatnika winna zostać uznana osoba, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Mowa zatem przykładowo o nabyciu terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Podkreślenia natomiast wymaga, iż na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie jedynie stwierdzenie faktu wystąpienia ich pojedynczo.

W przedmiocie zatem opodatkowania dostawy gruntów istotne znaczenie ma to, czy zbywca w celu dokonania ich sprzedaży, podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a zatem za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy - a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy o VAT- ponieważ jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.

Ponadto, wskazać należy, iż działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie stanowi natomiast działalności handlowej, a zatem i gospodarczej, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Przesądzenie zatem, iż dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, każdorazowo wymaga dokonania oceny odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

W przedstawionym stanie sprawy, wszelkie czynności podejmowane przez Wnioskodawcę w obszarze działek stanowiących majątek prywatny nie powodują, że można uznać Wnioskodawcę za osobę podejmującą aktywne działania w celu dokonania sprzedaży gruntów, angażującą środków podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców. Dlatego też planowane zbycie działek stanowić będzie działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania.

W tym miejscu należy wskazać chociażby na prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 6 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 234/16, w którym sąd stwierdził, że: "Uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla czterech działek powstałych w wyniku podziału działki siedliskowej, a także sprzedaż za pośrednictwem portali internetowych oraz biura nieruchomości nie stanowi o zawodowej działalności skarżącej. (...) Korzystanie z biura nieruchomości czy portali internetowych przy sprzedaży nieruchomości przemawia raczej za tym, że skarżąca nie zajmuje się profesjonalnym obrotem nieruchomościami. Trudno przy tym wyobrazić sobie w jaki inny sposób mogłaby znaleźć potencjalnych nabywców działek".

W niniejszej sprawie podkreślić należy czternastoletni okres bierności (od 2012 r. do 2026 r.) „bierności inwestycyjnej” Wnioskodawcy w obszarze działek planowanych obecnie do zbycia. Nie sposób w ogóle (również patrząc na poprzednie lata) postawić Wnioskodawcy zarzut „profesjonalnego przygotowania infrastruktury” do sprzedaży. Profesjonalny handlowiec nieruchomościami dąży do maksymalizacji rotacji kapitału. Zamrożenie gruntu z wydanymi pozwoleniami na budowę na półtorej dekady jest ekonomicznie nieracjonalne z punktu widzenia przedsiębiorcy, natomiast w pełni zrozumiałe w przypadku osoby prywatnej, która boryka się z problemami osobistymi, pozostaje zmuszona do rezygnacji z prywatnego zamiaru budowy dla siebie i rodziny, a także odkłada trudne decyzje o wyzbyciu się majątku. Patrząc przez pryzmat warunków zabudowy i pozwoleń na budowę, Wnioskodawca nigdy nie oferował i nie będzie oferować nabywcy/ nabywcom „gotowego projektu inwestycyjnego”, ani nie dokonał/nie dokona cesji uprawnień wynikających z pozwoleń na budowę, co jest powszechną praktyką profesjonalnych handlowców. Przeciwnie, poprzez uchylenie decyzji czy doprowadzenie do ich wygaszenia wskutek braku robót budowlanych, Wnioskodawca utrzymał stan gruntu niezabudowanego bez żadnych uprawnień inwestycyjnych dla kupującego, co potwierdza, że pozwolenia na budowę służyć miały wyłącznie zaspokojeniu prywatnych potrzeb mieszkaniowych rodziny i całkowicie utraciło rację bytu. Nabywca otrzyma sam grunt, pozbawiony przywilejów inwestycyjnych wypracowanych przez Wnioskodawcę. Takie działanie jest antytezą zachowania profesjonalnego handlowca. Wnioskodawca nie podjął żadnych działań fizycznie zwiększających wartość działek. Nie dokonał niwelacji terenu, nie wyciął zadrzewienia pod inwestycję, nie wybudował skrzynek prądowych ani nie doprowadził sieci przesyłowych wzdłuż drogi wewnętrznej. Samo wydzielenie drogi wewnętrznej było wymogiem prawnym, bez którego podział nieruchomości byłby niemożliwy. Działania te nie zmierzały zatem do uatrakcyjnienia nieruchomości dla nieznanego nabywcy, lecz były warunkiem koniecznym do jakiegokolwiek rozporządzenia majątkiem prywatnym.

Mając powyższe na uwadze, brak przesłanek pozwalających uznać, że dokonujący zbycia Wnioskodawca wystąpi w charakterze podatników w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzących o działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

 

Ocena stanowiska

 

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

 

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

Zgodnie z przedstawionymi wyżej przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej: Kodeks cywilny.

Zgodnie z art. 195 ww. ustawy - Kodeks cywilny:

Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności. Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną postacią prawną własności.

Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług również zbycie udziału w towarze (np. współwłasność nieruchomości), stanowi odpłatną dostawę towarów. Powyższe potwierdził NSA w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r. sygn. akt I FPS 2/11.

