Interpretacja 0111-KDIB3-2.4012.977.2025.2.ASZ

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 grudnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 29 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 9 lutego 2026 r. (wpływ 12 lutego 2026 r.)

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Posiada Pani tytuł magistra sztuki w zakresie konserwacji i restauracji dzieł sztuki, uzyskany w 2004 r. na Wydziale (...) Uniwersytetu (...) w A. Od ponad dwunastu lat zawodowo zajmuje się Pani konserwacją i restauracją zabytków ruchomych, w szczególności obiektów wpisanych do rejestru zabytków. Od 1 marca 2014 r. prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą, której przeważający zakres obejmuje działalność artystyczną i twórczą (PKD 90.03.Z) oraz działalność w zakresie ochrony dziedzictwa kulturowego (PKD 91.03.Z).

Jest Pani artystą plastykiem (ukończyła Pani Państwowe Liceum (...)) oraz konserwatorem dzieł sztuki, członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków oraz Rad Naukowych i Programowych związanych ze sztuką i konserwacją dzieł sztuki. Współpracuje Pani z muzeami, jednostkami naukowymi oraz instytucjami kultury.

Świadczone przez Panią usługi konserwatorskie i restauratorskie mają indywidualny, twórczy i artystyczny charakter. Każde zlecenie poprzedzone jest samodzielnie prowadzonymi badaniami konserwatorskimi, technologicznymi, architektonicznymi i historycznymi konkretnego obiektu. Na ich podstawie opracowuje Pani autorski program prac konserwatorsko-restauratorskich, obejmujący koncepcję artystyczną, konserwatorską i technologiczną oraz szczegółowy przebieg planowanych zabiegów. Program ten jest każdorazowo dostosowany do unikatowych cech obiektu, jego technologii wykonania, stanu zachowania oraz kontekstu historycznego.

W ramach działalności wykonuje Pani prace konserwatorskie i restauratorskie przy zabytkowych rzeźbach wykonanych z drewna, kamienia naturalnego, sztucznego, ceramice, szkle oraz przy materiałach charakterystycznych dla sztuki nowoczesnej i współczesnej. Zajmuje się Pani również zabytkową ceramiką łączoną z metalami, szkłem, marmurem, kością słoniową i emalią oraz dziełami wielomateriałowymi. Prace realizuje Pani przede wszystkim przy zabytkach muzealnych i sakralnych, w tym przy wyposażeniu kościołów, polichromowanych ołtarzach kamienno-drewnianych, ambonach, epitafiach, zabytkowych nagrobkach, pomnikach, relikwiarzach, kandelabrach, repusowanych i złoconych koszulkach składanych jako wota. Czynności o charakterze pomocniczym i technicznym, takie jak transport obiektów lub ich elementów do pracowni czy montaż rusztowań, mają wyłącznie charakter wspierający i służą jedynie umożliwieniu wykonania zasadniczej usługi twórczej. Nie stanowią samodzielnego świadczenia ani celu samego w sobie, lecz pozostają ściśle podporządkowane realizacji usługi konserwatorsko-artystycznej.

Istotą Pani działalności pozostaje samodzielna, indywidualna działalność twórcza, wykonywana osobiście przez Panią jako konserwatora dzieł sztuki i artysty plastyka, zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

Pani zleceniodawcami są m.in. parafie, jednostki samorządu terytorialnego, fundacje, stowarzyszenia oraz inwestorzy prywatni. Zakres prac może ulegać modyfikacjom w toku realizacji w zależności od ujawnionych wyników badań i przebiegu prac, które każdorazowo są analizowane i zatwierdzane przez komisje konserwatorskie z udziałem przedstawicieli właściwego Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków. Prace prowadzone są na podstawie imiennych pozwoleń wydanych przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.

Integralnym elementem działalności jest sporządzanie autorskiej dokumentacji konserwatorskiej, obejmującej kwerendy archiwalne, badania ikonograficzne i stratygraficzne, analizy technologii oryginału i ingerencji wtórnych, dokumentację fotograficzną, rysunki, projekty oraz wizualizacje koncepcyjne. Dokumentacja ta stanowi samodzielne opracowanie twórcze i jest składana do właściwych urzędów konserwatorskich jako obligatoryjny element procedur administracyjnych. Wykonywane przez Panią czynności nie mają charakteru odtwórczego ani rutynowo-technicznego. Pomimo że przedmiotem prac są dzieła pierwotnie stworzone przez innych twórców, w toku konserwacji i restauracji powstają nowe, oryginalne elementy będące rezultatem Pani indywidualnej interpretacji artystycznej, wiedzy specjalistycznej oraz doświadczenia zawodowego. Charakter pracy konserwatora pozwala na identyfikację indywidualnego stylu twórczego, analogicznie jak w innych dziedzinach (...).

