Interpretacja 0111-KDIB3-3.4012.173.2026.3.JSU

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług, w zakresie pytań numer 1-3 jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Pana wniosek z 5 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczący podatku od towarów i usług, wpłynął 16 kwietnia 2026 r. Uzupełnił go Pan pismem z 1 czerwca 2026 r. (wpływ 25 czerwca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca zamierza założyć spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, której siedziba ma być położona na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a jej głównym przedmiotem działalności ma być sprzedaż detaliczna prowadzona przez domy sprzedaży wysyłkowej lub Internet (PKD 47.91.Z).

Sprzedaż ma obejmować (...).

Wnioskodawca nie posiada i nie zamierza podsiadać siedziby, magazynu ani żadnego innego ośrodka działalności poza terytorium RP.

Klientami Wnioskodawcy mają być są głównie osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, posiadający miejsce zamieszkania lub siedzibę poza terytorium RP.

Sprzedaż ma być prowadzona w modelu biznesowym znanym powszechnie jako dropshipping. W ramach zakładanego modelu sprzedaży, Wnioskodawca za pośrednictwem własnej strony internetowej oraz platform sprzedażowych osób trzecich (w tym (...)) sprzedaje produkty nabyte uprzednio od zagranicznych sprzedawców spoza terytorium Unii Europejskiej, w szczególności z (...) (niniejszy wniosek dotyczy stanu faktycznego przy zakupie od dostawcy z (...)). Produkt taki jest następnie sprzedawany klientowi Wnioskodawcy (klientowi końcowemu) za pośrednictwem ww. strony internetowej lub platformy.

Klient informowany będzie przez Wnioskodawcę o czasie dostawy towarów przed zakupem. Informacja ta zawarta będzie w regulaminie sprzedaży na stronie lub platformie sprzedażowej opisanej powyżej.

Dany produkt jest następnie wysyłany przez pierwotnego sprzedawcę bezpośrednio do klienta końcowego. Transport towaru odbywa się zatem w całości poza terenem RP. W podanym przykładzie transport towaru rozpoczyna się na terytorium (...) i kończy w kraju klienta końcowego. Towary nie są w żadnym momencie transportowane ani magazynowane na terytorium RP ani innych państw Unii Europejskiej przed wysyłką do klienta.

Zakupiony w ten sposób towar nie trafia do Wnioskodawcy jako pośrednika w łańcuchu dostawy, lecz zawsze jest wysyłany bezpośrednio do klienta. W żadnym momencie Wnioskodawca nie otrzymuje fizycznie towaru; działalność Wnioskodawcy polega na przeniesieniu procesu wysyłki towaru na dostawcę. Pierwotny sprzedawca przygotowuje całe zamówienie i wysyła je na wskazany przez Wnioskodawcę adres już do ostatecznego Klienta. Klient pełni rolę ostatecznego konsumenta, który kupuje interesujący go towar i jest ostatnim odbiorcą w łańcuchu.

Koszty transportu oraz ew. należności celne ponosić ma klient końcowy.

Wnioskodawca nie będzie uczestniczył w procesie odprawy celnej towaru oraz nie będzie wskazywany jako importer w dokumentach celnych.

Płatności za zamówienia dokonywane mają być wyłącznie w formie bezgotówkowej za pośrednictwem elektronicznych systemów płatności. Każda płatność będzie możliwa do jednoznacznego powiązania z konkretnym zamówieniem oraz danymi nabywcy.

W uzupełnieniu wniosku, w odpowiedzi na pytanie Organu:

1) Czy sprzedawcy będą mieli świadomość, że Pan nie jest ostatecznym nabywcą towarów? Proszę wyjaśnić – odpowiedział Pan:

Sprzedawcy będą mogli wiedzieć, że towar ma zostać wysłany na adres innej osoby niż Wnioskodawca, ponieważ przy zamówieniu Wnioskodawca będzie wskazywał dane adresowe klienta końcowego jako adres dostawy. Nie oznacza to jednak, że sprzedawca będzie stroną umowy sprzedaży zawieranej z klientem końcowym. Umowa z klientem końcowym będzie zawierana przez Wnioskodawcę we własnym imieniu. Sprzedawca nie będzie uprawniony wobec klienta końcowego do kształtowania warunków sprzedaży prowadzonej przez Wnioskodawcę.

2) Czy klienci będą zlecali Panu jakie konkretne towary chcieliby nabyć, czy też klienci będą mogli zakupić towar, który został już zamieszczony na Pana stronach internetowych – odpowiedział Pan:

Klienci będą mogli nabywać towary prezentowane uprzednio przez Wnioskodawcę na stronie internetowej lub na platformie sprzedażowej. Co do zasady klient będzie wybierał towar spośród oferty udostępnionej przez Wnioskodawcę, a nie zlecał Wnioskodawcy odrębnego wyszukiwania i nabycia indywidualnie wskazanego towaru.

3) Czy sprzedawcy będą mieli prawo do dokonywania zmian w opisie towarów zamieszczonych na Pana stronie internetowej lub do jakiejkolwiek ingerencji po umieszczeniu towaru na stronie internetowej – odpowiedział Pan:

Nie. Sprzedawcy nie będą mieli prawa dokonywania zmian w opisach towarów zamieszczonych przez Wnioskodawcę na stronie internetowej lub na platformie sprzedażowej. Nie będą mieli również prawa ingerowania w ofertę Wnioskodawcy po umieszczeniu towaru w sklepie internetowym.

4) Kto będzie decydował jakie towary i za jaką cenę będą oferowane przez Pana na stronie internetowej – odpowiedział Pan:

O tym, jakie towary zostaną zamieszczone w ofercie oraz za jaką cenę będą oferowane klientom końcowym, będzie decydował wyłącznie Wnioskodawca. Sprzedawcy nie będą ustalali ceny sprzedaży towarów oferowanych przez Wnioskodawcę klientom końcowym.

5) Czy Pana klienci będą mieli możliwość wyboru podmiotu, od którego zostanie zakupiony i wysłany towar z (...) – odpowiedział Pan:

Nie. Klienci nie będą mieli możliwości wyboru sprzedawcy, od którego Wnioskodawca nabędzie towar. Klient będzie zawierał umowę z Wnioskodawcą i będzie wybierał towar z oferty Wnioskodawcy, natomiast wybór dostawcy, od którego Wnioskodawca nabędzie towar, pozostanie po stronie Wnioskodawcy.

