Interpretacja 0111-KDIB3-2.4012.923.2025.1.ASZ

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego dotyczącego ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 listopada 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 20 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Spółka działająca pod firmą X Sp. z o. o. (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest polskim rezydentem podatkowym, podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w Polsce od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania. Wnioskodawca jest także czynnym podatnikiem VAT.

Działalność Spółki obejmuje głównie wykonywanie czynności opodatkowanych. Wyjątkowo mogą zdarzyć się sytuacje, w których Spółka będzie świadczyć czynności zwolnione od podatku, niemniej jednak nie są to sytuacje cykliczne oraz typowe dla codziennej, biznesowej działalności Spółki oraz mają charakter incydentalny (w świetle art. 90 ust. 10 pkt 1 w zw. z art. 90 ust. 1 ustawy o VAT tzw. „proporcja sprzedaży” Spółki jest równa 100%).

Wnioskodawca jest spółką kapitałową należącą do międzynarodowej grupy kapitałowej (dalej: „Grupa Kapitałowa”) świadczącej usługi w obszarze IT (marketingu internetowego). W ramach swojej działalności Grupa Kapitałowa wypracowała szereg rozwiązań w postaci algorytmów i programów służących do rozwoju strategii marketingowych w Internecie. Generalnie rzecz ujmując, Grupa Kapitałowa prowadzi działalność gospodarczą m.in. w zakresie świadczenia na rzecz klientów usług retargetingu cyfrowego w oparciu o tzw. real-time bidding technology w cyfrowych sieciach reklamowych. Co więcej, Grupa Kapitałowa oferuje swoje usługi polegające na wykorzystaniu innowacyjnych technologii pozwalających na precyzyjne dobieranie odbiorców reklam w celu zwiększenia ilości sprzedaży produktów. Ponadto, w skład Grupy Kapitałowej wchodzą spółki, skupiające się na tworzeniu i udostępnianiu oprogramowania dla firm w obszarze social media marketingu i obsługi klienta, a także wsparciu działalności dotyczącej content marketingu, influencer marketingu oraz brandingu.

Spółka zajmuje się pośrednictwem w sprzedaży miejsc reklamowych (przeznaczonych na cele brandingowe) w Internecie na rynek polski oraz zagraniczny i zorientowana jest na klientów z sektora (...). W ramach świadczenia swoich usług, Spółka prowadzi kampanie reklamowe mających na celu zwiększenie siły marki swojego klienta (dalej: „Kampanie”). Kampanie mogą być prowadzone zarówno w Polsce jak i poza jej granicami. Ponadto Kampanie są realizowane zawsze na rzecz podmiotów prowadzących działalność gospodarczą zarówno krajowych jak i zagranicznych (w szczególności spółek prawa handlowego) (dalej: „Kontrahenci”).

W bieżącej działalności Wnioskodawcy może wystąpić sytuacja, w której Spółka będzie realizować Kampanię na rzecz Kontrahenta, której celem będzie wzmocnienie marki związanej z napojami alkoholowymi. W takim przypadku Wnioskodawca może pośrednio pełnić rolę podmiotu świadczącego reklamę napojów alkoholowych w rozumieniu art. 2¹ ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, tj. Dz. U z 2023 r. poz. 2151 (dalej: „ustawa o Przeciwdziałaniu Alkoholizmowi”). W konsekwencji Spółka mogłaby w tej sytuacji potencjalnie być zobowiązana do wniesienia opłaty w wysokości 10% podstawy opodatkowania podatkiem VAT wynikającej z tej usługi (dalej: „Opłata”), zgodnie z art. 13² ust. 1 ustawy o Przeciwdziałaniu Alkoholizmowi.

Pytania

1. Czy Spółka będzie zobowiązana do uiszczenia Opłaty w związku z prowadzeniem Kampanii realizowanej wyłącznie poza terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, w przypadku, gdy Kontrahent zamawiający Kampanię będzie podmiotem posiadającym rezydencję podatkową poza terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (tj. nieposiadającym na terytorium Polski siedziby ani zakładu w rozumieniu prawa podatkowego)?