Efektem Pani pracy jest przywracanie i eksponowanie wartości artystycznych i estetycznych zabytków, spowalnianie procesów ich destrukcji oraz ponowne udostępnianie obiektów odbiorcom kultury. Rezultaty działalności wykorzystywane są w muzeach, działalności edukacyjnej, naukowej i popularyzatorskiej, a realizacje prezentowane są na wystawach stałych i czasowych.

Po zakończeniu prac sporządza Pani pełną dokumentację powykonawczą, obejmującą część opisową i fotograficzną. Zarówno program prac konserwatorskich, jak i dokumentacja powykonawcza stanowią utwory w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Wynagrodzenie, które Pani otrzymuje, ma wyłącznie charakter honorarium za wykonanie twórczych prac konserwatorsko-restauratorskich. Z chwilą zapłaty honorarium, na podstawie zawieranych umów, przenosi Pani na zleceniodawcę majątkowe prawa autorskie do powstałych utworów.

W odpowiedzi na wezwanie odpowiedziała Pani na pytania Organu w następujący sposób:

Na pytanie: „Czy świadczy Pani opisane we wniosku usługi jako indywidualny twórca i artysta wykonawca w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24 ze zm.)?, odpowiedziała Pani: „Tak. Świadczę opisane we wniosku usługi jako indywidualny twórca w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz jako artysta plastyk - konserwator dzieł sztuki, wykonujący działalność o charakterze twórczym, indywidualnym i autorskim. Wykonywane przeze mnie prace konserwatorsko-restauratorskie wymagają każdorazowo samodzielnych decyzji twórczych, opracowania indywidualnej koncepcji konserwatorskiej oraz autorskiego doboru metod i środków postępowania, a ich rezultat stanowi przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze. Usługi te wykonuję osobiście, we własnym imieniu i na własną odpowiedzialność, bez ich odtwarzania według schematów lub instrukcji o charakterze technicznym. W mojej ocenie charakter wykonywanych przeze mnie usług odpowiada działalności twórczej, o której mowa w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o podatku od towarów i usług.”

Na pytanie: „Czy w wyniku zrealizowania wyżej wymienionych usług powstaje/powstanie „utwór” w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych? Jeżeli tak, to czyje prawa, nazwisko/pseudonim są/będą uwidocznione i podane do publicznej wiadomości na egzemplarzach utworu?”, odpowiedziała Pani: „Tak. W wyniku realizacji opisanych we wniosku usług powstaje/powstawać będzie utwór w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Utworami tymi są w szczególności:

- autorski program (projekt) prac konserwatorsko-restauratorskich,

- dokumentacja konserwatorska oraz dokumentacja powykonawcza,

- rezultaty twórczych działań konserwatorskich, w tym nowe elementy powstałe w toku konserwacji i restauracji, będące efektem indywidualnych decyzji twórczych.

Autorskie prawa osobiste do powstałych utworów przysługują mi jako ich twórcy. Moje imię i nazwisko są ujawniane w dokumentacji konserwatorskiej i powykonawczej oraz w opracowaniach archiwalnych, muzealnych i konserwatorskich, zgodnie z praktyką obowiązującą w ochronie zabytków. Majątkowe prawa autorskie do powstałych utworów są przenoszone na zleceniodawcę na podstawie zawieranych umów, za wynagrodzeniem w formie honorarium.”

Na pytanie: „Czy świadcząc ww. usługi, wykonuje Pani usługi, o których mowa w art. 43 ust. 19 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.)?”, odpowiedziała Pani: „Nie. Świadcząc opisane we wniosku usługi nie wykonuję usług, o których mowa w art. 43 ust. 19 ustawy o podatku od towarów i usług. Zakres wykonywanych przeze mnie czynności nie obejmuje usług wymienionych w art. 43 ust. 19 u.p.t.u., w szczególności usług o charakterze czysto technicznym, odtwórczym lub niemających charakteru twórczego. Czynności o charakterze pomocniczym, takie jak transport obiektów łub ich elementów czy przygotowanie zaplecza technicznego, mają charakter wyłącznie pomocniczy i służą umożliwieniu wykonania zasadniczej usługi konserwatorsko-artystycznej. Czynności te nie stanowią samodzielnych ani odrębnych świadczeń oraz pozostają ściśle podporządkowane realizacji usługi głównej. Opisane we wniosku usługi stanowią usługi kulturalne w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o podatku od towarów i usług, świadczone przez indywidualnego twórcę i wynagradzane w formie honorarium.”