6) Czy będzie wskazywał Pan klientowi pełne dane sprzedającego – sprzedawcy z (...), od którego zostanie zakupiony i wysłany towar – odpowiedział Pan:

Co do zasady Wnioskodawca nie będzie wskazywał klientowi pełnych danych sprzedawcy jako strony umowy sprzedaży. Stroną umowy sprzedaży wobec klienta będzie Wnioskodawca. Nie można jednak wykluczyć, że dane sprzedawcy albo nadawcy przesyłki będą widoczne dla klienta na dokumentach przewozowych, celnych lub na samej przesyłce, jeżeli będzie to wynikało z zasad działania przewoźnika, operatora logistycznego lub procedur celnych.

7) Czy sprzedawcy oraz klienci (nabywcy) będą podatnikami, o których mowa w art. 28a ustawy o VAT – odpowiedział Pan:

Sprzedawcy będą podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży towarów, a więc będą występować jako podmioty profesjonalne. Klientami Wnioskodawcy będą natomiast głównie osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, tj. konsumenci. W takim typowym przypadku klienci końcowi nie będą podatnikami w rozumieniu art. 28a ustawy o VAT. Wnioskodawca nie wyklucza incydentalnej sprzedaży na rzecz podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, ale podstawowy model objęty wnioskiem dotyczy sprzedaży na rzecz klientów niebędących podatnikami.

8) Czy w opisanym modelu sprzedaży będzie Pan otrzymywał wynagrodzenie od sprzedawców z (...)? Jeśli tak, to czy wysokość wynagrodzenia dla Pana będzie wynikała z uzgodnień zawartych z sprzedawcami, czy sprzedawcy będą mieli jakiś wpływ na wysokość Pana wynagrodzenia – odpowiedział Pan:

Nie. Wnioskodawca nie będzie otrzymywał wynagrodzenia, prowizji ani innego świadczenia od sprzedawców. Ekonomicznym wynikiem działalności Wnioskodawcy będzie różnica pomiędzy ceną sprzedaży należną od klienta końcowego a ceną nabycia towaru od sprzedawcy oraz kosztami związanymi z realizacją transakcji. Sprzedawcy nie będą mieli wpływu na wysokość wynagrodzenia lub marży Wnioskodawcy uzyskiwanej w relacji z klientem końcowym.

9) W jaki sposób będzie dokumentował Pan sprzedaż dokonaną na rzecz ostatecznych klientów, jaki rodzaj świadczenia wykazywany będzie na dokumencie sprzedaży – odpowiedział Pan:

Sprzedaż na rzecz klientów końcowych będzie dokumentowana dokumentem generowanym w ramach sklepu internetowego lub platformy sprzedażowej, w szczególności potwierdzeniem zamówienia, potwierdzeniem zawarcia umowy na odległość albo innym dokumentem sprzedażowym przekazywanym klientowi w postaci elektronicznej. Na dokumencie wykazywana będzie sprzedaż towaru, a nie świadczenie usługi pośrednictwa. Wnioskodawca nie będzie działał jako pośrednik klienta w zakupie towaru od sprzedawcy, lecz jako sprzedawca towaru działający we własnym imieniu. Jeżeli w konkretnym przypadku powstanie obowiązek wystawienia faktury albo klient wystąpi z żądaniem jej wystawienia, Wnioskodawca wystawi dokument właściwy dla sprzedaży towaru zgodnie z przepisami ustawy o VAT i stanowiskiem przedstawionym we wniosku.

10) Kto będzie stroną odstąpienia w przypadku odstąpienia klienta od umowy zawartej na odległość, Pan czy sprzedawcy – odpowiedział Pan:

Stroną odstąpienia od umowy zawartej na odległość będzie Wnioskodawca, ponieważ to Wnioskodawca będzie stroną umowy sprzedaży zawartej z klientem końcowym. Sprzedawca nie będzie stroną tej umowy wobec klienta końcowego.

11) Kto będzie ponosił odpowiedzialność tytułem rękojmi za wady towaru, Pan czy sprzedawcy – odpowiedział Pan:

W relacji z klientem końcowym odpowiedzialność za zgodność towaru z umową oraz odpowiedzialność sprzedawcy przewidzianą przepisami prawa będzie ponosił Wnioskodawca. Ewentualne rozliczenia lub roszczenia regresowe Wnioskodawcy wobec sprzedawcy będą pozostawały odrębną relacją między Wnioskodawcą a tym sprzedawcą i nie zmieniają tego, że wobec klienta końcowego sprzedawcą będzie Wnioskodawca.

12) W jaki sposób Pana klienci będą reklamowali uszkodzony towar? W jaki sposób będzie odbywać się rozpatrzenie reklamacji? Czy klient będzie składał reklamację na uszkodzony towar do Pana? Proszę krótko opisać ten proces – odpowiedział Pan:

Klient będzie składał reklamację do Wnioskodawcy, zgodnie z regulaminem sklepu internetowego. Reklamacja będzie mogła zostać złożona na adres lub za pomocą danych kontaktowych wskazanych w regulaminie. Wnioskodawca będzie rozpatrywał reklamację w terminie przewidzianym w regulaminie i przepisach prawa, w tym weryfikując okoliczności zgłoszone przez klienta, dokumentację zdjęciową, informacje dotyczące przesyłki oraz – w razie potrzeby – informacje uzyskane od przewoźnika lub sprzedawcy. W przypadku uznania reklamacji Wnioskodawca podejmie działania właściwe dla uprawnień klienta, w szczególności doprowadzenie towaru do zgodności z umową, wymianę, zwrot środków albo inne działanie wynikające z przepisów prawa i regulaminu.

13) Czy – a jeśli tak, to w którym państwie - będzie odbywało się dopuszczenie towarów do obrotu w Unii Europejskiej, który kraj będzie państwem importu i czy państwo importu będzie państwem przeznaczenia tj. państwem w którym będzie dokonywał Pan dostawy towarów na rzecz ostatecznych klientów – odpowiedział Pan:

Jeżeli klient końcowy będzie miał miejsce zamieszkania lub siedzibę poza Unią Europejską, towar nie będzie dopuszczany do obrotu na terytorium Unii Europejskiej. Jeżeli klient końcowy będzie miał miejsce zamieszkania lub siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej innym niż Polska, to w zdarzeniu przyszłym objętym wnioskiem Wnioskodawca zakłada, że dopuszczenie towaru do obrotu nastąpi w państwie przeznaczenia, tj. w państwie, do którego towar zostanie wysłany bezpośrednio z (...) do klienta końcowego. W takim przypadku państwo importu będzie zarazem państwem przeznaczenia. Wnioskodawca nie będzie importerem towarów, nie będzie zgłaszającym w procedurze celnej i nie będzie uczestniczył w odprawie celnej towarów.

