Interpretacja 0111-KDIB3-3.4012.172.2026.2.MPU

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 kwietnia 2026 r., wpłynął Państwa wniosek z 1 kwietnia 2026r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy obowiązku zapłaty podatku VAT w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego gazu płynnego o kodzie CN 2901 10 00. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwania - pismem z 29 czerwca 2026 r.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Istotą przedkładanego zagadnienia jest potwierdzenie braku obowiązku rozliczania tzw. VAT-14 od frakcji gazy płynnego (tzw. n-butanu) o kodzie CN 2901 1000 - używanego do komponowania gazu płynnego LPG, gdzie dopiero finalny produkt klasyfikowany jest do kodu CN 2711 1900.

Spółka jest podmiotem prowadzącym działalność m.in. w zakresie prowadzenia składów podatkowych z gazem płynnym LPG, zwanych terminalami gazowymi. Spółka prowadzi tę działalność w oparciu zarówno o stosowne zezwolenia organów KAS (zezwolenia na prowadzenie składów podatkowych), jak również inne decyzje jak wymagane koncesje udzielane przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki.

Prowadzone przez Spółkę składy podatkowe (terminale LPG) mają charakter również usługowy, co oznacza że Spółka wprowadza do nich i magazynuje również gaz płynny LPG należący do innych podmiotów. W standardowym zatem modelu usługowym prowadzonej działalności, Spółka w oparciu o stosowne umowy - wyraża zgodę na wprowadzanie przez inne podmioty, posiadające również stosowne koncesje paliwowe, należącego do tych podmiotów gazu płynnego LPG.

W związku z powyższym, w sytuacji w której przemieszczenie gazu płynnego do składu podatkowego Spółki następuje w ramach systemu EMCS i jest realizowane ze składu podatkowego z innego kraju UE (np. z Niemiec, z Holandii lub ze Szwecji), w związku z kwalifikowaniem takiej transakcji jako wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w rozumieniu art. 103 ust. 5a i nast. ustawy o VAT, Spółka pełni rolę płatnika tzw. podatku VAT-14 (nazywanego również szybkim VAT-em).

Dokonując powyższego, Spółka realizuje również obowiązki wynikające z art. 48 ust. 9 ustawy AKC, tj. weryfikuje, czy podmiot na rzecz którego dokonuje nabycia wewnątrzwspólnotowego (w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym):

-        posiada stosowną koncesję (tzw. koncesję OPZ);

-        jest właścicielem nabywanego gazu płynnego LPG;

-        posiada siedzibę lub stały oddział w Polsce;

-        posługuje się nr VAT PL na potrzeby realizowanego przemieszczenia.

Należy jednak podkreślić, iż bezsprzecznie dotyczy to tylko gazu płynnego wymienionego w art. 103 ust. 5aa pkt 3 ustawy VAT, a więc gazu o kodach CN:

3) gazu płynnego (LPG) - (CN 2711 12, CN 2711 13, CN 2711 14 00, CN 2711 19 00).

Powyższy punkt nie wymienia jako gazu płynnego tzw. n-butanu (ani iso-butanu), który klasyfikowany jest do kodu CN 2901 1000.

W związku z powyższym pojawiają się wątpliwości odnośnie tego, czy w świetle brzmienia art. 103 ust. 5aa ustawy o VAT, omawiana frakcja gazowa n-butanowa o kodzie CN 2901 1000 jest objęta omawianymi obowiązkami.

Należy podkreślić, iż produkt jakim jest n-butan (CN 2901 1000) stanowi de facto frakcję gazową o wysokiej czystości i nie jest wykorzystywany bezpośrednio jako paliwo, ani jako paliwo opałowe, ani jako paliwo silnikowe. N-butan, w postaci której dotyczy niniejszy wniosek nie spełnia wymagań jakościowych dla tzw. autogazu (tj. nie spełnia wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Klimatu i Środowiska z dnia z dnia 28 maja 2021 r. w sprawie wymagań jakościowych dla gazu skroplonego (LPG) - jt. Dz. U. z 2024 r., poz. 744, ze zm., dalej: „rozp. jakościowe LPG”.

Do jego wykorzystania energetycznego potrzebne jest jego zmieszanie z inną frakcją - propanem (klasyfikowanym do podpozycji CN 2711 12), w ten sposób iż dopiero powstały gotowy produkt klasyfikowany do kodu CN 2711 1900 (tzw. propan butan) może być wykorzystany jako autogaz lub jako propan butan do celów opałowych.

Dlatego też, w ocenie Spółki - nie powinien być on objęty mechanizmem VAT-14, niemniej ze względu na doniosłe skutki nieprawidłowego stosowania tych przepisów, Spółka zdecydowała się zwrócić do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z niniejszym pytaniem.

Pytanie

Czy w świetle art. 103 ust. 5aa pkt 11 ustawy o VAT w związku z art. 17a tej ustawy oraz z art. 86 ust. 2 ustawy AKC - w przypadku gdy kontrahent Spółki posiadający stosowną koncesję będzie dokonywał przemieszczenia w systemie EMCS z innego kraju UE do składu podatkowego Spółki na terenie Polski frakcji gazowej n-butanowej klasyfikowanej do kodu CN 2901 1000 (która w tej postaci nie jest wykorzystywana do celów energetycznych, a dopiero do tych celów może być wykorzystany gotowy produkt w postaci gazu płynnego LPG (propan-butanu) o kodzie CN 2711 1900 - czy w związku z takim przemieszczeniem Spółka jako operator składu podatkowego jest obowiązana pobrać jako płatnik podatek VAT?