Pytanie

Czy świadczone przez Wnioskodawczynię, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, usługi w zakresie prac konserwatorskich i restauratorskich zabytków podlegają zwolnieniu od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy o VAT?

Pani stanowisko w sprawie

Pani zdaniem, świadczone przez Panią usługi konserwacji i restauracji zabytków ruchomych korzystają ze zwolnienia z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b) ustawy o podatku od towarów i usług, jako usługi kulturalne świadczone przez indywidualnego twórcę, wynagradzane w formie honorarium. Jest Pani twórcą, artystą plastykiem oraz konserwatorem dzieł sztuki w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Świadczone przez Panią usługi mają charakter twórczy i indywidualny, a wynagrodzenie za ich wykonanie stanowi honorarium. Po jego otrzymaniu, na podstawie zawieranych umów, przenoszę na zleceniodawcę majątkowe prawa autorskie do powstałych utworów.

Prace konserwatorsko-restauratorskie wykonywane są przez Panią głównie przy zabytkach ruchomych wpisanych do rejestru zabytków, w szczególności przy obiektach muzealnych i sakralnych, które wymagają każdorazowo opracowania indywidualnej koncepcji konserwacji oraz zastosowania zindywidualizowanych metod i środków postępowania.

Zakres świadczonych usług obejmuje konserwację i restaurację historycznego wyposażenia wnętrz oraz rzeźby wykonanej z drewna, kamienia naturalnego i sztucznego, ceramiki oraz szkła. Prace realizowane są m.in. przy wyposażeniu kościołów, polichromowanych ołtarzach kamienno-drewnianych, ambonach, epitafiach oraz rzeźbach wykonanych z drewna, ceramiki, kamienia naturalnego polichromowanego i złoconego, barwionego kamienia sztucznego, a także z materiałów charakterystycznych dla sztuki nowoczesnej i współczesnej. Wykonuje Pani również prace przy ceramice zabytkowej łączonej z metalami, szkłem, marmurem, kością słoniową i emalią oraz przy obiektach wielomateriałowych.

Każda realizacja poprzedzona jest samodzielnie prowadzonymi przez Panią badaniami konserwatorskimi, technologicznymi i historycznymi, na podstawie których opracowywany jest autorski program prac konserwatorsko-restauratorskich Program ten oraz sporządzana po zakończeniu prac dokumentacja powykonawcza stanowią utwory w rozumieniu przepisów prawa autorskiego.

Wykonywane przez Panią czynności nie mają charakteru rutynowego ani odtwórczego. Pomimo że przedmiotem prac są obiekty powstałe pierwotnie autorstwa innych twórców, w toku realizacji usług powstają nowe elementy o charakterze twórczym, będące rezultatem moich indywidualnych decyzji konserwatorskich.

Czynności o charakterze pomocniczym i technicznym, takie jak transport obiektów lub ich elementów czy przygotowanie zaplecza technicznego, mają charakter wyłącznie pomocniczy i służą umożliwieniu wykonania zasadniczej usługi konserwatorsko-artystycznej. Nie stanowią one samodzielnych ani odrębnych świadczeń oraz nie są celem samym w sobie dla zleceniodawcy. Wszystkie czynności pomocnicze pozostają ściśle podporządkowane realizacji usługi głównej.

Zakres zwolnienia określony w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b) ustawy o podatku od towarów i usług obejmuje działalność twórczą o indywidualnym charakterze, wynagradzaną w formie honorarium, w zamian za które przenoszone są prawa autorskie. Zwolnienie to nie dotyczy czynności o charakterze czysto technicznym, których moja praca nie obejmuje. W konsekwencji, Pani zdaniem, świadczone przez Panią usługi konserwatorsko-restauratorskie spełniają przesłanki określone w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b) ustawy o podatku od towarów i usług i korzystają ze zwolnienia z podatku VAT. Stanowisko to znajduje również potwierdzenie w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego (m.in. wyroki NSA: I FSK 1750/12,1 FSK 558/15, I FSK 1649/15, I FSK 1926/18, I FSK 1928/18, I FSK 2112/18).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwaną dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Z powyższych uregulowań wynika, że przez usługę należy rozumieć każde świadczenie na rzecz danego podmiotu niebędące dostawą towarów. Z uwagi na powyższe unormowania, pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej osoby, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).

Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie. Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.

