Interpretacja 0111-KDIB3-2.4012.250.2026.2.MN

Interpretacja indywidualna

- stanowisko prawidłowe

 

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 

25 marca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 24 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 4 maja 2026 r. (wpływ 7 maja 2026 r.).

 

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

(...) 2010 roku nabył Pan 2 działki rolne w Gminie (…), w celu osiedlenia się całą rodziną w niedalekiej przyszłości, po zmianie planu zagospodarowania. Mimo, że obecnie mieszka Pan na (…), ze (…) jest Pan związany rodzinnie i jest to miejsce, które odwiedzał Pan od wczesnego dzieciństwa, co zdecydowało o planach osiedlenia się na stałe w tym miejscu.

Niezwłocznie po zakupie działek złożył Pan wniosek o zmianę przeznaczenia nabytych działek w planie zagospodarowania przestrzennego i przeznaczenie działek w planie zagospodarowania pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. W 2013 roku na dwie zakupione działki zostało uchwalone studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.

Plan został zmieniony uchwałą Rady Miasta i Gminy (…) w dniu (...) 2019 roku. Uchwała została zmieniona po raz kolejny (...) 2020 roku.

Ze względu na bardzo długi okres oczekiwania na zmianę planu zagospodarowania przestrzennego (prawie 10 lat) oraz zmianę sytuacji życiowej, w tym zawarcie związku małżeńskiego w 2018 roku w województwie (…), zrezygnował Pan z planów osiedlenia się w zakupionej lokalizacji i w 2021 roku podjął Pan decyzję o sprzedaży części działek. W związku z tym na początku 2021 roku wnioskował Pan o podział geodezyjny nieruchomości, który został zatwierdzony decyzją z dnia (...) 2021 roku. Nieruchomość została podzielona na 32 działki budowlane. Zostało również wyodrębnionych 7 działek drogowych w celu umożliwienia dojazdu do wszystkich działek.

Podjął Pan decyzję o sprzedaży części działek o numerach: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13 oraz 14.

Na obecną chwilę nie zostały doprowadzone żadne media do nieruchomości. Sprzedaż działek w stanie pierwotnym (przed podziałem) byłaby dla Pana nieopłacalna ekonomicznie i mogłaby spowodować uzyskanie niższej ceny niż ta, którą zapłacił Pan przy nabyciu.

Nie prowadził Pan i nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami lub usług budowlanych (wznoszenia budynków) i zakupione działki nigdy z działalnością nie były związane. Prowadzona przez Pana działalność jest związana ze świadczeniem usług w zakresie usług doradztwa IT.

W odpowiedzi na wezwanie, odpowiedział Pan na zadane przez Organ pytania w następujący sposób:

Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług od początku prowadzenia działalności gospodarczej, tj. od 19 maja 2025 roku. Został on zarejestrowany z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na doradztwie w zakresie informatyki.

Do tej pory działki nie były w żaden sposób wykorzystywane. Przed zakupem działek Wnioskodawca planował osiedlić się na niepodzielonych działkach. Jednak po 10 latach jego plany uległy zmianie i teraz po podziale chce je sprzedać.

a) Wnioskodawca nie korzystał i nie będzie z nich korzystać dla celów osobistych,

b) nie korzystał i nie będzie z nich korzystać dla celów prowadzenia działalności gospodarczej.

Wnioskodawca nie był ani nie jest rolnikiem ryczałtowym.

Z wymienionych działek nigdy nie była prowadzona sprzedaż płodów rolnych.

W czasie złożenia wniosku o zmianę przeznaczenia, były to dwie duże działki. Wnioskodawca zamierzał tam się osiedlić ze względu na strony rodzinne matki oraz budowę domu w sąsiedztwie przez jego rodziców.

Wnioskodawca na chwilę obecną nie jest w stanie określić przybliżonej daty sprzedaży oraz liczby nabywców.

Wskazane działki nie były, nie są i nie będą udostępniane innym osobom na podstawie umów cywilnoprawnych.