Państwa stanowisko w sprawie

Państwa zdaniem, w świetle art. 103 ust. 5aa pkt 11 ustawy o VAT w związku z art. 17a tej ustawy oraz z art. 86 ust. 2 ustawy AKC - w przypadku gdy kontrahent Spółki posiadający stosowną koncesję będzie dokonywał przemieszczenia w systemie EMCS z innego kraju UE do składu podatkowego Spółki na terenie Polski frakcji gazowej n-butanowej klasyfikowanej do kodu CN 2901 1000 (która w tej postaci nie jest wykorzystywana do celów energetycznych, a dopiero do tych celów może być wykorzystany gotowy produkt w postaci gazu płynnego LPG (propan-butanu) o kodzie CN 2711 1900) - w związku z takim przemieszczeniem Spółka jako operator składu podatkowego NIE JEST obowiązana pobrać jako płatnik podatku VAT.

Uzasadnienie stanowiska

1. Uwagi wprowadzające - n-butan w świetle przepisów VAT i akcyzowych

W ocenie Spółki odpowiedź na postawione pytanie powinna być przeczące, z oczywistej przyczyny, iż n-butan o kodzie CN 2901 1000 nie stanowi ani gazu płynnego LPG (w rozumieniu art. 103 ust. 5aa pkt 3 ustawy o VAT), ani nie kwalifikuje się jako żaden inny produkt wymieniony w art. 103 ust. 5aa ustawy o VAT, w tym jako żaden z towarów wymienionych w art. 86 ust. 2 ustawy AKC, do którego odwołuje się pkt 11 tego przepisu.

To, iż n-butan nie stanowi gazu płynnego LPG w rozumieniu art. 103 ust. 5aa pkt 3 ustawy o VAT - nie budzi wątpliwości. Kod CN dla n-butanu czyli CN 2901 1000 nie został w tym przepisie wymieniony.

Analiza poszczególnych punktów art. 103 ust. 5aa wskazuje, iż żaden inny punkt również nie odnoszą się do n-butanu. Komentarza w tym zakresie wymaga pkt 11 tego przepisu, zgodnie z którym:

5aa. Przepis ust. 5a stosuje się do następujących towarów:

11) pozostałych towarów, o których mowa w art. 86 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, wymienionych w załączniku nr 1 do tej ustawy, bez względu na kod CN.

Przy tym zgodnie z art. 86 ust. 2 ustawy AKC:

2. Paliwami silnikowymi w rozumieniu ustawy są wyroby energetyczne przeznaczone do użycia, oferowane na sprzedaż lub używane do napędu silników spalinowych.

Jednocześnie przepisy akcyzowe wyraźnie rozróżniają „paliwa silnikowe” w rozumieniu art. 86 ust. 2 tej ustawy od dodatków o domieszek do paliw silnikowych, bowiem chociażby art. 85 ust. 1 pkt 9 tej ustawy wskazuje:

1. Do wyrobów energetycznych, w rozumieniu ustawy, zalicza się wyroby:

9) pozostałe wyroby, z wyłączeniem substancji stosowanych do znakowania i barwienia, o którym mowa w art. 90 ust. 1, przeznaczone do użycia, oferowane na sprzedaż lub używane jako paliwa silnikowe lub jako dodatki lub domieszki do paliw silnikowych - bez względu na kod CN;

Zatem w świetle cytowanych regulacji - wyraźnie czym innym są paliwa silnikowe (w uproszczeniu - gotowe produkty), a czym innym są dodatki i domieszki do paliw (w uproszczeniu, dodatki i domieszki pełnią określone role w paliwach jako gotowych produktach).

Ponieważ n-butan nie jest stosowany jako paliwo silnikowe (i nie może być, ze względu na niespełnienie wymagań jakościowych dla tzw. autogazu - przewidzianych w rozp. jakościowym LPG - WPROST nie spełnia on definicji z art. 86 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym.

W tym kontekście należy wskazać, iż prezentowanego stanowisko potwierdziło zarówno samo Ministerstwo Finansów - Departament Podatku od Towarów i Usług, jak również wielokrotnie sądy administracyjne, na czele z Naczelnym Sądem Administracyjnym.

2. Stanowisko MF Dep. VAT - w analogicznej sprawie dot. braku VAT-14 od biokomponentów

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż analogiczna sprawa była przedmiotem analizy ze strony Ministerstwa Finansów - Departamentu Podatku od Towarów i Usług.

W piśmie z dnia 27 sierpnia 2019 r. - Ministerstwo Finansów wskazało, co następuje:

3. W ocenie MF brzmienie tego przepisu należy odczytywać w taki sposób, że mechanizmem przyspieszonej płatności nie będą objęte biokomponenty służące do produkcji paliw silnikowych.