W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Zastosowanie zwolnienia od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej upoważnienia.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy:

Zwalnia się od podatku usługi kulturalne świadczone przez:

a) podmioty prawa publicznego lub inne podmioty uznane na podstawie odrębnych przepisów za instytucje o charakterze kulturalnym lub wpisane do rejestru instytucji kultury, prowadzonego przez organizatora będącego podmiotem tworzącym instytucje kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, oraz dostawę towarów ściśle z tymi usługami związaną,

b) indywidualnych twórców i artystów wykonawców, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzane w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów.

Z kolei na podstawie art. 43 ust. 19 ustawy:

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 33, nie ma zastosowania do:

1) usług związanych z filmami i nagraniami na wszelkich nośnikach;

2) wstępu:

a) na spektakle, koncerty, przedstawienia i imprezy w zakresie twórczości i wykonawstwa artystycznego i literackiego,

b) do wesołych miasteczek, parków rozrywki, cyrków, dyskotek, sal balowych,

c) do parków rekreacyjnych, na plaże i do innych miejsc o charakterze kulturalnym;

3) wstępu oraz wypożyczania wydawnictw w zakresie usług świadczonych przez biblioteki, archiwa, muzea i innych usług związanych z kulturą;

4) usług związanych z produkcją filmów i nagrań na wszelkich nośnikach;

5) działalności agencji informacyjnych;

6) usług wydawniczych;

7) usług radia i telewizji, z zastrzeżeniem ust. 1 pkt 34;

8) usług ochrony praw.

Z analizy powołanego art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy jednoznacznie wynika, że zwolnienie ma charakter przedmiotowo-podmiotowy. Oznacza to, że warunkiem zastosowania zwolnienia od podatku na jego podstawie jest nie tylko spełnienie przesłanki o charakterze przedmiotowym, dotyczącej rodzaju świadczonych usług (kulturalnych), ale także przesłanki podmiotowej odnoszącej się do usługodawcy, który musi być podmiotem prawa publicznego lub innym podmiotem uznanym na podstawie odrębnych przepisów za instytucję o charakterze kulturalnym lub wpisanym do rejestru instytucji kultury, prowadzonego przez organizatora będącego podmiotem tworzącym instytucje kultury, w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, albo indywidualnym twórcą lub artystą wykonawcą w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzanym za wykonaną usługę w formie honorarium.

Niespełnienie chociażby jednej z ww. przesłanek powoduje, że zwolnienie nie ma zastosowania.

Należy podkreślić, że pojęcia używane do oznaczenia zwolnień, o których mowa w art. 43 ustawy, należy interpretować ściśle, zważywszy, że zwolnienia te stanowią odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatek VAT pobierany jest od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika.

W skład grupy podmiotów uprawnionych do zwolnienia weszli indywidualni twórcy i artyści wykonawcy, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzani w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów.

Powołany przepis art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy stanowi implementację do polskiego porządku prawnego art. 132 ust. 1 lit. n) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1, ze zm.), zgodnie z którym:

Zwolnieniu od podatku przez państwa członkowskie podlega świadczenie niektórych usług kulturalnych, a także dostawa towarów ściśle z nimi związanych, przez podmioty prawa publicznego lub inne instytucje kulturalne uznane przez dane państwo członkowskie.

Ustawa o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze nie definiują pojęć „kultura” i „usługa kulturalna”. Zatem, przy dokonywaniu interpretacji przepisu art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b) ustawy, posłużyć się należy wykładnią literalną, odwołując się do językowego znaczenia tych pojęć.

Tym samym wskazać należy, że kultura oznacza „materialną i umysłową działalność społeczeństw oraz jej wytwory”, zaś usługa to „pomoc okazana komuś”, „działalność gospodarcza służąca do zaspokajania potrzeb ludzi”. Natomiast, określenie „kulturalny” oznacza „odnoszący się do tworzenia i upowszechniania kultury lub stanowiący jej składnik”. Właściwym więc wydaje się przyjęcie, że kultura to ogół wytworów i osiągnięć z dziedziny sztuki, funkcjonujących w postaci np. dzieł artystycznych, związanych z twórczością artystyczną (np. o charakterze literackim, naukowym, plastycznym, muzycznym).