14) Czy składając zamówienie u sprzedawcy będzie posługiwał się Pan swoimi danymi, a oprócz tego czy będzie wskazywał Pan dane adresowe klienta do wysyłki towaru – odpowiedział Pan:

Tak. Wnioskodawca będzie składał zamówienie u sprzedawcy we własnym imieniu, posługując się swoimi danymi jako nabywcy lub zamawiającego. Jednocześnie Wnioskodawca będzie wskazywał dane adresowe klienta końcowego jako adres dostawy towaru.

15) Czy w którymkolwiek momencie opisywanej we wniosku transakcji będzie miał Pan prawo do rozporządzania towarem jak właściciel (nie chodzi tutaj o fizyczne posiadanie towaru lub aspekt prawny lecz o rozporządzanie nim, np. prawo do jego sprzedaży) – odpowiedział Pan:

Tak. Wnioskodawca będzie miał prawo do rozporządzania towarem jak właściciel w znaczeniu ekonomicznym właściwym dla podatku VAT, w szczególności będzie decydował o sprzedaży towaru klientowi końcowemu, cenie tej sprzedaży, wyborze klienta oraz skierowaniu wysyłki towaru na adres wskazany przez klienta. Wnioskodawca nie będzie wprawdzie obejmował towaru w fizyczne posiadanie, jednak będzie nabywał towar we własnym imieniu i następnie zbywał go klientowi końcowemu we własnym imieniu.

16) Czy towary oferowane na Pana stronie internetowej lub platform sprzedażowych osób trzecich, będą towarami o wartości rzeczywistej nieprzekraczającej wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 150 euro – odpowiedział Pan:

W celu jednoznacznego doprecyzowania zakresu zdarzenia przyszłego objętego wnioskiem Wnioskodawca wskazuje, że niniejszy wniosek dotyczy transakcji obejmujących towary o wartości rzeczywistej przekraczającej wyrażoną w złotych równowartość 150 euro. Ewentualne transakcje dotyczące towarów o wartości rzeczywistej nieprzekraczającej równowartości 150 euro nie są objęte zakresem niniejszego wniosku.

17) Czy będzie Pan zarejestrowany w procedurze Import One-Stop Shop (IOSS) – odpowiedział Pan: Nie. Wnioskodawca nie będzie zarejestrowany w procedurze Import One-Stop Shop (IOSS), a zdarzenie przyszłe objęte wnioskiem nie dotyczy rozliczeń dokonywanych w tej procedurze.

Ponadto doprecyzował Pan, że płatności za zamówienia będą dokonywane wyłącznie w formie bezgotówkowej za pośrednictwem elektronicznych systemów płatności udostępnianych przez dostawcę platformy, tj. (...). Każda płatność będzie możliwa do jednoznacznego powiązania z konkretnym zamówieniem oraz danymi nabywcy. Klient nie będzie dokonywał płatności na rzecz sprzedawcy; zapłata należna od klienta końcowego będzie należna Wnioskodawcy jako sprzedawcy towaru.

Pytania

1. Czy sprzedaż towarów w opisanym modelu podlega opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce, jeżeli towary znajdują się poza terytorium Unii Europejskiej w momencie sprzedaży i są wysyłane bezpośrednio z (...) do klienta końcowego?

2. Czy w świetle art. 22 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 22 ust. 2–4 ustawy o podatku od towarów i usług, w opisanym modelu sprzedaży miejscem dostawy towarów dokonywanej przez Wnioskodawcę na rzecz klienta końcowego jest miejsce rozpoczęcia transportu towaru, tj. (...), a w konsekwencji dostawa ta nie stanowi dostawy towarów podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej? (pytanie ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

3. Czy w opisanym modelu sprzedaży Wnioskodawca ma obowiązek ewidencjonowania sprzedaży na kasie fiskalnej?

Pana stanowisko w sprawie (doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku)

Ad. 1

Zdaniem Wnioskodawcy dostawa towarów dokonywana na rzecz Klienta nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce.

W przypadku uznania czynności dokonywanych przez Wnioskodawcę za dostawę towarów, dojdzie do tzw. transakcji łańcuchowej. W takim przypadku na gruncie podatku VAT dojdzie do dwóch dostaw:

1. Dostawy dokonanej przez kontrahenta z państwa sprzedaży (spoza UE) na rzecz Wnioskodawcy;

2. Dostawy dokonanej przez Wnioskodawcę na rzecz Klienta.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy. Jednocześnie zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów niewysyłanych ani nietransportowanych jest miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy.

Z kolei jak stanowi art. 22 ust. 2-2d ustawy o VAT:

2. w przypadku gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej dostawie.

2a. w przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego przez nabywcę, który dokonuje również ich dostawy, przyjmuje się, że wysyłka lub transport są przyporządkowane dostawie dokonanej do tego nabywcy, chyba że z warunków dostawy wynika, że wysyłkę lub transport towarów należy przyporządkować jego dostawie.

2b. w przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego, wysyłka lub transport tych towarów są przyporządkowane wyłącznie dostawie dokonanej do podmiotu pośredniczącego.

2c. w przypadku gdy podmiot pośredniczący przekazał swojemu dostawcy numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany mu przez państwo członkowskie, z którego towary są wysyłane lub transportowane, wysyłkę lub transport przypisuje się wyłącznie dostawie dokonanej przez ten podmiot.

2d. przez podmiot pośredniczący, o którym mowa w ust. 2b i 2c, rozumie się innego niż pierwszy w kolejności dostawcę towarów, który wysyła lub transportuje towar samodzielnie albo za pośrednictwem osoby trzeciej działającej na jego rzecz.

W świetle art. 22 ust. 2e ustawy o VAT, w przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego albo z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego przez:

1) pierwszego dostawcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się jego dostawie;

2) ostatniego nabywcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się dostawie dokonanej do tego nabywcy.

W myśl art. 22 ust. 3 ustawy o VAT, w przypadkach, o których mowa w ust. 2-2c, dostawę towarów, która:

1) poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów;

2) następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu zakończenia wysyłki lub transportu towarów.