MF stoi na stanowisku, że biokomponenty służące do produkcji paliw silnikowych są inną kategorią pojęciową do biopaliw ciekłych, a ustawa o VAT w nowym brzmieniu art. 103 ust. 5aa pkt 11 nie referuje wprost do biokomponentów. Należy zauważyć, że w art. 86 ustawy o podatku akcyzowym definicja biokomponentów jest zawarta w ust. 4 tego przepisu. Definicja biokomponentów w ustawie o podatku akcyzowym nawiązuje do definicji biokomponentów w ustawie o biokomponentach i biopaliwach.

[…]

Rozróżnienie biokomponentów od biopaliw wynika wyraźnie z treści przepisów ustawy o VAT wprowadzanych ustawą nowelizującą. Zgodnie z art. 103 ust. 5aa pkt 10 ustawy o VAT, mechanizm przyspieszonej płatności będzie stosowany do „biopaliw ciekłych w rozumieniu ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1155, 1123 i 1210);". Z przepisu tego wynika, że mechanizmem przyspieszonej płatności objęte zostaną biopaliwa ciekłe, a nie biokomponenty.

Biopaliwa ciekłe (zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 11 tej ustawy) to a) benzyny silnikowe zawierające powyżej 10,0% objętościowo biokomponentów lub powyżej 22,0% objętościowo eterów, o których mowa w pkt 4, z wyłączeniem benzyn silnikowych zawierających biowęglowodory ciekłe, b) olej napędowy zawierający powyżej 7% objętościowo biokomponentów, z wyłączeniem oleju napędowego zawierającego biowęglowodory ciekłe, c) bioetanol, biometanol, biobutanol, ester, bioeter dimetylowy, czysty olej roślinny, biowęglowodory ciekłe, bio propan-butan, skroplony biometan, sprężony biometan oraz biowodór - stanowiące samoistne paliwa.

Należy mieć przy tym na względzie, że ww. substancje tj. bioetanol, biometanol, biobutanol, ester, bioeter dimetylowy, czysty olej roślinny, biowęglowodory ciekłe, bio propan-butan, skroplony biometan, sprężony biometan oraz biowodór - stanowiące samoistne paliwa wypełniają definicję biopaliw ciekłych w rozumieniu ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach, a w takiej sytuacji będą podlegać rygorom tzw. pakietu paliwowego na mocy art. 103 ust. 5aa pkt. 10 ustawy o VAT (brzmienie nadawane ustawą nowelizującą).

Przy czym biokomponenty mogą się stać biopaliwami w wyniku procesu ich przeklasyfikowania. Proces ten jest jednak procesem ściśle regulowanym i w myśl art. 87 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, proces ten stanowi wytwarzanie wyrobów energetycznych. Przeklasyfikowanie biokomponentów na biopaliwa wymaga posiadania koncesji na wytwarzanie paliw ciekłych (WPC), wydawanej przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki. Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 45 lit. b tiret trzecie ustawy Prawo energetyczne, proces przeklasyfikowania biokomponentów na biopaliwa stanowi wytwarzanie tych biopaliw. Wydanie koncesji na wytwarzanie paliw ciekłych jest uzależnione od obligatoryjnego złożenia przez koncesjonariusza zabezpieczenia majątkowego w wysokości 10 000 000 zł, przy czym Prezes U RE może zażądać również złożenia dodatkowego zabezpieczenia ponad kwotę 10 000 000 zł. W ramach procesu wydawania koncesji weryfikowane są dokładnie okoliczności związane z planowaną działalnością, w tym sytuacja finansowa wnioskodawcy, osoby wchodzące w skład organów, itp.

Nie ma więc możliwości, żeby przeklasyfikowanie biokomponentów na biopaliwa odbywało się poza wiedzą organów państwowych. Należy także podkreślić, że biokomponenty wykorzystywane do produkcji paliw silnikowych są co do zasady sprowadzane do Polski w procedurze zawieszenia poboru akcyzy, z wykorzystaniem systemu EMCS do składów podatkowych. Handel w takich przypadkach jest zatem pod szczególną kontrolą organów państwowych.

Końcowa, pragnę wskazać, że z uzasadnienia do ustawy nowelizującej wynika, że nie było intencją ustawodawcy ani projektodawcy objęcie mechanizmem przyspieszonego VAT biokomponentów służących do wytwarzania paliwa. Zgodnie z uzasadnieniem:

„Proponowany katalog towarów objętych mechanizmem szybkiego VAT z jednej strony nawiązuje do § 1 rozp. ME (z wyjątkiem półproduktów rafineryjnych i benzyn pirolitycznych, w odniesieniu do których ryzyko nadużyć wydaje się niskie, ale jednocześnie odwołuje się do trzech dodatkowych kategorii, tj.:

-        paliw ciekłych w rozumieniu ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (a więc zarówno do takich paliw z dodatkiem biokomponentów jak i bez takiego dodatku), jak też:

-    do biopaliw ciekłych w rozumieniu ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (a więc do towarów zawierających ilość biokomponentów wyższą od poziomu zastrzeżonego dla paliw ciekłych; oraz końcowa

-    do kategorii paliw silnikowych z ustawy o podatku akcyzowym, co ma na celu objęcie mechanizmem przyspieszonego VAT wszystkich wyrobów energetycznych, którym nadano by przeznaczenie napędowe do silników spalinowych (w tym również w sposób niezgodny z przepisami)”.