2. Czy Spółka będzie zobowiązana do uiszczenia Opłaty w związku z prowadzeniem Kampanii realizowanej wyłącznie poza terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, w przypadku, gdy Kontrahent zamawiający Kampanię będzie podmiotem posiadającym swoją rezydencję podatkową na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (tj. posiadającym siedzibę lub zakład na terytorium Polski)?

Państwa stanowisko w sprawie

1. Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka nie będzie zobowiązana do uiszczenia Opłaty w związku z prowadzeniem Kampanii realizowanej wyłącznie poza granicami Rzeczpospolitej Polskiej, w przypadku, gdy Kontrahent zamawiający Kampanię będzie podmiotem posiadającym rezydencję podatkową poza terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (tj. nieposiadającym na terytorium Polski siedziby ani zakładu w rozumieniu prawa podatkowego).

2. Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka nie będzie zobowiązana do uiszczenia Opłaty w związku z prowadzeniem Kampanii realizowanej wyłącznie poza granicami Rzeczpospolitej Polskiej, w przypadku, gdy Kontrahent zamawiający Kampanię będzie podmiotem posiadający swoją rezydencję podatkową na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (tj. posiadającym siedzibę lub zarząd na terytorium Polski).

Uzasadnienie do pytania nr 1.

W art. 2¹ ust. 1 pkt 3 ustawy o Przeciwdziałaniu Alkoholizmowi przedstawiona została przez ustawodawcę definicja „reklamy napojów alkoholowych”, zgodnie z którą reklama napojów alkoholowych oznacza publiczne rozpowszechnianie znaków towarowych napojów alkoholowych lub symboli graficznych z nimi związanych, a także nazw i symboli graficznych przedsiębiorców produkujących napoje alkoholowe, nieróżniących się od nazw i symboli graficznych napojów alkoholowych, służące popularyzowaniu znaków towarowych napojów alkoholowych.

Z kolei art. 132 ust. 1 ustawy o Przeciwdziałaniu Alkoholizmowi wskazuję, że podmioty świadczące usługę będącą reklamą napojów alkoholowych wnoszą opłatę w wysokości 10% podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług wynikającej z tej usługi. O ile przepisy ustawy o Przeciwdziałaniu Alkoholizmowi odnoszą się do tego czym jest reklama, o tyle nie precyzują kwestii eksterytorialnego prezentowania reklamy napojów alkoholowych. Należy podkreślić, że przepisy prawa krajowego - w tym ustawy o Przeciwdziałaniu Alkoholizmowi - co do zasady mają zastosowanie wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a ponadto nie istnieje żaden inny przepis szczególny, który rozciągałby obowiązek wnoszenia Opłaty za reklamowanie napojów alkoholowych poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W tym kontekście kluczowe znaczenie ma sposób ustalenie zakresu pojęcia „publicznego rozpowszechniania”. Zgodnie z ogólnymi zasadami wykładni prawa należy interpretować je w powiązaniu z terytorium, na którym obowiązuje dane ustawodawstwo. Skoro ustawa o Przeciwdziałaniu Alkoholizmowi obowiązuje wyłącznie w Polsce, to „publiczne rozpowszechnianie” jako przesłanka powstania obowiązku Opłaty, powinno dotyczyć wyłącznie takiego rozpowszechniania, które ma miejsce na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub którego skutki są skierowane do odbiorców znajdujących się na tym terytorium.