Zgodnie z jej regułami, odnosząc się do znaczenia terminu „usługi kulturalne” w języku potocznym, możemy stwierdzić, że pod pojęciem tym kryją się usługi odnoszące się do kultury, w zakresie kultury, itp. Natomiast, kultura to „całokształt materialnego i duchowego dorobku ludzkości, a także ogół wartości zasad i norm współżycia przyjętych przez dane zbiorowości; wszystko to, co powstaje dzięki pracy człowieka, co jest wytworem jego myśli i działalności. Kultura dzieli się na: materialną, której zakres pokrywa się z pojęciem cywilizacja, i duchową – ogół wytworów i osiągnięć z dziedziny sztuki, nauki, moralności funkcjonujących w postaci dzieł artystycznych, wierzeń, obyczajów, a także uznanych wartości, takich jak: prawda, sprawiedliwość, wolność, równość itp. (Roman Smolski, Marek Smolski, Elżbieta Helena Stadtműller „Słownik Encyklopedyczny Edukacja Obywatelska” Wydawnictwo Europa, Warszawa 1999). Encyklopedia Popularna w haśle „kultura” podaje, że jest to „całokształt materialnego i duchowego dorobku ludzkości gromadzony, utrwalany i wzbogacany w ciągu jej dziejów, przekazywany z pokolenia na pokolenie; w skład tak pojętej kultury wchodzą nie tylko wytwory materialne i instytucje społeczne, ale także zasady współżycia społecznego, sposoby postępowania, wzory, kryteria ocen estetycznych i moralnych przyjęte w danej zbiorowości i wyznaczające obowiązujące zachowania” (Encyklopedia Popularna PWN, Wydanie XV, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1982).

W sytuacji, gdy wykładnia językowa nie przynosi oczekiwanych rezultatów, wskazanym jest sięgnięcie do wykładni systemowej oraz funkcjonalnej. W tym celu należy sięgnąć do ustaw wprost lub pośrednio odnoszących się do działalności prowadzonej w sferze kulturalnej, np. ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 87 ze zm.):

Działalność kulturalna w rozumieniu niniejszej ustawy polega na tworzeniu, upowszechnianiu i ochronie kultury.

Przez potoczne rozumienie pojęcia „kultura” możemy zatem uznać całokształt wytworów materialnych i umysłowych społeczności.

Za usługi kulturalne możemy zatem uznać usługi polegające na upowszechnianiu i ochronie kultury, przez którą należy rozumieć naturalne i kulturalne dziedzictwo ludzkości o charakterze materialnym i niematerialnym, w szczególności w zakresie historii, nauki i sztuki.

Analizując możliwość zwolnienia świadczonych usług na gruncie przepisów art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy, należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24 ze zm.), do której odwołuje się ustawodawca w treści art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy:

Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).

Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

W szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory:

1) wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe);

2) plastyczne;

3) fotograficzne;

4) lutnicze;

5) wzornictwa przemysłowego;

6) architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne;

7) muzyczne i słowno-muzyczne;

8) sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne;

9) audiowizualne (w tym filmowe).

W myśl art. 1 ust. 3 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Utwór jest przedmiotem prawa autorskiego od chwili ustalenia, chociażby miał postać nieukończoną.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Prawo autorskie przysługuje twórcy, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

Na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.

Stosownie do art. 8 ust. 3 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Dopóki twórca nie ujawnił swojego autorstwa, w wykonywaniu prawa autorskiego zastępuje go producent lub wydawca, a w razie ich braku - właściwa organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi.

Ustawodawca posłużył się syntetyczną definicją utworu, określając w sposób generalny cechy konieczne wyróżniające utwór od innych rezultatów działalności człowieka.

Aby określone dzieło mogło być przedmiotem prawa autorskiego musi posiadać następujące cechy:

- mieć źródło w pracy człowieka (twórcy),

- stanowić przejaw działalności twórczej,

- posiadać indywidualny charakter.

W myśl art. 85 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Każde artystyczne wykonanie utworu lub dzieła sztuki ludowej pozostaje pod ochroną niezależnie od jego wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia.

Z treści ww. przepisów można zatem wywieść, że twórcą w rozumieniu ustawy jest każda osoba prowadząca faktycznie działalność twórczą, czyli działalność, której efektem jest powstanie utworu w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Użyte w tym przepisie określenie „przejaw działalności twórczej”, należy rozumieć jako uzewnętrzniony rezultat działalności człowieka o charakterze kreacyjnym.

Tak sformułowana treść przepisów określających zwolnienie od podatku od towarów i usług, gdzie szczególnie akcentowana jest „indywidualność twórców i artystów wykonawców”, w zestawieniu z brzmieniem przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych pozwala stwierdzić, iż intencją ustawodawcy podatkowego było objęcie zwolnieniem wyłącznie takich usług kulturalnych, które świadczone są przez twórców, artystów wykonawców, z uwzględnieniem ich szczególnych relacji z dziełem, utworem.

Zgodnie z ustawą o prawie autorskim i prawach pokrewnych wyróżnia się dwa rodzaje praw:

- autorskie prawa osobiste,

- autorskie prawa majątkowe.