W myśl art. 22 ust. 4 ustawy o VAT, w przypadku gdy miejscem rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów jest terytorium państwa trzeciego, dostawę towarów dokonywaną przez podatnika, który również jest podatnikiem z tytułu importu tych towarów, uważa się za dokonaną na terytorium państwa członkowskiego importu lub zaimportowania tych towarów. Powyższe przepisy regulują zasady ustalania miejsca opodatkowania dostaw towarów.

Jednocześnie przepis art. 22 ust. 4 ustawy o VAT powinien być interpretowany jako specyficzna zasada ustalania miejsca opodatkowania w odniesieniu do towarów importowanych. W szczególności, powyższy przepis ustanawia zasadę, iż w przypadku gdy kilka podmiotów dokonuje dostawy tego samego towaru (transakcja łańcuchowa) na terytorium państwa członkowskiego UE opodatkowana jest transakcja stanowiąca import towarów - to na importerze spoczywa obowiązek rozliczenia cła i VAT.

Z powyższych przepisów wynika, że w przypadku tzw. transakcji łańcuchowych, kiedy ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie przemieszczany tylko od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, wówczas przyjmuje się, że ma miejsce tylko jedna wysyłka (transport), więc tylko w odniesieniu do jednej z transakcji można ustalić miejsce świadczenia w oparciu o art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy (dostawa ruchoma). W odniesieniu do pozostałych dostaw, którym nie można przypisać wysyłki (transportu), ustalenie miejsca świadczenia odbywa się jak dla towarów niewysyłanych, a więc według miejsca, w którym towary znajdowały się w momencie dostawy (dostawa nieruchoma).

Jednocześnie w myśl art. 26a ust. 1 ustawy o VAT miejscem importu towarów jest terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie ich wprowadzenia na terytorium Unii Europejskiej.

Należy wskazać, że w przedmiotowym przypadku mamy do czynienia z transakcją łańcuchową. W transakcję tą zaangażowane są następujące podmioty: zagraniczny (spoza UE) dostawca, Wnioskodawca oraz ostateczny klient (poza terenem RP). W ramach omawianej transakcji towar wysyłany jest bezpośrednio z kraju trzeciego do innego kraju trzeciego (państwo importu). W opisanym przypadku mamy do czynienia z transakcją w której można mówić o relacji podmiotu trzeciego - dostawcy dokonującego sprzedaży na rzecz Wnioskodawcy (B2B), a Wnioskodawcą dokonującym sprzedaży na rzecz ostatecznego klienta który jest osobą fizyczną (relacja B2C). Do ustalenia miejsca opodatkowania przedmiotowej transakcji, w której to Wnioskodawca dokonuje sprzedaży towarów na rzecz klienta ostatecznego istotna jest wskazana przez Wnioskodawcę informacja, że w transakcji tej jako importer towarów rozliczający podatek z tego tytułu będzie występował ostateczny Klient. W takiej sytuacji transakcja dokonana przez dostawcę na rzecz Wnioskodawcy podlegać będzie opodatkowaniu poza terytorium UE. Jak wcześniej wskazano, Wnioskodawca nie dokonuje zgłoszenia celnego, ani nie występuje jako przedstawiciel klienta (bezpośredni lub pośredni). A zatem w sytuacji, gdy importerem nie jest Wnioskodawca, a jak przedstawiono w stanie faktycznym ostateczny Klient, to dostawa między Wnioskodawca a Klientem (B2C) jest dostawą niepodlegającą opodatkowaniu w państwie członkowskim UE, ani tym bardziej w Polsce, gdyż jest dostawą następującą przed importem.

W takim przypadku transakcję dostawy towaru na rzecz klienta, będącego jednocześnie importerem towaru, należy uznać - stosownie do art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy - za dokonaną i opodatkowaną w miejscu rozpoczęcia wysyłki, tj. na terytorium państwa trzeciego. Oznacza to, że dokonywane przez Wnioskodawcę dostawy towarów wysyłanych z terytorium państwa trzeciego do odbiorców w innym państwie (poza terytorium RP) nie będą podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług przez Wnioskodawcę na terytorium kraju, a miejscem opodatkowania przedmiotowych dostaw towarów jest terytorium kraju trzeciego (w podanym przykładzie - w (...)). Reasumując, sprzedaż towarów przez Wnioskodawcę nie podlega opodatkowaniu VAT w Polsce.

Zdaniem Wnioskodawcy sprzedaż towarów w opisanym modelu nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce, jeżeli towar będzie znajdował się poza terytorium Unii Europejskiej w momencie sprzedaży, zostanie wysłany bezpośrednio z (...) do klienta końcowego, a Wnioskodawca nie będzie importerem towarów ani podmiotem dokonującym zgłoszenia celnego. Wnioskodawca będzie działał wobec klienta końcowego we własnym imieniu jako sprzedawca towaru, ale dostawa będzie następowała przed importem towaru do państwa przeznaczenia.

Ad. 2

W opinii Wnioskodawcy, w przedstawionym modelu sprzedaży, miejscem dostawy towarów jest (...).

Jak wskazano powyżej, klient zamawia towar u Wnioskodawcy (za pośrednictwem strony lub platformy internetowej). Dostawca z (...) jest odpowiedzialny za przygotowanie zamówienia, wysyłkę i transport. Zatem towary od dostawcy Wnioskodawca nabywa w zakresie handlu towarami. Towar wysyłany jest bezpośrednio z (...) do ostatecznego klienta w łańcuchu sprzedaży. W tym przypadku nie będzie mieć zastosowania przepis art. 22 ust. 3b ustawy o VAT, dotyczący ustalania miejsca dostawy towarów, o których mowa w art. 7a ust. 1 i 2, dokonywanych na rzecz podatnika ułatwiającego dostawy towarów oraz przez tego podatnika. Wnioskodawca nie jest podatnikiem ułatwiającym dostawę towarów nabywanych przez ostatecznego klienta od dostawcy bazowego z terytorium kraju trzeciego lecz podatnikiem dokonującym dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, nabytych we własnym imieniu, na rzecz ostatecznego klienta.