Zdaniem Wnioskodawcy nie sposób jest przyjąć, aby ustawodawca, posługując się pojęciem „publicznego” charakteru przekazu reklamowego, odnosił je do dowolnej, globalnej publiczności, skoro przepisy ustawy o Przeciwdziałaniu Alkoholizmowi nie przewidują eksterytorialnego działania regulacji ani nie nakładają obowiązków związanych z reklamą kierowaną wyłącznie do odbiorców zagranicznych. Powszechnie przyjmuje się, że normy prawa publicznego (w tym regulacje dotyczące ograniczeń reklamy związanej z alkoholem) należy interpretować ściśle, a ich stosowanie ograniczone jest do sytuacji, w których ustawodawca wyraźnie przewidział ich obowiązywanie. W konsekwencji „publiczne rozpowszechnianie” w rozumieniu ustawy o Przeciwdziałaniu Alkoholizmowi musi odnosić się do odbiorców w Polsce.

W zdarzeniu przyszłym opisanym przez Wnioskodawcę może wystąpić sytuacja, w której Kontrahentem będzie podmiot zainteresowanym zamówieniem Kampanii związanej z reklamowaniem napojów alkoholowych wyłącznie poza granicami Rzeczpospolitej Polskiej. W takiej sytuacji w ocenie Wnioskodawcy ustawa o Przeciwdziałaniu Alkoholizmowi nie powinna mieć zastosowania, ponieważ, jak zostało wskazane powyżej, niniejsza ustawa o Przeciwdziałaniu Alkoholizmowi nie zawiera przepisów wskazujących, że obowiązek uiszczenia Opłaty dotyczyłby Kampanii prowadzonych w całości poza terytorium Polski. Ustawodawca wiąże powstanie obowiązku Opłaty z samym faktem publicznego rozpowszechniania reklamy napojów alkoholowych, a nie z miejscem siedziby podmiotu świadczącego niniejszą usługę.

Skoro zatem przesłanką powstania obowiązku uiszczenia Opłaty jest publiczne rozpowszechnianie reklamy napojów alkoholowych, to obowiązek ten może powstać wyłącznie w sytuacji, w której reklama jest publicznie dostępna na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Jeżeli natomiast reklama będzie udostępniana wyłącznie poza terytorium kraju i nie będzie w żaden sposób docierać do odbiorców w Polsce (nie będzie do nich adresowana), to nie sposób przyjąć, aby spełniona została przesłanka „publicznego rozpowszechniania” w rozumieniu ustawy o Przeciwdziałaniu Alkoholizmowi.

Dlatego też, skoro reklama zgodnie z przedmiotowym wnioskiem nie będzie w żaden sposób rozpowszechniana przez Wnioskodawcę na terytorium Polski, a jej odbiorcami będą wyłącznie podmioty zagraniczne (mające siedzibę, miejsce zamieszkania lub przebywające poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej), brak jest w ocenie Wnioskodawcy podstawy prawnej do objęcia takiego działania reżimem polskich przepisów. Bez znaczenia pozostaje to, że Spółka jest polskim rezydentem podatkowym, bowiem ustawodawca nie wiąże obowiązku wnoszenia Opłaty z rezydencją podatkową usługodawcy czy też usługobiorcy takiej usługi, lecz z charakterem świadczenia i jego rozpowszechnianiem. Wobec braku regulacji w powyższym zakresie w przepisach, w świetle przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 Dz.U. z 1997 r. poz. 78 nr 483, (dalej: „Konstytucja”) oraz art. 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 1997 r, tj. Dz. U. z 2025 r., poz. 111 - Ordynacja podatkowa (dalej: „Ordynacja Podatkowa”) - nie można poprzez wykładnię rozszerzającą kreować obowiązku Opłaty w przedstawionym zdarzeniu przyszłym.

Na poparcie tego stanowiska można wskazać, że przepisy Ustawy o Przeciwdziałaniu Alkoholizmowi nie przewidują wyraźnie obowiązku Opłaty od reklamy napojów alkoholowych, która jest kierowana i rozpowszechniana wyłącznie poza terytorium Polski - brak jest w orzecznictwie wyraźnego stwierdzenia, że obowiązek ten rozciąga się na reklamę całkowicie realizowaną poza granicami Polski.