W uzasadnieniu wskazano na objęcie mechanizmem przyspieszonego VAT wyłącznie paliw ciekłych oraz biopaliw ciekłych, z dodatkiem biokomponentów lub bez. Nie wskazano, na intencję objęcia tym mechanizmem biokomponentów służących do wytwarzania paliw, a jednocześnie z uzasadnienia również wynika, że pojęcie biokomponentów oraz biopaliw jest traktowane przez ustawodawcę rozłącznie.

Z powyższych względów uważam, że rozciągnięcie mechanizmu przyspieszonego VAT na biokomponenty służące do wytwarzania paliw stanowiłoby interpretację sprzeczną z przepisami ustawy o VAT, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą i niezgodną z intencją ustawodawcy”.

W załączeniu do niniejszego wniosku Spółka przedkłada kopię ww. pisma MF.

Należy podkreślić, iż relacja między biokomponentami a biopaliwami ciekłymi, jest wręcz „bliższa” niż między n-butanem, a gazem płynnym LPG, jaki jest propan butan. Aby bowiem uzyskać biopaliwo ciekłe z biokomponentu wystarczy jego tzw. przeklasyfikowanie (tj. czynność formalna - nie powiązana z działaniem fizycznym i ingerencją w sam wyrób). Dla odmiany, w przypadku n-butanu o kodzie CN 2901 1000, aby doszło do jego wykorzystania do celów energetycznych musi on zostać „fizycznie” przetworzony w drodze jego zmieszania z innymi frakcjami (propanem), w wyniku czego powstanie nowy produkt o nowej (odrębnej) klasyfikacji CN.

W uproszczeniu:

n-butan [CN 29011000] + propan [CN 271112] -> propan - butan [CN 2711 1900].

Mając zatem na uwadze powyższe, w niniejszej sprawie „tym bardziej" nie powinno się traktować n-butanu jako „paliwa silnikowego”.

3. Stanowiska sądów administracyjnych dot. rozumienia paliw silnikowych (i nie zaliczania do nich dodatków i domieszek).

Warto również podkreślić, że analogiczne stanowiska wyrażane są w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W wyroku z dnia 10 listopada 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. V SA/Wa 2816/16) wskazał:

„W ocenie Sądu całkowicie chybione jest rozumowanie organu, że jeśli określone wyroby zostają opodatkowane podatkiem akcyzowym jak paliwa silnikowe, to stanowią one również paliwa silnikowe w rozumieniu ustawy o autostradach, co oznacza że powstanie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym jak od paliw silnikowych rodzi również obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od tych wyrobów. Tym samym jeśli zachodzi obowiązek uiszczenia podatku akcyzowego od dodatków do paliw tak jak od paliw silnikowych, to powstaje również obowiązek zapłaty opłaty paliwowej. Z takim poglądem nie można się zgodzić.

Powyższe bowiem nie znajduje odzwierciedlenia w literalnym brzmieniu przepisów ustawy o autostradach. Opodatkowanie dodatku do paliw wg. stawki akcyzy przewidzianej jak dla paliwa jest tylko technicznym przypisaniem stawki akcyzy, z uwagi na fakt, iż w ustawie o podatku akcyzowym nie przewidziano odrębnej stawki podatku dla dodatku. Konstrukcja taka nie oznacza jednak automatycznej kwalifikacji dodatku jako paliwa silnikowego. Dodatek do paliwa, jako wyrób energetyczny o kodzie CN 3811 i inne stanowi bowiem odrębną od paliwa kategorię wyrobów akcyzowych. [...]

Reasumując, dodatek do paliwa ze względu na swoje właściwości fizyczne i strukturę (substancja o szczególnych właściwościach przeznaczona do poprawy parametrów fizykochemicznych paliwa) nie spełnia przesłanek do uznania go za paliwo w rozumieniu ustawy o autostradach i o podatku akcyzowym. Dodatek nie jest bowiem przeznaczony do użycia, oferowany na sprzedaż lub używany do napędu silników spalinowych. Oczywiście w momencie kiedy już dojdzie do dodania (wkomponowania, zmieszania) do paliwa, uzyskana mieszanina stanowi już łącznie paliwo silnikowe. Niemniej do czasu kiedy fizycznie są to odrębne substancje (wyroby akcyzowe) dodatek do paliw nie stanowi paliwa silnikowego. Tym samym nie można uznać, że podlega opłacie paliwowej na gruncie ustawy o autostradach”.

Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z dnia 20 kwietnia 2021 r. (sygn. I GSK 110/18). NSA potwierdził, że:

„Analiza postanowień art. 37h ust. 4 ustawy o autostradach pozwala na wyprowadzenie następujących wniosków. Po pierwsze, przepis ten stanowi definicję paliw silnikowych, obowiązującą na gruncie tego aktu prawnego. Po drugie, w katalogu takich paliw silnikowych nie mieszczą się dodatki do paliw, które nie są oferowane na sprzedaż lub używane do napędu silników spalinowych.

Ze stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wynika, że dodatki te ze względu na swoje właściwości nie są i nie mogą być wykorzystywane jako samoistne paliwa.