Wnioskodawca nie zamierza zawierać umów przedwstępnych, a jedynie umowy sprzedaży przenoszące własność.

Wnioskodawca udzielił pełnomocnictwa pośrednikowi nieruchomości wyłącznie w zakresie zamieszczenia ogłoszenia na portalach internetowych i mediach społecznościowych.

Wnioskodawca zamierza przeznaczyć środki ze sprzedaży działek na zakup lub wybudowanie domu mieszkalnego na terytorium województwa (...), gdzie aktualnie mieszka tj. na własne cele mieszkaniowe.

W związku z nabyciem wskazanych działek Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego.

Każda ze wskazanych działek w momencie sprzedaży będzie stanowiła teren niezabudowany żadnym budynkiem ani budowlą w rozumieniu ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

Na wskazanych działkach nie znajduje się żaden budynek ani budowla w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane.

Każda ze wskazanych działek objęta jest planem zagospodarowania przestrzennego. Przeznaczenie dla każdej z nich jest takie samo, tj. zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna.

Oprócz działek wskazanych we wniosku Wnioskodawca posiada lokal mieszkalny, w którym aktualnie zamieszkuje (nabyty w celu zamieszkania). Nie planuje on sprzedaży tego lokalu.

Wnioskodawca wcześniej nie sprzedawał żadnych nieruchomości.

Wnioskodawca nie zamierza nabywać innych nieruchomości w celu ich sprzedaży.

Na pytanie: „Czy w stosunku do ww. działek, będących przedmiotem planowanej sprzedaży, od momentu nabycia nieruchomości podjął Pan lub do dnia planowanej dostawy/sprzedaży zamierza Pan podjąć (poza podziałem i wytyczeniem drogi wewnętrznej) działania wymagające zaangażowania własnych środków finansowych, mające na celu podniesienie wartości ww. działek poprzez np. budowę ogrodzenia, budowę kanalizacji sanitarnej, sieci energetycznej, sieci wodociągowej lub jakiekolwiek inne działania - jeśli tak to kiedy, jakie i w jakim celu?”

Odpowiedział Pan: „Wnioskodawca w stosunku do wskazanych działek nie podejmował działań wymagających zaangażowania własnych środków finansowych, mających na celu podniesienie wartości tych działek. Nie zamierza też takich działań podejmować.”

Na pytanie: „Czy nabycie przez Pana (...) 2010 r. dwóch działek rolnych, z których zostało wydzielonych 14 działek mających być przedmiotem sprzedaży (działki nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13 oraz 14) było czynnością opodatkowaną podatkiem VAT, udokumentowaną fakturą z wykazaną kwotą podatku VAT?”

Odpowiedział Pan: „Czynność ta nie była opodatkowana podatkiem VAT.”

 

Pytanie

Czy sprzedaż opisanych wyżej działek będzie objęta opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług?

 

Pana stanowisko w sprawie

Kluczowym zagadnieniem, decydującym o opodatkowaniu czynności jest rozstrzygnięcie, czy dla danej transakcji jestem podatnikiem podatku od towarów i usług. Pojęcie podatnika zostało zapisane w art. 15 ustawy z 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (dalej: ustawa VAT).

Zgodnie z 15 ust. 1 ustawy VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Przez działalność gospodarczą należy rozumieć wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy VAT).

Jako, że opisywane przez Pana działki nie zostały nabyte w celu dalszej odsprzedaży oraz nigdy nie były związane z działalnością gospodarczą uznać należy, że planowane czynności (sprzedaż) działek nie stanowi dla Pana działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy VAT, skutkiem czego sprzedaż tych działek nie będzie podlegać VAT. Wszelkie czynności związane z działaniami miały, Pana zdaniem, charakter odpowiadający czynnościom dokonywanym w ramach zarządu majątkiem prywatnym, niezwiązanym z działalnością gospodarczą.