Nadto, zgodnie z art. 84 Konstytucji „Każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie”. Oznacza to, że wszelkie obciążenia finansowe lub inne świadczenia na rzecz państwa mogą być nakładane wyłącznie na mocy aktu prawnego o randze ustawowej, a nie rozporządzenia czy aktu niższego rzędu. W realiach niniejszej sprawy nie sposób przyjąć, że ustawodawca nałożył ciężar publicznoprawny w postaci Opłaty na określony podmiot, niezależnie od zakresu jego faktycznego działania, lecz obowiązek ten może powstać wyłącznie w związku z określonym działaniem podlegającym regulacji, a więc wyłącznie wówczas, gdy dana czynność (tu reklama napojów alkoholowych) w ogóle mieści się w zakresie przedmiotowym ustawy o Przeciwdziałaniu Alkoholizmowi i jest objęta jej terytorialnym zakresem obowiązywania. Innymi słowy ciężar świadczenia publicznego w postaci Opłaty zgodnie z ustawą o Przeciwdziałaniu Alkoholizmowi został nałożony nie na podmiot, a na podjęte przez niego działanie, które swoim zakresem obejmuje wyłącznie terytorium Polski.

Należy także wskazać, że w przypadku braku odpowiednich regulacji ustawowych w zakresie podatków i danin o charakterze publicznoprawnym jakim niewątpliwie jest Opłata zastosowanie powinny mieć przepis art. 2a Ordynacji podatkowej, zgodnie z którego treścią, niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika, tzw. zasada in dubio pro tributario. Oznacza to, że przepisy podatkowe, jako dotyczące danin publicznoprawnych, należy poddawać wykładni ścisłej. W szczególności zakazana jest wykładnia rozszerzająca (na niekorzyść podatnika), w tym stosowanie analogii. Przedmiotowa zasada jest też osadzona art. 84 Konstytucji. Oznacza to zakaz interpretacji ekstensywnej obowiązku uiszczania Opłaty w związku z usługą reklamy napojów alkoholowych.

Na poparcie stanowiska przedstawionego powyżej przez Wnioskodawcę warto przytoczyć wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2025 r., sygn. III FSK 37/24, w którym sąd potwierdził przesłanki, których spełnienie skutkuje obowiązkiem wniesienia opłaty z tytułu reklamy napojów alkoholowych. Orzeczenie to podkreśla, że kluczowe znaczenie dla powstania obowiązku ma świadczenie usługi reklamowej na terytorium Polski oraz osiągnięcie przychodu z takiej usługi, co w świetle analizowanego zdarzenia przyszłego przemawia za brakiem podstaw do naliczenia opłaty w przypadku kampanii prowadzonej wyłącznie poza granicami Polski.

Na marginesie, niezależnie od argumentów podniesionych wyżej, należy wskazać, że w sytuacji, gdy usługa reklamowa świadczona jest na rzecz podmiotu zagranicznego i nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce, powstaje istotna trudność w ustaleniu faktycznej podstawy opodatkowania, o której mowa w art. 13² ustawy o Przeciwdziałaniu Alkoholizmowi. Przepis dotyczący wysokości opłaty referuje do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Tymczasem, w opisanej sytuacji transakcja nie podlega opodatkowaniu takim podatkiem w Polsce. Zatem brak jest podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług, co uniemożliwia ustalenie wysokości Opłaty.

Skoro zatem transakcja, jako realizowana poza terytorium kraju nie generuje podstawy opodatkowania w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług na gruncie prawa polskiego, to tym samym brak jest możliwości ustalenia wysokości Opłaty, co dodatkowo potwierdza, że nie znajdzie ona zastosowania w okolicznościach przedstawionych przez Wnioskodawcę.