W przedmiotowej sprawie istotne jest, który w kolejności uczestnik transakcji jest podatnikiem z tytułu importu towarów. Miejscem rozpoczęcia wysyłki/transportu towarów do klienta ostatecznego jest terytorium państwa trzeciego. Wnioskodawca wskazał, że nie dokonuje zgłoszenia celnego, ani nie występuje jako przedstawiciel klienta (bezpośredni lub pośredni). Wypełnienie formalności celnych związanych z importem towaru nie spoczywa na Wnioskodawcy. W tym ujęciu, importerem towaru jest ostateczny klient. Zatem, regulacja art. 22 ust. 4 ustawy nie ma dla Wnioskodawcy zastosowania - nie jest bowiem w tym przypadku podatnikiem dokonującym dostawy, który jednocześnie jest podatnikiem z tytułu importu tych towarów. W takim przypadku w sytuacji, gdy podatnikiem z tytułu importu towarów jest ostateczny klient to miejsce świadczenia dostawy towarów dokonanej przez Wnioskodawcę na rzecz tego klienta należy określić na podstawie zasady ogólnej, o której mowa w art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy. Dostawa ta więc podlega opodatkowaniu podatkiem VAT w miejscu rozpoczęcia wysyłki, tj. terytorium kraju trzeciego jako dostawa towarów następująca przed importem (zaimportowania) towarów. Należy zwrócić w tym miejscu uwagę, że dostawa, w której po jednej stronie występuje import towarów dokonywany przez nabywcę tych towarów jest po stronie dostawcy co do zasady traktowana jako eksport towarów, podlegający opodatkowaniu w kraju trzecim. Oznacza to, że dostawa towarów dokonana przez Wnioskodawcę na rzecz klienta na terytorium kraju trzeciego podlega opodatkowaniu na terytorium tego kraju trzeciego, a nie w Polsce - co w tym wypadku oznacza (...).

W odniesieniu do przeformułowanego pytania nr 2 Wnioskodawca stoi na stanowisku, że miejscem dostawy towarów, zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, będzie miejsce rozpoczęcia transportu towaru, tj. (...). W konsekwencji dostawa dokonywana przez Wnioskodawcę na rzecz klienta końcowego nie będzie stanowiła dostawy towarów opodatkowanej podatkiem VAT na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Ad. 3

Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym modelu sprzedaż towarów dokonywana przez Wnioskodawcę nie będzie musiała być dokumentowana fakturami, ani rejestrowana za pomocą kas ewidencjonujących.

Zgodnie z art. 106a pkt 2 ustawy o VAT, przepisy rozdziału 1 działu XI „Dokumentacje” stosuje się do dostawy towarów i świadczenia usług dokonywanych przez podatnika posiadającego na terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywane są te czynności, a w przypadku braku na terytorium kraju siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej - posiadającego na terytorium kraju stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe miejsce pobytu, z którego dokonywane są te czynności, w przypadku gdy miejscem świadczenia jest terytorium:

a) państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do zapłaty podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca i faktura dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego nabywcę lub usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika,

b) państwa trzeciego.

Z powołanego art. 106a pkt 2 lit. b ww. ustawy wynika, że przepisy dotyczące wystawiania faktur stosuje się m.in. do dostawy towarów dokonywanych przez podatnika posiadającego siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju - w przypadku gdy miejscem świadczenia jest terytorium państwa trzeciego.

W myśl art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem.

Natomiast w myśl art. 106b ust. 3 pkt 1 ustawy, kiedy obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust. 1 - wówczas podatnik jest obowiązany wystawić fakturę - na żądanie nabywcy towaru.

Zatem mając na uwadze powołane wyżej przepisy oraz przedstawione okoliczności sprawy (dostawa nie będzie podlegała VAT w Polsce) należy uznać, że w przypadku transakcji dokonywanych w ramach opisanego modelu, co do zasady Wnioskodawca nie będzie miał obowiązku wystawienia faktury na rzecz klienta indywidualnego. Jeżeli jednak taka dostawa zostanie udokumentowana fakturą, wówczas nie powinna ona wskazywać stawki ani kwoty podatku. W pozycji „stawka podatku” Wnioskodawca może wpisać oznaczenie „NP” (nie podlega opodatkowaniu).

Jednocześnie, z uwagi na to, że obowiązkowi ewidencji na kasie rejestrującej podlega odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju, dostawy towarów dokonywane przez Wnioskodawcę na rzecz odbiorców indywidualnych, dla których miejscem świadczenia (opodatkowania) nie jest terytorium kraju, nie będą podlegały wynikającemu z art. 111 ust. 1 ustawy o VAT obowiązkowi ewidencji przy zastosowaniu kasy rejestrującej w Polsce.

W zakresie pytania nr 3 Wnioskodawca podtrzymuje stanowisko, że w opisanym modelu sprzedaży nie będzie miał obowiązku ewidencjonowania sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej w Polsce, ponieważ obowiązek z art. 111 ust. 1 ustawy o VAT dotyczy sprzedaży podlegającej ewidencjonowaniu na terytorium kraju, natomiast dostawy objęte wnioskiem nie będą miały miejsca opodatkowania na terytorium kraju.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, w zakresie pytań oznaczonych numerami 1-3, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775, ze zm.) – zwanej dalej ustawą:

Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:

1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2. eksport towarów;

3. import towarów na terytorium kraju;

4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju, przez które - w myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:

Rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.

Stosownie do art. 2 pkt 3 ustawy:

Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej (…).

Jak stanowi art. 2 pkt 5 ustawy:

Przez terytorium państwa trzeciego rozumie się terytorium państwa niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.

W świetle art. 2 pkt 6 ustawy:

Towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:

Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Z kolei art. 2 pkt 7 ustawy stanowi, że:

Przez import towarów rozumie się przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii Europejskiej.

Definicja ustawowa importu towarów kładzie nacisk przede wszystkim na czynność faktyczną, czyli przywóz towaru. Dla zaistnienia importu nie ma znaczenia cel przywozu, czy stosunek prawny w ramach którego dokonano przywozu, gdyż jeżeli towar został faktycznie przywieziony, to ma miejsce import.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy,

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

2. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;

3. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Należy jednak zaznaczyć, że nie każde powstrzymanie się od działania czy tolerowanie czynności lub sytuacji może zostać uznane za usługę w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Jak stanowi art. 5a rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu od wartości dodanej (Dz.U. UE L 77 z 23 marca 2011, s. 1, ze zm.; dalej jako: „rozporządzenie 282/2011”):

Do celów stosowania art. 14 ust. 4 dyrektywy 2006/112/WE uznaje się, że towary zostały wysłane lub przetransportowane przez dostawcę lub na jego rzecz, w tym gdy dostawca uczestniczy pośrednio w wysyłce lub transporcie towarów, w szczególności w następujących przypadkach:

a) w przypadku gdy dostawca zleca podwykonanie wysyłki lub transportu towarów osobie trzeciej, która dostarcza towary nabywcy;

b) w przypadku gdy wysyłka lub transport towarów dokonywane są przez osobę trzecią, ale dostawca ponosi całkowitą lub częściową odpowiedzialność za dostarczenie towarów nabywcy;

c) w przypadku gdy dostawca wystawia fakturę i pobiera od nabywcy opłaty za transport lub wysyłkę, a następnie przekazuje je osobie trzeciej, która organizuje wysyłkę lub transport towarów;

d) w przypadku gdy dostawca zachęca nabywcę w dowolny sposób do skorzystania z usług w zakresie dostarczania towarów świadczonych przez osobę trzecią, umożliwia kontakt nabywcy i osoby trzeciej lub przekazuje w inny sposób tej osobie informacje niezbędne do dostarczenia towarów nabywcy.