Przepisy dotyczące praw osobistych zostały uregulowane w rozdziale trzecim ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

Na podstawie art. 16 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, autorskie prawa osobiste chronią nieograniczoną w czasie i niepodlegającą zrzeczeniu się lub zbyciu więź twórcy z utworem, a w szczególności prawo do:

1) autorstwa utworu;

2) oznaczenia utworu swoim nazwiskiem lub pseudonimem albo do udostępniania go anonimowo;

3) nienaruszalności treści i formy utworu oraz jego rzetelnego wykorzystania;

4) decydowania o pierwszym udostępnieniu utworu publiczności;

5) nadzoru nad sposobem korzystania z utworu.

Autorskie prawa osobiste chronią więź twórcy z utworem i są z nim w sposób trwały związane. Są one bezterminowe oraz niezbywalne.

Niezbywalność praw osobistych oznacza, że nie da się takiego prawa sprzedać, ani przekazać innej osobie.

W myśl art. 17 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, twórcy przysługuje wyłączne prawo do korzystania z utworu i rozporządzania nim na wszystkich polach eksploatacji oraz do wynagrodzenia za korzystanie z utworu.

Zatem, prawa te chronią godność twórcy, która wyraża się w jego intelektualnym związku z dziełem.

Natomiast, autorskie prawo majątkowe to uprawnienie o charakterze majątkowym, które zostało ukształtowane na wzór prawa własności. Twórca ma wyłączne uprawnienie do korzystania z dzieła lub rozporządzania nim.

Autorskie prawa majątkowe, w przeciwieństwie do osobistych są zbywalne. Wynika to z art. 41 ust. 1 pkt 1-2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej:

1) autorskie prawa majątkowe mogą przejść na inne osoby w drodze dziedziczenia lub na podstawie umowy;

2) nabywca autorskich praw majątkowych może przenieść je na inne osoby, chyba że umowa stanowi inaczej.

Zatem, autorskie prawo majątkowe obejmuje wyłącznie prawo do korzystania z utworu i rozporządzania nim na wszystkich polach eksploatacji oraz do wynagrodzenia za korzystanie z utworu.

Majątkowe prawa autorskie są przedmiotem obrotu w postaci umów zbycia tych praw lub umów licencyjnych.

Po przeniesieniu majątkowych praw autorskich do utworu, prawa te przechodzą całkowicie na nabywcę.

Zatem, w chwili powstania gotowego utworu, rodzą się prawa autorskie przysługujące osobie, która taki utwór stworzyła. Autor staje się właścicielem dzieła i może z nim robić, co tylko zechce. Posiada do niego prawa dwojakiego rodzaju – osobiste i majątkowe. Podsumowując – autor ma prawo podpisać dzieło swoim nazwiskiem (prawo autorskie osobiste) oraz na nim zarabiać (prawo autorskie majątkowe). To pierwsze prawo jest niezbywalne, tym drugim może się podzielić całkowicie lub w części.

Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Współtwórcom przysługuje prawo autorskie wspólnie. Domniemywa się, że wielkości udziałów są równe. Każdy ze współtwórców może żądać określenia wielkości udziałów przez sąd, na podstawie wkładów pracy twórczej.

Zgodnie z art. 11 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Autorskie prawa majątkowe do utworu zbiorowego, w szczególności do encyklopedii lub publikacji periodycznej, przysługują producentowi lub wydawcy, a do poszczególnych części mających samodzielne znaczenie – ich twórcom. Domniemywa się, że producentowi lub wydawcy przysługuje prawo do tytułu.

Tak więc, odwołując się do pojęcia „twórcy” w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych wskazać należy, że twórcą w rozumieniu ww. ustawy jest nie tylko jedyny twórca utworu, ale również osoby, które są współtwórcami stworzonego dzieła. Zgodnie z przywołanym wyżej art. 9 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, współtwórcom przysługuje prawo autorskie wspólnie. Domniemywa się, że wielkość udziałów są równe. Utwór powstały w rezultacie współtwórczości jest zatem przedmiotem wspólnego prawa autorskiego niezależnie od tego, czy dają się w nim wyróżnić części stworzone przez poszczególnych twórców. Wykładnia systemowa zewnętrzna, oparta na zapisach ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych prowadzi do wniosku, że twórcą jest osoba fizyczna, która wykonała dany utwór sama lub z udziałem innych współtwórców.