W związku z powyższym dodatki te nie stanowią paliwa w rozumieniu art. 37h ust. 4 ustawy o autostradach, co w konsekwencji oznacza, że wprowadzanie ich na rynek krajowy nie podlega opłacie paliwowej”.

Mając na uwadze powyższe - należy powtórzyć i podsumować. Czym innym jest paliwo silnikowe (jest to produkt gotowy, taki jest gotowy propan-butan klasyfikowany do kodu CN 27111900), a czym innym jest frakcja do wytworzenia takiego paliwa (taką jest frakcja n-butanowa klasyfikowana do kodu CN 2901 1000), która nie stanowi paliwa silnikowego i nie powinna być objęta mechanizmem VAT-14.

Mając na uwadze powyższe - Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż w świetle art. 103 ust. 5aa pkt 11 ustawy o VAT w związku z art. 17a tej ustawy oraz z art. 86 ust. 2 ustawy AKC - w przypadku gdy kontrahent Spółki posiadający stosowną koncesję będzie dokonywał przemieszczenia w systemie EMCS z innego kraju UE do składu podatkowego Spółki na terenie Polski frakcji gazowej n-butanowej klasyfikowanej do kodu CN 2901 1000 (która w tej postaci nie jest wykorzystywana do celów energetycznych, a dopiero do tych celów może być wykorzystany gotowy produkt w postaci gazu płynnego LPG (propan-butanu) o kodzie CN 2711 1900) - w związku z takim przemieszczeniem Spółka jako operator składu podatkowego NIE JEST obowiązana pobrać jako płatnik podatku VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.; dalej jako: „ustawa”:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:

1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2) eksport towarów;

3) import towarów na terytorium kraju;

4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

W myśl art. 2 pkt 1 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju - rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium państwa członkowskiego - rozumie się przez to terytorium państwa wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.

W rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o państwie członkowskim – rozumie się przez to państwo członkowskie Unii Europejskiej, a także Irlandię Północną w zakresie określonym w Protokole w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej do Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz. Urz. UE L 29 z 31.01.2020, str. 7 , z późn. zm.)

W myśl art. 2 pkt 3 ustawy:

Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej […].

Jak wskazano w art. 2 pkt 4 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium państwa członkowskiego - rozumie się przez to terytorium państwa wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.

Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

Sprzedaż to odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel [...].

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 […].

Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy:

Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.

Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy:

Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że:

1) nabywcą towarów jest:

a) podatnik, o którym mowa w art. 15, lub podatnik podatku od wartości dodanej, a nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika,

b) osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w lit. a

- z zastrzeżeniem art. 10.

2) dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w pkt 1 lit. a.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy:

Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne dokonujące wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.

Według art. 17a ustawy:

Płatnikiem podatku od wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 103 ust. 5a pkt 1 i 2, jest odpowiednio zarejestrowany odbiorca lub podmiot prowadzący skład podatkowy, dokonujący na rzecz podmiotu, o którym mowa w art. 48 ust. 9 lub art. 59 ust. 8 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, wewnątrzwspólnotowego nabycia w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym.

W myśl art. 20 ust. 5 ustawy:

W wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury przez podatnika podatku od wartości dodanej, nie później jednak niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia, z zastrzeżeniem ust. 8 i 9. Przepis ust. 1a stosuje się odpowiednio.

Stosownie do art. 25 ust. 1 ustawy:

Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uznaje się za dokonane na terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu.

Na podstawie art. 99 ust. 11a ustawy:

W przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 103 ust. 5a, podatnik jest obowiązany składać naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu w sprawie rozliczania podatku akcyzowego deklaracje o należnych kwotach podatku za okresy miesięczne, w terminie do 5. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek ich zapłaty. W przypadku, o którym mowa w art. 17a, deklarację składa płatnik.

Stosownie do art. 103 ust. 1 ustawy:

Podatnicy oraz podmioty wymienione w art. 108 są obowiązani, bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania podatku za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, na rachunek urzędu skarbowego, z zastrzeżeniem ust. 1a-4 oraz art. 33 i art. 33b.

Natomiast na podstawie art.103 ust. 5a ustawy:

W przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o których mowa w ust. 5aa, podatnik jest obowiązany, bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania kwot podatku na rachunek urzędu skarbowego właściwego w zakresie wpłat podatku akcyzowego:

1) w terminie 5 dni od dnia, w którym towary te zostały wprowadzone do określonego we właściwym zezwoleniu miejsca odbioru wyrobów akcyzowych - jeżeli towary są nabywane wewnątrzwspólnotowo w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym przez zarejestrowanego odbiorcę z zastosowaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym;

2) w terminie 5 dni od dnia wprowadzenia tych towarów z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju do składu podatkowego;

3) z chwilą przemieszczenia tych towarów na terytorium kraju - jeżeli towary są przemieszczane poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym.