Reasumując, w ocenie Wnioskodawcy, w przypadku, gdy Kampania polegająca na reklamowaniu napojów alkoholowych będzie w całości kierowana i rozpowszechniana poza terytorium Polski, to na gruncie obecnych przepisów polskiego prawa brak jest podstawy ustawowej, aby Spółka miała obowiązek wnieść Opłatę wynikającą z przepisów o Przeciwdziałaniu Alkoholizmowi. Ciężar poniesienia Opłaty wiąże się ze świadczeniem usługi będącej reklamą i jej publicznym rozpowszechnianiem, które w analizowanym zdarzeniu przyszłym zachodzi wyłącznie poza terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.

Uzasadnienie do pytania nr 2.

Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka nie będzie zobowiązana do wniesienia Opłaty, również w przypadku, gdy Kampania będzie realizowana wyłącznie poza granicami Rzeczpospolitej Polskiej, w przypadku, gdy Kontrahent zamawiający Kampanię będzie podmiotem posiadający swoją rezydencję podatkową na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (tj. posiadającym siedzibę lub zarząd na terytorium Polski).

W świetle treści przepisu art. 13² ust. 1 w zw. z art. 21 ust 1 pkt 3 ustawy o Przeciwdziałaniu Alkoholizmowi, kluczowym elementem powstania obowiązku Opłaty jest świadczenie usługi polegającej na reklamie napojów alkoholowych, której skutkiem jest publiczne rozpowszechnianie treści reklamowych. Decydujące znaczenie ma więc, jak zostało to wskazane w pytaniu nr 1, terytorialny zasięg tej reklamy, a nie status czy siedziba podmiotu zamawiającego taką usługę.

Z brzmienia ustawy o Przeciwdziałaniu Alkoholizmowi nie wynika, by obowiązek opłaty był uzależniony od miejsca siedziby Kontrahenta, a jedynie od tego, czy reklama jest publicznie dostępna na terytorium Polski. Skoro Kampania nie będzie w żaden sposób dostępna, emitowana ani kierowana do odbiorców w Polsce, to brak jest jakiegokolwiek związku terytorialnego, który mógłby uzasadniać stosowanie przepisów ustawy o Przeciwdziałaniu Alkoholizmowi.

Należy zauważyć, że obowiązek wniesienia Opłaty nie wynika z relacji umownej między usługodawcą a zleceniodawcą, lecz z faktu realnego publicznego rozpowszechniania przekazu reklamowego (w niniejszym przypadku Kampanii). W konsekwencji sam fakt, że Kontrahent jest podmiotem zarejestrowanym w Polsce, nie kreuje obowiązku wniesienia Opłaty, jeśli reklama nie jest prezentowana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej Oznacza to równocześnie, że kluczowe argumenty dot. zakresu „geograficznego” regulacji dotyczących Opłaty podniesione w uzasadnieniu do pytania nr 1 pozostają aktualne również w zakresie świadczenia usług reklamowych na rzecz polskiego podmiotu, które jednak są wykonywane poza terytorium Polski.

Podsumowując, obowiązek wniesienia Opłaty jest uzależniony od publicznego charakteru rozpowszechniania reklamy napojów alkoholowych w Polsce, a w analizowanym zdarzeniu przyszłym takie rozpowszechnianie nie ma miejsca. Takie rozumienie przepisów jest zgodne zarówno z zasadą terytorialności prawa, jak i z zasadą pewności prawa wyrażoną w art. 2 Konstytucji.

Wobec braku jednoznacznego przepisu nakładającego obowiązek wniesienia Opłaty w przypadku, gdy reklama jest kierowana i rozpowszechniana wyłącznie poza Polską, nie można stwierdzić, że Opłata jest należna. W interpretacji tej wspiera także dotychczasowe orzecznictwo NSA, które kładzie nacisk na związek obowiązku z faktycznym świadczeniem usługi reklamowej i osiąganiem przychodu na terytorium Polski.

Jak również wspomniany już wcześniej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 maja 2025 r., sygn. III FSK 37/24, z którego to uzasadnienia można wyciągnąć wniosek, iż kluczowa jest faktyczna dostępność reklamy dla odbiorców na terytorium Polski - sama umowa z polskim podmiotem nie powoduje powstania obowiązku.