Z opisu sprawy wynika, że posiada Pani tytuł magistra sztuki w zakresie konserwacji i restauracji dzieł sztuki, uzyskany w 2004 r. na Wydziale (...) Uniwersytetu (...) w A. Od ponad dwunastu lat zawodowo zajmuje się Pani konserwacją i restauracją zabytków ruchomych, w szczególności obiektów wpisanych do rejestru zabytków. Od 1 marca 2014 r. prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą, której przeważający zakres obejmuje działalność artystyczną i twórczą (PKD 90.03.Z) oraz działalność w zakresie ochrony dziedzictwa kulturowego (PKD 91.03.Z). Jest Pani artystą plastykiem (ukończyła Pani Państwowe Liceum (...)) oraz konserwatorem dzieł sztuki, członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków oraz Rad Naukowych i Programowych związanych ze sztuką i konserwacją dzieł sztuki. Współpracuje Pani z muzeami, jednostkami naukowymi oraz instytucjami kultury. W ramach działalności wykonuje Pani prace konserwatorskie i restauratorskie przy zabytkowych rzeźbach wykonanych z drewna, kamienia naturalnego, sztucznego, ceramice, szkle oraz przy materiałach charakterystycznych dla sztuki nowoczesnej i współczesnej. Zajmuje się Pani również zabytkową ceramiką łączoną z metalami, szkłem, marmurem, kością słoniową i emalią oraz dziełami wielomateriałowymi. Prace realizuje Pani przede wszystkim przy zabytkach muzealnych i sakralnych, w tym przy wyposażeniu kościołów, polichromowanych ołtarzach kamienno-drewnianych, ambonach, epitafiach, zabytkowych nagrobkach, pomnikach, relikwiarzach, kandelabrach, repusowanych i złoconych koszulkach składanych jako wota.

Świadczone przez Panią usługi konserwatorskie i restauratorskie mają indywidualny, twórczy i artystyczny charakter. Każde zlecenie poprzedzone jest samodzielnie prowadzonymi badaniami konserwatorskimi, technologicznymi, architektonicznymi i historycznymi konkretnego obiektu. Na ich podstawie opracowuje Pani autorski program prac konserwatorsko-restauratorskich, obejmujący koncepcję artystyczną, konserwatorską i technologiczną oraz szczegółowy przebieg planowanych zabiegów. Program ten jest każdorazowo dostosowany do unikatowych cech obiektu, jego technologii wykonania, stanu zachowania oraz kontekstu historycznego.

W wyroku z 31 stycznia 2018 r. sygn. akt I FSK 588/16 Naczelny Sąd Administracyjny przyznał pracom konserwatorskim i restauracyjnym zindywidualizowany charakter. Sąd stwierdził, że:

osiągnięcie celu prac konserwatorskich i restauratorskich w określonym przypadku może wiązać się z pracą twórczą i wymagać kreatywności, czego skutkiem będzie powstanie utworu w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (np. dokumentacji projektowej, której egzemplarz będzie posiadał cechy utworu). Sąd argumentował przy tym, że definicje z art. 3 pkt 6 („prace konserwatorskie – działania mające na celu zabezpieczenie i utrwalenie substancji zabytku, zahamowanie procesów jego destrukcji oraz dokumentowanie tych działań”) i art. 3 pkt 7 („prace restauratorskie – działania mające na celu wyeksponowanie wartości artystycznych i estetycznych zabytku, w tym, jeżeli istnieje taka potrzeba, uzupełnienie lub odtworzenie jego części, oraz dokumentowanie tych działań”) ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 840 ze zm.) wskazują przede wszystkim na cel prac konserwatorskich i restauratorskich. W żaden sposób nie opisują, na czym te prace polegają i jakie czynności w ramach tych prac są wykonywane. Nie można zatem twierdzić, że definicje te zestawione z pojęciem utworu określonym przez prawo autorskie potwierdzają „odtworzeniowy” charakter utworu.

Podobne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny zaprezentował w wyrokach z 9 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 558/15, z 11 maja 2017 r., sygn. akt I FSK 1649/15 i z 12 września 2017 r., sygn. akt I FSK 18/16.

Zgodnie z orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2017 r., sygn. akt I FSK 1097/15 zwolnienie z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b) ustawy o VAT może mieć zastosowanie do działań o charakterze twórczym, noszącym cechy indywidualne, wynagradzanych za pośrednictwem honorariów w zamian za przeniesienie praw autorskich na zleceniodawców.