Jak wynika z art. 196 § 1 ustawy - Kodeks cywilny:

W myśl art. 198 ustawy - Kodeks cywilny:

Podkreślić więc należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego właściciela, a rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.

Na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie udziału w nieruchomości, dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:

W rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy:

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem, czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:

W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, że status podatnika podatku od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia czy podmiot dokonujący transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży działek nr A, B oraz udziału w działce nr C, istotne jest, czy w celu dokonania ich sprzedaży podjął Pan aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Skutkowałoby to koniecznością uznania Pana za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności gospodarczej.

Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt
C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku osobistego.

Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.

Z treści złożonego wniosku wynika, że prawo własności przedmiotowych nieruchomości gruntowych uzyskał Pan na podstawie decyzji (…) z dnia (…) r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, a wcześniej były w Pana władaniu jako użytkownika wieczystego począwszy od (…) r. Jako użytkownik wieczysty użytkował Pan działki rolniczo.

 

Wymienione wyżej działki zostały geodezyjnie wyodrębnione w (…) r. w wyniku zleconego przez Pana podziału działki o numerze ewidencyjnym D, którą wówczas podzielono na:

   - działkę nr E o powierzchni (…) ha,

   - działkę nr A o powierzchni (…) ha,

   - działkę nr B o powierzchni (…) ha,

   - działkę nr C o powierzchni (…) ha - pod wewnętrzną drogę dojazdową o minimalnej szerokości (…) metrów. Wydzielenie tej ostatniej w charakterze drogi dojazdowej wymuszały obowiązujące przepisy dotyczące podziałów geodezyjnych nieruchomości (art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami).

Działki te po dziś dzień są niezabudowane, brak posadowienia na nich budynków lub budowli, w tym brak sieci uzbrojenia terenu.

Opisane działki położone są na terenie, dla którego brak jest miejscowego planu zagospodarowania terenu. Dokonany podział geodezyjny na mniejsze parcele nie miał na celu uatrakcyjnienia działek jako towaru czy zwiększenia jego ceny łącznej, lecz stanowił jedynie przejaw racjonalnego zarządzania majątkiem – przede wszystkim w kontekście planowanego zamierzenia rodzinnego. Również samo wydzielenie drogi wewnętrznej nie było aktem Pana woli biznesowej, lecz niezbędnym wymogiem prawnym (przymus administracyjny) umożliwiającym jakiekolwiek rozporządzenie gruntem. W (…) r. pozyskał Pan dla działek nr E, A i B decyzje o warunki zabudowy, umożliwiające budowę na każdej z nich budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Następnie w (…) r. pozyskał Pan pozwolenia na budowę domów jednorodzinnych na wymienionych działkach, a w (…) r. zgłosił w organie nadzoru budowlanego rozpoczęcie budowy tychże domów. Pana celem inwestycyjnym było wybudowanie nowych, niewielkich i energooszczędnych domów dla siebie i małżonki, a także dla ich dorosłych już dzieci i ich rodzin. Budynki miały odpowiednio zaspokajać Pana potrzeby życiowe i Pana rodziny na kolejne dekady życia. Nie prowadził Pan nigdy działalności deweloperskiej, ani nie planował budowy przedmiotowych domów w celach handlowych (pod sprzedaż) czy też innych zarobkowych (np. na najem lub inne usługi). Opisane wyżej zamierzenie rodzinne nie doszło ostatecznie do skutku, przede wszystkim z Pana przyczyn osobistych, a także z powodu rozpadu małżeństwa jednego z Pana dzieci. Poza pierwotnym wytyczeniem geodezyjnym budynków nie przeprowadzono żadnych dalszych prac budowlanych. Nie dokonano żadnych przyłączeń mediów, ani nie wnioskowano o przyłączenie mediów. Po geodezyjnym wytyczeniu budynków nie podjęto żadnych prac fizycznych (brak wykopów, fundamentów, ogrodzenia placu budowy czy doprowadzenia mediów). Obecnie, po kilkunastu latach bierności, teren jest całkowicie zarośnięty, a ślady wytyczenia geodezyjnego nie istnieją, co Pana zdaniem potwierdza, że proces inwestycyjny nigdy realnie nie wyszedł poza fazę planistyczną.

Początkiem (…) r. sprzedał Pan niezabudowaną działkę nr E w całości wraz z udziałem wynoszącym 1/3 części w działce nr C. Sprzedaż nie była poprzedzona czynnym poszukiwaniem nabywcy (ani samodzielnie, ani poprzez profesjonalnego pośrednika), nie reklamowano działek, nie rozwieszano/nie umieszczano żadnych ogłoszeń. Nabywca zgłosił się sam, przekonując Pana do zbycia działki na jego rzecz. Z racji niedojścia do skutku wcześniej opisanych planów rodzinnych, zgodził się Pan na ofertę nabywcy.