W myśl art. 103 ust. 5aa ustawy:

Przepis ust. 5a stosuje się do następujących towarów:

1) benzyn lotniczych (CN 2710 12 31);

2) benzyn silnikowych (CN 2710 12 25 - z wyłączeniem benzyn lakowych i przemysłowych, CN 2710 12 41, CN 2710 12 45, CN 2710 12 49, CN 2710 12 50, CN 2710 12 90, CN 2207 20 00);

3) gazu płynnego (LPG) - (CN 2711 12, CN 2711 13, CN 2711 14 00, CN 2711 19 00);

4) olejów napędowych (CN 2710 19 43, CN 2710 20 11);

5) olejów opałowych (CN 2710 19 62, CN 2710 19 66, CN 2710 19 67, CN 2710 20 32, CN 2710 20 38, CN 2710 20 90);

6) paliw typu benzyny do silników odrzutowych (CN 2710 12 70);

7) paliw typu nafty do silników odrzutowych (CN 2710 19 21);

8) pozostałych olejów napędowych (CN 2710 19 46, CN 2710 19 47, CN 2710 19 48, CN 2710 20 16, CN 2710 20 19);

9) paliw ciekłych w rozumieniu ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (Dz.U. z 2024 r. poz. 1209, 1940 i 1946 oraz z 2025 r. poz. 303), które nie zostały ujęte w pkt 1-4 i 6-8;

10) biopaliw ciekłych w rozumieniu ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (Dz.U. z 2024 r. poz. 20, 834 i 1946 oraz z 2025 r. poz. 303);

11) pozostałych towarów, o których mowa w art. 86 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, wymienionych w załączniku nr 1 do tej ustawy, bez względu na kod CN.

W świetle art. 103 ust. 5ab ustawy:

Zmiany w Nomenklaturze Scalonej (CN) nie powodują zmian opodatkowania podatkiem towarów wymienionych w ust. 5aa, jeżeli nie zostały określone w ustawie.

Zgodnie z art. 103 ust. 5ac ustawy:

Jeżeli termin płatności podatku określony zgodnie z ust. 5a przypada na dzień wcześniejszy niż dzień wystawienia faktury przez podatnika podatku od wartości dodanej, dokumentującej dokonanie dostawy towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia, termin ten upływa w dniu następującym po dniu wystawienia tej faktury, nie później jednak niż 16. dnia miesiąca następującego po miesiącu dokonania dostawy towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia.

W myśl art. 103 ust. 5c ustawy:

Przepisy ust. 5a pkt 1 i 2 oraz ust. 5ac stosuje się odpowiednio, jeżeli podatek jest pobierany przez płatnika.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 412 ze zm.; zwanej dalej „ustawą o podatku akcyzowym”.

Ustawa określa opodatkowanie podatkiem akcyzowym, zwanym dalej „akcyzą”, wyrobów akcyzowych oraz samochodów osobowych, organizację obrotu wyrobami akcyzowymi, a także oznaczanie znakami akcyzy.

Według art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym:

Użyte w ustawie określenia oznaczają:

wyroby akcyzowe – wyroby energetyczne, energię elektryczną, napoje alkoholowe, wyroby tytoniowe, susz tytoniowy, płyn do papierosów elektronicznych, wyroby nowatorskie, urządzenia do waporyzacji, zestawy części do urządzeń do waporyzacji, saszetki nikotynowe i inne wyroby nikotynowe, wymienione w załączniku nr 1 do ustawy.

Pod pozycją 28 załącznika nr 1 do ustawy o podatku akcyzowym, zawierającego wykaz wyrobów akcyzowych, pod kodem CN 2711, zostały wymienione gaz ziemny (mokry) i pozostałe węglowodory gazowe.

Stosownie do art. 86 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku akcyzowym:

Do wyrobów energetycznych, w rozumieniu ustawy, zalicza się wyroby objęte pozycjami CN 2901 i 2902.

Zgodnie z art. 86 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym:

Paliwami silnikowymi w rozumieniu ustawy są wyroby energetyczne przeznaczone do użycia, oferowane na sprzedaż lub używane do napędu silników spalinowych.

Stosownie do art. 86 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym:

Biokomponentami są biokomponenty w rozumieniu ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych.

Przedstawione przez Państwa wątpliwości dotyczą rozstrzygnięcia na gruncie art. 103 ust. 5aa pkt 11 ustawy o VAT w związku z art.17a tej ustawy oraz art. 86 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym w zakresie obowiązku pobrania przez Spółkę, jako operatora składu podatkowego podatku VAT, jako płatnik, w przypadku gdy kontrahent Spółki, posiadający stosowną koncesję będzie dokonywał przemieszczenia w systemie EMCS, z innego kraju UE do składu podatkowego Spółki na terenie Polski, frakcji gazowej n-butanowej klasyfikowanej do kodu CN 2901 10 00.

Dla ustalenia znaczenia treści normy prawnej zawartej w art. 103 ust. 5aa pkt 11 ustawy o VAT zastosowana została konstrukcja polegająca na odwołaniu do art. 86 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym. Oznacza to konieczność dokonania wykładni art. 86 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym.

Załącznik nr 1 do ustawy o podatku akcyzowym zawiera wykaz wyrobów akcyzowych. Pod pozycją 28 ww. załącznika nr 1 został wymieniony gaz ziemny (mokry) i pozostałe węglowodory gazowe zaklasyfikowane do kodu CN 2701, natomiast pod poz. 34 zostały wymienione węglowodory alifatyczne zaklasyfikowane do kodu CN 2901. W przedstawionych okolicznościach stanu faktycznego, przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego ma być gaz płynny (tzw. n-butan) o kodzie CN 2901 10 00. Jest to wyrób akcyzowy wymieniony w poz. 28 załącznika nr 1 do ustawy o podatku akcyzowym, będący wyrobem energetycznym wskazanym w art. 86 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku akcyzowym.