Biorąc pod uwagę przedstawiony opis sprawy, należy zgodzić się z Panią, że świadczy Pani usługi kulturalne, gdyż jak sama Pani wskazała, prace konserwatorskie stanowią przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze. Wskazała Pani, że istotą Pani działalności pozostaje samodzielna, indywidualna działalność twórcza, wykonywana osobiście przez Panią jako konserwatora dzieł sztuki i artysty plastyka, zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Wykonywane przez Panią czynności nie mają charakteru odtwórczego ani rutynowo-technicznego. Pomimo że przedmiotem prac są dzieła pierwotnie stworzone przez innych twórców, w toku konserwacji i restauracji powstają nowe, oryginalne elementy będące rezultatem Pani indywidualnej interpretacji artystycznej, wiedzy specjalistycznej oraz doświadczenia zawodowego. Charakter pracy konserwatora pozwala na identyfikację indywidualnego stylu twórczego, analogicznie jak w innych dziedzinach (...).

Z opisu sprawy wynika również, że świadczy Pani opisane we wniosku usługi jako indywidualny twórca w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz jako artysta plastyk - konserwator dzieł sztuki, wykonujący działalność o charakterze twórczym, indywidualnym i autorskim. Wykonywane przez Panią prace konserwatorsko-restauratorskie wymagają każdorazowo samodzielnych decyzji twórczych, opracowania indywidualnej koncepcji konserwatorskiej oraz autorskiego doboru metod i środków postępowania, a ich rezultat stanowi przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze. Efektem Pani pracy jest przywracanie i eksponowanie wartości artystycznych i estetycznych zabytków, spowalnianie procesów ich destrukcji oraz ponowne udostępnianie obiektów odbiorcom kultury. Rezultaty działalności wykorzystywane są w muzeach, działalności edukacyjnej, naukowej i popularyzatorskiej, a realizacje prezentowane są na wystawach stałych i czasowych. Po zakończeniu prac sporządza Pani pełną dokumentację powykonawczą, obejmującą część opisową i fotograficzną. Zarówno program prac konserwatorskich, jak i dokumentacja powykonawcza stanowią utwory w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

Wynagrodzenie, które Pani otrzymuje, ma wyłącznie charakter honorarium za wykonanie twórczych prac konserwatorsko restauratorskich. Z chwilą zapłaty honorarium, na podstawie zawieranych umów, przenosi Pani na zleceniodawcę majątkowe prawa autorskie do powstałych utworów. W wyniku realizacji opisanych we wniosku usług powstaje/powstawać będzie utwór w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Utworami tymi są w szczególności:

- autorski program (projekt) prac konserwatorsko-restauratorskich,

- dokumentacja konserwatorska oraz dokumentacja powykonawcza,

- rezultaty twórczych działań konserwatorskich, w tym nowe elementy powstałe w toku konserwacji i restauracji, będące efektem indywidualnych decyzji twórczych.

Autorskie prawa osobiste do powstałych utworów przysługują Pani jako ich twórcy. Pani imię i nazwisko są ujawniane w dokumentacji konserwatorskiej i powykonawczej oraz w opracowaniach archiwalnych, muzealnych i konserwatorskich, zgodnie z praktyką obowiązującą w ochronie zabytków. Majątkowe prawa autorskie do powstałych utworów są przenoszone na zleceniodawcę na podstawie zawieranych umów, za wynagrodzeniem w formie honorarium.

Ponadto wskazała Pani, że nie świadczy Pani usług, o których mowa w art. 43 ust. 19 ustawy o podatku od towarów i usług.

Podsumowując, w opisanej sytuacji spełnione są przesłanki warunkujące zastosowanie przedmiotowego zwolnienia od podatku od towarów i usług. Jest spełniona przesłanka o charakterze przedmiotowym, dotycząca rodzaju świadczonych usług (kulturalnych) oraz przesłanka podmiotowa odnosząca się do usługodawcy.

Mając zatem na uwadze powołane wyżej regulacje prawne oraz opis sprawy należy stwierdzić, że skoro, jak wynika z opisu sprawy:

- usługi konserwatorskie i restauratorskie wykonuje Pani samodzielnie;

- pracę swoją wykonuje Pani jako twórca, artysta plastyk w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych;

- wykonywane przez Panią usługi konserwatorskie i restauratorskie są usługami kulturalnymi;

- za wszystkie usługi otrzymuje Pani honorarium za wykonane zadanie, oraz następuje przeniesienie praw autorskich na zleceniodawcę,

to czynności te korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy.

Zatem w przypadku gdy, działając jako indywidualny twórca, świadczy Pani usługi konserwatorskie i restauratorskie zabytków, które to usługi mają charakter twórczy, może Pani korzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy.

Wobec powyższego, Pani stanowisko należy uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z tym w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 202 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.