Potwierdzeniem słuszności prezentowanego poglądu może być wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2025 r., sygnatura: I FSK 881/22. W tezie wyroku czytamy: Grunty rolne o powierzchni 4 ha, z których powstały działki objęte wnioskiem, zostały nabyte przez skarżącego w 2008 r. Chociaż skarżący nie wykluczał, że grunty zostaną w przyszłości sprzedane, przez wiele lat nie podejmował aktywnych działań w celu realizacji tej sprzedaży. Dopiero w 2014 r. rozpoczął stopniowy podział gruntów na mniejsze działki, z czym wiązała się konieczność uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wydzielenia drogi. Pierwsza sprzedaż miała miejsce cztery lata później, w 2018 r. Od 2018 r. do połowy 2020 r. sprzedanych zostało 14 działek. Dokonując sprzedaży działek skarżący nie podejmował działań marketingowych wykraczających poza zwykłą formę ogłoszenia - ograniczył się do zamieszczania ogłoszeń na portalu internetowym. Skarżący nie podejmował też działań mających na celu uatrakcyjnienie działek, np. poprzez ich uzbrojenie. Opisane wyżej działania nie mają charakteru profesjonalnego i mieszczą się w ramach zwykłych czynności podejmowanych przy sprzedaży gruntów.

Podobny, jak wyżej pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 września 2025 r., sygnatura: I FSK 1851/22. Sąd stwierdził: Nie może budzić żadnych wątpliwości, że w ramach zarządu majątkiem prywatnym osoby fizyczne dokonują zakupu i sprzedaży nieruchomości, w których zaspokajają potrzeby mieszkaniowe, czy też w związku ze zmianą planów życiowych dokonują zbycia gruntów nabytych z uprzednim zamiarem wybudowania domu mieszkalnego. Są to czynności podejmowane w ramach normalnego zarządu majątkiem prywatnym, właściwe dla osoby należycie dbającej o własne interesy.

Również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2025 r., sygnatura: I FSK 1610/22 potwierdza słuszność przyjętej tezy: Jedyną aktywnością przedsprzedażową, jaką skarżący podjął, był podział geodezyjny działek z tej części nieruchomości, dla której prawnie wyznaczono przeznaczenie pod zabudowę letniskową. W związku z tym skarżący poniósł koszty usług geodezyjnych. Jest to działanie stosunkowo proste i nie wymaga profesjonalnej wiedzy, umiejętności, ani znacznych nakładów finansowych. Mieści się w ramach zwykłego gospodarowania mieniem prywatnym.

Można zacytować też tezę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 kwietnia 2025 r., sygnatura: I SA/Ol 119/25: Nie sposób wymagać, aby osoba fizyczna w ramach zarządu majątkiem własnym podejmowała wyłącznie czynności zmierzające do zachowania prawa własności tych nieruchomości, jak również nie podejmowała czynności, które umożliwiałyby zbycie nieruchomości po cenie korzystnej. Działań z zachowaniem - normalnych w takich przypadkach - reguł gospodarności nie należy utożsamiać z działalnością gospodarczą.

Powołane wyżej orzeczenia są jedynie małym fragmentem linii orzeczniczej, w której konsekwentnie sądy administracyjne, w sprawach identycznych lub podobnych w opisie stanu faktycznego do Pana, przyznają rację osobom dokonującym sprzedaży działek bez obciążania ich podatkiem VAT.

Reasumując: stwierdzić należy, że na tle stanu faktycznego i w oparciu o szeroką i ugruntowaną linię orzecznictwa sądów administracyjnych, planowana przez Pana sprzedaż działek nie będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług.

 

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

 

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

 Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”:

Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:

Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:

Zgodnie z przedstawionymi wyżej przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Zatem, kiedy osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Jednocześnie wykorzystywanie składników majątku, tj. takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania, które polega na czerpaniu dochodów ze składnika majątku, wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. Należy stwierdzić, że każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług.

W konsekwencji, wykorzystywanie majątku należącego do danej osoby stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ustawy.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych.

„Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

W niniejszej sprawie należy również odwołać się do orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10), z którego wynika, że dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

Z ww. orzeczenia wynika również, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Inaczej jest natomiast - wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

Wskazać należy, że przyjęcie, iż dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną, np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia pojedynczych z nich.