Definicja paliw silnikowych zawarta w art. 86 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym obejmuje „wyroby energetyczne przeznaczone do użycia, oferowane na sprzedaż lub używane do napędu silników spalinowych”. Sama konstrukcja takiego zapisu skutkuje tym, że termin „paliwa silnikowe” stanowi de facto otwarty katalog wyrobów. Wynika to z faktu, że paliwami silnikowymi w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym będą nie tylko wyroby energetyczne przeznaczone/oferowane na sprzedaż do napędu silników spalinowych ale również wyroby energetyczne oferowane na sprzedaż do innych niż paliwowe celów, ale używane do napędu silników spalinowych (por. m.in. wyrok NSA z 26 listopada 2020 r., sygn. akt I GSK 838/17).

Wykładnia językowa art. 86 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym prowadzi do wniosku, że za paliwo silnikowe mogą być uznane wszelkie wyroby energetyczne, bez względu na kod CN, które są: przeznaczone do użycia do napędu silników spalinowych albo oferowane na sprzedaż do napędu silników spalinowych albo używane do napędu silników spalinowych. Za przeznaczenie należy rozumieć zamiar wykorzystania wyrobów do określonych celów, zatem to podmiot, np. nabywający wewnątrzwspólnotowo wyroby energetyczne, które mogą być wykorzystywane jako dodatki lub domieszki do paliw silnikowych, decyduje o tym jakie ma być ich przeznaczenie. Należy przy tym zwrócić uwagę, że dany wyrób energetyczny może być uznany za paliwo silnikowe na każdym etapie, np. produkcji, sprzedaży, zużycia. Wyrób, który na etapie produkcji nie musi być przeznaczony do użycia do napędu, może stać się paliwem silnikowym na etapie jego zużycia.

W tym miejscu należy odwołać się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2020 r. sygn. akt I GSK 838/17, w którym NSA dokonał m.in. wykładni definicji paliw silnikowych. W powołanym wyroku NSA zanegował wykładnię art. 86 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym zaprezentowaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 22 czerwca 2017 r. sygn. akt III SA/Po 1227/16 oraz wskazał, że „Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z 3 lipca 2018 r., I GSK 727/17 (LEX nr 2535323) przedstawił wykładnię wskazanego przepisu u.p.a.: „Zwrot „przeznaczony do użycia (...) do napędu silników spalinowych” winien być rozumiany w ten sposób, że są to takie wyroby energetyczne, które obiektywnie - z uwagi na swe zasadnicze właściwości, w tym spełnianie określonych w odrębnych przepisach wymagań jakościowych dla paliw ciekłych i biopaliw ciekłych - są przeznaczone do użycia do napędu silników spalinowych. Są to więc takie wyroby, które bez względu na to, do czego zostaną wykorzystane, są paliwami silnikowymi, nawet jeżeli zostaną wykorzystane niezgodnie z ich przeznaczeniem. Z kolei wyroby energetyczne, które nie są przystosowane do napędu silników spalinowych, ponieważ nie spełniają określonych w odrębnych przepisach wymagań jakościowych, które są oferowane na sprzedaż lub używane do napędu silników spalinowych, stają się paliwami silnikowymi tylko (z definicji zawartej w art. 86 ust. 2 u.p.a.) w przypadku „oferowania ich na sprzedaż lub używania do napędu silników spalinowych”. W konsekwencji wyroby te, jeśli nie mieszczą się grupie wyrobów energetycznych objętych kodem CN 2710, w przypadku ich wykorzystania do celów innych, niż jako paliwo silnikowe, nie są paliwami silnikowymi. Analiza przepisu art. 86 ust. 2 wskazuje na zamiar ustawodawcy rozróżnienia sytuacji „przeznaczenia do użycia” i „użycia” wyrobu energetycznego do napędu silników spalinowych. Czym innym jest więc faktyczne użycie wyrobu w ww. celu, a czym innym przeznaczenie go do takiego użycia. Między tymi pojęciami nie można stawiać znaku równości”. Podobne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny zaprezentował w wyroku z 3 lipca 2018 r., I GSK 728/17 (LEX nr 2535324). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 maja 2012 r., I GSK 391/11 (cbois.nsa.gov.pl) przedstawił zbliżone stanowisko: „Ponadto, co należy podkreślić, ustawa akcyzowa w art. 86 ust. 2 i 3 nadaje szeroki zakres pojęciom „paliwa silnikowe” i „paliwa opałowe”. W rozumieniu tych przepisów paliwami silnikowymi (podobnie opałowymi) są wyroby energetyczne nie tylko przeznaczone do użycia, czy oferowane na sprzedaż, ale także, co wymaga podkreślenia, używane, bądź mogące być użyte do napędu silników spalinowych lub na potrzeby opałowe. Oznacza to, że na gruncie ustawy akcyzowej paliwem silnikowym lub paliwem opałowym jest wyrób energetyczny, który już tylko z uwagi na swoje właściwości fizyko-chemiczne jest używany lub może być użyty na wspomniane wyżej potrzeby, choćby nie spełniał obowiązujących w tym względzie wymagań, jakim powinno odpowiadać paliwo silnikowe lub opałowe, a jego użycie na wspomniane potrzeby byłoby nawet nielegalne”.