Dlatego też, nawet w sytuacji, gdy Kontrahentem zamawiającym Kampanię będzie podmiot mający rezydencję podatkową (siedzibę) w Rzeczpospolitej Polskiej, Spółka nie będzie zobowiązana do wniesienia Opłaty, jeśli Kampania dotycząca napojów alkoholowych będzie w całości realizowana i rozpowszechniana wyłącznie poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 13² ust. 1 i ust. 1a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2151 ze zm.):

Podmioty świadczące usługę będącą reklamą napojów alkoholowych wnoszą opłatę w wysokości 10% podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług wynikającej z tej usługi.

Organami właściwymi w sprawie opłaty, o której mowa w ust. 1, są organy podatkowe właściwe w sprawach podatku od towarów i usług w zakresie usługi, o której mowa w ust. 1.

Jak wynika z art. 13² ust. 2 ww. ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi:

Podmioty, o których mowa w ust. 1, sporządzają zbiorczą deklarację miesięczną według wzoru określonego na podstawie ust. 4 i składają ją w terminie do 20. dnia miesiąca następującego bezpośrednio po miesiącu, w którym upłynął termin na wystawienie faktury, zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług, na wynagrodzenie lub jego część.

Stosownie do treści art. art. 13² ust. 3 cyt. ustawy:

Deklaracje, o których mowa w ust. 2, składa się do urzędu skarbowego, przy pomocy którego wykonuje swoje zadania naczelnik urzędu skarbowego właściwy na podstawie ust. 1a dla podmiotu, o którym mowa w ust. 1.

Treść art. 21 ww. ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi stanowi słowniczek pojęć, którymi posługuje się ustawodawca. W przedmiotowym słowniczku pojęć ustawodawca dokonuje tzw. legalnej wykładni definicji pojęć istotnych, ważnych dla danej regulacji ustawowej. W analizowanym przepisie szczególne znaczenie ma zwrot zawarty na samym początku art. 21: „użyte w ustawie określenia oznaczają”, z czego pośrednio wynika, iż ich definicje zostały sporządzone przede wszystkim dla potrzeb cyt. ustawy jako względnie samodzielnej regulacji ustawowej i przenoszenie ich znaczenia na grunt innych ustaw nie może odbywać się w sposób automatyczny. W tym przedmiocie należy stosować podejście systemowe, uwzględniające specyfikę merytoryczną i ewentualny zakres odesłań tych innych ustaw szczególnych do aktów.

Definicję pojęcia reklamy napojów alkoholowych zawiera art. 2¹ pkt 3 cyt. ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Reklama napojów alkoholowych - publiczne rozpowszechnianie znaków towarowych napojów alkoholowych lub symboli graficznych z nimi związanych, a także nazw i symboli graficznych przedsiębiorców produkujących napoje alkoholowe, nieróżniących się od nazw i symboli graficznych napojów alkoholowych, służące popularyzowaniu znaków towarowych napojów alkoholowych; za reklamę nie uważa się informacji używanych do celów handlowych pomiędzy przedsiębiorcami zajmującymi się produkcją, obrotem hurtowym i handlem napojami alkoholowymi.

Z literalnej wykładni art. 132 ust. 1 cyt. ustawy wynika, że obowiązek uiszczania opłat dotyczy tylko tych podmiotów, które (zgodnie z definicją reklamy napojów alkoholowych) reklamę rozpowszechniają (rozmieszczają na bilbordach, na łamach gazet, nadają przez radio i TV, itd.), nie zaś wykonują same prace pomocnicze towarzyszące procesowi reklamy. Zazwyczaj reklama ma na celu skłonienie do nabycia lub korzystania z określonych towarów czy usług, popierania określonych spraw lub idei.