Uznanie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Z opisu sprawy wynika, że (...) 2010 roku nabył Pan 2 działki rolne w celu osiedlenia się całą rodziną w niedalekiej przyszłości, po zmianie planu zagospodarowania. Niezwłocznie po zakupie działek złożył Pan wniosek o zmianę przeznaczenia nabytych działek w planie zagospodarowania przestrzennego i przeznaczenie działek w planie zagospodarowania pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. W czasie złożenia wniosku o zmianę przeznaczenia, były to dwie duże działki. Zamierzał Pan się tam osiedlić ze względu na strony rodzinne matki oraz budowę domu w sąsiedztwie przez Pana rodziców. Plan został zmieniony uchwałą Rady Miasta i Gminy (…) w dniu (...) 2019 roku. Uchwała została zmieniona po raz kolejny (...) 2020 roku. Ze względu na bardzo długi okres oczekiwania na zmianę planu zagospodarowania przestrzennego (prawie 10 lat) oraz zmianę sytuacji życiowej, w tym zawarcie związku małżeńskiego w 2018 roku w województwie (…), zrezygnował Pan z planów osiedlenia się w zakupionej lokalizacji i w 2021 roku podjął decyzję o sprzedaży części działek. Zamierza Pan przeznaczyć środki ze sprzedaży działek na zakup lub wybudowanie domu mieszkalnego na terytorium województwa (…), gdzie aktualnie mieszka tj. na własne cele mieszkaniowe. W związku z tym na początku 2021 roku wnioskował Pan o podział geodezyjny nieruchomości, który został zatwierdzony decyzją z dnia (...) 2021 roku. Nieruchomość została podzielona na 32 działki budowlane. Zostało również wyodrębnionych 7 działek drogowych w celu umożliwienia dojazdu do wszystkich działek.

Podjął Pan decyzję o sprzedaży części działek o numerach: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13 oraz 14. Na obecną chwilę nie zostały doprowadzone żadne media do nieruchomości.

Nie prowadził Pan i nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami lub usług budowlanych (wznoszenia budynków) i zakupione działki nigdy z działalnością nie były związane. Prowadzona przez Pana działalność jest związana ze świadczeniem usług w zakresie usług doradztwa IT.

Przy tak przedstawionych okolicznościach sprawy, Pana wątpliwości dotyczą ustalenia, czy sprzedaż opisanych wyżej działek będzie objęta opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług.

Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów dostawa towarów (w tym nieruchomości gruntowej) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo.

Dla uznania czynności za wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość jej wykonywania, lecz zamiar z jakim została zrealizowana i okoliczności w jakich ją wykonano. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie należy przeanalizować całokształt działań jakie podjął Pan w odniesieniu do planowanej sprzedaży działek nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13 oraz 14.

Analiza sprawy w kontekście powołanych przepisów oraz wyroków TSUE z 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10 prowadzi do wniosku, że sprzedaż przysługujących Panu działek nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13 oraz 14 nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż brak jest przesłanek, aby w związku z tymi transakcjami uznać Pana za podatnika tego podatku.

Pomimo, że grunt spełnia definicję towaru, o którym mowa w art. 2 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług, to nie można uznać, że przy dokonywaniu sprzedaży ww. działek będzie Pan działał w charakterze handlowca, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy.