W analizowanej sprawie, Spółka wskazała, że n-butan (CN 2901 1000) nie jest wykorzystywany bezpośrednio ani jako paliwo opałowe, ani jako paliwo silnikowe. Produkt ten nie spełnia wymagań jakościowych dla tzw. autogazu. Spółka wskazała również, że do wykorzystania energetycznego ww. towaru potrzebne jest jego zmieszanie z inną frakcją, tj. propanem zaklasyfikowanym do podpozycji CN 2711 12. Gotowy produkt, który powstaje w wyniku ww. zmieszania, tj. propan butan o kodzie CN 2711 1900 może być wykorzystany jako autogaz lub jako propan butan do celów opałowych.

Z okoliczności sprawy wynika więc, że na Spółce, jako operatorze składu podatkowego, będzie spoczywał obowiązek pobrania podatku VAT jako płatnik, w przypadku gdy kontrahent Spółki, posiadający stosowną koncesję, będzie dokonywał przemieszczenia w systemie EMCS, z innego kraju UE do składu podatkowego Spółki na terenie Polski, frakcji gazowej n-butanowej klasyfikowanej do kodu CN 2901 1000, który w połączeniu z inną frakcją (propanem) może zostać wykorzystany jako paliwo silnikowe. To oznacza, że n-butan o kodzie CN 2901 10 00 należy traktować jako paliwo silnikowe, w rozumieniu art. 86 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym.

Spółka wykazała bowiem zamiar wskazujący, że nabywany wewnątrzwspólnotowo n-butan o kodzie CN 2901 10 00 może zostać przeznaczony do napędu silników. Zatem, skoro n-butan o kodzie CN 2901 10 00 nabywany wewnątrzwspólnotowo spełnia warunki do uznania go za paliwo silnikowe, w rozumieniu art. 86 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym, to tym samym na podstawie art. 103 ust. 5aa pkt 11 ustawy podlega obowiązkom, o których mowa w art. 103 ust. 5a ustawy.

W konsekwencji, w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym ww. n-butanu sklasyfikowanego do kodu CN 2901 10 00 Spółka ma obowiązek zapłaty podatku od towarów i usług w terminie, o którym mowa w art. 103 ust. 5a ustawy. Przy tym status Spółki jako płatnika od wewnątrzwspólnotowego nabycia frakcji gazowej o kodzie CN 2901 10 00 będzie wynikał z art. 17a ustawy o VAT.

Zatem przedstawione stanowisko jest nieprawidłowe.

Należy zauważyć, że Spółka oparła swoje stanowisko na twierdzeniu, że biokomponenty nie są objęte mechanizmem przyspieszonego VAT, nie wskazała jednak w opisie stanu faktycznego aby n-butan o kodzie CN 2901 10 00 stanowił jedynie dodatek lub domieszkę do paliwa silnikowego.

Na poparcie swojego stanowiska Spółka powołała we własnym stanowisku w sprawie pismo Ministerstwa Finansów z 27 sierpnia 2019 r. Należy jednak zauważyć, że ww. pismo dotyczy statusu podatkowego biokomponentów na gruncie przepisów art. 103 ust. 5aa pkt 11 ustawy o VAT. Organ podziela argumentację przedstawioną w tym piśmie dotyczącą biokomponentów, nie dostrzega jednak analogii między statusem tych biokomponentów a nabywanym przez Spółkę n-butanem o kodzie CN 2901 10 11 na gruncie ww. przepisu ustawy o VAT.

Podobnie, takiego związku Organ nie dostrzega pomiędzy statusem dodatków i domieszek do paliw wynikającym z ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym, które były przedmiotem przywołanych przez Spółkę wyroków, tj. wyroku WSA w Warszawie z 10 listopada 2017r. sygn. V SA/Wa 2816/16 i wyroku NSA z 20 kwietnia 2021 r. sygn. I GSK 110/18 a n-butanem (CN 2901 10 11) i jego statusem na gruncie art. 103 ust. 5aa pkt 11 ustawy o VAT.

Zatem, powołane pismo Ministerstwa Finansów oraz orzeczenia WSA i NSA nie mogły być podstawą do wydania rozstrzygnięcia w analizowanej sprawie.

Dodatkowe informacje

Organ informuje, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zadanego pytania) Wnioskodawcy, w odniesieniu do opisanego stanu faktycznego. Zauważyć bowiem należy, że to wyłącznie Wnioskodawca, w treści składanego wniosku, kształtuje jego zakres przedmiotowy. Zatem kwestie, które nie zostały objęte pytaniem wskazanym we wniosku, nie mogą być rozpatrzone – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622, ze zm.; dalej jako: „Ordynacja podatkowa”).

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Jednocześnie wyjaśniam, że interpretacja nie ocenia prawidłowości zastosowanej klasyfikacji towaru, tj. przyporządkowania n-butanu do grupowania CN 2901 10 00, lecz przyjmuje to jako element opisu sprawy.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy lub stanu prawnego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz.622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy zdnia11marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…), (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 iart.54§ 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.57aPPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.