Towarów nie uważa się jednak za wysłane lub przetransportowane przez dostawcę lub na jego rzecz, w przypadku gdy nabywca transportuje te towary samodzielnie lub z udziałem osoby trzeciej organizuje dostarczanie tych towarów, a dostawca nie bierze udziału bezpośrednio ani pośrednio w organizacji lub pomocy w organizacji wysyłki lub transportu tych towarów.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że zamierza Pan założyć spółkę, której głównym przedmiotem działalności będzie sprzedaż detaliczna prowadzona przez domy sprzedaży wysyłkowej lub Internet.

Sprzedaż obejmować będzie (...) i prowadzona będzie w modelu dropshippingu. W ramach tego modelu sprzedaży, za pośrednictwem własnej strony internetowej oraz platform sprzedażowych osób trzecich sprzedaje Pan produkty nabyte uprzednio od zagranicznych sprzedawców spoza terytorium Unii Europejskiej, w szczególności z (...). Produkt taki jest następnie sprzedawany Pana klientowi (klientowi końcowemu, którym – zgodnie z Pana wskazaniem – będą głównie osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, posiadające miejsce zamieszkania lub siedzibę poza terytorium RP) za pośrednictwem ww. strony internetowej lub platformy.

Dany produkt jest następnie wysyłany przez pierwotnego sprzedawcę bezpośrednio do klienta końcowego, a jego transport odbywa się w całości poza terytorium RP. W analizowanym przypadku transport towaru rozpoczyna się na terytorium (...) i kończy w kraju klienta końcowego. Towary nie są w żadnym momencie transportowane ani magazynowane na terytorium RP ani innych państw Unii Europejskiej przed wysyłką do klienta.

Zakupiony towar nie trafia do Pana jako pośrednika w łańcuchu dostawy, lecz zawsze jest wysyłany bezpośrednio do klienta. W żadnym momencie nie otrzymuje Pan fizycznie towaru; Pańska działalność polega na przeniesieniu procesu wysyłki towaru na dostawcę. Pierwotny sprzedawca przygotowuje całe zamówienie i wysyła je na wskazany przez Pana adres już do ostatecznego Klienta. Klient pełni rolę ostatecznego konsumenta, który kupuje interesujący go towar i jest ostatnim odbiorcą w łańcuchu.

Podał Pan, że koszty transportu oraz ewentualne należności celne ponosić będzie klient końcowy.

Wskazał Pan również, że nie będzie uczestniczył w procesie odprawy celnej towaru oraz nie będzie wskazywany jako importer w dokumentach celnych.

Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Pana wątpliwości dotyczą ustalenia czy:

-   sprzedaż towarów w opisanym modelu podlega opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce, jeżeli towary znajdują się poza terytorium Unii Europejskiej w momencie sprzedaży i są wysyłane bezpośrednio z (...) do klienta końcowego;

-   w świetle art. 22 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 22 ust. 2–4 ustawy o podatku od towarów i usług, w opisanym modelu sprzedaży miejscem dostawy towarów dokonywanej przez Pana na rzecz klienta końcowego jest miejsce rozpoczęcia transportu towaru, tj. (...), a w konsekwencji dostawa ta nie stanowi dostawy towarów podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

-   w opisanym modelu sprzedaży ma Pan obowiązek ewidencjonowania sprzedaży na kasie fiskalnej.

Aby odnieść się do Pana wątpliwości należy w pierwszej kolejności zauważyć, że dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, rozumiana jest przez ustawodawcę, jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą. Przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa cywilnego. W konsekwencji pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem.

Co więcej, czynności przejścia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym, ponieważ „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy.

Transakcja opisana we wniosku wpisuje się w dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy. Czynności, które planuje Pan wykonywać będą wypełniały znamiona handlu towarami. Należy zauważyć, że przedmiotem nabycia przez klientów będą konkretne towary prezentowane przez Pana na stronie internetowej lub na platformie sprzedażowej - klient będzie wybierał towar spośród oferty udostępnionej przez Pana. Klienci nie będą mieli możliwości wyboru sprzedawcy, od którego nabędzie Pan towar. Klient będzie zawierał umowę z Panem i będzie wybierał towar z Pańskiej oferty. Wskazał Pan, że to wyłącznie Pan będzie decydował jakie towary zostaną zamieszczone w ofercie oraz za jaką cenę będą oferowane klientom końcowym, zatem będzie posiadał Pan władztwo ekonomiczne nad tymi towarami i praktyczną możliwość dysponowania nimi jak właściciel. Bowiem to Pan będzie sprzedawał produkty nabyte uprzednio od zagranicznych sprzedawców spoza terytorium Unii Europejskiej i decydował jakie towary zostaną zaoferowane do sprzedaży za pośrednictwem własnej strony internetowej oraz platform sprzedażowych osób trzecich. Klienci będą mogli nabywać towary spośród oferty udostępnionej przez Pana, a nie będą zlecali Panu wyszukiwania i nabycia indywidualnie wskazanego towaru.

Dodatkowo sprzedawcy nie będą mieli prawa dokonywania zmian w opisach towarów zamieszczonych przez Pana na stronie internetowej lub na platformie sprzedażowej. Nie będą mieli również prawa ingerowania w Pańską ofertę po umieszczeniu towaru w sklepie internetowym.

Ponadto, nie będzie otrzymywał Pan wynagrodzenia, prowizji ani innego świadczenia od sprzedawców. Ekonomicznym wynikiem Pańskiej działalności będzie różnica pomiędzy ceną sprzedaży należną od klienta końcowego a ceną nabycia towaru od sprzedawcy oraz kosztami związanymi z realizacją transakcji. Sprzedawcy nie będą mieli wpływu na wysokość Pańskiego wynagrodzenia lub marży uzyskiwanej w relacji z klientem końcowym.