Sprzedaż działki nr E na rzecz osoby trzeciej poprzedzona była uzyskaniem przez Pana ostatecznej decyzji o uchyleniu pozwolenia na budowę na tej działce. W ramach transakcji sprzedaży nie oferował Pan „gotowego projektu deweloperskiego”. Przedmiotowe działanie, Pana zdaniem, potwierdza wprost subiektywny cel inwestycji rodzinnej (budowa domów dla rodziny), pozwolenie na budowę nie miało służyć nabywcy, nie zostało mu przekazane w drodze cesji administracyjnej i nie stanowiło elementu uatrakcyjnienia towaru. Administracyjne uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę potwierdza, że wcześniejsze plany budowlane miały charakter wyłącznie osobisty i zostały ostatecznie porzucone wraz z decyzją o sprzedaży części majątku prywatnego.

Również pozwolenia na budowę dla dwóch pozostałych działek (A i B) wygasły z mocy prawa, wskutek braku prowadzenia robót budowlanych. Nie podejmował Pan żadnych kroków faktycznych lub prawnych, by przedłużyć ważność pozwoleń na budowę.

W stosunku do działek, które aktualnie zamierza Pan sprzedać: A, B, C (udział 2/3) – nie podejmował Pan przez ostatnie (…) lat żadnych działań sprzedażowych, zarobkowych czy inwestycyjnych, nie wykorzystywał ich do prowadzenia działalności rolniczej lub gospodarczej, ani nie zawierał umów najmu, dzierżawy lub innych umów w celach zarobkowych.

Dopiero w (…) r. zaczął Pan przymierzać się do zbycia tych nieruchomości, planując przeznaczyć zdobyte w ten sposób środki finansowe na zaspokojenie własnych potrzeb bytowych (uzupełnienie emerytury oraz kwestie zdrowotne). Nie zamierza Pan przeznaczyć wynagrodzenia ze zbycia na jakiekolwiek działania o charakterze inwestycyjno-zarobkowym.

Mając w zamiarze sprzedaż omawianych nieruchomości, nie będzie Pan podejmował ani zlecał profesjonalnych działań sprzedażowych, poprzestając na zwyczajowych formach ogłoszeń, jak również przekazując informację o zamiarze zbycia wśród rodziny i znajomych. Po sprzedaży przedmiotowych działek, nie będzie Pan prowadził działalności związanej z obrotem nieruchomościami.

Pana wątpliwości dotyczą ustalenia czy dokonując zbycia działek nr A lub B wraz z udziałem w działce C będzie Pan działał w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy, a w konsekwencji, czy transakcja ta będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem.

Dokonując rozstrzygnięcia kwestii będącej przedmiotem Pana zapytania, należy wskazać, że w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.

W niniejszej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać, że dokonując dostawy działek nr A lub B wraz z udziałem w działce nr C wystąpi Pan w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Jak wcześniej wyjaśniono, aby uznać określoną sprzedaż za podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT nie wystarcza stwierdzić jedynie dostawę towarów, lecz wymagane jest określenie podmiotu dokonującego dostawy za występującego w związku ze sprzedażą jako podatnika podatku od towarów i usług. W niniejszej sprawie takich przesłanek brak. Z przedstawionego opisu sprawy nie wynika bowiem taka Pana aktywność, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Nie podjął Pan ciągu działań, które wskazywałyby na aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami.

W związku z powyższymi okolicznościami stwierdzić należy, że w odniesieniu do planowanej sprzedaży działek nr A lub B wraz z udziałem w działce nr C nie wystąpił ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że sprzedaż udziałów w przedmiotowej działce wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Nie podjął Pan takich aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Całokształt powyższych okoliczności wskazuje, że Pana aktywność w pełni mieści się w granicach zarządu majątkiem prywatnym, a stanowisko to pozostaje w zgodzie z przywołanym wyrokiem TSUE C-180/10, C-181/10.

Dokonując sprzedaży działek nr A lub B wraz z udziałem w działce nr C, będzie Pan korzystał z przysługującego Panu prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawia Pana cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie sprzedaży działek nr A lub B wraz z udziałem w działce nr C, a dostawę - cech czynności podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

W związku z tym, dokonując sprzedaży działek nr A lub B wraz z udziałem w działce nr C będzie Pan korzystał z przysługującego Panu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której nie mają zastosowania przepisy ustawy o podatku od towarów i usług.

W konsekwencji, sprzedaż działek nr A lub B wraz z udziałem w działce nr C nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Tym samym Pana stanowisko jest prawidłowe.

Niniejsze rozstrzygnięcie jest spójne z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych (por. wyroki NSA z 6.11.2024 r. sygn. akt I FSK 1014/21, z 24.10.2024 r. sygn. akt I FSK 265/21, z 11.10.2024 r. sygn. akt I FSK 364/21, z 21.10.2024 r. sygn. akt I FSK 347/21, z 23.07.2024 r. sygn. akt I FSK 1677/20, z 10.09.2024 r. sygn. akt I FSK 1675/20).

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku tj. nie zmienią się okoliczności planowanej transakcji.

W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

 

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

 

   - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

 

   - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

 

   - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

 

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

 

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

 

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.