Z okoliczności sprawy nie wynika bowiem taka Pana aktywność, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Nie podjął Pan ciągu działań, które wskazywałyby na aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami takich jak uzbrojenie terenu, nie prowadził i nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Poza podziałem i wytyczeniem drogi wewnętrznej, działki nie były przedmiotem jakichkolwiek inwestycji. Nie podejmował Pan w stosunku do tych działek działań wymagających zaangażowania własnych środków finansowych, mających na celu podniesienie wartości tych działek poprzez np. budowę ogrodzenia, budowę kanalizacji sanitarnej, sieci energetycznej, sieci wodociągowej lub jakiekolwiek inne działania. Przedmiotowe działki nie były, nie są i nie będą udostępniane innym osobom na podstawie umów cywilnoprawnych. Nie był ani nie jest Pan rolnikiem ryczałtowym. Udzielił Pan pełnomocnictwa pośrednikowi nieruchomości wyłącznie w zakresie zamieszczenia ogłoszenia na portalach internetowych i mediach społecznościowych. Oprócz tego, jedynymi czynnościami wykonanymi w stosunku do ww. działek, jak Pan wskazał, był podział działek oraz niezwłocznie po ich zakupie w 2010 r. złożenie wniosku o zmianę przeznaczenia działek w planie zagospodarowania przestrzennego.  

Wszystko to oznacza, że przeznaczone do sprzedaży działki nie były/nie są dla Pana źródłem uzyskiwania korzyści majątkowych i że nie zaangażował Pan środków podobnych do tych, jakie wykorzystują podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem nieruchomościami, o których mowa we wskazanym orzeczeniu w sprawach C-180/10 i C-181/10, tj.  nie wykazał Pan aktywności w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalnej do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem.

W tym miejscu należy wskazać na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 6 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 234/16, w którym sąd stwierdził, że: „Uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla czterech działek powstałych w wyniku podziału działki siedliskowej, a także sprzedaż za pośrednictwem portali internetowych oraz biura nieruchomości nie stanowi o zawodowej działalności skarżącej. (…) Korzystanie z biura nieruchomości czy portali internetowych przy sprzedaży nieruchomości przemawia raczej za tym, że skarżąca nie zajmuje się profesjonalnym obrotem nieruchomościami. Trudno przy tym wyobrazić sobie w jaki inny sposób mogłaby znaleźć potencjalnych nabywców działek”.

Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 września 2020 r., sygn. akt I FSK 1476/17 wskazał, że: „W sytuacji zaś, gdy działka otrzymana przez Skarżącą nie była objęta planem zagospodarowania przestrzennego, nie wykracza poza zarząd majątkiem prywatnym uzyskanie warunków zabudowy i tym samym uzyskanie wskazówek co do możliwego przeznaczenia tej działki. Przeznaczenie działki, określające możliwy sposób jej wykorzystania, wpływa na wartość działki a uzyskanie informacji o tym przeznaczeniu, istotnej z punktu widzenia ceny sprzedaży, jest uzasadnione przy każdej transakcji sprzedaży i nie może być uznane za charakterystyczne tylko dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Analogicznie należy ocenić zamieszczanie oferty w lokalnej telewizji i wywieszanie ogłoszeń, skoro jest to działanie umożliwiające zapoznanie się z ofertą większej grupie potencjalnych nabywców. Brak jest nie tylko prawnych ale i racjonalnych podstaw, aby przyjąć, że sprzedaż dokonywana w ramach zarządu majątkiem prywatnym nie może wiązać się z działaniami zmierzającymi do uzyskania przez sprzedającego korzystnej ceny poprzez ustalenie wartości działki oraz udostępnienie informacji o sprzedaży szerokiemu kręgowi podmiotów”.

W przedmiotowej sprawie zatem, planowana przez Pana sprzedaż działek o nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13 oraz 14 nie będzie stanowiła działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż brak jest przesłanek świadczących o takiej Pana aktywności w przedmiocie zbycia ww. działek, która to aktywność byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego - stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności). Dokonując sprzedaży skorzysta Pan z przysługującego Panu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania.

W konsekwencji, brak jest tu przesłanek pozwalających uznać, że dokonujący ww. sprzedaży wystąpi Pan w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy.

Tym samym planowana sprzedaż przez Pana działek o nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13 oraz 14 nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy.

W konsekwencji Pana stanowisko jest prawidłowe.

 

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zakres przedmiotowy wniosku wyznacza przedstawione przez Pana pytanie. Tym samym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Pana wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem, nie mogą być - zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej - rozpatrzone.

Zauważam, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

 

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

   - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA)).

 

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.