Wskazał Pan również, że nie będzie działał jako pośrednik klienta w zakupie towaru od sprzedawcy, lecz jako sprzedawca towaru działający we własnym imieniu.

Dodatkowo Klient będzie składał reklamację do Pana, zgodnie z regulaminem sklepu internetowego i to Pan będzie rozpatrywał reklamację w terminie przewidzianym w regulaminie i przepisach prawa, w tym weryfikując okoliczności zgłoszone przez klienta, dokumentację zdjęciową, informacje dotyczące przesyłki oraz – w razie potrzeby – informacje uzyskane od przewoźnika lub sprzedawcy. W przypadku uznania reklamacji, to Pan podejmie działania właściwe dla uprawnień klienta, w szczególności doprowadzenie towaru do zgodności z umową, wymianę, zwrot środków albo inne działanie wynikające z przepisów prawa i regulaminu. Zatem, mając na uwadze powyższe okoliczności należy uznać, że będzie posiadał Pan ekonomiczne władztwo nad sprzedawanymi za pośrednictwem własnej strony internetowej oraz platform sprzedażowych osób trzecich, towarami.

Mając na względzie okoliczności niniejszej sprawy w tym fakt, że efektem wykonanych czynności (istotą zamówienia) będzie konkretny towar w postaci produktu, prezentowanego na Pana stronie internetowej oraz platformach sprzedażowych osób trzecich, który w takiej postaci będzie dostarczany bezpośrednio klientom (ostatecznym nabywcom), a Pan w ramach transakcji będzie przenosił na klienta prawo do dysponowania towarem jak właściciel, stwierdzić należy, że świadczenie stanowi dla celów podatku od towarów i usług dostawę towarów. Czynności podejmowane przez Pana w celu zrealizowania zamówienia nie będą stanowiły dla klientów celu samego w sobie, klient będzie zainteresowany nabyciem konkretnego produktu prezentowanego na Pana stronie internetowej lub platformach sprzedażowych osób trzecich.

Jak już powyżej wskazałem pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” dotyczy tego rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak właściciel. Zatem, chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość dysponowania towarem w postaci np. jego sprzedaży, a nie rozporządzania nim w sensie prawnym. Co ważne, istotą dostawy towarów nie jest przeniesienie prawa własności, zatem zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawa własności”. Co więcej, czynności przejścia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym, ponieważ „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy. Zatem, skoro to wyłącznie Pan będzie decydował jakie towary będą oferowane, i za jaką cenę na stronie internetowej oraz platformach sprzedażowych osób trzecich, a także w przypadku gdy klient będzie składał reklamację to Pan będzie rozpatrywał tą reklamację, i to Pan - w przypadku uznania reklamacji - podejmie działania właściwe dla uprawnień klienta, w szczególności doprowadzenie towaru do zgodności z umową, wymianę, zwrot środków albo inne działanie wynikające z przepisów prawa i regulaminu. Z opisu sprawy wynika, że będzie miał Pan możliwość dysponowania rzeczą pomimo braku fizycznego kontaktu z towarem i będzie dokonywał Pan sprzedaży (przenosił prawo do rozporządzania towarem jak właściciel) na rzecz klientów końcowych.

Zatem, w przedstawionych okolicznościach sprawy planowane czynności, które będą wykonywane przez Pana na rzecz klientów, będą stanowiły odpłatną dostawę towarów.

Odnosząc się do Pana wątpliwości w zakresie miejsca opodatkowania realizowanej przez Pana transakcji oraz ustalenia miejsca dostawy towarów, należy wskazać, że zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią – miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy.

Jednocześnie zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy:

Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów niewysyłanych ani nietransportowanych jest miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy.

Z kolei jak stanowi art. 22 ust. 2 ustawy:

W przypadku gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej dostawie.

W myśl art. 22 ust. 3 ustawy:

W przypadkach, o których mowa w ust. 2-2c, dostawę towarów, która:

1. poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów;

2. następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu zakończenia wysyłki lub transportu towarów.

Przy tym stosownie do art. 22 ust. 4 ustawy:

W przypadku gdy miejscem rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów jest terytorium państwa trzeciego, dostawę towarów dokonywaną przez podatnika lub podatnika podatku od wartości dodanej, który jest również podatnikiem z tytułu importu albo zaimportowania tych towarów, uważa się za dokonaną na terytorium państwa członkowskiego importu albo zaimportowania tych towarów.

W myśl art. 22 ust. 4 ustawy w przypadku gdy miejscem rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów jest terytorium państwa trzeciego, dostawę towarów dokonywaną przez podatnika, który również jest podatnikiem z tytułu importu tych towarów, uważa się za dokonaną na terytorium kraju. Powyższe przepisy regulują zasady ustalania miejsca opodatkowania dostaw towarów. Jednocześnie przepis art. 22 ust. 4 ustawy o VAT powinien być interpretowany jako specyficzna zasada ustalania miejsca opodatkowania w odniesieniu do towarów importowanych. W szczególności, powyższy przepis ustanawia zasadę, iż w przypadku gdy kilka podmiotów dokonuje dostawy tego samego towaru (transakcja łańcuchowa) na terytorium kraju opodatkowana jest transakcja stanowiąca import towarów - to na importerze spoczywa obowiązek rozliczenia cła i VAT.

Z powyższych przepisów wynika, że w przypadku tzw. transakcji łańcuchowych, kiedy ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie przemieszczany tylko od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, wówczas przyjmuje się, że ma miejsce tylko jedna wysyłka (transport), więc tylko w odniesieniu do jednej z transakcji można ustalić miejsce świadczenia w oparciu o art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy (dostawa ruchoma). W odniesieniu do pozostałych dostaw, którym nie można przypisać wysyłki (transportu), ustalenie miejsca świadczenia odbywa się jak dla towarów niewysyłanych, a więc według miejsca, w którym towary znajdowały się w momencie dostawy (dostawa nieruchoma).

Jednocześnie w myśl art. 26a ust. 1 ustawy:

Miejscem importu towarów jest terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie ich wprowadzenia na terytorium Unii Europejskiej.