Definicja zawarta w cyt. ustawie w istotny sposób rozszerza powszechnie ugruntowane w orzecznictwie pojęcie reklamy, za której element charakterystyczny uznaje się element namowy, perswazji nabycia tego a nie innego towaru, oddziaływania na emocje odbiorcy. Tymczasem definicja zamieszczona w cyt. ustawie za reklamę uważa każdą rozpowszechnianą publicznie informację. Z tak sformułowanej definicji można wnioskować, że każde działanie zmierzające do publicznego rozpowszechniania znaków towarowych napojów alkoholowych uznaje się za reklamę napojów alkoholowych. Z zakresu tego ustawodawca wyłączył tylko informacje używane do celów handlowych pomiędzy przedsiębiorcami zajmującymi się produkcją, obrotem hurtowym i handlem napojami alkoholowymi. Z tak sformułowanej definicji można wnioskować, że każde działanie zmierzające do publicznego rozpowszechniania znaków towarowych napojów alkoholowych uznaje się za reklamę napojów alkoholowych. Z zakresu tego ustawodawca wyłączył tylko informacje używane do celów handlowych pomiędzy przedsiębiorcami zajmującymi się produkcją, obrotem hurtowym i handlem napojami alkoholowymi.

Zatem z powyższego wynika, że obowiązkiem tym objęci są wszyscy, którzy w jakikolwiek sposób reklamują markę alkoholu lub nazwę i logo firmy produkującej alkohol. Obowiązek ten winien dotyczyć przede wszystkim mediów (telewizji, radia, prasy), ale również firm świadczących usługi reklamy zewnętrznej (np. na billboardach, słupach reklamowych). Opłatą mogą być także objęte hipermarkety, kina, firmy transportowe, restauracje i hotele, o ile udostępniają przestrzeń lub czas dla publicznej reklamy alkoholu.

Kluczową rolę w rozwiązaniu wskazanego we wniosku problemu odgrywa art. 13² ust. 1 w związku z art. 2¹ pkt 3 ustawy. Z przepisów tych wynika, iż obowiązek uiszczania opłat dotyczy tych podmiotów, które publicznie rozpowszechniają reklamę napojów alkoholowych.

Z opisu sprawy wynika, że są Państwo czynnym podatnikiem VAT. Zajmują się Państwo pośrednictwem w sprzedaży miejsc reklamowych (przeznaczonych na cele brandingowe) w Internecie na rynek polski oraz zagraniczny i zorientowana jest na klientów z sektora (...). W ramach świadczenia swoich usług, prowadzą Państwo kampanie reklamowe mających na celu zwiększenie siły marki swojego klienta (dalej: „Kampanie”). Kampanie mogą być prowadzone zarówno w Polsce jak i poza jej granicami. Ponadto Kampanie są realizowane zawsze na rzecz podmiotów prowadzących działalność gospodarczą zarówno krajowych jak i zagranicznych (w szczególności spółek prawa handlowego).

W Państwa bieżącej działalności może wystąpić sytuacja, w której będą Państwo realizowali Kampanię na rzecz Kontrahenta, której celem będzie wzmocnienie marki związanej z napojami alkoholowymi. W takim przypadku mogą Państwo pośrednio pełnić rolę podmiotu świadczącego reklamę napojów alkoholowych w rozumieniu art. 2¹ ust. 1 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W konsekwencji mogliby Państwo w tej sytuacji potencjalnie być zobowiązani do wniesienia opłaty w wysokości 10% podstawy opodatkowania podatkiem VAT wynikającej z tej usługi, zgodnie z art. 13² ust. 1 ustawy o Przeciwdziałaniu Alkoholizmowi.

Państwa wątpliwości dotyczą kwestii, czy będą Państwo zobowiązani do uiszczenia Opłaty w związku z prowadzeniem Kampanii realizowanej wyłącznie poza terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, w przypadku gdy Kontrahent zamawiający Kampanię będzie podmiotem posiadającym rezydencję podatkową poza terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (tj. nieposiadającym na terytorium Polski siedziby ani zakładu w rozumieniu prawa podatkowego) oraz w przypadku gdy Kontrahent zamawiający Kampanię będzie podmiotem posiadającym swoją rezydencję podatkową na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (tj. posiadającym siedzibę lub zakład na terytorium Polski).

Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy wskazać, że obowiązek uiszczenia opłaty, o której mowa w ww. ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, powstaje niezależnie od miejsca faktycznej realizacji kampanii reklamowej napojów alkoholowych. Przepisy tej ustawy nie przewidują bowiem żadnego ograniczenia terytorialnego, które uzależniałoby powstanie obowiązku poniesienia opłaty od faktu, iż reklama alkoholu jest prowadzona na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skoro ustawodawca nie wprowadził takiej przesłanki, brak jest podstaw do jej konstruowania w drodze wykładni. Opłata ta ma charakter publicznoprawny i pełni funkcję prewencyjno-restrykcyjną, której celem jest ograniczanie zjawiska reklamy napojów alkoholowych jako działalności gospodarczej, a nie jedynie regulowanie jej oddziaływania na określonym obszarze geograficznym. Z punktu widzenia konstrukcji tej opłaty bez znaczenia pozostaje zatem miejsce emisji reklamy, lokalizacja odbiorców przekazu czy techniczne kanały dystrybucji, istotne jest natomiast to, że doszło do świadczenia usługi reklamy napojów alkoholowych przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą podlegającą prawu polskiemu i osiągający z tego tytułu przychód.

Należy również wskazać, że ustawa nie uzależnia powstania obowiązku uiszczenia opłaty od rezydencji podatkowej podmiotu zamawiającego kampanię reklamową, wobec czego okoliczność, iż kontrahent posiada siedzibę lub rezydencję podatkową poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pozostaje irrelewantna dla oceny prawnej sprawy.

Ponadto wskazać należy, że ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi nie odwołuje się do pojęć właściwych dla prawa podatkowego, w szczególności do kwestii miejsca świadczenia usług w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, wobec czego kryteria te nie mogą być przenoszone na grunt przedmiotowej opłaty. Skoro zatem ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w sposób jednoznaczny przewiduje obowiązek ponoszenia opłaty za reklamę napojów alkoholowych i nie wprowadza wyłączeń dotyczących reklam realizowanych poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, to na podstawie zasady powszechności ponoszenia ciężarów publicznych wynikającej z art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, podmiot objęty zakresem zastosowania ustawy jest zobowiązany do jej uiszczenia również w przypadku kampanii realizowanych poza terytorium kraju.

Zatem w przypadku, gdy w związku z prowadzeniem Kampanii realizowanej wyłącznie poza terytorium Rzeczpospolitej Polskiej będą Państwo świadczyli reklamę napojów alkoholowych w rozumieniu art. 2¹ ust. 1 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, będzie na Państwu ciążył obowiązek uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 13² ust. 1 ww. ustawy. Nie ma przy tym znaczenia, czy Kontrahent zamawiający Kampanię będzie podmiotem posiadającym rezydencję podatkową poza terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (tj. nieposiadającym na terytorium Polski siedziby ani zakładu w rozumieniu prawa podatkowego) czy też Kontrahent zamawiający Kampanię będzie podmiotem posiadającym swoją rezydencję podatkową na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (tj. posiadającym siedzibę lub zakład na terytorium Polski).

W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytań nr 1 i 2 należy uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zaznacza się, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

Odnośnie powołanego przez Państwa wyroku sądu administracyjnego należy zauważyć, iż wyroki sądów, są to rozstrzygnięcia odnoszące się do indywidualnych spraw i co do zasady wiążą one strony postępowania w tych konkretnych, indywidualnych sprawach nie rozciągając swojego oddziaływania na inne, choćby podobne lub zbieżne sprawy. Zatem powołane orzeczenie nie może wpłynąć na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-    Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-     w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-     w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.