Jak wynika z opisu sprawy klienci (głównie osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, posiadający miejsce zamieszkania lub siedzibę poza terytorium RP) będą zamawiali towar od Pana. Jednak w chwili przyjęcia zamówienia nie będzie posiadał Pan danego towaru i będzie zamawiał go u sprzedawców z (...). Będzie więc Pan dokonywał zamówienia u sprzedawcy i zlecał też temu sprzedawcy wysłanie towaru bezpośrednio na adres klienta końcowego. Zatem należy wskazać, że w przedmiotowym przypadku będziemy mieli do czynienia z transakcją łańcuchową. W transakcję tę zaangażowane będą trzy następujące podmioty: sprzedawca, Pan oraz klienci końcowi (konsumenci). Przy czym transport towaru będzie odbywał się w całości poza terytorium Polski. W analizowanej sprawie transport towaru rozpocznie się na terytorium (...) i zakończy w kraju klienta końcowego. Z opisu sprawy wynika, że towary nie będą w żadnym momencie transportowane ani magazynowane na terytorium RP ani innych państw Unii Europejskiej przed wysyłką do klienta. W opisanym przypadku mamy do czynienia z transakcją, w której można mówić o relacji sprzedawcy dokonującego sprzedaży na Pana rzecz (B2B), a Panem dokonującym sprzedaży na rzecz ostatecznego klienta (relacja B2C).

Dodatkowo wskazał Pan, że nie będzie uczestniczył w procesie odprawy celnej towaru oraz nie będzie wskazywany jako importer w dokumentach celnych. A zatem w sytuacji, gdy w opisanym we wniosku zdarzeniu przyszłym podatnikiem z tytułu importu towarów będzie klient końcowy nabywający od Pana towar to miejscem świadczenia dostawy towarów dokonanej przez Pana na rzecz tego klienta zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy będzie miejsce rozpoczęcia wysyłki tj. terytorium kraju trzeciego – w przedmiotowej sprawie (...). Oznacza to, że dostawa towarów dokonana przez Pana na rzecz klientów niezależnie od państwa importu nie podlega opodatkowaniu na terytorium Polski.

W konsekwencji Pana stanowisko w zakresie pytania nr 1 i 2 należało uznać za prawidłowe.

Ponadto Pana wątpliwości dotyczą także ustalenia czy ma obowiązek ewidencjonowania sprzedaży na kasie fiskalne (pytanie nr 3).

Odnośnie obowiązku ewidencjonowania sprzedaży na kasie rejestrującej należy wskazać, że w myśl art. 111 ust. 1 ustawy:

Podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących.

Na podstawie art. 111 ust. 3a ustawy:

Podatnicy prowadzący ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących są obowiązani:

1. wystawić i wydać nabywcy paragon fiskalny lub fakturę z każdej sprzedaży:

a. w postaci papierowej lub

b. za zgodą nabywcy, w postaci elektronicznej, przesyłając ten dokument w sposób z nim uzgodniony;

2. dokonywać niezwłocznego zgłoszenia właściwemu podmiotowi prowadzącemu serwis kas rejestrujących każdej nieprawidłowości w pracy kasy;

3. udostępniać kasy rejestrujące do kontroli stanu ich nienaruszalności i prawidłowości pracy na każde żądanie właściwych organów;

4. poddawać kasy rejestrujące w terminach określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 7a pkt 4 obowiązkowemu przeglądowi technicznemu przez właściwy podmiot prowadzący serwis kas rejestrujących;

5. (uchylony)

6. przechowywać kopie dokumentów kasowych przez okres wymagany w art. 112, zgodnie z warunkami określonymi w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2021 r. poz. 217);

7. stosować kasy rejestrujące wyłącznie do prowadzenia ewidencji własnej sprzedaży, z zastrzeżeniem ust. 3b;

8. dokonać wydruku dokumentów wystawianych przy zastosowaniu kas rejestrujących, z wyjątkiem dokumentów, o których mowa w pkt 1 lit. b;

9. prowadzić i przechowywać dokumentację o przebiegu eksploatacji kasy rejestrującej, z uwzględnieniem przepisów wydanych na podstawie ust. 7a i ust. 9 pkt 1;

10. (uchylony)

11. poddać obowiązkowemu przeglądowi technicznemu kasy rejestrujące, które zostały przez podatnika utracone, a następnie odzyskane, przed ich ponownym zastosowaniem do prowadzenia ewidencji;

12. zapewnić połączenie umożliwiające przesyłanie danych między kasą rejestrującą a Centralnym Repozytorium Kas, określone w art. 111a ust. 3;

13. zakończyć używanie kas rejestrujących w przypadku zakończenia działalności gospodarczej lub pracy kas rejestrujących, zapewniając zabezpieczenie danych z kasy rejestrującej.

Cytowany przepis art. 111 ust. 1 ustawy określa generalną zasadę, z której wynika, iż obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej dotyczy wszystkich podatników, którzy dokonują sprzedaży na rzecz określonego w nim kręgu odbiorców, tj. osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych.

W analizowanej sytuacji, mimo że dokonuje Pan co do zasady transakcji na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, to czynności opisane w zdarzeniu przyszłym nie będą podlegały rejestracji za pomocą kas rejestrujących. Powyższe wynika z faktu, że miejscem świadczenia (opodatkowania) dokonywanych dostaw nie będzie terytorium Polski tylko kraj trzeci tj. (...). Przez sprzedaż, jak wynika z art. 2 pkt 22 ustawy, rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

W związku z powyższym w przypadku transakcji opisanych we wniosku wykonywanych na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, posiadających miejsce zamieszkania lub siedzibę poza terytorium RP, gdzie miejscem świadczenia i opodatkowania dostawy nie będzie terytorium Polski, nie będzie musiał Pan ewidencjonować sprzedaży za pomocą kas rejestrujących.

Tym samym Pana stanowisko w zakresie pytania nr 3 należy uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Niniejsze rozstrzygniecie dotyczy włącznie pytań oznaczonych numerami 1, 2 oraz 3, natomiast w zakresie pytania numer 4 zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Niniejsza interpretacja indywidualna ogranicza się wyłącznie do udzielenia informacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w okolicznościach zdarzenia przyszłego podanego przez Pana. Z powyższych przepisów wynika, że organ rozpatrując wniosek o wydanie interpretacji nie podejmuje wyjaśnienia stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, tj. nie przeprowadza dowodów, lecz dokonuje oceny prawnej przedstawionych we wniosku okoliczności w kontekście zadanego pytania przyporządkowanego do danego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. W tym miejscu organ interpretacyjny zastrzega jednak, że gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny interpretacja nie wywoła skutków prawnych.

Interpretacja rozstrzyga ściśle w zakresie sformułowanych pytań nr 1-3, w podatku od towarów i usług, stąd wszelkie inne kwestie, nie były przedmiotem interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622, ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

-    Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-     w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.